To the Victor the spoils

Τις τελευταίες μέρες νιώθω διπλά περίφανος. Όχι μόνο τελείωσα το φετεινό NaNoWriMo, αλλά, ψάχνοντας στη μπλογκόσφαιρα είδα κάτι που με γέμισε καμάρι.

Για όσους δε γνωρίζουν τι εστί NaNoWriMo, ας επισκεφτούν το www.nanowrimo.org Αν πάλι βαριούνται, ας τους πω ότι είναι ένα event που γίνεται κάθε Νοέμβριο και στο οποιο οι συμμετέχοντες πρέπει μέσα σε ένα μηνα να γράψουν ένα μυθιστόρημα τουλάχιστον 50000 λέξεων.

Το ξέρω, ακούγεται αδύνατο, αλλα το έχω κάνει ήδη δυο φορες και είναι δυνατό να το κανεις με κόπο και τρόπο (αν και αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει Ουαλή που έφτασε τις 200+ χιλιάδες μέσα στο Νοέμβρη). Πρώτη φορα που συμμετείχα ήταν το 2005 με ένα μυθιστόρημα, κάπου μεταξύ εφηβικής ιστορίας και Cthulhu Mythos, με τίτλο "Ο Οίκος του Θεού" και ένα αγόρι σε διακοπές σε ένα Ελληνικό ξερονήσι. Έμεινε στις 22000 λέξεις και στο συρτάρι μου, γιατί ΔΕΝ.
Το 2006 δοκίμασα σε αστική φαντασία την "αναζήτηση των Οχτώ". Δεν έφτασα πάνω από τις 28000 λέξεις, αλλα ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ξαναγράψω από την αρχή το βιβλίο, γιατί θεωρώ ότι έχει προοπτικές, αλλα θέλει ριζικές αλλαγές στη δομή για να δούλεψει.
Το 2007 έκατσα και έγραψα τις 50000 πρώτες λέξεις από το "Σακάτες Άγιοι", στο οποιο μετά προστέθηκαν άλλες 10 χιλιάδες και που θα παχύνει κι άλλο τώρα που το ξαναγράφω. Sword and Sorcery με ιδιαιτερότητες, πιστεύω σε αυτό, αλλα θέλει δουλειά ακόμα μέχρι να κάνει τις βόλτες του σε εγχώριους εκδοτικούς.
Το 2008 τον μπούλο λόγω στρατού.
Φέτος έπιασα μια ιδέα που μου ήρθε την πρώτη φορα που πάτησα το πόδι μου στην εδώ σχολη μου. Σταδιακά τη δούλεψα για ένα μηνα μέχρι που αποφάσισα ότι έχω αρκετό υλικό για να βγάλω περίπου 40 χιλιάδες λέξεις, άντε 50K αν το τράβαγα λίγο. 50 χιλιάδες λέξεις μετά και μόλις που πρόλαβα να μπαίνω στο ζουμί της υπόθεσης, μετά τα ατέλειωτα building ups και με άλλες 20+ χιλιάδες να μου χρειάζονται για να την τελειώσω.
Θέλει πολλές διορθώσεις, διότι έκατσα να το γράψω στα Αγγλικά (και οι πρώτες 20 χιλιάδες λέξεις πρέπει να μου βγήκαν πραγματικά για τον μπούτσο καβάλα - τρέμω να τις ξαναδιαβάσω) αλλα στην πορεία μου βγήκαν ένα σωρό νέα πράγματα και πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες που λάτρεψα (ειδικά ο επιστάτης αξίζει ένα δικό του βιβλίο ο άτιμος). Όταν δε έφτασα σε μια σκηνή τρόμου προς το τέλος είχα τρομοκρατηθεί και ο ίδιος ενώ την έγγραφα,και αυτό πρέπει να λέει κάτι (και όχι απαραίτητα ότι είμαι φοβητσιάρης).
Θέμα του ένας Έλληνας προγραμματιστής στα Ουαλικά εδάφη, σε μια εταιρία που αναπτύσσει cutting edge software, και που διαφορα ανεξήγητα φαίνονται να συμβαίνουν σε αυτή. Προσωρινός τίτλος: Deamons Labyrinth ενώ μπορώ να το χαρακτηρίσω ως technothriller meets supernartural horror.



Α, ναι, ο δεύτερος λόγος που ανέφερα: Τα παιδιά από τη Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. διάβασαν προσεκτικά το άρθρο μου για τον "Άντρα στο όχι και τόσο ψηλό κάστρο" και, μετά από σοβαρή σκέψη που, όπως φαίνεται, διήρκεσε 2 μήνες, έγραψαν μια απάντηση σε αυτό, αντάξια της οξυδέρκειας και της σοβαρότητας τους.
Σταμάτη, ειλικρινά, ευχαριστώ πολύ που ξόδεψες τόσον από τον πολύτιμο χρόνο σου για έναν τιποτένιο σαν κι εμενα. Ξέρω ποσο πιο σοβαρά πράγματα έχεις να κανεις εσύ και η λέσχη σου.
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν το άρθρο εδώ, (τίτλος: "Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και οι άλλοι… Εισαγωγή στον ΚΑΨΗΜΑΚ") είναι, πιστεύω, κείμενο που αποζημιώνει τον αναγνώστη.

Τα γραπτά μου

Επειδή εδώ και καιρό διαβάζετε τα όσα γράφω περί συγγραφής και φαντάζομαι αναρρωτιέστε: τι έχεις γράψει ρε μεγάλε και μας τα λες αυτά; σκεφτόμουν να φτιάξω ένα δεύτερο blog με ιστορίες. Αλλά, επειδή η πλειοψηφία τους είναι ήδη online, θα αρκεστώ στο να σας δώσω μερικά links σε ότι έχω πρόχειρο αυτή τη στιγμή:

Μεγάλα κείμενα:
Rioneer Aset - FanFiction, Exalted
The romantix - Σατιρικό
The romantix 2.0 - Συνέχεια του προηγούμενου
Η πρώτη ημέρα (κεφάλαια 1ο-3ο) - FanFiction, Vampire the Masquerade
Η πρώτη ημέρα (κεφάλαιο 4ο - απόσπασμα) - Συνέχεια του προηγούμενου
Το φλεγόμενο στέμμα - Φαντασία

Φαντασίας
Άρωμα ελπίδας
Μετατόπιση παραδείγματος
Ο Άρχοντας των Καταιγίδων
Στη Μαύρη Όπερα
Στην αγκαλιά του Τίποτα
Το Ιερό της Γνώσης

Τρόμος
A predator in human guise
A soundtrack to Armageddon
Perfection in Darkness
The gallows end
The gift that keeps on giving
The Lady of ravens
The pain
The suicide copse
Where blood red roses bloom
Αιτία Θανάτου
Απληστία
Αυτό
Βροχή από αίμα
Ένα κομμάτι από το Μαύρο
Η Ασημένια Σφραγίδα
Η κοιμωμένη


Επιστημονική φαντασία
61.
Cleanse and purify
Η αποστολή
Η Παρτίδα


Χιούμορ
April fool's child
Greek army tours
Heavy Metal 2002
Metal Father
Τα σήκουελ που ποτέ δε θα δούμε
Το κοριτσάκι με τα piercing



Απλά περίεργα
Puddles-rain-clouds
Χωροχρόνος

Με αυτά και αυτά

Πέρασε ένας μήνας και δεν έκανα ούτε μια καταχώρηση. Βασικός λόγος: βαριέμαι να γράφω, αφήστε που δεν έχω και τίποτα να πω. Το sffnowrimo πήγε μέτρια, με 25000 λέξεις και κάτι ψηλά στο τέλος του μήνα και τώρα έχει παγώσει για λίγο, μέχρι να ξαναβρώ κουράγιο να γράψω. Προέχει να τελειώσω τον Λύκο, αλλά και για αυτό δε μπορώ να βρω την όρεξη. Γενικά δεν έχω το κουράγιο να ανοίξω word αυτές τις ημέρες και έχω πολλά πράγματα που θέλω να αρχίσω/συνεχίσω/τελειώσω.
Αυτά από εμένα, over and out

Ακούγοντας: ένα από τα μισοτελειωμένα κομμάτια των Storm Elves με τίτλο (μάλλον) Decipher

sffnowrimo 2006- 6η ημέρα

Για όσους δε γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι δείτε εδώ: http://www.sff.gr/forums/index.php?showtopic=5318

Έχω ξεκινήσει να γράφω ένα άτιτλο μυθιστόρημα το πρώτο μέρος του οποίου θα γραφτεί ως μέρος της εκδήλωσης. Αν και ξεκίνησα δυνατά, το Σ/Κ έκανα κοιλιά (ή μάλλον τα έξυνα) και τώρα είμαι στις 8350 λέξεις, ενώ πρέπει να έχω 10000 λέξεις ως τα μεσάνυχτα για να είμαι εντός προγραμματος. Είναι μια urban fantasy ιστορία με θέμα που δε θα σας αποκαλύψω, απλά κύρια επιροή (που αγγίζει τα όρια του κλεψίματος) είναι το κόμικ Sandman του Neil Gaiman, αλλά πάντα περασμένο μέσα από προσωπικά φίλτρα.
Κατά τα άλλα, τις επόμενες μέρες που θα έχω χρόνο (ούτε να κράξω με την ησυχία μου δεν προλαβαίνω...)

Καφριλονία

Αυτές τις μέρες γράφω ένα guest κεφάλαιο για την Καφριλονία του Αtrelegis. Έχει πλάκα μεν, αλλά ταυτόχρονα το βρίσκω μια μεγάλη πρόκληση το να γράψω ένα καθαρά κωμικό κείμενο και μάλιστα τόσο αστείο όσο τα υπάρχοντα κείμενα της Καφριλονίας, τη στιγμή που έχω γράει μόνο ένα άλλο κωμικό κείμενο στη ζωή μου, και μάλιστα με εντελώς διαφορετικό ύφος από αυτό εδώ. Ελπίζω να μην καθυστερήσω πολύ ακόμα με τη συγγραφή του κρυφού αυτού κεφαλαίου πολύ ακόμα. Πάντως σας προειδοποιώ ότι είναι ακόμα πιο high-powered από ότι το μέσο κεφάλαιο της Καφριλονίας.

Ακούγoντας - Ramones - I wanna be sedated

Nanowrimo ends

και από τις υποτιθέμενες 50.000 λέξεις έγραψα μόλις τις 20.000 :(. Μπορούσα να τα είχα πάει και καλύτερα αν είχα στρωθεί, αλλά δεν πειράζει. Η ιστορία είναι σε καλό δρόμο και αυτό είναι που μετράει.
Επίσης σας "χρωστάω" κάποιες κριτικές και έναν μικρό σχολιασμό, αλλά αυτό τον καιρό βαριέμαι γενικά να γράφω. Ελπίζω αύριο και μεθαύριο να έχω τη διάθεση να ασχοληθώ λίγο με το άθλημα του bloging.

Τραγούδι της στιγμής: Πράσσειν άλογα - Κάποια μέρα

Nanowrimo

5000 λέξεις. Στα μισά από όσα θα έπρεπε να είμαι ως τώρα. Τουλάχιστον γράφω κάθε μέρα. Πρέπει να στρωθώ άυριο. Επίσης πρέπει να πάω για ύπνο. Wish me courage

Τραγούδι της ημέρας: Fleshfield - Eucharist

Συγγραφής συνέχεια

Σήμερα έσπασα το κεφάλι μου προσπαθώντας να συνεχίσω τον πρόλογο. Τελικά δεν τα κατάφερα. Οι λέξεις έμοιαζαν να μη μπορούν να εκφράσουν αυτό που ήθελα. Τον παράτησα και πέρασα στο πρώτο κεφάλαιο, όπου και κάτι έγραψα, πριν με διακόψει ο πραγματικός κόσμος. Δυστυχώς πρέπει να ψυπνήσω νωρίς αύριο άρα δε με παίρνει να ξενυχτήσω άλλο.
Είμαι στις 1000 κάτι λέξεις αυτή τη στιγμή, ήδη 3000 λέξεις πίσω από το αρχικό μου χρονοδιάγραμμα, αν και βλέπω ότι σιγά σιγά ανεβάζω ρυθμούς.

Τραγούδι της ημέρας: Dream theater - Pull me under

Edit 4+ χρόνια μετά: Το συγκεκριμένο το έχω αφήσει για να το ξαναγράψω από την αρχή. Και θα περιμένει για κάμποσο.

Nanowrimo

Και ναι, πρέπει να γράψω μια ιστορία 50.000 λέξεων μέσα σε ένα μήνα, αρχίζοντας από σήμερα. Λίγο δύσκολο, δεδομένου ότι η άλλη ιστορία 50.000 λέξεων που έγραψα μου πήρε 1,5 χρόνο.
Σήμερα έκανα την αρχή, με τον πενιχρό αριθμό των 500 λέξεων, ένας πρόλογος του προλόγου δηλαδή. Ελπίζω να ρεφάρω τις επόμενες μέρες.
Η ιστορία μου θα λέγεται: ο Οίκος του Θεού και θα είναι μια ιστορία υπερφυσικού τρόμου στην σύγχρονη Ελλάδα. Ελπίζω να καταφέρω να την τελειώσω μέσα στο χρονικό περιθώριο του ενός μήνα (τουλάχιστον θα προσπαθήσω).

Νήματα

Κάποτε είχα γράψει μια ιστοριούλα όπου οι ανθρώπινες σχέσεις περιγράφονταν ως νήματα. Η βασική ιδέα είναι ότι τα νήματα τρίβονται συνέχεια και σπάνε.
Ευτυχώς υπάρχουν και νήματα που απλα απομακρύνονται και ξανασυναντιούνται στο πλεχτό της ζωής, το ίδιο δυνατά όπως και όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά. Ευτυχώς.

Edit 4,5 χρόνια αργότερα: Στα αρχίδια μου κι αν σπάνε κι αν δεν σπάνε, εμπρός στο δρόμο που άνοιξε ο Αλέξης ο μεγάλος

Τις πιτζάμες σου και στην πλατεία

Εμπνευσμένος από κάτι που είπε μια γνωστή.
Είχα γράψει μια ολόκληρη ανάλυση για το θέμα τα εν οίκω μη εν διαδίκτυο, αλλά κάπου χάθηκε. Το θέμα του σημερινού κυρήγματος είναι το που σταματάνε τα όρια στα όσα λες σε δημόσιους διαδικτυακούς χώρους συζητήσεων.
Εγώ προσωπικά πολύ λίγα σχετικά με την προσωπική μου ζωή. Αυτή τη στιγμή για παράδειγμα έχω πολλά να πω περί του θέματος αυτού, αλλά προτιμώ να μη το κάνω: τα γραπτά μένουν και ποτέ δε ξέρεις ποιος θα τα διαβάσει. Οπότε προτιμώ να κάθομαι να φιλοσοφώ, παρά να δίνω δικαιώματα σε τρίτους να με συζητάνε (ή να μάθουν δεύτεροι πράγματα που δε πρέπει, ποτέ δε ξέρεις).
Προτιμώ τα όσα με απασχολούν να βγαίνουν στην τέχνη που παράγω, φιλτραρισμένα από τη φαντασία μου (αν και τώρα τελευταία το μόνο που θέλω να βγαίνει από αυτή είναι θάνατος... άδικος, σκληρός, βίαιος θάντος - φάση είναι, θα μου περάσει) αλλά σπάνια μου βγαίνουν βιωματικές ιστορίες, για την ακρίβεια μόνο μία μπορώ να σκεφτώ, άντε δύο αλλά κατέληξε να έχει ελάχιστη σχέση με το τι πραγματικά είχε συμβεί (και που τελικά το έμαθα αργότερα - απλά το περιστατικό υπήρξε έμπνευση που φιλτραρίστηκε από κάποιες άλλες επιροές).
Όταν γράφω τραγούδια τα πράγματα βγαίνουν μερικές φορές πιο άμεσα, αν και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι σχεδόν για τα σκουπίδια - αν ξαναγράψω τους στίχους κάτι γίνεται, αλλά μάλλον 2-3 μελωδίες που μου αρέσουν θα κρατήσω.
Αυτά για σήμερα, επιστρέφω στο γράψιμο και ελπίζω να μη χαθεί και αυτό.

Τιποτένιος, έξω.

ΥΓ: Τον τελευταίο καιρό ακούω φανατικά Candlemass, μήπως να αρχίσω να ανησυχώ;