Ένα από τα πολύ κλασικά θέματα σε ιστορίες τρόμου είναι αυτό της επιδημίας. Η χαοτική τυφλή μανία μιας επιδημίας είναι ίσως από τα πιο τρομαχτικά θέματα, αφού κανένας δεν μπορεί να γλυτώσει από τις φονικές δυνάμεις της.
Φέτος διάβασα τρία βιβλία με παρόμοιο θέμα.
Το πρώτο ήταν το "The Fog" του Βρετανού James Herbert. Ένας σεισμός εξαπολύει ένα σύννεφο από μικρόβια που σχηματίζουν μια φονική ομίχλη που μετατρέπουν όποιον μπαίνει μέσα της σε μανιακό.
Μόνη ελπίδα είναι ένας ερευνητής που μολύνθηκε νωρίς και έχει αποκτήσει ανοσία.
Το βιβλίο είναι παλιό και, τυπικό ίσως για βρετανικό τρόμο των 70's, πρόκειται για μέτρια γραμμένες σκηνές βίας και σεξ γύρω από την κυρίως πλοκή, καθώς μια σειρά από ανθρώπους μολύνονται από την ομίχλη.
Και, όταν τελικά έρχεται η λύση, αναρρωτιέσαι πώς και δεν σκέφτηκαν από την αρχή να κάνουν το προφανές...
To Εrebus του Βρετανού Shaun Hutson ήρθε μια δεκαετία αργότερα αλλά δε διαφέρει πολύ στη λογική του. Αποτελεί μια μείξη Salems Lot και I am Legend.
Πειραματική ζωοτροφή μετατρέπει τα ζώα και τους κατοίκους μιας μικρής αγγλικής πόλης σε βρυκόλακες και μόνη ελπίδα είναι μία αμερικανίδα δημοσιογράφος και ένας νεαρός κτηνοτρόφος.
Η βία και το σεξ είναι περισσότερα εδώ, αν και η γραφή δεν εντυπωσιάζει. Βέβαια τις ενδοσκοπήσεις του Ηerbert τις αντικαθιστά μια καθαρά κινηματογραφική γραφή γεμάτη με χολυγουντιανή δράση. Χωρίς να εκπλήσει είναι μια αρκετά διασκεδαστική σπλαττεριά για να περάσει η ώρα "ευχάριστα".
Και μια καλή ευκαιρία να δείτε από πού επηρεάστηκαν οι δημιουργοί του Resident Evil.
Την έκπληξη εδώ την κάνει ένα άλλο νησιωτικό κράτος, αυτό της Ιαπωνίας. Το Ring του Κ. Suzuki είναι μάλλον γνωστό σε όλους λόγω των κινηματογραφικών μεταφορών του. Με εξέπληξε όμως το πώς και οι δύο μεταφορές έχουν μεταφέρει στο περιθώριο την ιδεά της κατάρας ως μια επιδημία.
Κατά τα άλλα η γραφή ήταν άνετη, η (ελληνική) μετάφραση δε με άφησε παραπονεμένο και, αν εξαιρέσει κανείς την ανάγκη για εξήγηση του πώς ξεκίνησαν όλα (που ίσως και να παραπέμπει και σε S. King λιγουλάκι) απέχει παρασάγγας από την υπερβολή και τις καρικατούρες που έχουμε συνηθίσει να συναντάμε σε Ιαπωνικά έργα (ίσως επειδή είναι βιβλίο και όχι μάνγκα)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα, Αυγούστου 16, 2010
Πέμπτη, Ιουλίου 22, 2010
Είναι κλασικό επειδή δουλεύει - Το στόμα του Διαβόλου, Α. Κρύσιλας
Το σημερινό ποστ είναι για άλλη μια ανθολογία Έλληνα συγγραφέα, αυτή τη φορά ανθολογία τρόμου.
Ο Κρύσιλας είναι γνωστός για τις ιστορίες που είχε εκδόσει σε κάποιες από τις (κλασσικές πλέον) συλλογές τις Ωρώρα, τρεις από τις οποίες είναι στο βιβλίο αυτό.
Αν μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς με μία λέξη τις ιστορίες του Κρύσιλα, αυτή θα ήταν κλασικές. Όχι στην ποιότητα (αν και το αποτέλεσμα είναι σταθερά πολύ καλό) όσο στον τρόπο γραφής. Οι ιστορίες είναι γραμμένες στις παραδοσιακές φόρμες του μεταφυσικού, ατμοσφαιρικού τρόμου, παραπέμποντας σε παλαιότερες εποχές, με θεματολογία που έχουμε ξανασυναντήσει, αλλά γραμμένες με όρεξη και ρυθμό που κρατάει τον αναγνώστη.
Η ομώνυμη ιστορία είναι από βιβλίο της Ωρόρα. Μερικά αγόρια επισκέπτονται έναν αγωγό όμβριων υδάτων ως δοκιμασία θάρρους, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του βιβλίου.
Η "Νύχτα τρόμου" είναι μια περίεργη ιστορία, κυρίως στη λογική της. Αν ο αναγνώστης δεν κολλήσει στα σημεία που δε βγάζουν και τόσο νόημα, θα ανταμειφθεί με μια ισχυρή ανατροπή. Αν όχι... έχουμε κι άλλες που ακολουθούν.
"Ο καθρέφτης", επίσης από Ωρόρα παίρνει άλλο ένα κλασσικό θέμα, το παλιό αρχοντικό που κρύβει ένα μυστικό και τον ήρωα που δεν αντέχει να το αντιμετωπίσει. Ωραία στημένο, αλλά παραμένει πολυφορεμένο θέμα.
"Τρέλα": Μια καθαρά "Ελληνική" ιστορία, με έναν φαντάρο στη σκοπιά να συναντάει... ας μη σας το χαλάσω. Πάντως είναι από τις ιστορίες που αναπροσαρμώζει τα μοτίβα στην Ελληνική πραγματικότητα.
Το ίδιο κάνει και το "Ψιλόβροχο", δένει άλλο ένα κλασσικό θέμα με την κίνηση της Αθήνας. Ο γνώριμος δρόμος της Πανώρμου έγινε κατά τη διάρκειά του ιδανικό σκηνικό για την ιστορία. Από τις πολύ καλές στιγμές του
Οι "Παιδικοί Φόβοι" είναι μάλλον η παραφωνία που κάνει το βιβλίο πιο ενδιαφέρον: ένα παιδί, ένας ψυχολόγος και ο μπαμπούλας. Εξαίρετη ιστορία και ένα βήμα πιο πέρα από το κλασσικό μοτίβο που υπάρχει εδώ.
Το "Τέρας" είναι Lovecraft with a twist. Επίσης δημοσιευμένη στην Ωρόρα, γραμμένη σαν χειρόγραφο ημερολόγιο, παίζει εξαιρετικά με τη θεματολογία της και κλείνει το βιβλίο με μια εξαίρετη ανατροπή.
Οι φαν του τρόμου τρέξτε να πάρετε το βιβλίο εδώ και τώρα. Είναι μία ακόμα πετυχημένη εκτέλεση όλων αυτών των ιστοριών που αγαπήσαμε.
Όχι ότι οι υπόλοιποι δε θα περάσουν καλά διαβάζοντάς το...
Ο Κρύσιλας είναι γνωστός για τις ιστορίες που είχε εκδόσει σε κάποιες από τις (κλασσικές πλέον) συλλογές τις Ωρώρα, τρεις από τις οποίες είναι στο βιβλίο αυτό.
Αν μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς με μία λέξη τις ιστορίες του Κρύσιλα, αυτή θα ήταν κλασικές. Όχι στην ποιότητα (αν και το αποτέλεσμα είναι σταθερά πολύ καλό) όσο στον τρόπο γραφής. Οι ιστορίες είναι γραμμένες στις παραδοσιακές φόρμες του μεταφυσικού, ατμοσφαιρικού τρόμου, παραπέμποντας σε παλαιότερες εποχές, με θεματολογία που έχουμε ξανασυναντήσει, αλλά γραμμένες με όρεξη και ρυθμό που κρατάει τον αναγνώστη.
Η ομώνυμη ιστορία είναι από βιβλίο της Ωρόρα. Μερικά αγόρια επισκέπτονται έναν αγωγό όμβριων υδάτων ως δοκιμασία θάρρους, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του βιβλίου.
Η "Νύχτα τρόμου" είναι μια περίεργη ιστορία, κυρίως στη λογική της. Αν ο αναγνώστης δεν κολλήσει στα σημεία που δε βγάζουν και τόσο νόημα, θα ανταμειφθεί με μια ισχυρή ανατροπή. Αν όχι... έχουμε κι άλλες που ακολουθούν.
"Ο καθρέφτης", επίσης από Ωρόρα παίρνει άλλο ένα κλασσικό θέμα, το παλιό αρχοντικό που κρύβει ένα μυστικό και τον ήρωα που δεν αντέχει να το αντιμετωπίσει. Ωραία στημένο, αλλά παραμένει πολυφορεμένο θέμα.
"Τρέλα": Μια καθαρά "Ελληνική" ιστορία, με έναν φαντάρο στη σκοπιά να συναντάει... ας μη σας το χαλάσω. Πάντως είναι από τις ιστορίες που αναπροσαρμώζει τα μοτίβα στην Ελληνική πραγματικότητα.
Το ίδιο κάνει και το "Ψιλόβροχο", δένει άλλο ένα κλασσικό θέμα με την κίνηση της Αθήνας. Ο γνώριμος δρόμος της Πανώρμου έγινε κατά τη διάρκειά του ιδανικό σκηνικό για την ιστορία. Από τις πολύ καλές στιγμές του
Οι "Παιδικοί Φόβοι" είναι μάλλον η παραφωνία που κάνει το βιβλίο πιο ενδιαφέρον: ένα παιδί, ένας ψυχολόγος και ο μπαμπούλας. Εξαίρετη ιστορία και ένα βήμα πιο πέρα από το κλασσικό μοτίβο που υπάρχει εδώ.
Το "Τέρας" είναι Lovecraft with a twist. Επίσης δημοσιευμένη στην Ωρόρα, γραμμένη σαν χειρόγραφο ημερολόγιο, παίζει εξαιρετικά με τη θεματολογία της και κλείνει το βιβλίο με μια εξαίρετη ανατροπή.
Οι φαν του τρόμου τρέξτε να πάρετε το βιβλίο εδώ και τώρα. Είναι μία ακόμα πετυχημένη εκτέλεση όλων αυτών των ιστοριών που αγαπήσαμε.
Όχι ότι οι υπόλοιποι δε θα περάσουν καλά διαβάζοντάς το...
Τρίτη, Ιουλίου 13, 2010
Και η βία θέλει συναίσθημα - The lost - Jack Ketchum
O Jack Ketchum είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς τρόμου. Η δυνατή πένα του και το ταλέντο του να σκιαγραφεί πετυχημένα χαρακτήρες βοηθούν, αλλά λατρεύω το πώς δε δειλιάζει να ξεπεράσει τα όρια και να πάει σε μέρη που άλλοι συνάδελφοί του δεν μπορούν. Το "Κορίτσι της διπλανής πόρτας" ήταν ένα από τα βιβλία που με έχει σημαδέψει βαθύτατα και επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο διαβάζω βιβλία. Ενδεχομένως και τον τρόπο με τον οποίο ζώ.
Το The Lost είναι το βιβλίο που έγραψε το 2001 (5 χρόνια μετά το Girl Next Door) βασισμένος στη ζωή του κατά συρροή δολοφόνου Charles Schmid. Μεταφέρθηκε σε ταινία το 2006.
1969: O Ray Pye είναι κάτι σαν τοπικός ήρωας στην πόλη Sparta του New Jersey. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει. Με τις καουμπόικες μπότες του, τη μάσκαρα στα μάτια και το περίεργο βάδισμά του είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Εγωκεντρικός, φαντασμένος και ανασφαλής, έχει μαζέψει γύρω του δύο άλλους ανασφαλείς συνομιλίκους του, τον Tim και τη Jennifer, που είναι άβουλα υποχείριά του. Μέχρι που στη ζωή του μπαίνουν δύο γυναίκες που δεν εντυπωσιάζονται από τον ήρωά μας, τα άβουλα υποχείριά του ξυπνάνε, στέλνοντάς τον εκτός ελέγχου.
Πράγματα βγαλμένα από τη ζωή θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο... Μόνο πως ο Ray και οι δύο "βοηθοί" του, πίσω στο 1965, είχαν πυροβολήσει δύο κατασκηνώτριες για πλάκα και ποτέ δεν καταδικάστηκαν παρόλο που τους υποπτεύονταν. Όταν και η δεύτερη κοπέλα πεθαίνει, μετά από 4 χρόνια που βρισκόταν σε κόμμα, οι δύο αστυνομικοί που είχαν αναλάβει τότε την υπόθεση αποφασίζουν να την ξανανοίξουν. Και, όταν μιλάμε για ένα άτομο που σκότωσε για πλάκα 2 κοπέλες και που βγαίνει εκτός ελέγχου, το καστ θα έχει μικρύνει πολύ μέχρι το τέλος του βιβλίου.
Όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του Κέτσαμ της περιόδου εκείνης, έτσι κι εδώ ξεχωρίζουν οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες και η εξαιρετική γραφή. Το υπερφυσικό απουσιάζει πλήρως, αλλά η αποτύπωση της κοινωνίας και των χαρακτήρων κρατάνε το ενδιαφέρον. Το μεγάλο μου παράπονο όμως είναι το ότι, σε αντίθεση με τα εξαιρετικά The Girl Next Door και Red, εδώ έχουμε ένα μεγάλο βιβλίο (400 σελίδες) που αργεί πολύ να χτίσει την ένταση και κουράζει λιγουλάκι. Και όταν φτάνει η ώρα του μεγάλου μπαμ, το αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να χτυπήσει όλες εκείνες τις ευαίσθητες χορδές που θέλει ένας αναγνώστης τρόμου για να το... ας πούμε ευχαριστηθεί.
Επειδή όμως προσπαθώ για κάθε φετεινό βιβλίο να γράψω και το τι έμαθα, θα ξεχωρίσω από εδώ την αρχική διπλή δολοφονία.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όταν διαβάζω τρόμο θέλω να νιώσω ανατριχίλα, το "Όχι, δε γίνεται αυτό!". Ο Lovecraft ή ο Straub με κάνουν να νιώσω έτσι με τις υπόνοιες που αφήνουν. Ο Μasterton το ίδιο, καθώς η βία που περιγράφει ξεπερνάει τα όρια με ευφάνταστα σαδιστικούς τρόπους.
Η σκηνή είναι απλή: δύο κοπέλες και ένας που τις πυροβολεί με την καραμπίνα του. Έχω διαβάσει πολύ χειρότερα πράγματα (ποιος μπορεί να ξεχάσει εξάλλου το γατάκι από το "Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται" ή την κορύφωση του Κοριτσιού της Διπλανής Πόρτας), όμως εδώ κάθε λέξη, κάθε γραμμή με πονούσε...Κι αυτό έπειδη κάθε λέξη είναι γραμμένη με συναίσθημα. Ο συγγραφέας νοιάζεται για τις χαρακτήρες του και έχει την πένα για να το εκφράσει. Έτσι, χωρίς ευφάνταστες περιγραφές εντοσθίων και λουτρά αίματος, ο τρόμος του βίαιου θανάτου περνάει στον αναγνώστη.
Δυστυχώς, στο υπόλοιπο βιβλίο ο Ketchum δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά, αν και φαντάζομαι ότι το αποτέλεσμα θα είναι ήδη δυνατό για όποιον το διαβάσει χωρίς να είναι hardcore οπαδός του τρόμου. Αλλά και ο χοροράς θα το χαρεί φαντάζομαι, αν και θα πρότεινα κάποιο από τα παλιότερα βιβλία του συγγραφέα, όπως το The Girl Next Door ή το She wakes
Το The Lost είναι το βιβλίο που έγραψε το 2001 (5 χρόνια μετά το Girl Next Door) βασισμένος στη ζωή του κατά συρροή δολοφόνου Charles Schmid. Μεταφέρθηκε σε ταινία το 2006.
1969: O Ray Pye είναι κάτι σαν τοπικός ήρωας στην πόλη Sparta του New Jersey. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει. Με τις καουμπόικες μπότες του, τη μάσκαρα στα μάτια και το περίεργο βάδισμά του είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Εγωκεντρικός, φαντασμένος και ανασφαλής, έχει μαζέψει γύρω του δύο άλλους ανασφαλείς συνομιλίκους του, τον Tim και τη Jennifer, που είναι άβουλα υποχείριά του. Μέχρι που στη ζωή του μπαίνουν δύο γυναίκες που δεν εντυπωσιάζονται από τον ήρωά μας, τα άβουλα υποχείριά του ξυπνάνε, στέλνοντάς τον εκτός ελέγχου.
Πράγματα βγαλμένα από τη ζωή θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο... Μόνο πως ο Ray και οι δύο "βοηθοί" του, πίσω στο 1965, είχαν πυροβολήσει δύο κατασκηνώτριες για πλάκα και ποτέ δεν καταδικάστηκαν παρόλο που τους υποπτεύονταν. Όταν και η δεύτερη κοπέλα πεθαίνει, μετά από 4 χρόνια που βρισκόταν σε κόμμα, οι δύο αστυνομικοί που είχαν αναλάβει τότε την υπόθεση αποφασίζουν να την ξανανοίξουν. Και, όταν μιλάμε για ένα άτομο που σκότωσε για πλάκα 2 κοπέλες και που βγαίνει εκτός ελέγχου, το καστ θα έχει μικρύνει πολύ μέχρι το τέλος του βιβλίου.
Όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του Κέτσαμ της περιόδου εκείνης, έτσι κι εδώ ξεχωρίζουν οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες και η εξαιρετική γραφή. Το υπερφυσικό απουσιάζει πλήρως, αλλά η αποτύπωση της κοινωνίας και των χαρακτήρων κρατάνε το ενδιαφέρον. Το μεγάλο μου παράπονο όμως είναι το ότι, σε αντίθεση με τα εξαιρετικά The Girl Next Door και Red, εδώ έχουμε ένα μεγάλο βιβλίο (400 σελίδες) που αργεί πολύ να χτίσει την ένταση και κουράζει λιγουλάκι. Και όταν φτάνει η ώρα του μεγάλου μπαμ, το αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να χτυπήσει όλες εκείνες τις ευαίσθητες χορδές που θέλει ένας αναγνώστης τρόμου για να το... ας πούμε ευχαριστηθεί.
Επειδή όμως προσπαθώ για κάθε φετεινό βιβλίο να γράψω και το τι έμαθα, θα ξεχωρίσω από εδώ την αρχική διπλή δολοφονία.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όταν διαβάζω τρόμο θέλω να νιώσω ανατριχίλα, το "Όχι, δε γίνεται αυτό!". Ο Lovecraft ή ο Straub με κάνουν να νιώσω έτσι με τις υπόνοιες που αφήνουν. Ο Μasterton το ίδιο, καθώς η βία που περιγράφει ξεπερνάει τα όρια με ευφάνταστα σαδιστικούς τρόπους.
Η σκηνή είναι απλή: δύο κοπέλες και ένας που τις πυροβολεί με την καραμπίνα του. Έχω διαβάσει πολύ χειρότερα πράγματα (ποιος μπορεί να ξεχάσει εξάλλου το γατάκι από το "Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται" ή την κορύφωση του Κοριτσιού της Διπλανής Πόρτας), όμως εδώ κάθε λέξη, κάθε γραμμή με πονούσε...Κι αυτό έπειδη κάθε λέξη είναι γραμμένη με συναίσθημα. Ο συγγραφέας νοιάζεται για τις χαρακτήρες του και έχει την πένα για να το εκφράσει. Έτσι, χωρίς ευφάνταστες περιγραφές εντοσθίων και λουτρά αίματος, ο τρόμος του βίαιου θανάτου περνάει στον αναγνώστη.
Δυστυχώς, στο υπόλοιπο βιβλίο ο Ketchum δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά, αν και φαντάζομαι ότι το αποτέλεσμα θα είναι ήδη δυνατό για όποιον το διαβάσει χωρίς να είναι hardcore οπαδός του τρόμου. Αλλά και ο χοροράς θα το χαρεί φαντάζομαι, αν και θα πρότεινα κάποιο από τα παλιότερα βιβλία του συγγραφέα, όπως το The Girl Next Door ή το She wakes
Δευτέρα, Ιουλίου 12, 2010
Σπάζοντας το κλισέ - The Stake, R. Laymon
Ας υποθέσουμε ότι διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα τρόμου. Δύο ζευγάρια καταλήγουν σε μια ερειπωμένη πόλη της Αμερικής ( ο ένας από τους συζύγους μάλιστα είναι και συγγραφέας βιβλίων τρόμου) και, στο υπόγειο ενός εγκαταλελειμένου ξενοδοχείου ανακαλύπτουν το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας με ένα παλούκι περασμένο στην καρδιά της.
Τη συνέχεια όλοι τη γνωρίζετε: βγάζουν το παλούκι, το πτώμα ζωντανεύει και αρχίζει να δαγκώνει κόσμο. Όλοι έχουμε διαβάσει κάποια παρόμοια ιστορία ή έχουμε δει μια ταινία σαν κι αυτή. Όχι όμως στο βιβλίο του Laymon.
Το The Stake (Παλούκι στην Καρδιά, εκδόσεις Οξύ) είναι ένα βιβλίο για έναν πετυχημένο συγγραφέα τρόμου που, μετά από παρότρυνση του γείτονά του, αρχίζει να γράφει για το περίεργο αυτό πτώμα που ανακάλυψε στην ερειπωμένη πόλη, προσπαθώντας να μιμηθεί την εμπορική επιτυχία του Amytiville House. Σταδιακά όμως αρχίζει να παθαίνει εμμονή με την υπόθεση. Το ξεπαλούκωμα όμως όλο και αναβάλλεται, ενώ ο ήρωας δείχνει να αγνοεί τα δύο ανθρώπινα τέρατα που απειλούν αυτόν και την οικογένειά του.
Ο μακαρίτης ο Laymon ήταν ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους spatter συγγραφείς . Ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, χαρακτηρίζεται από τους ζωντανούς χαρακτήρες που γράφει, τις πολλές και έντονα γραμμένες ερωτικές σκηνές του (όχι πάντα με συνέναιση) και την άγρια βία. Στο συγκεκριμένο βιβλίο συναντάει κανείς και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, αλλά την παράσταση την κλέβει το πώς δεν ακολουθεί την πεπατημένη, επαναπροσδιορίζοντας όλον τον βαμπιρικό μύθο γύρω από το παλούκι που παραμένει στο πτώμα και την αμφιβολία για τη φύση του.
Ένα καλό δείγμα του πώς κάθε κλισέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντίστροφα για να δώσει νέα πνοή σε ένα κουρασμένο είδος.
Τη συνέχεια όλοι τη γνωρίζετε: βγάζουν το παλούκι, το πτώμα ζωντανεύει και αρχίζει να δαγκώνει κόσμο. Όλοι έχουμε διαβάσει κάποια παρόμοια ιστορία ή έχουμε δει μια ταινία σαν κι αυτή. Όχι όμως στο βιβλίο του Laymon.
Το The Stake (Παλούκι στην Καρδιά, εκδόσεις Οξύ) είναι ένα βιβλίο για έναν πετυχημένο συγγραφέα τρόμου που, μετά από παρότρυνση του γείτονά του, αρχίζει να γράφει για το περίεργο αυτό πτώμα που ανακάλυψε στην ερειπωμένη πόλη, προσπαθώντας να μιμηθεί την εμπορική επιτυχία του Amytiville House. Σταδιακά όμως αρχίζει να παθαίνει εμμονή με την υπόθεση. Το ξεπαλούκωμα όμως όλο και αναβάλλεται, ενώ ο ήρωας δείχνει να αγνοεί τα δύο ανθρώπινα τέρατα που απειλούν αυτόν και την οικογένειά του.
Ο μακαρίτης ο Laymon ήταν ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους spatter συγγραφείς . Ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, χαρακτηρίζεται από τους ζωντανούς χαρακτήρες που γράφει, τις πολλές και έντονα γραμμένες ερωτικές σκηνές του (όχι πάντα με συνέναιση) και την άγρια βία. Στο συγκεκριμένο βιβλίο συναντάει κανείς και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, αλλά την παράσταση την κλέβει το πώς δεν ακολουθεί την πεπατημένη, επαναπροσδιορίζοντας όλον τον βαμπιρικό μύθο γύρω από το παλούκι που παραμένει στο πτώμα και την αμφιβολία για τη φύση του.
Ένα καλό δείγμα του πώς κάθε κλισέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντίστροφα για να δώσει νέα πνοή σε ένα κουρασμένο είδος.
Ελληνικό Sci-Fi - Το σάρκινο φρούτο/ Σχέδιο Φράκταλ
Ελλάδα και φάνταζυ δεν πάνε πακέτο, αυτό το έχουμε αντιληφθεί όλοι νομίζω τόσο από τον μικρό αριθμό βιβλίων που βγαίνουν όσο και από την επιτυχία που (δεν) έχουν. Οι λόγοι πολλοί, αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι το (δυτικοευρωπαϊκό) fantasy δεν επικοινωνεί με τον Έλληνα ούτε αναγνωστικά ούτε συγγραφικά.
Η Επιστημονική Φαντασία όμως έχει μια συνεχή παρουσία στα Ελληνικά γράμματα, έστω και μακριά από το προσκήνιο. Τόσο τις προηγούμενες δεκαετίες, με συγγραφείς όπως τον Διαμαντή Φλωράκη ή την Κύρα Σίνου (που, ως παιδικά τα βιβλία της, είχαν επιτυχία) όσο και σήμερα υπάρχει μια παραγωγή και ίσως και μια μικρή σκηνή στο χώρο.
Φέτος διάβασα 4 Ελληνικά βιβλία ΕΦ. Για την Ηγεμονία της Ευτυχίας και το "και το τέρας" έχω νομίζω αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις, και ήταν και τα δύο εξαιρετικές δουλειές. Σήμερα θα δούμε τα δύο βιβλία που διάβασα στο ημερολογιακό έτος 2010.
Το "σάρκινο φρούτο" του 1999 είναι μια συλλογή διηγημάτων του Μ. Μανωλιού (βλ: "και το τέρας"). Αποτελεί το πρώτο του βιβλίο και, αν και δεν φτάνει συνολικά το περσυνό "Και το τέρας" σε τεχνική έχει πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και υποσχόμενη γραφή. Το εναρκτήριο "Σοκολάτα" είναι ιστορία ανθολογίας για το Ελληνικό Sci fi αν και, γραμμένη καθώς είναι από την ΟΓ ενός ατόμου με ιδιαίτερη αντίληψη μπερδεύει εύκολα τον αναγνώστη. Γενικά, οι ιστορίες της ανθολογίας δεν είναι γραμμένες για άνετο διάβασμα: αφήνουν ερωτηματικά, απαιτούν προσοχή στις λεπτομέρειες, δεν ξοδεύουν χρόνο σε εξηγήσεις. Ούτε χαρίζονται στους χαρακτήρες τους. Η ομώνυμη ιστορία, "ο επιτάφιος" ή η "Εξεταστική περίοδος" είναι πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα, ενώ το "Η άμυνα" αποτελεί παράδειγμα του πως σπλάττερ και space opera. Δε λείπει όμως και το χιούμορ ("Χριστοπαναγίες") ή και υπόνοιες ηρωισμού από τους γκρίζους χαρακτήρες του (πάλι στην ομώνυμη ιστορία ή στο "Μόνο ένα παιχνίδι")
Για τους φαν του είδους της παραδοσιακής ΕΦ, που αντέχουν όμως τα άσχημα φινάλε.
Το σχέδιο Φράκταλ πάλι του Κώστα Χαρίτου είναι από τα βιβλία εκείνα που τα χαρίζεις σε κάποιον που δεν δε διαβάζει φανταστικό και να το ξεκοκκαλίσει άνετα. Απλά γραμμένο και σε μία Αθήνα του κοντινού μέλλοντος, μας περιγράφει το πως οι ζωές ενός μυθιστοριογράφου (συγγραφέας που γράφει φανταστικές βιογραφίες κατά παραγγελία) και μίας επιστήμονα του ερευνητικού κέντρου CERN μπλέκονται σε μία δαιδαλώδη συνωμοσία.
Αφήνοντας πίσω τα διαστημόπλοια και τα ρομπότ, είναι μία καθαρά Λαβκραφτικού τύπου ιστορία ΕΦ (ναι, ο Λάβκραφτ κατά μια έννοια ΕΦ έγραφε) που, χωρίς να δειλιάζει να μπει ενίοτε στα χωράφια της αποκαλούμενης "σκληρής ΕΦ", δεν κουράζει με υπερβολικές τεχνικές αναλύσεις και εξηγήσεις και κάνει τον αναγνώστη να γυρνάει τις σελίδες τη μία μετά την άλλη.
Μόνο μου παράπονο ήταν το τέλος του βιβλίου, αλλά οφείλεται περισσότερο στο αναγνωστικό μου γούστο και τις απόψεις μου για το τι πρέπει να κάνει ο κεντρικός χαρακτήρας στο τέλος μιας ιστορίας. Από τα βιβλία που θα πρότεινα άφοβα σε όποιον θέλει να αρχίσει να εξερευνά τον χώρο.
Η Επιστημονική Φαντασία όμως έχει μια συνεχή παρουσία στα Ελληνικά γράμματα, έστω και μακριά από το προσκήνιο. Τόσο τις προηγούμενες δεκαετίες, με συγγραφείς όπως τον Διαμαντή Φλωράκη ή την Κύρα Σίνου (που, ως παιδικά τα βιβλία της, είχαν επιτυχία) όσο και σήμερα υπάρχει μια παραγωγή και ίσως και μια μικρή σκηνή στο χώρο.
Φέτος διάβασα 4 Ελληνικά βιβλία ΕΦ. Για την Ηγεμονία της Ευτυχίας και το "και το τέρας" έχω νομίζω αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις, και ήταν και τα δύο εξαιρετικές δουλειές. Σήμερα θα δούμε τα δύο βιβλία που διάβασα στο ημερολογιακό έτος 2010.
Το "σάρκινο φρούτο" του 1999 είναι μια συλλογή διηγημάτων του Μ. Μανωλιού (βλ: "και το τέρας"). Αποτελεί το πρώτο του βιβλίο και, αν και δεν φτάνει συνολικά το περσυνό "Και το τέρας" σε τεχνική έχει πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και υποσχόμενη γραφή. Το εναρκτήριο "Σοκολάτα" είναι ιστορία ανθολογίας για το Ελληνικό Sci fi αν και, γραμμένη καθώς είναι από την ΟΓ ενός ατόμου με ιδιαίτερη αντίληψη μπερδεύει εύκολα τον αναγνώστη. Γενικά, οι ιστορίες της ανθολογίας δεν είναι γραμμένες για άνετο διάβασμα: αφήνουν ερωτηματικά, απαιτούν προσοχή στις λεπτομέρειες, δεν ξοδεύουν χρόνο σε εξηγήσεις. Ούτε χαρίζονται στους χαρακτήρες τους. Η ομώνυμη ιστορία, "ο επιτάφιος" ή η "Εξεταστική περίοδος" είναι πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα, ενώ το "Η άμυνα" αποτελεί παράδειγμα του πως σπλάττερ και space opera. Δε λείπει όμως και το χιούμορ ("Χριστοπαναγίες") ή και υπόνοιες ηρωισμού από τους γκρίζους χαρακτήρες του (πάλι στην ομώνυμη ιστορία ή στο "Μόνο ένα παιχνίδι")
Για τους φαν του είδους της παραδοσιακής ΕΦ, που αντέχουν όμως τα άσχημα φινάλε.
Το σχέδιο Φράκταλ πάλι του Κώστα Χαρίτου είναι από τα βιβλία εκείνα που τα χαρίζεις σε κάποιον που δεν δε διαβάζει φανταστικό και να το ξεκοκκαλίσει άνετα. Απλά γραμμένο και σε μία Αθήνα του κοντινού μέλλοντος, μας περιγράφει το πως οι ζωές ενός μυθιστοριογράφου (συγγραφέας που γράφει φανταστικές βιογραφίες κατά παραγγελία) και μίας επιστήμονα του ερευνητικού κέντρου CERN μπλέκονται σε μία δαιδαλώδη συνωμοσία.
Αφήνοντας πίσω τα διαστημόπλοια και τα ρομπότ, είναι μία καθαρά Λαβκραφτικού τύπου ιστορία ΕΦ (ναι, ο Λάβκραφτ κατά μια έννοια ΕΦ έγραφε) που, χωρίς να δειλιάζει να μπει ενίοτε στα χωράφια της αποκαλούμενης "σκληρής ΕΦ", δεν κουράζει με υπερβολικές τεχνικές αναλύσεις και εξηγήσεις και κάνει τον αναγνώστη να γυρνάει τις σελίδες τη μία μετά την άλλη.
Μόνο μου παράπονο ήταν το τέλος του βιβλίου, αλλά οφείλεται περισσότερο στο αναγνωστικό μου γούστο και τις απόψεις μου για το τι πρέπει να κάνει ο κεντρικός χαρακτήρας στο τέλος μιας ιστορίας. Από τα βιβλία που θα πρότεινα άφοβα σε όποιον θέλει να αρχίσει να εξερευνά τον χώρο.
Σάββατο, Ιουλίου 10, 2010
Εταιρικός τρόμος - T. Ligotti, My work is not yet done
Υπάρχουν πολλοί τρόμοι στη σύγχρονη εποχή. Επιδημίες, τρομοκρατία, εγκληματικότητα, τεχνολογία δίχως φραγμούς, αποξένωση από το συνάνθρωπο, (παρα-)κρατική παρακολούθηση και καταστολή. Όλοι αυτοί οι τρόμοι έχουν εκφραστεί πολλές φορές στη λογοτεχνία τρόμου και με διαφορετικούς τρόπους. Έχω δει όμως πραγματικά λίγα έργα για τον τρόμο που ονομάζεται "σύγχρονες εταιρείες".
Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομαχτικό με τον σύγχρονο εταιρικό κόσμο: Το άγχος στο οποίο υπόκειται καθημερινά το στέλεχός του, οι καταπιεστικές σχέσεις εξουσίας ή η απρόσωπες οντότητες (μέτοχοι) και οι άγνωστοι (manager και HR) που αποφασίζουν για τους ανθρώπους σα να είναι απλοί αριθμοί;
Όπως και να είναι, ο Ligotti στο βιβλίο του αυτό εμπνέεται από τον τρόμο του εταιρικού βίου για να πλάσει τρεις ιστορίες. Στην ομώνυμη, ένας υπάλληλος απολύεται από την επιχείρηση που δουλεύει και σχεδιάζει να εκδικηθεί τον τμηματάρχη του και τους προϊστάμενους του τμήματός του, οι οποίοι και συνομώτησαν για να απολυθεί. Όταν όμως αποκτά ξαφνικά υπερφυσικές δυνάμεις η εκδίκησή του αγγίζει νέα όρια.
Στην νουβέλλα αυτή η Καφκική παράνοια συναντάει μια ιδιάζουσα πρωτοπρόσωπη γραφή που θυμίζει Lovecraft και μια γκροτέσκα εικονογραφία που παραπέμπει σε Clive Barker. Χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό διαβάζεται ευχάριστα μέχρι και το (όχι ικανοποιητικό) τέλος της.
Οι άλλες δύο ιστορίες είναι περισσότερο συμπληρώματα της νουβέλλας. Στο "I Have a Special Plan for This World," είναι η Καφκική περιγραφή μιας πόλης που ζεί από μια εταιρία παραγωγής χαρτιού και που πολιορκείται από μια κίτρινη ομίχλη. Ενδιαφέρον διήγημα, μέχρι και την εξαίρετη ανατροπή στο τέλος του, που θα μπορούσε άνετα να επεκταθεί και σε νουβέλα.
Το "The Nightmare Network" θυμίζει περισσότερο Νέο Κύμα ΕΦ παρά τρόμο. Βινιέτες που συνδέονται η μία με την άλλη για να δώσουν ένα εφιαλτικό διήγημα όπου αφηρημένες έννοιες περιγράφονται με όρους επιχειρήσεων (και είναι πιο ενδιαφέρον από όσο το περιγράφω)
Το βιβλίο ήταν η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και δεν με κέρδισε, αν και ακούω από πολλούς φαν του ότι είναι από τα πιο απογοητευτικά βιβλία του (και προτείνουν τις συλλογές του Teatro Grotesco ή το "Nightmare Factory" - μεταφρασμένο και στα Ελληνικά ως "Εργοστάσιο Εφιαλτών" από τις εκδόσεις Οξύ.)
Παρόλα αυτά, η ιδέα του "εταιρικού τρόμου" με κέρδισε και θεωρώ μεγάλο κρίμα που δεν τη συναντάμε συχνότερα...
Τρίτη, Ιουνίου 29, 2010
RPG & Fantasy - Nightseer/Σμαράγδια με ασήμι
"Πιστεύω ότι το fanfiction είναι μια καλή αρχή, ειδικά για όποιον καταπιάνεται με έργα φαντασίας. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις έναν κόσμο από την αρχή, αλλά μπορείς να ξεκινήσεις με κάτι έτοιμο και σταδιακά να αφήσεις το προσωπικό σου στίγμα."
Τάδε έφη ο υποφαινόμενος σε συνέντευξή του στα Νέα στην αρχή της χρονιάς. Και, στο επόμενο εξάμηνο διάβασε και δύο βιβλία που αγγίζουν τα όρια του fanfic από παιχνίδια ρόλων.
Το Nightseer της Laurell K. Hamilton ήταν το ντεμπούτο της και είχε εντυπωσιάσει όταν είχε βγει. Είναι η ιστορία μιας μάγισσας που θέλει να εκδικηθεί το θάνατο της μητέρας της αλλά καταλήγει στη μέση μιας πολιτικής συνωμοσίας. Ταυτόχρονα έχει μια σκοτεινή πλευρά (ένα pact με δαίμονα) και έναν σκοτεινό υποψήφιο μνηστήρα. Για να γίνω ισοπεδωτικός: η Anita Blake στο Dragonlance.
Και εντάξει, η πρώτη είναι η πιο γνωστή χαρακτήρας της συγγραφέα. Γιατί αναφέρω το Dragonlance; Πύργοι Μαγείας. Τρεις θεές. Αν θυμάμαι καλά και τρία χρώματα μάγων (καλοί, ουδέτεροι, σκοτεινή).
Αλλά κυρίως ντιεντάδικη λογική. Οι ήρωες ξεκινάνε με ένα τεράστιο backstory και προηγούμενες σχέσεις τις οποίες (στο πρώτο ακτ) αγωνίζεται να παρακολουθήσει ο αναγνώστης, ενώ σκάνε random encounters, επεισόδια που δεν πολυκολλάνε στην κυρίως πλοκή αλλά και "...to be continued" τέλος (που δικαιώνει κάποιους που λένε ότι δεν μπορεί να γραφτεί αυτοτελές fantasy)
Συνολικά, σαν βιβλίο, είναι καλύτερο από τη μέση νουβέλα της TSR (αφού ο κόσμος δεν περιορίζει τη συγγραφέα, αλλά αποτελεί εφαλτήριο για να να εμπνευστεί) αλλά όμως όλα αυτά που έκαναν τα πρώτα βιβλία της σειράς Anita Blake "ένοχες απολαύσεις" εδώ δε λειτουργούν.
Τα Σμαράγδια με Ασήμι είναι το πρώτο από μία εφταλογία Fantasy, που θα το χαρακτήριζα μία μείξη World of Darkness και Harry Potter. Ηρωίδα η Morrigan Crow, μια Ιρλανδέζα που καταλήγει (μαζί με τους λυκανθρώπους φίλους της) εσώκλειστη σε ένα σχολείο παραφυσικών μαθητών.
H συγγραφέας ακολουθεί πολλούς/-ες συνομιλίκους της (ανέκδοτους ως τώρα) σε ένα στυλ Fantasy που το χαρακτηρίζουν ο φρενίρης ρυθμός της δράσης, οι έντονες επιρροές από άλλα έργα φαντασίας, η κινηματογραφική αισθητική, οι πρωταγωνιστές-εκλεκτοί που βρίσκουν στο δρόμο τους μια σειρά από κουλ δυνάμεις, τα εξωτικά τοπία/ονόματα, η λίγη εμβάθυνση στους χαρακτήρες, οι συνεχείς ανατροπές (το στυλ ξεκινάει από message boards οπότε κάθε κεφάλαιο-κομμάτι πρέπει να τελειώνει με ένα bang) και η κατάργηση της δομής των τριών πράξεων.
Πιθανότατα κάτι τέτοιο να ξενίσει πολλούς παραδοσιακούς αναγνώστες (πχ εμένα, που βρήκα ότι το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να ήταν τριπλάσιο σε μέγεθος με τόσα που γίνονται στις 300 σελίδες του) αλλά έχει ενδιαφέρον το πώς αυτό το ύφος θα εξεληχθεί μελλοντικά.
Και, για τους πιο judgemental αναγνώστες που θα πουν: "τς, τς, σα δε ντρέπονται..." πολλοί το κάναμε αυτό. Το να έχεις έναν κόσμο έτοιμο από πίσω βοηθάει τρομερά στο να χτίσεις μια γερή πλοκή. Ίσως και να διαφοροποιηθείς από αυτόν και να βγάλεις κάτι καινούριο.
Δεν είναι ντροπή το να δανείζεσαι στοιχεία από αλλού, ντροπή είναι το να κλέβεις ξεδιάντρωπα. Και καμία από τις δύο παραπάνω συγγραφείς δεν το κάνει.
Τάδε έφη ο υποφαινόμενος σε συνέντευξή του στα Νέα στην αρχή της χρονιάς. Και, στο επόμενο εξάμηνο διάβασε και δύο βιβλία που αγγίζουν τα όρια του fanfic από παιχνίδια ρόλων.
Το Nightseer της Laurell K. Hamilton ήταν το ντεμπούτο της και είχε εντυπωσιάσει όταν είχε βγει. Είναι η ιστορία μιας μάγισσας που θέλει να εκδικηθεί το θάνατο της μητέρας της αλλά καταλήγει στη μέση μιας πολιτικής συνωμοσίας. Ταυτόχρονα έχει μια σκοτεινή πλευρά (ένα pact με δαίμονα) και έναν σκοτεινό υποψήφιο μνηστήρα. Για να γίνω ισοπεδωτικός: η Anita Blake στο Dragonlance.
Και εντάξει, η πρώτη είναι η πιο γνωστή χαρακτήρας της συγγραφέα. Γιατί αναφέρω το Dragonlance; Πύργοι Μαγείας. Τρεις θεές. Αν θυμάμαι καλά και τρία χρώματα μάγων (καλοί, ουδέτεροι, σκοτεινή).
Αλλά κυρίως ντιεντάδικη λογική. Οι ήρωες ξεκινάνε με ένα τεράστιο backstory και προηγούμενες σχέσεις τις οποίες (στο πρώτο ακτ) αγωνίζεται να παρακολουθήσει ο αναγνώστης, ενώ σκάνε random encounters, επεισόδια που δεν πολυκολλάνε στην κυρίως πλοκή αλλά και "...to be continued" τέλος (που δικαιώνει κάποιους που λένε ότι δεν μπορεί να γραφτεί αυτοτελές fantasy)
Συνολικά, σαν βιβλίο, είναι καλύτερο από τη μέση νουβέλα της TSR (αφού ο κόσμος δεν περιορίζει τη συγγραφέα, αλλά αποτελεί εφαλτήριο για να να εμπνευστεί) αλλά όμως όλα αυτά που έκαναν τα πρώτα βιβλία της σειράς Anita Blake "ένοχες απολαύσεις" εδώ δε λειτουργούν.
Τα Σμαράγδια με Ασήμι είναι το πρώτο από μία εφταλογία Fantasy, που θα το χαρακτήριζα μία μείξη World of Darkness και Harry Potter. Ηρωίδα η Morrigan Crow, μια Ιρλανδέζα που καταλήγει (μαζί με τους λυκανθρώπους φίλους της) εσώκλειστη σε ένα σχολείο παραφυσικών μαθητών.
H συγγραφέας ακολουθεί πολλούς/-ες συνομιλίκους της (ανέκδοτους ως τώρα) σε ένα στυλ Fantasy που το χαρακτηρίζουν ο φρενίρης ρυθμός της δράσης, οι έντονες επιρροές από άλλα έργα φαντασίας, η κινηματογραφική αισθητική, οι πρωταγωνιστές-εκλεκτοί που βρίσκουν στο δρόμο τους μια σειρά από κουλ δυνάμεις, τα εξωτικά τοπία/ονόματα, η λίγη εμβάθυνση στους χαρακτήρες, οι συνεχείς ανατροπές (το στυλ ξεκινάει από message boards οπότε κάθε κεφάλαιο-κομμάτι πρέπει να τελειώνει με ένα bang) και η κατάργηση της δομής των τριών πράξεων.
Πιθανότατα κάτι τέτοιο να ξενίσει πολλούς παραδοσιακούς αναγνώστες (πχ εμένα, που βρήκα ότι το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να ήταν τριπλάσιο σε μέγεθος με τόσα που γίνονται στις 300 σελίδες του) αλλά έχει ενδιαφέρον το πώς αυτό το ύφος θα εξεληχθεί μελλοντικά.
Και, για τους πιο judgemental αναγνώστες που θα πουν: "τς, τς, σα δε ντρέπονται..." πολλοί το κάναμε αυτό. Το να έχεις έναν κόσμο έτοιμο από πίσω βοηθάει τρομερά στο να χτίσεις μια γερή πλοκή. Ίσως και να διαφοροποιηθείς από αυτόν και να βγάλεις κάτι καινούριο.
Δεν είναι ντροπή το να δανείζεσαι στοιχεία από αλλού, ντροπή είναι το να κλέβεις ξεδιάντρωπα. Και καμία από τις δύο παραπάνω συγγραφείς δεν το κάνει.
Σάββατο, Απριλίου 10, 2010
Γνώριζε αυτό για το οποίο γράφεις - She Wakes, J. Ketchum
Υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι πρέπει να "γράφεις για αυτό που γνωρίζεις". Πολλοί συγγραφείς έχουν ακολουθήσει τον κανόνα αυτό με αποτέλεσμα ο χώρος του βιβλίου να έχει γεμίσει με αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που αφορούν τον συγγραφέα και 5-6 γνωστούς του.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."
Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum
Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.
Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."
Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum
Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.
Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.
Δευτέρα, Μαρτίου 08, 2010
Τα καλά βιβλία ξαναγράφονται - Α. Φιαμού, Δύναμη και Τιμή
Για φέτος αποφάσισα, αντί να δίνω μια επιγραμματική λίστα του τι διάβασα, να γράφω και από ένα αρθράκι από το τι έμαθα ως συγγραφέας/αναγνώστης από κάθε βιβλίο που διάβασα.
Γενικά, θεωρώ ότι από κάθε βιβλίο που διαβάζει κάποιος επίδοξος συγγραφέας, μαθαίνει και από κάτι καινούριο. Αναλόγως με το πόσο καλό/κακό είναι, μαθαίνει και περισσότερα από ένα μαθήματα.
Θα πάω λοιπόν χρονολογικά, ξεκινόντας από το "Δύναμη και Τιμή" της Ανθίππης Φιαμού (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές). Στο βιβλίο αυτό έχουμε την διαδοχή του εκλεκτού της Θεάς βασιλιά από έναν νέο εκλεκτό διάδοχο, που είναι ορφανός και θύμα των καταπιεστικών θείων του. Σε μεγάλο βαθμό το θέμα είναι "γονείς και παιδιά", με όλους σχεδόν τους γονείς να μισούν τα παιδιά τους. Στα πολύ θετικά η πετυχημένη απεικόνιση ενός φάνταζυ Βυζαντίου και το όλο θέμα της σχέσης φυσικών γονιών-παιδιών-πατρικών προτύπων και την συναισθηματική κλιμάκωση προς το τέλος του.
Δυστυχώς όμως, το "μάθημα" εδώ αφορά την (κατά τη γνώμη μου) αχίλλειο πτέρνα του βιβλίου: φαίνεται σα να μην είναι αρκετά δουλεμένο*.
Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο ένα πρώτο draft που ήθελε άλλα 2-3 περάσματα για να δυναμώσει, παρά ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Οι χαρακτήρες δυσκολεύονται να αποκτήσουν τρίτη διάσταση (βάθος), η πλοκή (που στηρίζεται σε αυτούς) καταλήγει να είναι στεγνή και η γραφή, αν και σε ικανοποιητικά επίπεδα, πάσχει από το φαινόμενο του σιδηροδρόμου, με τεράστιες περιόδους και άπειρες δευτερεύουσες προτάσεις. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, αδικούν τo βιβλίο και τη συγγραφέα.
Και περνάμε στο ηθικό δίδαγμα: η πρώτη γραφή, όσο καλή και αν είναι, δεν είναι ποτέ από μόνη της αρκετή. Χρειάζεται τουλάχιστον ένα δεύτερο πέρασμα από τον συγγραφέα για στρώσιμο του μυθιστορήματος και, πιθανότατα, 2-3 ακόμα διορθώσεις (κάποιες από τις οποίες μπορούν να γίνουν και από κάποιον τρίτο διορθωτή) ώστε να λυθούν ασυνέπειες στην πλοκή και να ενδυναμωθούν όσα σημεία το χρειάζονται. Ο συγγραφέας το οφείλει αυτό στο έργο του (δεδομένου ότι, όσο καλός κι αν είναι ο διορθωτής, δε θα κάτσει να ξαναγράψει από την αρχή ένα βιβλίο με ουσιαστικά προβλήματα, τίποτα ορθογραφικά θα διορθώσει, μερικές ασυνταξίες, τίποτα λογικές ασυνέπειες και αυτό είναι όλο).
* Να σημειώσω ότι αυτό είναι μια δική μου εκτίμηση, μπορεί η συγγραφέας να είχε ρίξει αρκετές διορθώσεις αλλά η σούπα απλά να μην έδεσε
Γενικά, θεωρώ ότι από κάθε βιβλίο που διαβάζει κάποιος επίδοξος συγγραφέας, μαθαίνει και από κάτι καινούριο. Αναλόγως με το πόσο καλό/κακό είναι, μαθαίνει και περισσότερα από ένα μαθήματα.
Θα πάω λοιπόν χρονολογικά, ξεκινόντας από το "Δύναμη και Τιμή" της Ανθίππης Φιαμού (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές). Στο βιβλίο αυτό έχουμε την διαδοχή του εκλεκτού της Θεάς βασιλιά από έναν νέο εκλεκτό διάδοχο, που είναι ορφανός και θύμα των καταπιεστικών θείων του. Σε μεγάλο βαθμό το θέμα είναι "γονείς και παιδιά", με όλους σχεδόν τους γονείς να μισούν τα παιδιά τους. Στα πολύ θετικά η πετυχημένη απεικόνιση ενός φάνταζυ Βυζαντίου και το όλο θέμα της σχέσης φυσικών γονιών-παιδιών-πατρικών προτύπων και την συναισθηματική κλιμάκωση προς το τέλος του.
Δυστυχώς όμως, το "μάθημα" εδώ αφορά την (κατά τη γνώμη μου) αχίλλειο πτέρνα του βιβλίου: φαίνεται σα να μην είναι αρκετά δουλεμένο*.
Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο ένα πρώτο draft που ήθελε άλλα 2-3 περάσματα για να δυναμώσει, παρά ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Οι χαρακτήρες δυσκολεύονται να αποκτήσουν τρίτη διάσταση (βάθος), η πλοκή (που στηρίζεται σε αυτούς) καταλήγει να είναι στεγνή και η γραφή, αν και σε ικανοποιητικά επίπεδα, πάσχει από το φαινόμενο του σιδηροδρόμου, με τεράστιες περιόδους και άπειρες δευτερεύουσες προτάσεις. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, αδικούν τo βιβλίο και τη συγγραφέα.
Και περνάμε στο ηθικό δίδαγμα: η πρώτη γραφή, όσο καλή και αν είναι, δεν είναι ποτέ από μόνη της αρκετή. Χρειάζεται τουλάχιστον ένα δεύτερο πέρασμα από τον συγγραφέα για στρώσιμο του μυθιστορήματος και, πιθανότατα, 2-3 ακόμα διορθώσεις (κάποιες από τις οποίες μπορούν να γίνουν και από κάποιον τρίτο διορθωτή) ώστε να λυθούν ασυνέπειες στην πλοκή και να ενδυναμωθούν όσα σημεία το χρειάζονται. Ο συγγραφέας το οφείλει αυτό στο έργο του (δεδομένου ότι, όσο καλός κι αν είναι ο διορθωτής, δε θα κάτσει να ξαναγράψει από την αρχή ένα βιβλίο με ουσιαστικά προβλήματα, τίποτα ορθογραφικά θα διορθώσει, μερικές ασυνταξίες, τίποτα λογικές ασυνέπειες και αυτό είναι όλο).
* Να σημειώσω ότι αυτό είναι μια δική μου εκτίμηση, μπορεί η συγγραφέας να είχε ρίξει αρκετές διορθώσεις αλλά η σούπα απλά να μην έδεσε
Δευτέρα, Ιανουαρίου 11, 2010
Τα βιβλία που διάβασα πέρσι - μέρος τελευταίο
Βιβλία που διάβασα φέτος πέρσυ, στην ξενιτιά και επιστρέφοντας στο Ελλάντα:
1.Let the right on in – J.A. Lindqvist
Η ταινία ήταν ο twilight της κουλτουριάρας αδερφής, αλλά το βιβλίο ήταν εξαιρετικό. Θυμίζει Stephen King στα καλά του και είναι μια μοναδική απεικόνιση της μοναξιάς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Προτείνεται αβίαστα.
2.Πιτσαρία η Κόλαση – Μικέλε Σέριο
Ένα σπάνιο διαμάντι, το οποίο παντρεύει τη γκροτέσκα μαύρη κομωδία με το Ιταλικό Σπλάττερ. Προσχηματική πλοκή, βία, σεξ, toilet humor και γκροτέσκοι χαρακτήρες, το αποτέλεσμα όμως είναι υπέροχο. Για πολύ ειδικά γούστα...
3.Guards! Guards! - Terry Pratcett
Κι άλλος Pratchett, αυτή τη φορά με ήρωες τη φρουρά της Ankh Morpork. Πολύ καλό.
4.Wasp Factory – Iain Banks
Το βιβλίο αυτό το έψαχνα χρόνια (από ένα ντοκυμαντέρ που είχα δει για αυτό στα μέσα των 90's) και που μάλλον με απογοήτευσε. Ένα αγόρι-δολοφόνος μεγαλώνει σε ένα νησί κοντά σε ένα μικρό Σκωτσέζικο χωριό μαζί με τον πατέρα του, καίει λαγούς με ναπάλμ και παγιδεύει σφίκες σε ένα ρολόι- παγίδα θανάτου για να προβλέψει το μέλλον.
Και... αυτό πάνω κάτω. Περίμενα κάτι περισσότερο, αν και ήταν καλό βιβλίο συνολικά.
5.The Final Programme – M. Moorcock
Ο Jerry Cornelious... δεν ξέρω, από τα βιβλία που δε βγάζουν νόημα, πρώτο της τετραλογίας, ένα ελαφρώς σουρεαλιστικό, hip βιβλίο με ήρωα έναν μποέμ δολοφόνο που προσπαθεί να σώσει την αδερφή του από τον διεστραμένο αδερφό τους μαζί με μια συμμορία που αναζητά κάποια έρευνα του πατέρα τους...
Ωραίο με τον τρόπο του, αλλά λίγο φεύγα.
6.Delightful Corpse – P.Z. Brite
Ζευγάρι γκέυ κατά συρροή δολοφόνων στη Νέα Ορλεάνη. Όλα τα ταμπού (ομοφυλλοφιλία, νεκροφιλία, καννιβαλισμός, σαδομαζοχισμός) να σπάνε με μια πολύ καλή γραφή, αλλά, λόγω του ότι όλοι οι χαρακτήρες είναι γκέυ άντρες, με δυσκόλεψε πολύ να μπω στην ιστορία.
Έχω την υποψία ότι θα ασχοληθώ με αυτό το βιβλίο πάλι σε ένα μελλοντικό ποστ.
7.Η ηγεμονία της Ευτυχίας – Α. Δημητρομανωλάκη
Βιβλίο - έκπληξη που είχα πάρει πάμφτηνο μετά από πρόταση στο ιστολόγιο του Γιάννη Πλιώτα. Μελλοντολογικό θριλερ στα πρότυπα του 1984 με ήρωα έναν συγγραφέα το σπίτι του οποίου δέχεται επίθεση με βιοχημικά όπλα που σκοτώνουν τον φίλο και γείτονα του που είναι βουλευτής.
Πολύ αξιόλογο και όχι μόνο "για Ελληνικό".
8.FaustEric – Terry Pratchet
Πράτσετ σε μια από τις πιο αδύναμες νουβέλες του.
Ο Rincewind ως "δαίμονας" να κάνει πραγματικότητα τις τρεις ευχές ενός 15-χρονου Φάουστ...
9.A cure for Cancer – M. Moorcock
Δεύτερος Jerry Cornelious, ο οποίος ξαφνικά έχει γίνει μαύρος και ζει σε μια Ευρώπη έτοιμη να δεχτεί εισβολή από τις ΗΠΑ...
Τα ίδια με το Final Programme κατά βάση...
10.Lovecraft's Book – R. Lupoff
Έχει και δικό του τόπικ, δε θα πω περισσότερα.
11.O Αμαρτοβόρος – E. Missie
Σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ ο αμαρτοβόρος είναι ένα πλάσμα που τρώει τις αμαρτίες των νεκρών. Όταν ο τελευταίος αμαρτοβόρος όμως παντρεύεται και κάνει παιδιά βιαία γεγονότα αρχίζουν να συγκλονίζουν την πόλη.
Αν και το υπερφυσικο στοιχείο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου, το βιβλίο αυτό χτίζει πετυχημένα το δέος παίζοντας με τις φοβίες και δυσειδαιμονίες μιας μικρής πόλης. Καλό.
12.Η μουσική του Αίματος – Greg Bear
Η αρχική νουβέλα είναι εξαιρετική, επειδή όμως αυτή ήταν η έκδοση που είχε επεκταθεί σε πλήρες μυθιστόρημα, από ένα σημείο και μετά ένιωσα ότι έχασε την ορμή της.
Βιοχημικός κατασκευάζει σκεπτόμενους μικροοργανισμούς που εμβολιάζει στο σώμα του. Και αρχίζει να αλλάζει.
Ισορροπόντας μεταξύ body horror και ουτοπικής ΕΦ δημιουργεί ένα ενδιαφέρον μείγμα για τους οπαδούς του είδους.
13.Το πρόσωπο που πρέπει να πεθάνει – R. Cambell
Θαρρείς βγαλμένο από ιταλικό giallo, είναι η ιστορία ενός μοναχικού ομοφοβικού τύπου που αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός ομοφυλόφιλου άντρα έναν κατά συρροή δολοφόνο ομοφυλοφίλων (ναι, για κάποιο λόγο φέτος διάβασα για περισσότερους γκέυ από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί)
Βάλτε μέσα και τους χίπιδες γείτονες του "δολοφόνου" και έχετε μια συνταγή για giallo. Μόνο πως το βιβλίο δεν είναι κάτι το τρομερό...
14.... και το τέρας – Μ. Μανωλιός
Συλλογή διηγημάτων πολιτικής ΕΦ. Κάμποσες από τις ιστορίες έχουν δημοσιευτεί και στο 9, όμως εδώ έχουμε με εξαιρετικές ιστορίες γεμάτες συναίσθημα και έξυπνες ιδέες. Τα συγκλονιστικά "θα είσαι εδώ" και το ομώνυμο, καθώς και το υπέροχα αισιόδοξο Αρμελίνα ΙΙ κλέβουν τις παραστάσεις.
15.Η νύχτα της λευκής παπαρούνας – Κ. Μίσσιος
Ένας ξένος, ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, ένα χωριό και μια ταβέρνα όπου όλοι διηγούνται φρικιαστικές ιστορίες. Μια ανθολογία τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία.
Μερικές καλές ιδέες και πολύ καλή γραφή, αλλά ο συγγραφέας μου δίνει την εντύπωση ότι βιάζεται να τελειώσει τις ιστορίες, έτσι οι ιστορίες δε φτάνουν στην κορύφωση.
Αγαπημένη μου ιστορία η τελευταία, το ρολόι
Αυτά για πέρσι, φέτος είμαι ακόμα στο δεύτερο βιβλίο.
1.Let the right on in – J.A. Lindqvist
Η ταινία ήταν ο twilight της κουλτουριάρας αδερφής, αλλά το βιβλίο ήταν εξαιρετικό. Θυμίζει Stephen King στα καλά του και είναι μια μοναδική απεικόνιση της μοναξιάς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Προτείνεται αβίαστα.
2.Πιτσαρία η Κόλαση – Μικέλε Σέριο
Ένα σπάνιο διαμάντι, το οποίο παντρεύει τη γκροτέσκα μαύρη κομωδία με το Ιταλικό Σπλάττερ. Προσχηματική πλοκή, βία, σεξ, toilet humor και γκροτέσκοι χαρακτήρες, το αποτέλεσμα όμως είναι υπέροχο. Για πολύ ειδικά γούστα...
3.Guards! Guards! - Terry Pratcett
Κι άλλος Pratchett, αυτή τη φορά με ήρωες τη φρουρά της Ankh Morpork. Πολύ καλό.
4.Wasp Factory – Iain Banks
Το βιβλίο αυτό το έψαχνα χρόνια (από ένα ντοκυμαντέρ που είχα δει για αυτό στα μέσα των 90's) και που μάλλον με απογοήτευσε. Ένα αγόρι-δολοφόνος μεγαλώνει σε ένα νησί κοντά σε ένα μικρό Σκωτσέζικο χωριό μαζί με τον πατέρα του, καίει λαγούς με ναπάλμ και παγιδεύει σφίκες σε ένα ρολόι- παγίδα θανάτου για να προβλέψει το μέλλον.
Και... αυτό πάνω κάτω. Περίμενα κάτι περισσότερο, αν και ήταν καλό βιβλίο συνολικά.
5.The Final Programme – M. Moorcock
Ο Jerry Cornelious... δεν ξέρω, από τα βιβλία που δε βγάζουν νόημα, πρώτο της τετραλογίας, ένα ελαφρώς σουρεαλιστικό, hip βιβλίο με ήρωα έναν μποέμ δολοφόνο που προσπαθεί να σώσει την αδερφή του από τον διεστραμένο αδερφό τους μαζί με μια συμμορία που αναζητά κάποια έρευνα του πατέρα τους...
Ωραίο με τον τρόπο του, αλλά λίγο φεύγα.
6.Delightful Corpse – P.Z. Brite
Ζευγάρι γκέυ κατά συρροή δολοφόνων στη Νέα Ορλεάνη. Όλα τα ταμπού (ομοφυλλοφιλία, νεκροφιλία, καννιβαλισμός, σαδομαζοχισμός) να σπάνε με μια πολύ καλή γραφή, αλλά, λόγω του ότι όλοι οι χαρακτήρες είναι γκέυ άντρες, με δυσκόλεψε πολύ να μπω στην ιστορία.
Έχω την υποψία ότι θα ασχοληθώ με αυτό το βιβλίο πάλι σε ένα μελλοντικό ποστ.
7.Η ηγεμονία της Ευτυχίας – Α. Δημητρομανωλάκη
Βιβλίο - έκπληξη που είχα πάρει πάμφτηνο μετά από πρόταση στο ιστολόγιο του Γιάννη Πλιώτα. Μελλοντολογικό θριλερ στα πρότυπα του 1984 με ήρωα έναν συγγραφέα το σπίτι του οποίου δέχεται επίθεση με βιοχημικά όπλα που σκοτώνουν τον φίλο και γείτονα του που είναι βουλευτής.
Πολύ αξιόλογο και όχι μόνο "για Ελληνικό".
8.
Πράτσετ σε μια από τις πιο αδύναμες νουβέλες του.
Ο Rincewind ως "δαίμονας" να κάνει πραγματικότητα τις τρεις ευχές ενός 15-χρονου Φάουστ...
9.A cure for Cancer – M. Moorcock
Δεύτερος Jerry Cornelious, ο οποίος ξαφνικά έχει γίνει μαύρος και ζει σε μια Ευρώπη έτοιμη να δεχτεί εισβολή από τις ΗΠΑ...
Τα ίδια με το Final Programme κατά βάση...
10.Lovecraft's Book – R. Lupoff
Έχει και δικό του τόπικ, δε θα πω περισσότερα.
11.O Αμαρτοβόρος – E. Missie
Σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ ο αμαρτοβόρος είναι ένα πλάσμα που τρώει τις αμαρτίες των νεκρών. Όταν ο τελευταίος αμαρτοβόρος όμως παντρεύεται και κάνει παιδιά βιαία γεγονότα αρχίζουν να συγκλονίζουν την πόλη.
Αν και το υπερφυσικο στοιχείο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου, το βιβλίο αυτό χτίζει πετυχημένα το δέος παίζοντας με τις φοβίες και δυσειδαιμονίες μιας μικρής πόλης. Καλό.
12.Η μουσική του Αίματος – Greg Bear
Η αρχική νουβέλα είναι εξαιρετική, επειδή όμως αυτή ήταν η έκδοση που είχε επεκταθεί σε πλήρες μυθιστόρημα, από ένα σημείο και μετά ένιωσα ότι έχασε την ορμή της.
Βιοχημικός κατασκευάζει σκεπτόμενους μικροοργανισμούς που εμβολιάζει στο σώμα του. Και αρχίζει να αλλάζει.
Ισορροπόντας μεταξύ body horror και ουτοπικής ΕΦ δημιουργεί ένα ενδιαφέρον μείγμα για τους οπαδούς του είδους.
13.Το πρόσωπο που πρέπει να πεθάνει – R. Cambell
Θαρρείς βγαλμένο από ιταλικό giallo, είναι η ιστορία ενός μοναχικού ομοφοβικού τύπου που αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός ομοφυλόφιλου άντρα έναν κατά συρροή δολοφόνο ομοφυλοφίλων (ναι, για κάποιο λόγο φέτος διάβασα για περισσότερους γκέυ από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί)
Βάλτε μέσα και τους χίπιδες γείτονες του "δολοφόνου" και έχετε μια συνταγή για giallo. Μόνο πως το βιβλίο δεν είναι κάτι το τρομερό...
14.... και το τέρας – Μ. Μανωλιός
Συλλογή διηγημάτων πολιτικής ΕΦ. Κάμποσες από τις ιστορίες έχουν δημοσιευτεί και στο 9, όμως εδώ έχουμε με εξαιρετικές ιστορίες γεμάτες συναίσθημα και έξυπνες ιδέες. Τα συγκλονιστικά "θα είσαι εδώ" και το ομώνυμο, καθώς και το υπέροχα αισιόδοξο Αρμελίνα ΙΙ κλέβουν τις παραστάσεις.
15.Η νύχτα της λευκής παπαρούνας – Κ. Μίσσιος
Ένας ξένος, ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, ένα χωριό και μια ταβέρνα όπου όλοι διηγούνται φρικιαστικές ιστορίες. Μια ανθολογία τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία.
Μερικές καλές ιδέες και πολύ καλή γραφή, αλλά ο συγγραφέας μου δίνει την εντύπωση ότι βιάζεται να τελειώσει τις ιστορίες, έτσι οι ιστορίες δε φτάνουν στην κορύφωση.
Αγαπημένη μου ιστορία η τελευταία, το ρολόι
Αυτά για πέρσι, φέτος είμαι ακόμα στο δεύτερο βιβλίο.
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009
Lovecraft's Book - R. Lupoff
Ο H.P.Lovecraft ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση συγγραφέα. Το γεγονός ότι στα έργα του έμπλεκε και πραγματικές πηγές για να κάνει πιο τρομαχικές τις ιστορίες του, καθώς και το ότι είχε μια μυστηριώδη ζωή, έχει κάνει πολλούς συνεχιστές του να τον τοποθετούν ως έναν "Προφήτη των Μεγάλων Παλαιών" (1)
Ο συγγραφέας είναι γνωστός για τις ρατσιστικές απόψεις του (2)
Σε ένα παλαιοβιβλιοπολείο μπορείς να βρεις οτιδήποτε(3)
Ξεκινώντας από τις τρεις αυτές παραδοχές φτάνουμε στο σημερινό ποστ μας...
Είναι γνωστό ότι λόγω του (1) ο Lovecraft εμφανίζεται πολλές φορές πρωταγωνιστής σε έργα τρόμου (πχ στην ταινία Necronomicon, στο Graphic Novel Lovecraft ή στο - Ελληνικό - βιβλίο το Δαιμόνιο της γραφής) Ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να σκεφτεί να κάνει το ίδιο βασισμένος στις πολιτικές του απόψεις (2), ειδικά σε μια περίοδο που μια μεγάλη υπόγεια μάχη παρατάξεων συγκλόνιζε την Αμερική. Αυτός ο κάποιος είναι ο Richard Lupoff και στο βιβλίο του Lovecraft's Book βάζει το συγγραφέα να προσεγγίζεται από πράκτορες των Ναζί που, υποσχόμενοί του ότι θα εκδόσουν μια ανθολογία με τις ιστορίες του, προσπαθούν να τον πείσουν να γράψει την Αμερικάνικη εκδοχή του Ναζιστικού Μανιφέστου.
Πού κολλάει το (3); Στο ότι το πέτυχα τη Δευτέρα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το αγόρασα δίχως δεύτερ σκέψη, έκατσα δε και το διάβασα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαθητικό κατασκοπικό θρίλερ, που όμως η παρουσία της παρέας του Weird Tales το κάνει απίστευτα διασκεδαστικό. Ο συγγραφέας προφασίζεται ότι αποκαλύπτει μια συνομωσία και κάνει πολύ καλή δουλειά για να πείσει τον αναγνώστη (ο Lovecraft είχε το προφίλ του ανθρώπου που θα μπορούσε να είχε ασπαστεί τις ιδέες αυτές) αν και δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα, ιδίως προς το τέλος. Καταφέρνει όμως να δώσει μια πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
Όμως αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, το βιβλίο, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, φαντάζομαι θα ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς (έτσι Μανώλη; )
Ο συγγραφέας είναι γνωστός για τις ρατσιστικές απόψεις του (2)
Σε ένα παλαιοβιβλιοπολείο μπορείς να βρεις οτιδήποτε(3)
Ξεκινώντας από τις τρεις αυτές παραδοχές φτάνουμε στο σημερινό ποστ μας...
Είναι γνωστό ότι λόγω του (1) ο Lovecraft εμφανίζεται πολλές φορές πρωταγωνιστής σε έργα τρόμου (πχ στην ταινία Necronomicon, στο Graphic Novel Lovecraft ή στο - Ελληνικό - βιβλίο το Δαιμόνιο της γραφής) Ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να σκεφτεί να κάνει το ίδιο βασισμένος στις πολιτικές του απόψεις (2), ειδικά σε μια περίοδο που μια μεγάλη υπόγεια μάχη παρατάξεων συγκλόνιζε την Αμερική. Αυτός ο κάποιος είναι ο Richard Lupoff και στο βιβλίο του Lovecraft's Book βάζει το συγγραφέα να προσεγγίζεται από πράκτορες των Ναζί που, υποσχόμενοί του ότι θα εκδόσουν μια ανθολογία με τις ιστορίες του, προσπαθούν να τον πείσουν να γράψει την Αμερικάνικη εκδοχή του Ναζιστικού Μανιφέστου.
Πού κολλάει το (3); Στο ότι το πέτυχα τη Δευτέρα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το αγόρασα δίχως δεύτερ σκέψη, έκατσα δε και το διάβασα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαθητικό κατασκοπικό θρίλερ, που όμως η παρουσία της παρέας του Weird Tales το κάνει απίστευτα διασκεδαστικό. Ο συγγραφέας προφασίζεται ότι αποκαλύπτει μια συνομωσία και κάνει πολύ καλή δουλειά για να πείσει τον αναγνώστη (ο Lovecraft είχε το προφίλ του ανθρώπου που θα μπορούσε να είχε ασπαστεί τις ιδέες αυτές) αν και δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα, ιδίως προς το τέλος. Καταφέρνει όμως να δώσει μια πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
Όμως αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, το βιβλίο, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, φαντάζομαι θα ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς (έτσι Μανώλη; )
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 03, 2009
Τα βιβλία που διάβασα φέτος #5
Σε άλλη μια επιγραμματική ενημέρωση για τα όσα διάβασα φέτος, ας δούμε την περίοδο Ιούλιος-Σεπτέμβριος, κατά την οποία εργαζόμουν:
1) Τα βιβλία του αίματος 1 - C. Barker
Κλασσική ανθολογία που ξαναδιάβασα μετά από κάμποσα χρόνια. Η δεύτερη φορά δεν είναι ποτέ σαν το σοκ της πρώτης, αλλά εδώ υπάρχουν πραγματικά κλασσικές ιστορίες (η ομώνυμη, το Pig blood blues, Midnight meat train και In the Hills... the cities - καθώς και το κωμικό The Yattering and Jack)
Αν είναι να διαβάσετε μόνο ένα βιβλίο από Barker, διαβάστε αυτό.
2) Κόκο P. - Straub
Τον Στράουμπ τον γνώρισα φέτος χάρη στην αδελφή μου και το βιβλίο "Χαμένο Αγόρι, χαμένο κορίτσι" το οποίο και είχε πάρει λόγω δουλειάς και μου το πρότεινε. Στη συνέχεια έψαξα και τα υπόλοιπα βιβλία του με ήρωα τον Tim Underhill. To Koko είχε πάρει world fantasy award το 1988 που εκδόθηκε και, σε αντίθεση με τα δύο πιο πρόσφατα βιβλία που είχα διαβάσει, δεν είναι τόσο μεταλογοτεχνικό, αν και δικαιολογεί το γιατί ο συγγραφέας θεωρείται ένας πιο εγκεφαλικός Stephen King.
Μια ομάδα βετεράνων του Βιετναμ αναζητούν τον συγγραφέα Tim Underhill, παλιό συμπολεμιστή τους που ζει κάπου στην Άπω Ανατολή και που τον θεωρούν ύποπτο για μια σειρά από δολοφονίες.
Πολύ δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, προτεινόμενο σε όλους τους φαν του είδους. Πρέπει να ψάξω για τα throat και ghost story του Straub κάποια στιγμή
3) Tales of Magick: Dark Adventure
Αρπιτζοσάπλεμεμντ για το Mage: the Ascension, αναφέρει το πώς μπορεί να πάρεις ένα παιχνίδι που είναι θεωρητικά όλο φιλοσοφία, μεταφυσική και υπαρξιακές ανησυχίες και να το κάνεις ένα απίστευτο φεστιβαλ δράσης, πιστολιδιού, κουνγκ φου και ΓΑΜΑΤΟΣΥΝΗΣ.
Πολύ καλή επιλογή για αρχάριους STs αν και out of print...
(μήπως να έκανα κανένα ποστ και για M:tA; )
4)Το συμβούλιο των αφυπνισμένων (Abyss Descending: Οι δέκα παραδόσεις ενώνονται)- Γιάννης Καρατσιώρης
Μια ομάδα Ελλήνων έπαιξε κάποτε ένα campaign Mage: the Awakening κια είπε να μεταφέρει όλη την ιστορία σε fantasy setting και κάποιος την έγραψε σε βιβλίο.
Και δε δουλεύει, διότι οι δύο μορφές storytelling διαφέρουν ριζικά και δεν είναι εύκολο να μεταφέρεις το αποτέλεσμα από την μία στην άλλη.
Θα το ανέλυα περισσότερο, αλλά νομίζω σηκώνει ολόκληρο ποστ από μόνο του.
5) Αδέσποτα παιδιά - J. Oates
Συλλογή σκοτεινών, βίαιων κοινωνικών ιστοριών με κύριο θέμα την σχέση γονέων-παιδιών. Έχει μερικές δυνατές ιστορίες, αλλά καμία σχέση με τρόμο (από όσο ήξερα η συγγραφέας έχει βγάλει και έργα τρόμου) ή φανταστικό
6) Νεκρός μέχρι να σκοτεινιάσει - Σαρλάιν Χάρρις
Το πρώτο από τα βιβλία της σειράς Sookie Stackhouse/Southern Vampire Mysteries, στην οποία και βασίζεται η σειρά True Blood.
Τηλεπαθητική σερβιτόρα στον Αμερικάνικο Νότο γνωρίζει και ερωτεύεται βρικόλακα επειδή δεν ακούει τις σκέψεις του, ενώ διάφορες κοπέλες που είχαν ερωτικές σχέσεις με βρικόλακες δολοφονούνται άγρια και ο αδερφός της είναι ο βασικός ύποπτος.
Δανείζεται πάρα πολλά από την Laurell Hammilton (πχ οι βρικόλακες είναι "out of the coffin" λόγω της ύπαρξης συνθετικού αίματος) αλλά έχει μια δική του προσωπικότητα και διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα.
Είναι επίσης μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η σειρά είναι καλύτερη από το βιβλίο.
5) Έλος - Πέτρος Τσαλπατούρος
Πολύ μικρό βιβλίο τρόμου, μόλις 100 αραιογραμμένες σελίδες, περισσότερο νουβέλλα παρά μυθιστόρημα. Όμως είναι μια φρικιαστική χαοτική ανταπόκριση από μια πλυνηρισμένη πόλη στην οποία κάθε συνοχή πραγματικότητας έχει χαθεί.
The stuff nightmares are made of, μην το χάσετε με τίποτα.
6) Λυκάνθρωποι: Το φεγγάρι του Αγγέλου - Συλλογή, εκδόσεις Λιβάνη αν θυμάμαι καλά
Μια συλλογή με ιστορίες λυκανθρώπων. Καλύπτει γενικά πολλά είδη και ύφη. Δυστυχώς δε θυμάμαι συντελεστές ή ιστορίες, διότι δυσκολεύτηκα να ξεχωρίσω κάποιες. Όχι η καλύτερη δυνατή επιλογή, αλλά αν το βρείτε στο επόμενο παζάρι βιβλίου και σας περισσεύουν χρήματα δαγκώστε το, μπορεί και να περάσετε καλά μαζί του.
7) Αποκάλυψη - Ανθολογία, εκδόσεις
Τα νικητήρια διηγήματα από τον διαγωνισμό του βιβλιοπωλείου Cube στις αρχές του 2009 (έκανε κι άλλον ένα στα τέλη του και λογικά θα δούμε κι άλλη συλλογή κάποια στιγμή).
Έχει μερικές ενδιαφέρουσες δουλειές μέσα (ξεχώρισα την Μάυρη Ηρωίνη του φίλου Γ. Κοτρώνη) αλλά το αποτέλεσμα είναι γενικότερα κάτω του μετρίου, λόγω του ότι οι περισσότερες ιστορίες είναι "αγυάλιστες".
Ελπίζω το επόμενο να είναι καλύτερο.
8) Vampire: the Masquerade: The Fall of Atlanta
Ο πρώτος από τους 4 τόμους που καλύπτει χρονολογικά τα 13 clan novels του παιχνιδιού Vampire: the Masquerade.
Παλιότερα είχα διαβάσει το clan novel Toreador και με είχε απωθήσει τρελά το ότι δεν υπήρχε το pay-off στο τέλος, ήταν απλά μια μακριά εισαγωγή για κάτι άλλο. Το βιβλίο αυτό καλύπτει όλο το βιβλίο, καθώς και το clan novel Tzimisce, ενώ μεγάλο μέρος των CN Setite και Giovani είναι μέρος του. Και για κάποιον λόγο δουλεύει, καθώς, μόλις ο αναγνώστης περάσει τις 200 πρώτες σελίδες με τους σκόρπιους προλόγους, η ιστορία μπαίνει σε κίνηση, με πολλά νήματα να πλέκονται σταδιακά και να μπαίνουν στο κυρίως ρεύμα της επικής ιστορίας.
Εντάξει, για αρπιτζάδες και out of print, αλλά διαβάζεται άνετα.
9) Lords and Ladies - T. Pratchett
Ίσως όσο πιο κοντά έχει φτάσει ο θείος Terry στο να γράψει ένα "κανονικό" fantasy βιβλίο. Εδώ το άφθονο χιούμορ το συμπληρώνει η περιπέτεια και η ένταση, καθώς οι τρεις μάγισσες έχουν να αντιμετωπίσουν μια εισβολή ξωτικών στον δισκόκοσμο.
Και, παρόλη την (σχετική) σοβαρότητα που υπάρχει το αποτέλεσμα κατατάσσεται σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του Pratchett.
10) Mage: the ascension: The book of mirrors
Ξαναδιάβασα το ST guide του Mage: the Ascension. Για άλλη μια φορά ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους και, ανεξάρτητα του παιχνιδιού, ένα από τα καλύτερα GM guides που γράφτηκαν ποτέ. Αν το βρείτε (είναι out of print, εγώ to βρήκα 3 δολάρια στο e-bay και πλήρωσα συνολικά 15$ για να μου το στείλουν από Αμερική) και ενδιαφέρεστε για αρπιτζιά τσιμπίστε το.
11) Το άνοιγμα της μύτης - Άντζελα Δημητρακάκη
Κοινωνικές ιστορίες, μερικές τζούρες ΕΦ σε μερικές από αυτές, παραλληριματική γραφή ενίοτε για να μας δώσει κάποιες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις περιθωριακών ατόμων και γενικά οι παλιές καλές εκδόσεις Οξύ που κανένας μας (εκτός από έναν συνάδελφό μου που διάβαζε τα κοινωνικά τους - αλλα κι αυτός έκραζε το μυθιστόρημα που είχε εκδόσει η συγγραφέας) δεν αγάπησε.
12) Starship troopers - R. Heinlein
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσι. Σε ένα απολυταρχικό μέλλον ένας νεαρός κατατάσσεται στο στρατό για να αποκτείσει δικαίωμα ψήφου. Παρακολουθούμε την εκπαίδευσή του και την πορεία της θητείας του μέσω αφήγησης πρώτου προσώπου, καθώς τις μάχες διαδέχονται σύντομες παύσεις και, σταδιακά από νεοσύλλεκτος ανεβαίνει στο βαθμό.
Πολλοί έχουν κατηγορίσει το βιβλίο αυτό ως μιλιταριστική προπαγάνδα. Προσωπικά το θεωρώ μια πολύ ρεαλιστική αποτύπωση μιας μελλοντικής κοινωνίας, τόσο πετυχημένα γραμμένη που σου δίνει την ευκαιρία να δεις την αφήγηση και από τις δύο πλευρές του πολιτικού άξονα
ΥΓ: Ειδικά οι warhammer-άδες οφείλετε να το διαβάσετε, για να δείτε ποιοι είναι οι κύρια επιροή για τον στρατό του Imperium, τόσο IG όσο και Space Marines.
(επίσης, κάπου στο ενδιάμεσο, διάβασα ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα φίλου, το οποίο ήταν πολύ καλό και ελπίζω μέσα στα επόμενα χρόνια να μπορέσω να γράψω μια κριτική για αυτό σε παρόμοιο τόπικ)
Σας χρωστάω ένα ακόμα ποστ, για τα 6 (και μάλλον 1-2 ακόμα που θα προλάβω μέχρι το τέλος του μήνα) βιβλία που διάβασα στα ξένα.
1) Τα βιβλία του αίματος 1 - C. Barker
Κλασσική ανθολογία που ξαναδιάβασα μετά από κάμποσα χρόνια. Η δεύτερη φορά δεν είναι ποτέ σαν το σοκ της πρώτης, αλλά εδώ υπάρχουν πραγματικά κλασσικές ιστορίες (η ομώνυμη, το Pig blood blues, Midnight meat train και In the Hills... the cities - καθώς και το κωμικό The Yattering and Jack)
Αν είναι να διαβάσετε μόνο ένα βιβλίο από Barker, διαβάστε αυτό.
2) Κόκο P. - Straub
Τον Στράουμπ τον γνώρισα φέτος χάρη στην αδελφή μου και το βιβλίο "Χαμένο Αγόρι, χαμένο κορίτσι" το οποίο και είχε πάρει λόγω δουλειάς και μου το πρότεινε. Στη συνέχεια έψαξα και τα υπόλοιπα βιβλία του με ήρωα τον Tim Underhill. To Koko είχε πάρει world fantasy award το 1988 που εκδόθηκε και, σε αντίθεση με τα δύο πιο πρόσφατα βιβλία που είχα διαβάσει, δεν είναι τόσο μεταλογοτεχνικό, αν και δικαιολογεί το γιατί ο συγγραφέας θεωρείται ένας πιο εγκεφαλικός Stephen King.
Μια ομάδα βετεράνων του Βιετναμ αναζητούν τον συγγραφέα Tim Underhill, παλιό συμπολεμιστή τους που ζει κάπου στην Άπω Ανατολή και που τον θεωρούν ύποπτο για μια σειρά από δολοφονίες.
Πολύ δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, προτεινόμενο σε όλους τους φαν του είδους. Πρέπει να ψάξω για τα throat και ghost story του Straub κάποια στιγμή
3) Tales of Magick: Dark Adventure
Αρπιτζοσάπλεμεμντ για το Mage: the Ascension, αναφέρει το πώς μπορεί να πάρεις ένα παιχνίδι που είναι θεωρητικά όλο φιλοσοφία, μεταφυσική και υπαρξιακές ανησυχίες και να το κάνεις ένα απίστευτο φεστιβαλ δράσης, πιστολιδιού, κουνγκ φου και ΓΑΜΑΤΟΣΥΝΗΣ.
Πολύ καλή επιλογή για αρχάριους STs αν και out of print...
(μήπως να έκανα κανένα ποστ και για M:tA; )
4)Το συμβούλιο των αφυπνισμένων (Abyss Descending: Οι δέκα παραδόσεις ενώνονται)- Γιάννης Καρατσιώρης
Μια ομάδα Ελλήνων έπαιξε κάποτε ένα campaign Mage: the Awakening κια είπε να μεταφέρει όλη την ιστορία σε fantasy setting και κάποιος την έγραψε σε βιβλίο.
Και δε δουλεύει, διότι οι δύο μορφές storytelling διαφέρουν ριζικά και δεν είναι εύκολο να μεταφέρεις το αποτέλεσμα από την μία στην άλλη.
Θα το ανέλυα περισσότερο, αλλά νομίζω σηκώνει ολόκληρο ποστ από μόνο του.
5) Αδέσποτα παιδιά - J. Oates
Συλλογή σκοτεινών, βίαιων κοινωνικών ιστοριών με κύριο θέμα την σχέση γονέων-παιδιών. Έχει μερικές δυνατές ιστορίες, αλλά καμία σχέση με τρόμο (από όσο ήξερα η συγγραφέας έχει βγάλει και έργα τρόμου) ή φανταστικό
6) Νεκρός μέχρι να σκοτεινιάσει - Σαρλάιν Χάρρις
Το πρώτο από τα βιβλία της σειράς Sookie Stackhouse/Southern Vampire Mysteries, στην οποία και βασίζεται η σειρά True Blood.
Τηλεπαθητική σερβιτόρα στον Αμερικάνικο Νότο γνωρίζει και ερωτεύεται βρικόλακα επειδή δεν ακούει τις σκέψεις του, ενώ διάφορες κοπέλες που είχαν ερωτικές σχέσεις με βρικόλακες δολοφονούνται άγρια και ο αδερφός της είναι ο βασικός ύποπτος.
Δανείζεται πάρα πολλά από την Laurell Hammilton (πχ οι βρικόλακες είναι "out of the coffin" λόγω της ύπαρξης συνθετικού αίματος) αλλά έχει μια δική του προσωπικότητα και διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα.
Είναι επίσης μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η σειρά είναι καλύτερη από το βιβλίο.
5) Έλος - Πέτρος Τσαλπατούρος
Πολύ μικρό βιβλίο τρόμου, μόλις 100 αραιογραμμένες σελίδες, περισσότερο νουβέλλα παρά μυθιστόρημα. Όμως είναι μια φρικιαστική χαοτική ανταπόκριση από μια πλυνηρισμένη πόλη στην οποία κάθε συνοχή πραγματικότητας έχει χαθεί.
The stuff nightmares are made of, μην το χάσετε με τίποτα.
6) Λυκάνθρωποι: Το φεγγάρι του Αγγέλου - Συλλογή, εκδόσεις Λιβάνη αν θυμάμαι καλά
Μια συλλογή με ιστορίες λυκανθρώπων. Καλύπτει γενικά πολλά είδη και ύφη. Δυστυχώς δε θυμάμαι συντελεστές ή ιστορίες, διότι δυσκολεύτηκα να ξεχωρίσω κάποιες. Όχι η καλύτερη δυνατή επιλογή, αλλά αν το βρείτε στο επόμενο παζάρι βιβλίου και σας περισσεύουν χρήματα δαγκώστε το, μπορεί και να περάσετε καλά μαζί του.
7) Αποκάλυψη - Ανθολογία, εκδόσεις
Τα νικητήρια διηγήματα από τον διαγωνισμό του βιβλιοπωλείου Cube στις αρχές του 2009 (έκανε κι άλλον ένα στα τέλη του και λογικά θα δούμε κι άλλη συλλογή κάποια στιγμή).
Έχει μερικές ενδιαφέρουσες δουλειές μέσα (ξεχώρισα την Μάυρη Ηρωίνη του φίλου Γ. Κοτρώνη) αλλά το αποτέλεσμα είναι γενικότερα κάτω του μετρίου, λόγω του ότι οι περισσότερες ιστορίες είναι "αγυάλιστες".
Ελπίζω το επόμενο να είναι καλύτερο.
8) Vampire: the Masquerade: The Fall of Atlanta
Ο πρώτος από τους 4 τόμους που καλύπτει χρονολογικά τα 13 clan novels του παιχνιδιού Vampire: the Masquerade.
Παλιότερα είχα διαβάσει το clan novel Toreador και με είχε απωθήσει τρελά το ότι δεν υπήρχε το pay-off στο τέλος, ήταν απλά μια μακριά εισαγωγή για κάτι άλλο. Το βιβλίο αυτό καλύπτει όλο το βιβλίο, καθώς και το clan novel Tzimisce, ενώ μεγάλο μέρος των CN Setite και Giovani είναι μέρος του. Και για κάποιον λόγο δουλεύει, καθώς, μόλις ο αναγνώστης περάσει τις 200 πρώτες σελίδες με τους σκόρπιους προλόγους, η ιστορία μπαίνει σε κίνηση, με πολλά νήματα να πλέκονται σταδιακά και να μπαίνουν στο κυρίως ρεύμα της επικής ιστορίας.
Εντάξει, για αρπιτζάδες και out of print, αλλά διαβάζεται άνετα.
9) Lords and Ladies - T. Pratchett
Ίσως όσο πιο κοντά έχει φτάσει ο θείος Terry στο να γράψει ένα "κανονικό" fantasy βιβλίο. Εδώ το άφθονο χιούμορ το συμπληρώνει η περιπέτεια και η ένταση, καθώς οι τρεις μάγισσες έχουν να αντιμετωπίσουν μια εισβολή ξωτικών στον δισκόκοσμο.
Και, παρόλη την (σχετική) σοβαρότητα που υπάρχει το αποτέλεσμα κατατάσσεται σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του Pratchett.
10) Mage: the ascension: The book of mirrors
Ξαναδιάβασα το ST guide του Mage: the Ascension. Για άλλη μια φορά ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους και, ανεξάρτητα του παιχνιδιού, ένα από τα καλύτερα GM guides που γράφτηκαν ποτέ. Αν το βρείτε (είναι out of print, εγώ to βρήκα 3 δολάρια στο e-bay και πλήρωσα συνολικά 15$ για να μου το στείλουν από Αμερική) και ενδιαφέρεστε για αρπιτζιά τσιμπίστε το.
11) Το άνοιγμα της μύτης - Άντζελα Δημητρακάκη
Κοινωνικές ιστορίες, μερικές τζούρες ΕΦ σε μερικές από αυτές, παραλληριματική γραφή ενίοτε για να μας δώσει κάποιες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις περιθωριακών ατόμων και γενικά οι παλιές καλές εκδόσεις Οξύ που κανένας μας (εκτός από έναν συνάδελφό μου που διάβαζε τα κοινωνικά τους - αλλα κι αυτός έκραζε το μυθιστόρημα που είχε εκδόσει η συγγραφέας) δεν αγάπησε.
12) Starship troopers - R. Heinlein
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσι. Σε ένα απολυταρχικό μέλλον ένας νεαρός κατατάσσεται στο στρατό για να αποκτείσει δικαίωμα ψήφου. Παρακολουθούμε την εκπαίδευσή του και την πορεία της θητείας του μέσω αφήγησης πρώτου προσώπου, καθώς τις μάχες διαδέχονται σύντομες παύσεις και, σταδιακά από νεοσύλλεκτος ανεβαίνει στο βαθμό.
Πολλοί έχουν κατηγορίσει το βιβλίο αυτό ως μιλιταριστική προπαγάνδα. Προσωπικά το θεωρώ μια πολύ ρεαλιστική αποτύπωση μιας μελλοντικής κοινωνίας, τόσο πετυχημένα γραμμένη που σου δίνει την ευκαιρία να δεις την αφήγηση και από τις δύο πλευρές του πολιτικού άξονα
ΥΓ: Ειδικά οι warhammer-άδες οφείλετε να το διαβάσετε, για να δείτε ποιοι είναι οι κύρια επιροή για τον στρατό του Imperium, τόσο IG όσο και Space Marines.
(επίσης, κάπου στο ενδιάμεσο, διάβασα ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα φίλου, το οποίο ήταν πολύ καλό και ελπίζω μέσα στα επόμενα χρόνια να μπορέσω να γράψω μια κριτική για αυτό σε παρόμοιο τόπικ)
Σας χρωστάω ένα ακόμα ποστ, για τα 6 (και μάλλον 1-2 ακόμα που θα προλάβω μέχρι το τέλος του μήνα) βιβλία που διάβασα στα ξένα.
Τρίτη, Οκτωβρίου 20, 2009
Βιβλία που διάβασα φέτος #5
Από το τελευταίο σχετικό ποστ πέρασε πολύς καιρός στο αυλάκι και καμία τριανταρία ακόμα βιβλία από τα χέρια μου. Ακόμα άνεργος και σε αναζήτηση εργασίας είχα μπόλικο χρόνο να περάσω έναν Ιούνιο (και τις αρχές Ιουλίου) παρέα με τα εξής έντεκα βιβλία:
1) Soul music - Τ. Pratchett
Ο Τέρρυ Πράτσετ είναι κλασική αξία. Και, όταν αποφασίζει να βάλει το Ροκ εντ Ρολλ στο δισκόκοσμο, μαζί με το Θάνατο (που για άλλη μια φορά εγκαταλείπει το πόστο του) και την γκόθικ εγκονή του, βγαίνει γέλιο. Από τα πιο καλά βιβλία του δισκόκοσμου, γεμάτο με πετυχημένα inside jokes.
2) Αγνοημένοι - Bentley Little
Πώς θα ήταν αν μια μέρα ανακάλυπτες ότι κανένας δε σε προσέχει; Το θέμα του βιβλίου αυτού είναι ακριβώς αυτό, μια ομάδα ατόμων που είναι τόσο κοινότυποι που περνάνε απαρατήρητοι και την τρομοκρατική οργάνωση που ιδρύουν. Ενδιαφέρον πρώτο μισό, αλλά χωλαίνει τρομερά στο δεύτερο.
3) Τα πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου - Δ. Φλωράκης
Ο Διαμαντής Φλωράκης είναι ένας καλτ Έλληνας συγγραφέας ΕΦ, με ένα ουμανιστικό, μεταφυσικό ύφος. Για άλλη μια φορά ξεκινάει με μεταφυσικές ανησυχίες (τον τελευταίο άνθρωπο που ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο) και για άλλη μια φορά καταλήγει σε ένα παραλληρηματικό τέλος.
Καλό, αλλά για ειδικά γούστα
4) Η Πύλη - Μ. Κουτσούκος
Αυτό το "διαμάντι" της Ελληνικής πεζογραφίας δεν πρέπει να το χάσετε: Πράκτορας του FBI στο μακρινό μέλλον, την ημέρα ακριβώς που σκότωσαν την γκόμενά του, διατάσσεται να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, παρέα με μια αρχαιολόγο, μόνο και μόνο για να βρεθεί σε έναν ντιεντόκοσμο με ορκ, ξωτικά, μάγους και δε συμμαζεύεται.
Προς υπεράσπιση του συγγραφέα, το έγραψε όταν ήταν 16. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα επικά τραγελαφικό βιβλίο φάνταζυ όπου κάθε έννοια συνέχειας χάνεται και όπου χαρακτήρες που σε ένα κεφάλαιο ψοφάνε, στο επόμενο ανασταίνονται ξαφνικά. Απλά έπος
5) Στο σκοτεινό δωμάτιο - P. Straub
Συνέχεια του "Χαμένο αγόρι - χαμένο κορίτσι", είναι ένα μεταλογοτεχνικό θρίλερ που συναρπάζει. Πετυχημένη συγγραφέας παντρεύεται έναν μυστηριώδη άντρα με κάποια μυστικά, ενώ ο Τιμ Άντερχιλ καταδιώκεται από κάποιον περίεργο θαυμαστή του. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.
6) Small Gods - T. Pratchett
Μια από τις πιο ιδιοφυείς στιγμές του Πράτσετ, όπου ένας αυτιστικός νεαρός καταλήγει προφήτης του θεού του (που έχει πάρει τη μορφή χελώνας) ενώ το ανώτατο ιερατείο του τον αγνοεί επιδεικτικά.
7) Το τραγούδι της Αυγής - M. Marano
Θα μπορούσε να είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο: ποιητική γραφή, εμβάθυνση σε χαρακτήρες, μια μάχη ανάμεσα σε δύο αρχιδαίμονες ενώ ξεκινάει ο πόλεμος του Κόλπου.
Και είναι μια μαλακία και μισή. Το βιβλίο είναι επίδειξη του πώς ΔΕΝ γράφεις ένα βιβλίο: φλύαρο, κουραστικό, γεμάτο με άχρηστους χαρακτήρες (παράδειγμα: υπάρχει μία γυναίκα που βάζει τον άντρα της να ανάβει τα φώτα πριν μπει στο σπίτι της γιατί φοβάται τον άντρα με το μαχαίρι που παραμονεύει στο σκοτάδι - το introduction της είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο. και για μαντέψτε: δεν ξαναεμφανίζεται σε ολόκληρο το βιβλίο) και την πιο αντιερωτική σούκουμπους όλων των εποχών. Μείνετε μακριά.
8) The Born Queen - Gregg Keyes
Τελευταίο βιβλίο της τετραλογίας του Keyes, κλείνει καλά το μύθο, αν και σε καμία περίπτωση δεν απειλεί τα "φαβορί" του επικού φάνταζυ. Είναι όμως ένα καλό, μικρό και γρήγορο εναλλακτικό στις αλλεπάλληλες τριλογίες και τις εννια-/δεκά-/δεκατριά-λογίες που παίζουν στην πρώτη γραμμή.
9) Ο Άρχοντας των Μυγών - W. Goldberg
Κλασσικό έργο για το τέρας που κρύβουμε μέσα μας. Μια ομάδα αγοριών ναυαγεί σε ένα νησί και σταδιακά οδηγείται στην αγρίοτητα.
10) The man in the high castle - P.K.Dick
Ο Άξονας κέρδισε τον Β' Παγκόσμιο και οι ΗΠΑ είναι μοιρασμένες ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Ιάπωνες. Μια σειρά από χαρακτήρες βρίσκονται μπλεγμένοι στη δαιδαλώδη πλοκή του βιβλίου με μόνο συνδετικό κρίκο το I-Ching και ένα βιβλίο που περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο νίκησαν οι σύμμαχοι, γραμμένο από τον Άντρα στο Ψηλό Κάστρο.
Το βρήκα λίγο κουραστικό σαν ανάγνωσμα, αλλά οι ιδέες που έχει μέσα του αξίζουν την ανάγνωση του.
11) Red - Jack Ketchum
Γέρος πληγωμένος από τη ζωή χάνει τον μοναδικό του σύντροφο, το σκύλο του Ρεντ, όταν τρία κακομαθημένα πλουσιόπαιδα τον σκοτώνουν. Έτσι ξεκινά έναν αγώνα για δικαίωση.
Ο Κέτσαμ είναι ίσως ο καλύτερος σύγχρονος συγγραφέας τρόμου που δε φοβάται να φτάσει στα άκρα. Εδώ είναι σε ένα από τα πιο "ήρεμα" βιβλία του, σε μια δραματική ανάλυση χαρακτήρων και μια πολύ βαθιά πλοκή.
Αριστούργημα, και αν το πετύχετε πουθενά (έχει κυκλοφορήσει στα Ελληνικά από μια μικρή εκδοτική, εγώ το πέτυχα στο βιβλιοπωλείο Jemma στον Πειραιά) πάρτε το αμέσως.
Εναλλακτικά δείτε την αξιοπρεπέστατη κινηματογραφική μεταφορά του, αν και το βιβλίο... είναι πολύ καλύτερο.
1) Soul music - Τ. Pratchett
Ο Τέρρυ Πράτσετ είναι κλασική αξία. Και, όταν αποφασίζει να βάλει το Ροκ εντ Ρολλ στο δισκόκοσμο, μαζί με το Θάνατο (που για άλλη μια φορά εγκαταλείπει το πόστο του) και την γκόθικ εγκονή του, βγαίνει γέλιο. Από τα πιο καλά βιβλία του δισκόκοσμου, γεμάτο με πετυχημένα inside jokes.
2) Αγνοημένοι - Bentley Little
Πώς θα ήταν αν μια μέρα ανακάλυπτες ότι κανένας δε σε προσέχει; Το θέμα του βιβλίου αυτού είναι ακριβώς αυτό, μια ομάδα ατόμων που είναι τόσο κοινότυποι που περνάνε απαρατήρητοι και την τρομοκρατική οργάνωση που ιδρύουν. Ενδιαφέρον πρώτο μισό, αλλά χωλαίνει τρομερά στο δεύτερο.
3) Τα πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου - Δ. Φλωράκης
Ο Διαμαντής Φλωράκης είναι ένας καλτ Έλληνας συγγραφέας ΕΦ, με ένα ουμανιστικό, μεταφυσικό ύφος. Για άλλη μια φορά ξεκινάει με μεταφυσικές ανησυχίες (τον τελευταίο άνθρωπο που ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο) και για άλλη μια φορά καταλήγει σε ένα παραλληρηματικό τέλος.
Καλό, αλλά για ειδικά γούστα
4) Η Πύλη - Μ. Κουτσούκος
Αυτό το "διαμάντι" της Ελληνικής πεζογραφίας δεν πρέπει να το χάσετε: Πράκτορας του FBI στο μακρινό μέλλον, την ημέρα ακριβώς που σκότωσαν την γκόμενά του, διατάσσεται να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, παρέα με μια αρχαιολόγο, μόνο και μόνο για να βρεθεί σε έναν ντιεντόκοσμο με ορκ, ξωτικά, μάγους και δε συμμαζεύεται.
Προς υπεράσπιση του συγγραφέα, το έγραψε όταν ήταν 16. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα επικά τραγελαφικό βιβλίο φάνταζυ όπου κάθε έννοια συνέχειας χάνεται και όπου χαρακτήρες που σε ένα κεφάλαιο ψοφάνε, στο επόμενο ανασταίνονται ξαφνικά. Απλά έπος
5) Στο σκοτεινό δωμάτιο - P. Straub
Συνέχεια του "Χαμένο αγόρι - χαμένο κορίτσι", είναι ένα μεταλογοτεχνικό θρίλερ που συναρπάζει. Πετυχημένη συγγραφέας παντρεύεται έναν μυστηριώδη άντρα με κάποια μυστικά, ενώ ο Τιμ Άντερχιλ καταδιώκεται από κάποιον περίεργο θαυμαστή του. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.
6) Small Gods - T. Pratchett
Μια από τις πιο ιδιοφυείς στιγμές του Πράτσετ, όπου ένας αυτιστικός νεαρός καταλήγει προφήτης του θεού του (που έχει πάρει τη μορφή χελώνας) ενώ το ανώτατο ιερατείο του τον αγνοεί επιδεικτικά.
7) Το τραγούδι της Αυγής - M. Marano
Θα μπορούσε να είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο: ποιητική γραφή, εμβάθυνση σε χαρακτήρες, μια μάχη ανάμεσα σε δύο αρχιδαίμονες ενώ ξεκινάει ο πόλεμος του Κόλπου.
Και είναι μια μαλακία και μισή. Το βιβλίο είναι επίδειξη του πώς ΔΕΝ γράφεις ένα βιβλίο: φλύαρο, κουραστικό, γεμάτο με άχρηστους χαρακτήρες (παράδειγμα: υπάρχει μία γυναίκα που βάζει τον άντρα της να ανάβει τα φώτα πριν μπει στο σπίτι της γιατί φοβάται τον άντρα με το μαχαίρι που παραμονεύει στο σκοτάδι - το introduction της είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο. και για μαντέψτε: δεν ξαναεμφανίζεται σε ολόκληρο το βιβλίο) και την πιο αντιερωτική σούκουμπους όλων των εποχών. Μείνετε μακριά.
8) The Born Queen - Gregg Keyes
Τελευταίο βιβλίο της τετραλογίας του Keyes, κλείνει καλά το μύθο, αν και σε καμία περίπτωση δεν απειλεί τα "φαβορί" του επικού φάνταζυ. Είναι όμως ένα καλό, μικρό και γρήγορο εναλλακτικό στις αλλεπάλληλες τριλογίες και τις εννια-/δεκά-/δεκατριά-λογίες που παίζουν στην πρώτη γραμμή.
9) Ο Άρχοντας των Μυγών - W. Goldberg
Κλασσικό έργο για το τέρας που κρύβουμε μέσα μας. Μια ομάδα αγοριών ναυαγεί σε ένα νησί και σταδιακά οδηγείται στην αγρίοτητα.
10) The man in the high castle - P.K.Dick
Ο Άξονας κέρδισε τον Β' Παγκόσμιο και οι ΗΠΑ είναι μοιρασμένες ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Ιάπωνες. Μια σειρά από χαρακτήρες βρίσκονται μπλεγμένοι στη δαιδαλώδη πλοκή του βιβλίου με μόνο συνδετικό κρίκο το I-Ching και ένα βιβλίο που περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο νίκησαν οι σύμμαχοι, γραμμένο από τον Άντρα στο Ψηλό Κάστρο.
Το βρήκα λίγο κουραστικό σαν ανάγνωσμα, αλλά οι ιδέες που έχει μέσα του αξίζουν την ανάγνωση του.
11) Red - Jack Ketchum
Γέρος πληγωμένος από τη ζωή χάνει τον μοναδικό του σύντροφο, το σκύλο του Ρεντ, όταν τρία κακομαθημένα πλουσιόπαιδα τον σκοτώνουν. Έτσι ξεκινά έναν αγώνα για δικαίωση.
Ο Κέτσαμ είναι ίσως ο καλύτερος σύγχρονος συγγραφέας τρόμου που δε φοβάται να φτάσει στα άκρα. Εδώ είναι σε ένα από τα πιο "ήρεμα" βιβλία του, σε μια δραματική ανάλυση χαρακτήρων και μια πολύ βαθιά πλοκή.
Αριστούργημα, και αν το πετύχετε πουθενά (έχει κυκλοφορήσει στα Ελληνικά από μια μικρή εκδοτική, εγώ το πέτυχα στο βιβλιοπωλείο Jemma στον Πειραιά) πάρτε το αμέσως.
Εναλλακτικά δείτε την αξιοπρεπέστατη κινηματογραφική μεταφορά του, αν και το βιβλίο... είναι πολύ καλύτερο.
Κυριακή, Ιουνίου 28, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #4
Και πάμε για την τελική δόση από τα βιβλία που διάβασα από τον Μάιο του 2008 έως αυτόν του 2009
40- Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας (εκδόσεις κλειδί)
Περισσότερο ιστορίες ΕΦ ήταν παρά κάτι άλλο. Συμπαθητική συτλλογή, αν την πετύχετε σε κανένα παζάρι σηκώστε την
41- Το πρόσωπο - Dean Koontz
Αναρχικός τρομοκράτης στέλνει απειλητικά μυνήματα σε σταρ του σινεμά, ενώ ταυτόχρονα σπέρνει το χάος δίνοντας LCD σε μικρά παιδιά και βουλώνοντας τουαλέτες εμπορικών κέντρων. Και κάπου στη μέση μπλέκουν και φαντάσματα.
EPIC FAIL!
42 - O Δαίδαλος του Διαβόλου - G. Suster
Ιδιόρυθμο ψευδογοτθικό βιβλίο που περιγράφει τον αγώνα ενός λευκού μάγου ενάντια σε μια συμμορία δολοφόνων/μαύρων μάγων, ενώ μπλέκει και έναν νεαρό συγγραφέα και τις ιστορίες του μέσα στην ιστορία. Σίγουρα όχι αυτό που ακούγεται από την περιγραφή.
43 - Εξουσιαστική μανία - Christa Faust.
Αστυνομικό θρίλερ με σαδομαζοχιστική θεματολογία. Η αστυνομική πλοκή είναι καλή, το ερωτικό κομμάτι μάλλον απευθύνεται μόνο στους S/M fans, η μετάφραση ανιση, τεχνικά σωστή αλλά ενοχλητικά λέξη προς λέξη σε κάποια σημεία.
44 - Κραυγή από την Κόλαση - Ramsey Cambell
Γυναίκα ψάχνει τη δολοφονημένη κόρη της (που πιστεύει ότι ζει ακόμα). Πολύ καλό βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, αν και προς το τέλος κάπου το βρήκα να κουτσαίνει.
45 - Reaper man - Terry Pratchett
Πρατσεττ που δεν απογοητεύει και Χάρος. Τί άλλο θέλετε;
46 - The last watch - S. Lukyanenko
Νομίζω δεν το έχω γράψει πολλές φορές στο blog αυτό, αλλά η τριλογία των Watches ήταν ότι καλύτερο βγήκε από φάνταζυ τα τελευταία 10 χρόνια. Απλά και καθαρά. Το τέταρτο βιβλίο της σειράς είναι απολαυστικό, αλλά λίγο πιο κάτω από την τριλογία. Έχει όμως πολύ δυνατό τέλος και φυσικά τον Anton Godorosky σε νέες, διεθνείς περιπέτειες.
47 - Night Watch - Lilith Saintcrow
To μόνο εμπνευσμένο στο βιβλίο είναι το ψευδώνυμο της συγγραφέος
Κατά τα άλλα: κυνηγος δαιμόνων που συνεργάζεται με την αστυνομία (και που παίρνει δυνάμεις μετά από συμφωνία με τον αρχιδαίμονα, ιδιοκτήτη Νάιτ κλαμπ που την ποθεί κολλασμένα - σας θυμίζει κάτι; ) ψάχνει να βρει έναν δολοφόνο σε συνεργασία με τρεις λυκανθρώπους, ο ένας από τους οποίους την ποθεί (ξαναρωτάω, σας θυμίζει κάτι; ) και ενώ θυμάται το τραγικό παρελθόν της και το νεκρό μέντορά της (καλά, αυτό δε σας θυμίζει τίποτα, εκτός κι αν έχετε πολύ καλή μνήμη) μέσα από την κυνική της αφήγηση (εδώ σίγουρα σας θυμίζει) και εντελώς κινηματογραφική (βλέπε ποστ-μάτριξ) γραφή.
Αν τα παραπάνω δε σας θύμισαν τίποτα και το μοτίβο σας φάνηκε ενδιαφέρον, διαβάστε Anita Blake. Αν θέλετε μέτριο κλώνο της κυρίας Blake όπως και δήποτε, αυτό θα σας κάνει.
48 - Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ - H.P.Lovecraft.
Ο Lovecraft σε μια επίδειξη οργάνωσης υλικού σε μια από τις καλύτερες ιστορίες του
49 - Επιστροφή στο μέλλον - Δ. Φλωράκης
Ουμανιστική ΕΦ από τον Έλληνα γίγαντα του είδους. Πολύ καλή αρχή, με μια ενδιαφέρουσα ιδέα (η βία ως πηγή θέλησης για ζωή) που όμως καταλήγει σε ένα ντελιριακό τέλος. Ενδιαφέρον και ιδιόρυθμο, αν και προσπαθεί υπερβολικά νομίζω να περάσει το μήνυμα του, χάνοντας λίγο στον τομέα της ιστορίας
50 - angels of Darkness - Gav Thorpe
Warhammer 40K Novel, αφιερωμένη στο Dark Angels Space Marine Chapter. Μέτρια γραμμένη, αλλά πιάνει απίστευτα τον σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού και του Chapter, οι σκηνές της ανάκρισης είναι πολύ δυνατές και μια ατάκα που πετάγεται κάπου είναι απλά... δυναμίτης (θα την καταλάβετε διαβάζοντας). Όχι κάτι που θα πρότεινα για εισαγωγή στον κόσμο του παιχνιδιού, αλλά αν είστε φαν αξίζει τον κόπο.
Και κάπου εδώ τέλος, κι ας είχα υποσχεθει άλλα 2 βιβλία που μάλλον ήταν κακός υπολογισμός.
Σε επόμενα παρόμοια posts θα έχω αναλυτικές κριτικές.
40- Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας (εκδόσεις κλειδί)
Περισσότερο ιστορίες ΕΦ ήταν παρά κάτι άλλο. Συμπαθητική συτλλογή, αν την πετύχετε σε κανένα παζάρι σηκώστε την
41- Το πρόσωπο - Dean Koontz
Αναρχικός τρομοκράτης στέλνει απειλητικά μυνήματα σε σταρ του σινεμά, ενώ ταυτόχρονα σπέρνει το χάος δίνοντας LCD σε μικρά παιδιά και βουλώνοντας τουαλέτες εμπορικών κέντρων. Και κάπου στη μέση μπλέκουν και φαντάσματα.
EPIC FAIL!
42 - O Δαίδαλος του Διαβόλου - G. Suster
Ιδιόρυθμο ψευδογοτθικό βιβλίο που περιγράφει τον αγώνα ενός λευκού μάγου ενάντια σε μια συμμορία δολοφόνων/μαύρων μάγων, ενώ μπλέκει και έναν νεαρό συγγραφέα και τις ιστορίες του μέσα στην ιστορία. Σίγουρα όχι αυτό που ακούγεται από την περιγραφή.
43 - Εξουσιαστική μανία - Christa Faust.
Αστυνομικό θρίλερ με σαδομαζοχιστική θεματολογία. Η αστυνομική πλοκή είναι καλή, το ερωτικό κομμάτι μάλλον απευθύνεται μόνο στους S/M fans, η μετάφραση ανιση, τεχνικά σωστή αλλά ενοχλητικά λέξη προς λέξη σε κάποια σημεία.
44 - Κραυγή από την Κόλαση - Ramsey Cambell
Γυναίκα ψάχνει τη δολοφονημένη κόρη της (που πιστεύει ότι ζει ακόμα). Πολύ καλό βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, αν και προς το τέλος κάπου το βρήκα να κουτσαίνει.
45 - Reaper man - Terry Pratchett
Πρατσεττ που δεν απογοητεύει και Χάρος. Τί άλλο θέλετε;
46 - The last watch - S. Lukyanenko
Νομίζω δεν το έχω γράψει πολλές φορές στο blog αυτό, αλλά η τριλογία των Watches ήταν ότι καλύτερο βγήκε από φάνταζυ τα τελευταία 10 χρόνια. Απλά και καθαρά. Το τέταρτο βιβλίο της σειράς είναι απολαυστικό, αλλά λίγο πιο κάτω από την τριλογία. Έχει όμως πολύ δυνατό τέλος και φυσικά τον Anton Godorosky σε νέες, διεθνείς περιπέτειες.
47 - Night Watch - Lilith Saintcrow
To μόνο εμπνευσμένο στο βιβλίο είναι το ψευδώνυμο της συγγραφέος
Κατά τα άλλα: κυνηγος δαιμόνων που συνεργάζεται με την αστυνομία (και που παίρνει δυνάμεις μετά από συμφωνία με τον αρχιδαίμονα, ιδιοκτήτη Νάιτ κλαμπ που την ποθεί κολλασμένα - σας θυμίζει κάτι; ) ψάχνει να βρει έναν δολοφόνο σε συνεργασία με τρεις λυκανθρώπους, ο ένας από τους οποίους την ποθεί (ξαναρωτάω, σας θυμίζει κάτι; ) και ενώ θυμάται το τραγικό παρελθόν της και το νεκρό μέντορά της (καλά, αυτό δε σας θυμίζει τίποτα, εκτός κι αν έχετε πολύ καλή μνήμη) μέσα από την κυνική της αφήγηση (εδώ σίγουρα σας θυμίζει) και εντελώς κινηματογραφική (βλέπε ποστ-μάτριξ) γραφή.
Αν τα παραπάνω δε σας θύμισαν τίποτα και το μοτίβο σας φάνηκε ενδιαφέρον, διαβάστε Anita Blake. Αν θέλετε μέτριο κλώνο της κυρίας Blake όπως και δήποτε, αυτό θα σας κάνει.
48 - Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ - H.P.Lovecraft.
Ο Lovecraft σε μια επίδειξη οργάνωσης υλικού σε μια από τις καλύτερες ιστορίες του
49 - Επιστροφή στο μέλλον - Δ. Φλωράκης
Ουμανιστική ΕΦ από τον Έλληνα γίγαντα του είδους. Πολύ καλή αρχή, με μια ενδιαφέρουσα ιδέα (η βία ως πηγή θέλησης για ζωή) που όμως καταλήγει σε ένα ντελιριακό τέλος. Ενδιαφέρον και ιδιόρυθμο, αν και προσπαθεί υπερβολικά νομίζω να περάσει το μήνυμα του, χάνοντας λίγο στον τομέα της ιστορίας
50 - angels of Darkness - Gav Thorpe
Warhammer 40K Novel, αφιερωμένη στο Dark Angels Space Marine Chapter. Μέτρια γραμμένη, αλλά πιάνει απίστευτα τον σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού και του Chapter, οι σκηνές της ανάκρισης είναι πολύ δυνατές και μια ατάκα που πετάγεται κάπου είναι απλά... δυναμίτης (θα την καταλάβετε διαβάζοντας). Όχι κάτι που θα πρότεινα για εισαγωγή στον κόσμο του παιχνιδιού, αλλά αν είστε φαν αξίζει τον κόπο.
Και κάπου εδώ τέλος, κι ας είχα υποσχεθει άλλα 2 βιβλία που μάλλον ήταν κακός υπολογισμός.
Σε επόμενα παρόμοια posts θα έχω αναλυτικές κριτικές.
Τετάρτη, Ιουνίου 10, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #3
Συνεχίζουμε από 20 Γενάρη και μετά όπου και ήμουν σε άδεια απολύσεως
31) Νεκρή σαιζόν - Jack Ketchum.
Τον Ketchum τον είχα σε μεγάλη υπόληψη μετά το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας και τη σύντομη ιστορία "Το κουτί". Στο πρώτο του μυθιστόρημα είναι φανερή η τάση του να ξεπερνάει τα όρια εδώ με ωμή βία που ανακατεύει στομάχια. Κι όμως η βία από μόνη της μου φάνηκε πολύ λίγη για να με εντυπωσιάσει.
32) Δαιμονική Καταιγίδα - Jim Butcher
Βιβλίο-κλώνος της Anita Blake με άντρα πρωταγωνιστή; Ναι. Μάγος-ντετέκτιβ βοηθάει την αστυνομία με ανεξήγητες υποθέσεις. Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο περιμένω να βγούν στα Ελληνικά και τα επόμενα της σειράς (δεν μου άρεσε και τόσο που να το ψάχνω/παραγγέλνω στα Αγγλικά)
33) Terror by Night - Ambrose Bierce
Μου πήρε κάπου έναν χρόνο να τελειώσω αυτή τη συλλογή. Μπορεί να ακούγομαι ιερόσυλος, αλλά οι ιστορίες αυτές με κούρασαν περισσότερο παρά με τρόμαξαν.
Την τελευταία εβδομάδα στο στρατό:
34) Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται - Graham Masterton
Κλασσικός MAsterton, αυτή τη φορά στα καλύτερά του. Εφευρετικοί (και βίαιοι) φόνοι, ενδιαφέρον δαίμονας, δυνατή πλοκή, δουλεμένοι χαρακτήρες. Νομίζω στα καλύτερά του.
Μεγάλο συν το ότι, στο στρατόπεδο όσο το διάβαζα, ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ποτέ δεν κοιμούνταν (εμπλοκή)
Ως πολίτης: (μέσα Φεβρουαρίου και μετά)
35-39) Amber - R. Zelazny (Nine Princes in Amber, Guns of Avalon, Sign of the Unicorn, Hand of Oberron, Courts of Chaos)
Fantasy από τα λίγα, γεμάτη με έξυπνες ιδέες, δολοπλόκους χαρακτήρες, ανατροπές από το πουθενά και εξαιρετική γραφή. Στα προτεινόμενα και θα πιάσω σύντομα και τη δεύτερη πενταλογία.
40) Χ.Φ. Λαβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, εναντίον της ζωής
Σύντομη πραγματεία πάνω στον συγγραφέα. Ενδιαφέρουσα.
41) Χαμένο Αγόρι, Χαμένο Κορίτσι - Π. Στράουμπ
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο τρόμου με τον χρόνο να διπλώνει περίεργα μέχρι τις αποκαλύψεις που κρύβει. Ήδη έχω πάρει το επόμενο του συγγραφέα (το Χαμένο δωμάτιο νομίζω) ενώ θα πάρω με την πρώτη ευκαιρία και το Κόκο.
Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
42) Κυνηγοί Κεφαλών - John King
Μου θύμισε όλους τους λόγους που δε διαβάζω "συμβατική" λογοτεχνία. Παρέα Άγγλων μπεκροπίνουν ενώ κρατάνε σκορ με το πόσες πηδάνε (ένας από αυτούς βλέπει και προφητικά οράματα). Σε σημεία εξεζητημένη γραφή, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και τέλος-έκπληξη που απλά ήταν too much.
43) Ο Τρόμος - Αρθουρ Μάχεν
Ενδιαφέρον βιβλίο κλασσικού τρόμου.
31) Νεκρή σαιζόν - Jack Ketchum.
Τον Ketchum τον είχα σε μεγάλη υπόληψη μετά το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας και τη σύντομη ιστορία "Το κουτί". Στο πρώτο του μυθιστόρημα είναι φανερή η τάση του να ξεπερνάει τα όρια εδώ με ωμή βία που ανακατεύει στομάχια. Κι όμως η βία από μόνη της μου φάνηκε πολύ λίγη για να με εντυπωσιάσει.
32) Δαιμονική Καταιγίδα - Jim Butcher
Βιβλίο-κλώνος της Anita Blake με άντρα πρωταγωνιστή; Ναι. Μάγος-ντετέκτιβ βοηθάει την αστυνομία με ανεξήγητες υποθέσεις. Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο περιμένω να βγούν στα Ελληνικά και τα επόμενα της σειράς (δεν μου άρεσε και τόσο που να το ψάχνω/παραγγέλνω στα Αγγλικά)
33) Terror by Night - Ambrose Bierce
Μου πήρε κάπου έναν χρόνο να τελειώσω αυτή τη συλλογή. Μπορεί να ακούγομαι ιερόσυλος, αλλά οι ιστορίες αυτές με κούρασαν περισσότερο παρά με τρόμαξαν.
Την τελευταία εβδομάδα στο στρατό:
34) Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται - Graham Masterton
Κλασσικός MAsterton, αυτή τη φορά στα καλύτερά του. Εφευρετικοί (και βίαιοι) φόνοι, ενδιαφέρον δαίμονας, δυνατή πλοκή, δουλεμένοι χαρακτήρες. Νομίζω στα καλύτερά του.
Μεγάλο συν το ότι, στο στρατόπεδο όσο το διάβαζα, ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ποτέ δεν κοιμούνταν (εμπλοκή)
Ως πολίτης: (μέσα Φεβρουαρίου και μετά)
35-39) Amber - R. Zelazny (Nine Princes in Amber, Guns of Avalon, Sign of the Unicorn, Hand of Oberron, Courts of Chaos)
Fantasy από τα λίγα, γεμάτη με έξυπνες ιδέες, δολοπλόκους χαρακτήρες, ανατροπές από το πουθενά και εξαιρετική γραφή. Στα προτεινόμενα και θα πιάσω σύντομα και τη δεύτερη πενταλογία.
40) Χ.Φ. Λαβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, εναντίον της ζωής
Σύντομη πραγματεία πάνω στον συγγραφέα. Ενδιαφέρουσα.
41) Χαμένο Αγόρι, Χαμένο Κορίτσι - Π. Στράουμπ
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο τρόμου με τον χρόνο να διπλώνει περίεργα μέχρι τις αποκαλύψεις που κρύβει. Ήδη έχω πάρει το επόμενο του συγγραφέα (το Χαμένο δωμάτιο νομίζω) ενώ θα πάρω με την πρώτη ευκαιρία και το Κόκο.
Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
42) Κυνηγοί Κεφαλών - John King
Μου θύμισε όλους τους λόγους που δε διαβάζω "συμβατική" λογοτεχνία. Παρέα Άγγλων μπεκροπίνουν ενώ κρατάνε σκορ με το πόσες πηδάνε (ένας από αυτούς βλέπει και προφητικά οράματα). Σε σημεία εξεζητημένη γραφή, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και τέλος-έκπληξη που απλά ήταν too much.
43) Ο Τρόμος - Αρθουρ Μάχεν
Ενδιαφέρον βιβλίο κλασσικού τρόμου.
Κυριακή, Μαΐου 31, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #2
Συνεχίζουμε λοιπόν από το Δεκέμβρη του 2008 και πέρα, όπου ο Ελληνικός στρατός αποφάσισε να με αφήνει ολομόναχο όλη μέρα σε ένα γραφείο. Και, αφού δεν είχαμε σκύλο πρόχειρο, το βιβλίο ήταν ο καλύτερός μου φίλος.
Πάμε λοιπόν:
13) Predator and Prey: Mage
αρπιτζονουβέλα της White Wolf, crossover Hunter: The reckoning/mage: the ascension Ενδιαφέρουσα ιδέα και υλοποίηση, αλλά καθόλου διασκεδαστικός ο τρόπος που γράφεται, αφού όλη σχεδόν η δράση είναι έξω από τα όσα διαβάζουμε, με τον πρωταγωνιστή να είναι απλά ένα πιόνι.
14) Παρίας - G. Masterton
Πάλι το ίδιο βιβλίο, με αρχαίο δαίμονα, ωμή βία, λίγο σεξ κτλ. Απλά εδώ έχουμε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, ο ήρωας δεν είναι ντετέκτιβ αλλά αντικιέρ που βλέπει το φάντασμα της γυναίκας του και γενικά τραβάει το βιβλίο, αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα ακόμα από τα ίδια του Masterton
15) Red Roses for a Blue Lady - Nancy A. Collins
8 ιστορίες με την ηρωίδα-σήμα κατατεθέν της Collins Sonya Blue. Όσο ενδιαφέρον ήταν το Sunglasses after Dark, τόσο βαρετό είναι αυτό εδώ. (στα συν η ιστορία που διαβάσαμε και στις αρχές των Paint it Black και Darkest Heart για άλλη μια φορά κι εδώ)
16)Ζόμπυ - J.C. Oats
Μέσα από ημερολογιακού ύφους κείμενο έχουμε την ιστορία ενός διαταραγμένου ομοφιλοφύλου που προσπαθεί να λοβοτομήσει άντρες για να φτιάξει τον τέλειο εραστή-ζόμπυ. Διαταραγμένο αλλά όχι κάτι εντυπωσιακό.
17) Α Dosen Black Roses - Nancy A. Collins
Κι άλλη Sonya Blue, αυτή τη φορά στον κόσμο του Vampire: The Masquerade. Συμπαθητικό αν και οτιδήποτε ενδιαφέρον είχε να δώσει η σειρά νομίζω τελειώνει στο δεύτερο βιβλίο, In the blood.
18) Moving Pictures - Terry Pratchett.
Ο θείος Τέρρυ είναι σταθερή αξία, πιάνοντας αυτή τη φορά τον κινηματογράφο. Απολαυστικό.
19) Πεθαίνοντας στην Τερατούπολη - J. Thomas
Cthulhu Mythos σε cyberpunk/sci-fi/new weird; Ακούγεται γαμάτο και είναι μέχρι κάπου την 100-στη σελίδα. Όσο προχωράει όμως χάνει δύναμη, ενώ το τέλος έρχεται πολύ βεβιασμένα κλείνοντας λαχανιασμένο κάτι που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό βιβλίο.
20) Ιστορίες με μαγεία και δράκους - Εκδόσεις Ωρόρα.
Άλλη μια κλασική αξία, αν και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι κάποια από τις ιστορίες.
21) Οι κυρίες του τρόμου
Άλλη μια συλλογή με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα. Μπορώ να θυμηθώ 3-4 από αυτές χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω το βιβλίο, άρα κάτι λεει αυτό. Νομίζω εδώ διάβασα επιτέλους και κάτι καλό από το χέρι της Collins που θάβω πιο πάνω, το Rant.
22)Witches Abroad - T. Pratchett
Κι άλλος θειος Terry σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του.
23) People of the Dark - R. E. Howard
Howard είναι αυτός, σε μια από τις συλλογές με τις ιστορίες που είχε εκδόσει στο Weird Tales.
24) Heart Shaped Box - Joe Hill
Ενδιαφέρον ντεμπούτο από τον γιο του stephen King. Θυμίζει λίγο τον πατέρα του (κάτι που δεν είναι σπάνιο) και έχει ενδιαφέρουσα φωνή, αν και μικροαδυναμίες στο βιβλίο το κάνουν να χάνει λίγο από τη δύναμή του. Προτείνεται πάντως
2009
25-26-27-28) Daggerspell/ Darkspell /Dragonspell/Dawnspell - Katherine Kerr
Κελτικό φάνταζυ με μετεμψυχώσεις, προηγούμενες ζωές και ένα καταραμένο ερωτικό τρίγωνο που σπάει επιτέλους το κάρμα του με τη βοήθεια ενός αθάνατου μάγου που τα προκάλεσε όλα άθελά του. Πολύ διασκεδαστικό, χορταστικό fantasy που με εξέπληξε ευχάριστα. Μακριά από ντιενντοειδή πράγματα και με όλα τα κλισέ του Τολκιεν περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα ώστε να μην καταλήγουν ανιαρά. Προτείνεται άνετα.
29) Light.
New wave sci fi με τρεις παράλληλες ιστορίες, ωραία γραφή και ένα απίστευτο μπάχαλο. Καλό άλλά για ειδικά γούστα.
30) Η εποχή των Μαγισσών
Μεταφυσικό θρίλερ με χάκερ που διαβάζει τη σκέψη να ερευνά ένα θάνατο και δύο μυστηριώδεις αδερφές. Γραμμένο με συνταγή best seller αλλά ενδιαφέρον.
(εδώ βλέπετε τα καλά σε τα 14-ωρα σε γραφεία. Στο επόμενο ποστ η άδεια απολύσεως και οι τελευταίες μέρες στο στρατό)
Πάμε λοιπόν:
13) Predator and Prey: Mage
αρπιτζονουβέλα της White Wolf, crossover Hunter: The reckoning/mage: the ascension Ενδιαφέρουσα ιδέα και υλοποίηση, αλλά καθόλου διασκεδαστικός ο τρόπος που γράφεται, αφού όλη σχεδόν η δράση είναι έξω από τα όσα διαβάζουμε, με τον πρωταγωνιστή να είναι απλά ένα πιόνι.
14) Παρίας - G. Masterton
Πάλι το ίδιο βιβλίο, με αρχαίο δαίμονα, ωμή βία, λίγο σεξ κτλ. Απλά εδώ έχουμε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, ο ήρωας δεν είναι ντετέκτιβ αλλά αντικιέρ που βλέπει το φάντασμα της γυναίκας του και γενικά τραβάει το βιβλίο, αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα ακόμα από τα ίδια του Masterton
15) Red Roses for a Blue Lady - Nancy A. Collins
8 ιστορίες με την ηρωίδα-σήμα κατατεθέν της Collins Sonya Blue. Όσο ενδιαφέρον ήταν το Sunglasses after Dark, τόσο βαρετό είναι αυτό εδώ. (στα συν η ιστορία που διαβάσαμε και στις αρχές των Paint it Black και Darkest Heart για άλλη μια φορά κι εδώ)
16)Ζόμπυ - J.C. Oats
Μέσα από ημερολογιακού ύφους κείμενο έχουμε την ιστορία ενός διαταραγμένου ομοφιλοφύλου που προσπαθεί να λοβοτομήσει άντρες για να φτιάξει τον τέλειο εραστή-ζόμπυ. Διαταραγμένο αλλά όχι κάτι εντυπωσιακό.
17) Α Dosen Black Roses - Nancy A. Collins
Κι άλλη Sonya Blue, αυτή τη φορά στον κόσμο του Vampire: The Masquerade. Συμπαθητικό αν και οτιδήποτε ενδιαφέρον είχε να δώσει η σειρά νομίζω τελειώνει στο δεύτερο βιβλίο, In the blood.
18) Moving Pictures - Terry Pratchett.
Ο θείος Τέρρυ είναι σταθερή αξία, πιάνοντας αυτή τη φορά τον κινηματογράφο. Απολαυστικό.
19) Πεθαίνοντας στην Τερατούπολη - J. Thomas
Cthulhu Mythos σε cyberpunk/sci-fi/new weird; Ακούγεται γαμάτο και είναι μέχρι κάπου την 100-στη σελίδα. Όσο προχωράει όμως χάνει δύναμη, ενώ το τέλος έρχεται πολύ βεβιασμένα κλείνοντας λαχανιασμένο κάτι που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό βιβλίο.
20) Ιστορίες με μαγεία και δράκους - Εκδόσεις Ωρόρα.
Άλλη μια κλασική αξία, αν και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι κάποια από τις ιστορίες.
21) Οι κυρίες του τρόμου
Άλλη μια συλλογή με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα. Μπορώ να θυμηθώ 3-4 από αυτές χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω το βιβλίο, άρα κάτι λεει αυτό. Νομίζω εδώ διάβασα επιτέλους και κάτι καλό από το χέρι της Collins που θάβω πιο πάνω, το Rant.
22)Witches Abroad - T. Pratchett
Κι άλλος θειος Terry σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του.
23) People of the Dark - R. E. Howard
Howard είναι αυτός, σε μια από τις συλλογές με τις ιστορίες που είχε εκδόσει στο Weird Tales.
24) Heart Shaped Box - Joe Hill
Ενδιαφέρον ντεμπούτο από τον γιο του stephen King. Θυμίζει λίγο τον πατέρα του (κάτι που δεν είναι σπάνιο) και έχει ενδιαφέρουσα φωνή, αν και μικροαδυναμίες στο βιβλίο το κάνουν να χάνει λίγο από τη δύναμή του. Προτείνεται πάντως
2009
25-26-27-28) Daggerspell/ Darkspell /Dragonspell/Dawnspell - Katherine Kerr
Κελτικό φάνταζυ με μετεμψυχώσεις, προηγούμενες ζωές και ένα καταραμένο ερωτικό τρίγωνο που σπάει επιτέλους το κάρμα του με τη βοήθεια ενός αθάνατου μάγου που τα προκάλεσε όλα άθελά του. Πολύ διασκεδαστικό, χορταστικό fantasy που με εξέπληξε ευχάριστα. Μακριά από ντιενντοειδή πράγματα και με όλα τα κλισέ του Τολκιεν περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα ώστε να μην καταλήγουν ανιαρά. Προτείνεται άνετα.
29) Light.
New wave sci fi με τρεις παράλληλες ιστορίες, ωραία γραφή και ένα απίστευτο μπάχαλο. Καλό άλλά για ειδικά γούστα.
30) Η εποχή των Μαγισσών
Μεταφυσικό θρίλερ με χάκερ που διαβάζει τη σκέψη να ερευνά ένα θάνατο και δύο μυστηριώδεις αδερφές. Γραμμένο με συνταγή best seller αλλά ενδιαφέρον.
(εδώ βλέπετε τα καλά σε τα 14-ωρα σε γραφεία. Στο επόμενο ποστ η άδεια απολύσεως και οι τελευταίες μέρες στο στρατό)
Παρασκευή, Μαΐου 22, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #1
Πριν ένα χρόνο (και κάτι ψιλές μέρες που δε σας ενδιαφέρουν) είχα τη χαρά να καταταγώ (στο τιμημένο πυροβολικό). Ιστορίες τρέλας από το στρατό ίσως διαβάσετε στο μέλλον, απλά, ανάμεσα στα άλλα, είχα τη φαεινή ιδέα να κρατήσω μια λίστα με όσα βιβλία διάβαζα. Προσθέστε σε αυτά και τη λίστα που κράτησα με όσα διάβασα μετά το Γεννάρη, ως μέρος της πρόκλησης του www.sff.gr για την ανάγνωση 50 βιβλίων το 2009 και έχετε τον θαυμαστό αριθμό των 32 του στρατού και άλλων 20 του τριμήνου που ακολούθησε = 52 βιβλία (βγάλτε και τα 3 που διάβασα από τις 14 αυτού του μήνα και μετά και έχετε 49 βιβλία ακριβώς στο χρόνο, αν και ξεκίνησα να διαβάζω στο στρατό τουλάχιστον μια εβδομάδα αφότου μπήκα).
Παρακάτω θα έχετε ανά δεκάδα τα βιβλία που διάβασα και μια σύντομη κριτική
ΚΕΠΒ Θήβας
1) Το βασίλειο της Αράχνης ΙΙ - Περπατώντας στα μονοπάτια των νεκρών Γ. Πλιώτας (fantasy)
ΟΚ, ο συγγραφέας είναι γνωστός μου, αναγνώστης αυτού του ιστολογίου και πάει λέγοντας, αλλά επειδή πιστεύω στη σωστή κριτική, το βιβλίο το βρήκα αδύναμο. Έχει και τις καλές ιδέες, και την πλούσια κοσμοπλασία, και το παραμυθικό στοιχείο, και τη σφιχτή πλοκή, και δυνατή γραφή. Όταν όμως κάθεται ο συγγραφέας να τα οργανώσει στο χαρτί χάνεται πολλή από τη δύναμή τους: πολλές σελίδες να εξηγούν τι έγινε στο πρώτο βιβλίο, πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες σε επίσης μπερδεμένες σκηνές, ένα twist κάπως αντικλιματικά δοσμένο και (το χειρότερο) ένα πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι στο τέλος που θα σήκωνε εξήγηση (για τα σκαλοπάτια μιλάω) και που εξήγηση δεν έχει.
Ίσως τα δύο επόμενα της σειράς να αναιρέσουν τα παραπάνω και το έργο ολοκληρωμένο να διαβάζεται καλύτερα, αλλά όπως είχε στο δεύτερο κομμάτι με άφησε λίγο απογοητευμένο (Όχι Γιάννη, ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες)
2) Γκάτερ - Ν. Παπαλιου (αστυνομικό)
Προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό, εφηβικό και να πιάσει και τους φαν των κόμιξ. Καλή γραφή, αλλά η προσπάθεια να πιάσει τρεις διαφορετικούς άξονες σε 200-κάτι σελίδες (σε συνδυασμό με το τέλος που είναι μεν "διαφορετικό") κάπου κάνει το βιβλίο να χάνει σε impact.
3) Η Νεραϊδα των δοντιών - Γκ. Τζόυς (μοντέρνα φαντασία-τρόμος)
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσυ. Μια αλληγορία πάνω στην ενηλικίωση/σεξουαλικότητα, με πολύ δυνατούς και καλογραμμένους χαρακτήρες, συναίσθημα να ρέει άφθονο, ένα από τα πιο ιδιαίτερα "τέρατα" στο πρόσωπο της "νεράιδας" και τον τρόμο σε ένα προσωπικό επίπεδο. Προτείνεται άφοβα.
Στα φυλλάκια του (δυτικού) νομού Έβρου
4) Χόλυγουντ - Τ. Μπουκόβσκι (αυτοβιογραφικό)
Το όνομα του συγγραφέα τα λέει όλα. Προσωπικά περίμενα περισσότερη καφρίλα (όπως στο Τοστ Ζαμπόν που είχα διαβάσει παλιότερα) αλλά δε με πείραξε και αυτό που διάβασα.
5) By the light of the moon - Dean Koontz (ΕΦ)
Ξεκινάει καλά. Ο Koontz ξέρει να γράφει ανάλαφρα μπεστ σέλλερ. Αλλά από ένα σημείο και μετά καταλήγει μια απίστευτη πατάτα.
6) Ματωμένο Φεγγάρι - Somtow (τρόμου)
Ευρωπαίοι εναντίων Ινδιάνων Λυκανθρώπων στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Απίστευτο βιβλίο, με πολύ δυνατούς χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, δυνατή πλοκή. Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
7) Tigana - G.G Kay (fantasy)
Τον κύριο Kay τον απέφευγα γενικά, γιατί είχα ακούσει για τη... λυρική γραφή του. Τελικά έκανα λάθος και το Tigana πραγματικά μου άρεσε. Τραβούσε λίγο σε μάκρος αργούσε να ξεκινήσει και μάλλον τελείωνε λίγο απότομα. Αλλά οι χαρακτήρες, η κοσμοπλασία, η πλοκή και το φινάλε μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο
8) Making Money - T. Pratchett (κωμικό fantasy)
Τον θείο Terry τον γνωρίζουμε και τον τιμάμε. Εδώ περισσότερο καταπιάνεται με σάτιρα παρά με χιούμορ, αλλά το γέλιο βγάινει για άλλη μια φορά αβίαστα. Κλασική αξία.
9) The Blood Knight - Gregg Keys (fantasy)
Το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας του Keys με έψησε να πιάσω και το τέταρτο κάποια στιγμή. Είναι μια πιο Light εκδοχή του Song of Ice and Fire, αλλά παραμένει διασκεδαστικό βιβλίο, έχει έξυπνη κοσμοπλασία και πολλή δράση (και κάμποσες ανατροπές) Για τους φαν του είδους.
Στο στρατόπεδο στην Αλεξανδρούπολη
10) Νύχτες της Εκάτης - Γ. Μπαλανος (τρόμου)
Ξεκινάει καλά, με θριλερίστικη διάθεση και από συγγραφέα διαβασμένο στο αντικείμενο της Μαγείας. Δυστυχώς απο τη μέση και μετά πνίγεται σε ένα απίστευτο infodump του (διαβασμένου όπως είπαμε) συγγραφέα που καταστρέφει το μουντ που είχε δημιουργήσει το πρώτο μισό.
11) Ονειροψιθυριστές - Σάββας Γρηγοριάδης (σύγχρονη φαντασία)
Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, πιάνει καλά το θέμα του, δεν πέφτει στην παγίδα να γίνει γραφικό παρά το περιεχόμενό του, διαβάζεται γρήγορα και είναι οργανωμένο έτσι που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω. Με χάλασαν όμως πολύ οι υπερβολικά πολλοί γοητευτικοί, ιδιοφυείς, άεργοι χαρακτήρες που είναι σα να είχαν βγει από σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Εντούτοις διασκεδαστικότατο.
Στο επόμενο ποστ: Φρουραρχείο Αλεξανδρουπόλεως ή πως να περάσετε μια ατελείωτη μέρα μόνος σας σε ένα γραφείο (όταν δεν έχετε ορδές κόσμου να εξυπηρετήσετε)
Παρακάτω θα έχετε ανά δεκάδα τα βιβλία που διάβασα και μια σύντομη κριτική
ΚΕΠΒ Θήβας
1) Το βασίλειο της Αράχνης ΙΙ - Περπατώντας στα μονοπάτια των νεκρών Γ. Πλιώτας (fantasy)
ΟΚ, ο συγγραφέας είναι γνωστός μου, αναγνώστης αυτού του ιστολογίου και πάει λέγοντας, αλλά επειδή πιστεύω στη σωστή κριτική, το βιβλίο το βρήκα αδύναμο. Έχει και τις καλές ιδέες, και την πλούσια κοσμοπλασία, και το παραμυθικό στοιχείο, και τη σφιχτή πλοκή, και δυνατή γραφή. Όταν όμως κάθεται ο συγγραφέας να τα οργανώσει στο χαρτί χάνεται πολλή από τη δύναμή τους: πολλές σελίδες να εξηγούν τι έγινε στο πρώτο βιβλίο, πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες σε επίσης μπερδεμένες σκηνές, ένα twist κάπως αντικλιματικά δοσμένο και (το χειρότερο) ένα πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι στο τέλος που θα σήκωνε εξήγηση (για τα σκαλοπάτια μιλάω) και που εξήγηση δεν έχει.
Ίσως τα δύο επόμενα της σειράς να αναιρέσουν τα παραπάνω και το έργο ολοκληρωμένο να διαβάζεται καλύτερα, αλλά όπως είχε στο δεύτερο κομμάτι με άφησε λίγο απογοητευμένο (Όχι Γιάννη, ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες)
2) Γκάτερ - Ν. Παπαλιου (αστυνομικό)
Προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό, εφηβικό και να πιάσει και τους φαν των κόμιξ. Καλή γραφή, αλλά η προσπάθεια να πιάσει τρεις διαφορετικούς άξονες σε 200-κάτι σελίδες (σε συνδυασμό με το τέλος που είναι μεν "διαφορετικό") κάπου κάνει το βιβλίο να χάνει σε impact.
3) Η Νεραϊδα των δοντιών - Γκ. Τζόυς (μοντέρνα φαντασία-τρόμος)
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσυ. Μια αλληγορία πάνω στην ενηλικίωση/σεξουαλικότητα, με πολύ δυνατούς και καλογραμμένους χαρακτήρες, συναίσθημα να ρέει άφθονο, ένα από τα πιο ιδιαίτερα "τέρατα" στο πρόσωπο της "νεράιδας" και τον τρόμο σε ένα προσωπικό επίπεδο. Προτείνεται άφοβα.
Στα φυλλάκια του (δυτικού) νομού Έβρου
4) Χόλυγουντ - Τ. Μπουκόβσκι (αυτοβιογραφικό)
Το όνομα του συγγραφέα τα λέει όλα. Προσωπικά περίμενα περισσότερη καφρίλα (όπως στο Τοστ Ζαμπόν που είχα διαβάσει παλιότερα) αλλά δε με πείραξε και αυτό που διάβασα.
5) By the light of the moon - Dean Koontz (ΕΦ)
Ξεκινάει καλά. Ο Koontz ξέρει να γράφει ανάλαφρα μπεστ σέλλερ. Αλλά από ένα σημείο και μετά καταλήγει μια απίστευτη πατάτα.
6) Ματωμένο Φεγγάρι - Somtow (τρόμου)
Ευρωπαίοι εναντίων Ινδιάνων Λυκανθρώπων στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Απίστευτο βιβλίο, με πολύ δυνατούς χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, δυνατή πλοκή. Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
7) Tigana - G.G Kay (fantasy)
Τον κύριο Kay τον απέφευγα γενικά, γιατί είχα ακούσει για τη... λυρική γραφή του. Τελικά έκανα λάθος και το Tigana πραγματικά μου άρεσε. Τραβούσε λίγο σε μάκρος αργούσε να ξεκινήσει και μάλλον τελείωνε λίγο απότομα. Αλλά οι χαρακτήρες, η κοσμοπλασία, η πλοκή και το φινάλε μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο
8) Making Money - T. Pratchett (κωμικό fantasy)
Τον θείο Terry τον γνωρίζουμε και τον τιμάμε. Εδώ περισσότερο καταπιάνεται με σάτιρα παρά με χιούμορ, αλλά το γέλιο βγάινει για άλλη μια φορά αβίαστα. Κλασική αξία.
9) The Blood Knight - Gregg Keys (fantasy)
Το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας του Keys με έψησε να πιάσω και το τέταρτο κάποια στιγμή. Είναι μια πιο Light εκδοχή του Song of Ice and Fire, αλλά παραμένει διασκεδαστικό βιβλίο, έχει έξυπνη κοσμοπλασία και πολλή δράση (και κάμποσες ανατροπές) Για τους φαν του είδους.
Στο στρατόπεδο στην Αλεξανδρούπολη
10) Νύχτες της Εκάτης - Γ. Μπαλανος (τρόμου)
Ξεκινάει καλά, με θριλερίστικη διάθεση και από συγγραφέα διαβασμένο στο αντικείμενο της Μαγείας. Δυστυχώς απο τη μέση και μετά πνίγεται σε ένα απίστευτο infodump του (διαβασμένου όπως είπαμε) συγγραφέα που καταστρέφει το μουντ που είχε δημιουργήσει το πρώτο μισό.
11) Ονειροψιθυριστές - Σάββας Γρηγοριάδης (σύγχρονη φαντασία)
Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, πιάνει καλά το θέμα του, δεν πέφτει στην παγίδα να γίνει γραφικό παρά το περιεχόμενό του, διαβάζεται γρήγορα και είναι οργανωμένο έτσι που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω. Με χάλασαν όμως πολύ οι υπερβολικά πολλοί γοητευτικοί, ιδιοφυείς, άεργοι χαρακτήρες που είναι σα να είχαν βγει από σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Εντούτοις διασκεδαστικότατο.
Στο επόμενο ποστ: Φρουραρχείο Αλεξανδρουπόλεως ή πως να περάσετε μια ατελείωτη μέρα μόνος σας σε ένα γραφείο (όταν δεν έχετε ορδές κόσμου να εξυπηρετήσετε)
Παρασκευή, Μαΐου 08, 2009
Μεταφράσεις
Εύκολη η δουλειά του μεταφραστή;
Μπα, μάλλον όχι, ειδικά αν δεν πας να κάνεις δουλειά του ποδαριού. Κατά καιρούς έχω πει πολλά για μεταφράσεις, αλλά τώρα που κάθομαι να βγάλω δουλειά ο ίδιος βλέπω με τα μάτια μου πόσο δύσκολο είναι να αποδοθούν όλες οι ιδιοτροπίες και οι μικρολεπτομέρειες της ξένης γλώσσας στην Ελληνική.
Είναι δύσκολο να κρατήσεις το λόγο ζωντανό από τη μια γλώσσα στην άλλη (για να μην πω για λογοπαίγνια). Κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να παρεκλίνεις από το κείμενο, για να βγάλεις κάτι καλό (οι δουλειές που συνήθως μου χτυπάνε άσχημα δεν το κάνουν αυτό. Πχ διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο και ο μεταφραστής δεν είχε ξεφύγει από τη λέξη προς λέξη μετάφραση. Γράφει λοιπόν: "Είναι μια γαμημένη ντροπή μια τέτοια κοπέλα να μπλέξει σε αυτά τα σκατά." Όλοι καταλαβαίνουμε φαντάζομαι τι έγραφε το πρωτότυπο, και φαντάζομαι όλοι πόσο χάλια ακούγεται στα Ελληνικά)
Αυτά τα λίγα για τώρα, η επόμενη δημοσίευση ελπίζω να αργήσει λιγότερο.
Μπα, μάλλον όχι, ειδικά αν δεν πας να κάνεις δουλειά του ποδαριού. Κατά καιρούς έχω πει πολλά για μεταφράσεις, αλλά τώρα που κάθομαι να βγάλω δουλειά ο ίδιος βλέπω με τα μάτια μου πόσο δύσκολο είναι να αποδοθούν όλες οι ιδιοτροπίες και οι μικρολεπτομέρειες της ξένης γλώσσας στην Ελληνική.
Είναι δύσκολο να κρατήσεις το λόγο ζωντανό από τη μια γλώσσα στην άλλη (για να μην πω για λογοπαίγνια). Κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να παρεκλίνεις από το κείμενο, για να βγάλεις κάτι καλό (οι δουλειές που συνήθως μου χτυπάνε άσχημα δεν το κάνουν αυτό. Πχ διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο και ο μεταφραστής δεν είχε ξεφύγει από τη λέξη προς λέξη μετάφραση. Γράφει λοιπόν: "Είναι μια γαμημένη ντροπή μια τέτοια κοπέλα να μπλέξει σε αυτά τα σκατά." Όλοι καταλαβαίνουμε φαντάζομαι τι έγραφε το πρωτότυπο, και φαντάζομαι όλοι πόσο χάλια ακούγεται στα Ελληνικά)
Αυτά τα λίγα για τώρα, η επόμενη δημοσίευση ελπίζω να αργήσει λιγότερο.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 26, 2006
Conan Chronicles vol 1
Μέσα στον παραλογισμό της λογικής, που διαβάζω, ας ρίξω και μια κριτική για ένα βιβλίο που τελείωσα πρόσφατα.
Το εν λόγω βιβλίο είναι μια συλλογή με ιστορίες του R.E.Howard με πρωταγωνιστή τον πιο διάσημο ήρωά του, τον Conan τον βάρβαρο (υπάρχει και δεύτερος τόμος, που δεν τον έχω όμως).
Αυθεντικό sword and sorcery από έναν μάστορα του είδους με απίστευτα καλή γραφή, ευρηματικότητα και προβλεψιμότητα αναμεμειγμένες (γενικά κάθε ιστορία έχει ένα ερείπιο, μια γκόμενα, έναν κακό μάγο και ένα πηθικόμορφο τέρας), δωσμένες όμως με πολλή ζωντάνια και από διαφορετικές οπτικές γωνίες ώστε να μην κουράζουν εύκολα (κάτι πολύ δύσκολο για το είδος).
Γενικά ένα πολύ καλό βιβλίο για όλους τους οπαδούς του Fantasy
Ακούγοντας: The Police - Fragile
Το εν λόγω βιβλίο είναι μια συλλογή με ιστορίες του R.E.Howard με πρωταγωνιστή τον πιο διάσημο ήρωά του, τον Conan τον βάρβαρο (υπάρχει και δεύτερος τόμος, που δεν τον έχω όμως).
Αυθεντικό sword and sorcery από έναν μάστορα του είδους με απίστευτα καλή γραφή, ευρηματικότητα και προβλεψιμότητα αναμεμειγμένες (γενικά κάθε ιστορία έχει ένα ερείπιο, μια γκόμενα, έναν κακό μάγο και ένα πηθικόμορφο τέρας), δωσμένες όμως με πολλή ζωντάνια και από διαφορετικές οπτικές γωνίες ώστε να μην κουράζουν εύκολα (κάτι πολύ δύσκολο για το είδος).
Γενικά ένα πολύ καλό βιβλίο για όλους τους οπαδούς του Fantasy
Ακούγοντας: The Police - Fragile
Κυριακή, Ιανουαρίου 08, 2006
Song of lice and mire
Δε ξέρω ρε γαμώτο, πάντα μου τυχαίνει κάτι τα τελευταία χρόνια: όταν μιλάω σε κάποιο forum ή IRC για fantasy λογοτεχνία όλο και κάποιος θα πεταχτεί, είτε μιλάμε για D&D-οβιβλία της TSR/Wizards είτε για Tolkien, Moorcock, Jordan, Feist ή ακόμα και για Horror και Sci-Fi για να μας πει: διαβάστε Martin.
Δεν έχω κάτι κατά του Martin (αντίθετα ίσως με ότι υπονοεί ο τίτλος του post) ίσα ίσα που το Song of Ice and Fire μου αρέσει πολύ και ίσως είναι ότι καλύτερο κυκλοφορεί από Fantasy αυτή τη στιγμή.
Όμως ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Ο Martin δεν είναι αυτό που θα ήθελε να διαβάσει ο καθένας ως επικό fantasy. Ίσως τα fanboys πρέπει να καταλάβουν ότι κάποιοι θέλουν να διαβάζουν για τους γαμάτους σφαγείς λαών με τα μαγικά σπαθιά που κάνουν τους θεούς να τρέμουν, για μάγους που καταστρέφουν βασίλεια, για σκοτεινούς άρχοντες που αναζητούν το μαγικό αντικείμενο που θα τους προσφέρει απόλυτη κυριαρχία στον κόσμο, για ξωτικά, νάνους (και δεν εννοώ τον Tyrion Lannister) για αγνούς και ηρωικούς ιππότες, για έπη.
Ο Moorcock είχε κάποτε χαρακτηρίσει τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών ως epic Pooh. Εγώ θα κάνω έναν παραλληλισμό και θα ονομάσω το SoIaF epic Ξανθόπουλο. Δε ξέρω, απλά η ιδέα του έπους για εμένα δεν είναι ένα μάτσο διεφθαρμένοι ιππότες, αιμομιξίες, βιασμοί και ακροτηριασμοί χαρακτήρων, συνεχείς αιχμαλωσίες, κλπ κλπ.
Υπάρχουν και άτομα που γουστάρουν παραμύθι, happy endings, larger than life χαρακτήρες, ξωτικά, νάνους, πολλή μαγεία κλπ κλπ και όχι μια (γαμάτη μεν) φανταζοειδή μεταμόρφωση του ιστορικού μεσαίωνα.
Ευτυχώς βέβαια οι εν λόγω κύριοι έμαθαν πλεόν και τον Erikson και υπάρχει πλέον ένα πιο λαrger than life αντίβαρρο στις προτάσεις τους.
Ηχητική συνοδεία: Domenica - άχρηστα ρολόγια
Δεν έχω κάτι κατά του Martin (αντίθετα ίσως με ότι υπονοεί ο τίτλος του post) ίσα ίσα που το Song of Ice and Fire μου αρέσει πολύ και ίσως είναι ότι καλύτερο κυκλοφορεί από Fantasy αυτή τη στιγμή.
Όμως ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Ο Martin δεν είναι αυτό που θα ήθελε να διαβάσει ο καθένας ως επικό fantasy. Ίσως τα fanboys πρέπει να καταλάβουν ότι κάποιοι θέλουν να διαβάζουν για τους γαμάτους σφαγείς λαών με τα μαγικά σπαθιά που κάνουν τους θεούς να τρέμουν, για μάγους που καταστρέφουν βασίλεια, για σκοτεινούς άρχοντες που αναζητούν το μαγικό αντικείμενο που θα τους προσφέρει απόλυτη κυριαρχία στον κόσμο, για ξωτικά, νάνους (και δεν εννοώ τον Tyrion Lannister) για αγνούς και ηρωικούς ιππότες, για έπη.
Ο Moorcock είχε κάποτε χαρακτηρίσει τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών ως epic Pooh. Εγώ θα κάνω έναν παραλληλισμό και θα ονομάσω το SoIaF epic Ξανθόπουλο. Δε ξέρω, απλά η ιδέα του έπους για εμένα δεν είναι ένα μάτσο διεφθαρμένοι ιππότες, αιμομιξίες, βιασμοί και ακροτηριασμοί χαρακτήρων, συνεχείς αιχμαλωσίες, κλπ κλπ.
Υπάρχουν και άτομα που γουστάρουν παραμύθι, happy endings, larger than life χαρακτήρες, ξωτικά, νάνους, πολλή μαγεία κλπ κλπ και όχι μια (γαμάτη μεν) φανταζοειδή μεταμόρφωση του ιστορικού μεσαίωνα.
Ευτυχώς βέβαια οι εν λόγω κύριοι έμαθαν πλεόν και τον Erikson και υπάρχει πλέον ένα πιο λαrger than life αντίβαρρο στις προτάσεις τους.
Ηχητική συνοδεία: Domenica - άχρηστα ρολόγια
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)