Veronica Mars

Χθες είδα και το τελευταίο επεισόδιο της τρίτης και τελευταίας σαιζόν αυτής της σειράς. Πώς θα τη χαρακτήριζα με μία λέξη: χίπστερ.
Τι εννοώ με αυτό; Πολύ απλό: όλη η σειρά στηρίζεται στο αναμάσιμα παλιότερων πετυχημένων σειρών. Το στόρυ έχει ως εξής: Η Βερόνικα Μαρς είναι η κόρη του σερίφη του Neptune, μιας μικρής κωμόπολης της Καλλιφόρνια, δημοφιλής ξανθιά μαζορέτα με μυαλό ξυράφι, που χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της όταν η κολητή της δολοφονείται (Twin peaks ως εδώ). Κάποιος συλλαμβάνεται για το φόνο, αλλά πατέρας της υποψιάζεται συγκάλυψη και χάνει τη δουλειά του. Ανοίγει λοιπόν γραφείο ερευνών και η Veronica, απόκληρη πια του σχολείου, ψάχνει να βρει στοιχεία για το φόνο της κολλητής της με τη βοήθεια ενός καλόκαρδου geeky φίλου της, ενός αλήτη με χρυσή καρδιά και μιας εσωστρεφούς χάκερ, ενώ είναι συναισθηματικά διχασμένη ανάμεσα σε έναν ευγενή άντρα με σκοτεινή πλευρά και έναν βίαιο και αυτοκαταστροφικό άντρα που όμως γίνεται καλύτερος δίπλα της (ναι, το πρόσεξα κι εγώ ότι οι περισσότεροι χαρακτήρες θα μπορούσαν να είχαν βγει από το Buffy: the Vampire Slayer. Ιδίως επειδή μιλάνε ακριβώς έτσι). Βέβαια η σειρά αγνοεί το υπερφυσικό στοιχείο των παραπάνω σειρών και προτιμά τον ρεαλισμό και τα προβλήματα των εφήβων, όπως το Dawson's Creek από όπου ξεκίνησε την καριέρα του ο δημιουργός της σειράς.
Αν από όλα τα παραπάνω δεν έχετε καταλάβει πόσο επικά fail είναι η σειρά θα σας το κάνω ξεκάθαρο στις παραγράφους που ακολουθούν.
Υπάρχει μόνο ένας λόγος για να δείτε τη σειρά: η πρωταγωνίστρια. Η Veronica είναι μια καλογραμμένη Mary Sue που δουλεύει εντυπωσιακά καλά κυρίως επειδή χρησιμοποιεί όλα αυτά τα πανέξυπνα τρικ για να λύσει την υπόθση, ενώ το ειρωνικό στυλάκι/εγωκεντρικό κλαψομούνιασμα της ισχυρής γυναίκας a la Buffy Summers καταφέρνει και δεν κουράζει (κυρίως επειδή υπάρχουν τόσα άλλα για να κουράσουν) ενώ η Kristen Bell ταιριάζει πολύ καλά στο ρόλο της. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες: κάποιοι είναι επίσης καλογραμμένοι και καλοπαιγμένοι (πχ ο πατέρας της ή ο Logan, ένας από τους δύο γκόμενους που ανέφερα πιο πάνω, καθώς και ο Weevil, ο αλήτης με τη χρυσή καρδιά) αλλά παραμένουν αυτό που είναι: supporting characters. Κατά βάση δε νομίζω ότι ενδιαφέρουν κανένα και υπάρχουν ως δορυφόροι της Veronica (τί, μόνο η σειρά θα κάνει λογοπαίγνια με τους πλανήτες; )
Το wuddanit της σειράς ήταν αυτό που με κράτησε μέχρι τέλους, αν και κατά βάση είναι αδύναμο. Σε 22 επεισόδια της κάθε μίας από τις 2 πρώτες σαιζόν η ηρωίδα πρέπει να λύσει δύο μυστηριώδεις φόνους καθώς βρίσκεται μπλεγμένη με αντιφατικά στοιχεία και συνομοσίες. Και βεβαίως, για να γεμίσει η σειρά, πρέπει σε κάθε επεισόδιο να λύσει και από μία υπόθεση που της αναθέτει συνήθως κάποιος συμμαθητής της ή σαν χάρη σε κάποιον φίλο ή κτλ. Οι υποθέσεις αυτές είναι στη φάση: έχασα τη γάτα μου/ποιος διαδίδει ψευδείς φήμες για εμένα/βρες το αμάξι του μπαμπά μου κτλ (και υπάρχει πάντα και το μυστήριο που παίρνει δύο ολόκληρες σαιζόν να λυθεί, πώς η πρωταγωνίστρια έχασε την παρθενιά της, γιατί πριν χάσει τη φίλη της κάποιος την είχε βιάσει - όχι, δεν κάνω καθόλου πλάκα), συνολικά όμως το wudunnit δε δουλεύει ακριβώς επειδή πάρα πολλά όχι τόσο σημαντικά πράγματα συμβαίνουν και χαλαρώνουν υπερβολικά πολύ την πλοκή. Στην τρίτη σαιζόν που την έσπασαν σε τρία μυστήρια το αποτέλεσμα ήταν πιο σφιχτοδεμένο.
Το γράψιμο είναι επιφανειακά καλό, με πολλά και witty one-liners και κάποιες πραγματικά πολύ έξυπνες σκηνές, αλλά εδώ βρίσκονται δύο άλλα από τα προβλήματα της σειράς. Το πρώτο από αυτά είναι ότι νομίζει ότι είναι πιο έξυπνη από ότι είναι πραγματικά. Δείτε για παράδειγμα το τέλος της δεύτερης σαιζόν και παρακολουθήστε με τρόμο τις ανατροπές και την εξήγηση του μυστηρίου: αγγίζει επικά επίπεδα βλακείας και μελοδραματισμού και, σε γενικές γραμμές, is trying too hard and it's not quite hip. Και πέρα από το εξώφθαλμο αυτό παράδειγμα είναι τόσες πολλές οι φορές που η υποτιθέμενη εξυπνάδα της σειράς της βάζει τρικλοποδιές.
Το δεύτερο είναι ότι προσπαθεί να πουλήσει εξυπνάδα με ξένα κόλυβα και μάλιστα μπαγιάτικα. Outcast έφηβοι πιο έξυπνοι από τον μέσο όρο, έξω από τις κουλ παρέες, μιλάνε με μεγάλες λέξεις, σαρκασμό και αναφορές στην ποπ κουλτούρα και όμως λύνουν όλα τα προβλήματα του σχολείου-ως-αλληγορία-πάνω-στην-κόλαση-της-εφηβείας; Ναι, ήταν ψαγμένο το 1997 που προτοβγήκε η Buffy. Αλλά 7 χρόνια μετά το 2004 δεν ήταν πια τόσο hot.
Όπως και να έχει, τη σειρά την αγάπησαν οι κριτικοί (hipster friandly σειρά είπαμε) αλλά δεν την είδε απολύτως κανείς όπως αποδεικνυει το ότι επί τρία χρόνια ήταν στον πάτο των ratings, παρά το hype, τα βραβεία και τους κριτικούς , παραγωγούς και τα fanboys/girls στο ίντερνετ που την εξυμνούσαν, οπότε τελικά κόπηκε το 2007 (και για άλλη μια φορά καταλαβαίνουμε ότι κριτικοί και παραγωγοί δεν ξέρουν από τηλεόραση)

Πόρισμα: δεν ήταν άσχημη σειρά, είχε μερικές πολύ δυνατές ιδέες αλλά και πολύ wasted potential και μια τρομερή ανισορροπία σε όλα τα συστατικά της (αυτό βέβαια δεν μπορεί να πει και κάποιος για την hipster κουλτούρα; ).
Βαθμολογία: 2,5 στα 5
Σελίδα στο imdb

TV: Carnivale

Μια σειρά μυστηρίου Αμερικάνικης παραγωγής που με εντυπωσίασε με την ποιότητα της παραγωγής της.
Η σειρά διαρκεί δύο σαιζόν (σύνολο 24 επεισόδια) και κόπηκε πριν ολοκληρωθεί, κάτι που είναι από τα μεγαλύτερα αρνητικά της.
Στην Αμερική της ύφεσης, λίγο πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ένα αγόρι με τη δύναμη να θεραπεύει αρρώστους και τραυματίες περισυλλέγεται από ένα περιπλανόμενο τσίρκο. ΠΑράλληλα ένας ιερέας δέχεται μηνύματα από το θεό και με οράματα τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Ένας περίεργος δεσμός υπάρχει όμως μεταξύ τους.
Γενικά η σειρά προχωράει αργά και σε κάθε επεισόδιο όλο και περισσότερα ερωτήματα προκύπτουν, ειδικά στην πρώτη σαιζόν, αρκετά από τα οποία απαντιούνται στη δεύτερη (όχι όλα όμως)αποκτά όμως ρυθμό από τη μέση της δεύτερης σαιζόν. Παράλληλα δε με την κυρίως ιστορία μια σειρά από δευτερεύουσες ιστορίες αναπτύσσονται, δίνοντας βάθος στη σειρά, κάτι που της προσθέτει πολλούς πόντους.
Η δε αισθητική της είναι εντυπωσιακή: η φωτογραφία είναι πολύ χαρακτηριστική, ενώ εντύπωση κάνει η βρωμιά του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων, δίνοντας την αίσθηση του ρεαλισμού. Η μουσική είναι μυστηριακή και ταξιδιάρικη, τα οπτικά εφέ ικανοποιητικά και δεν υπάρχει καθόλου μα καθόλου λογοκρισία (κάτι το εντυπωσιακό για τηλεοπτική σειρά).
Οι ερμηνείες πάλι κυμαίνονται από μέτριες μέχρι εξαιρετικές, με κορυφαίο τον ηθοποιό που παίζει τον ιερέα, που έχει περάσει στη λίστα με τους αγαπημένους μου χαρακτήρες.
Συνολικά μια εξαιρετική παραγωγή που πρέπει να δειτε, κι ας μείνετε στο τέλος λίγο απογοητευμένοι με το τι θα μπορούσε να είχε γίνει στη συνέχεια.

Anime: Basilisk

Δύο φιλές νίντζα στην Ιαπωνία βρίσκονται σε διαμάχη για 400 χρόνια, μια διαμάχη που έχει τη μορφή ψυχρού πολέμου, καθώς μια συνθήκη ειρήνης τους δεσμεύει και που θα ενισχυθεί με τον επικείμενο γάμο των διαδόχων των αρχηγών τους.
Όμως η μοίρα δε θέλει τις δύο φυλές να μονιάσουν: για να λυθεί ένα θέμα διαδοχής 10 μέλη της κάθε φυλής πρέπει να πολεμήσουν μέχρι θανάτου για να καθορίσουν ποιος από τους δύο διαδόχους θα κάτσει στο θρόνο. Βασική λεπτομέρεια: και οι 20 νίντζα διαθέτουν υπερφυσικές δυνάμεις.
Ένα αιματοβαμμένο ιστορικό δράμα πολεμικών τεχνών που προβλήθηκε στην ιαπωνική τηλεόραση την περασμένη χρονιά και που με εντυπωσίασε: σοβαρό καθόλη τη διάρκειά του και χωρίς ποτέ να καταλήγει μελό κερδίζει τον θεατή με την σοβαρότητά του. Ο σχεδιασμός είναι πιο ρεαλιστικός (όπως και σε άλλα ενήλικα manga δράσης, όπως το Berserk, Blade of the immortal και Ninja scroll - με το τελευταίο να είναι η κύρια επιρροή για τους δημιουργούς της σειράς, οπότε οι narutards να μην χαρούν άδικα) οι χαρακτήρες όλοι καλά αναπτυγμένοι, με τον καθε ένα να έχει τον χρόνο του στη σειρά, οι μάχες εντυπωσιακές και το σενάριο γεμάτο ένταση, πλατιάζοντας μόνο σε λίγα σημεία. Η μουσική επίσης αρκετά καλή και ταιριαστή με τη σειρά.
Χωρίς να είναι αριστούργημα (αν και δεν ξέρω ακριβώς γιατί καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα) είναι μια αξιόλογη δουλεία που αξίζει να την δει κανείς.

Hex Season 2

Βρετανική σειρά φαντασίας και τρόμου. (2005 - 13 επεισόδια)
Η πρώτη σαιζόν της σειράς δε με είχε ενθουσιάσει να πω την αλήθεια. Ήταν όμορφη σειρά, αλλά όχι κάτι το εντυπωσιακό. Η δεύτερη όμως ήταν έκπληξη.
Ηρωίδα της σειράς είναι μια φοιτήτρια ενός αγγλικού κολεγίου, το κτήριο του οποίου έχει μια σκοτεινή ιστορία, που έρχεται αντιμέτωπη με έναν έκπτωτο άγγελο. Με τη βοήθεια του φαντάσματος της συγκατοίκου της, που είναι ερωτευμένη μαζί της (και της οποίας οι ατάκες κλέβουν την παράσταση), προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον δαίμονα Αζαζιήλ.
Η δεύτερη σαιζόν ξεκινάει από εκεί που τελείωσε η πρώτη, εισάγοντας όμως μία νέα βασική χαρακτήρα που στην συνέχεια θα παίξει σημαντικό ρόλο, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες της πρώτης σειράς αναβαθμίζονται και παίζουν πολύ περισσότερο ρόλο στην πλοκή (κάτι λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη σαιζόν ήταν 5 επεισοδίων).
Το σενάριο, αν και όχι εξαιρετικά καλό (έχει τις τρύπες και τις υπερβολές του) καταφέρνει να είναι γεμάτο με ανατροπές που κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο, ενώ ιδιαίτερη έμφαση έχει δωθεί στους χαρακτήρες και τα πάθη τους, που οδηγούν σε μεγάλο βαθμό την πλοκή. Αθώοι διαφθείρονται και ένοχοι λυτρώνονται στην πορεία της σειράς, στα πρότυπα μιας γοτθικής σαπουνόπερας, θα μπορούσε να πει κανείς.
Σκηνές δράσης υπάρχουν δίάσπαρτες στη σειρά, αλλά και λίγες είναι και τα εφέ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, οπότε ο θεατής ας προετοιμαστεί καλύτερα για ένα έργο με πολλούς διαλόγους.
Βαθμολογία: 4/5
Ακούγοντας: Exodus - A.W.O.L.