"Πιστεύω ότι το fanfiction είναι μια καλή αρχή, ειδικά για όποιον καταπιάνεται με έργα φαντασίας. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις έναν κόσμο από την αρχή, αλλά μπορείς να ξεκινήσεις με κάτι έτοιμο και σταδιακά να αφήσεις το προσωπικό σου στίγμα."
Τάδε έφη ο υποφαινόμενος σε συνέντευξή του στα Νέα στην αρχή της χρονιάς. Και, στο επόμενο εξάμηνο διάβασε και δύο βιβλία που αγγίζουν τα όρια του fanfic από παιχνίδια ρόλων.
Το Nightseer της Laurell K. Hamilton ήταν το ντεμπούτο της και είχε εντυπωσιάσει όταν είχε βγει. Είναι η ιστορία μιας μάγισσας που θέλει να εκδικηθεί το θάνατο της μητέρας της αλλά καταλήγει στη μέση μιας πολιτικής συνωμοσίας. Ταυτόχρονα έχει μια σκοτεινή πλευρά (ένα pact με δαίμονα) και έναν σκοτεινό υποψήφιο μνηστήρα. Για να γίνω ισοπεδωτικός: η Anita Blake στο Dragonlance.
Και εντάξει, η πρώτη είναι η πιο γνωστή χαρακτήρας της συγγραφέα. Γιατί αναφέρω το Dragonlance; Πύργοι Μαγείας. Τρεις θεές. Αν θυμάμαι καλά και τρία χρώματα μάγων (καλοί, ουδέτεροι, σκοτεινή).
Αλλά κυρίως ντιεντάδικη λογική. Οι ήρωες ξεκινάνε με ένα τεράστιο backstory και προηγούμενες σχέσεις τις οποίες (στο πρώτο ακτ) αγωνίζεται να παρακολουθήσει ο αναγνώστης, ενώ σκάνε random encounters, επεισόδια που δεν πολυκολλάνε στην κυρίως πλοκή αλλά και "...to be continued" τέλος (που δικαιώνει κάποιους που λένε ότι δεν μπορεί να γραφτεί αυτοτελές fantasy)
Συνολικά, σαν βιβλίο, είναι καλύτερο από τη μέση νουβέλα της TSR (αφού ο κόσμος δεν περιορίζει τη συγγραφέα, αλλά αποτελεί εφαλτήριο για να να εμπνευστεί) αλλά όμως όλα αυτά που έκαναν τα πρώτα βιβλία της σειράς Anita Blake "ένοχες απολαύσεις" εδώ δε λειτουργούν.
Τα Σμαράγδια με Ασήμι είναι το πρώτο από μία εφταλογία Fantasy, που θα το χαρακτήριζα μία μείξη World of Darkness και Harry Potter. Ηρωίδα η Morrigan Crow, μια Ιρλανδέζα που καταλήγει (μαζί με τους λυκανθρώπους φίλους της) εσώκλειστη σε ένα σχολείο παραφυσικών μαθητών.
H συγγραφέας ακολουθεί πολλούς/-ες συνομιλίκους της (ανέκδοτους ως τώρα) σε ένα στυλ Fantasy που το χαρακτηρίζουν ο φρενίρης ρυθμός της δράσης, οι έντονες επιρροές από άλλα έργα φαντασίας, η κινηματογραφική αισθητική, οι πρωταγωνιστές-εκλεκτοί που βρίσκουν στο δρόμο τους μια σειρά από κουλ δυνάμεις, τα εξωτικά τοπία/ονόματα, η λίγη εμβάθυνση στους χαρακτήρες, οι συνεχείς ανατροπές (το στυλ ξεκινάει από message boards οπότε κάθε κεφάλαιο-κομμάτι πρέπει να τελειώνει με ένα bang) και η κατάργηση της δομής των τριών πράξεων.
Πιθανότατα κάτι τέτοιο να ξενίσει πολλούς παραδοσιακούς αναγνώστες (πχ εμένα, που βρήκα ότι το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να ήταν τριπλάσιο σε μέγεθος με τόσα που γίνονται στις 300 σελίδες του) αλλά έχει ενδιαφέρον το πώς αυτό το ύφος θα εξεληχθεί μελλοντικά.
Και, για τους πιο judgemental αναγνώστες που θα πουν: "τς, τς, σα δε ντρέπονται..." πολλοί το κάναμε αυτό. Το να έχεις έναν κόσμο έτοιμο από πίσω βοηθάει τρομερά στο να χτίσεις μια γερή πλοκή. Ίσως και να διαφοροποιηθείς από αυτόν και να βγάλεις κάτι καινούριο.
Δεν είναι ντροπή το να δανείζεσαι στοιχεία από αλλού, ντροπή είναι το να κλέβεις ξεδιάντρωπα. Και καμία από τις δύο παραπάνω συγγραφείς δεν το κάνει.
Τρίτη, Ιουνίου 29, 2010
Κυριακή, Απριλίου 18, 2010
Real life Super heroes? - Kick Ass
To ημερολόγιο ενός Τιποτένιου, σε μια μοναδική αποκλειστικότητα, σας παρουσιάζει από σήμερα το θέμα της τηλετρομοκρατίας 2-3 ημερών των επόμενων εβδομάδων.
Kick Ass η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο graphic novel των Mark Millar και John Romita Jr.
Θέμα της οι περιπέτειες ενός εφήβου που αποφασίζει να γίνει υπερήρωας. Μπορεί η πρώτη του απόπειρα να τον βρίσκει μαχαιρωμένο στο νοσοκομείο, αλλά σύντομα γίνεται ιντερνετικό φαινόμενο και μπλέκει στον μυστικό πόλεμο που ένας πρώην αστυνομικός και η 11-χρονη κόρη του έχουν ανοίξει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Η ταινία είναι σα να βλέπετε τον Tarantino να κάνει ταινία με υπερήρωες - απλά με χιούμορ και έλλειψη pretentiousness. Η μουσική από άλλες ταινίες, η έξυπνη παρωδία γνωστών σκηνών από κόμιξ, η εκρηκτικά χορογραφημένες μάχες κάνουν την ταινία μια απίστευτα διασκεδαστική εμπειρία, ειδικά προς το τέλος που κάθε αίσθηση ρεαλισμού εκτοξεύεται από το παράθυρο για χάρη της καφρίλας. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, ειδικά από τον Kick Ass και την Hit Girl (και με έναν Nicholas Cage επιτέλους σε μια καλή ταινία).
Μετά το Watchmen, άλλο ένα meta- Graphic Novel περνάει στη μεγάλη οθόνη, με το meta- στοιχείο του ισχυρό, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τα κλισέ των κόμιξ (και των action movies) στο 11. Μόνο πως αυτή τη φορά το πετυχαίνει.
Και καλά θα μου πείτε, τι τους ενδιαφέρει στα δελτία ειδήσεων; Η 11 χρονη κόρη. Η Hit girl λοιπόν (όπως είναι το superhero όνομά της) σκοτώνει, βρίζει και όλα αυτά με την ψυχρότητα (και εν μέρει το oversexualisation) μίας action hero, προκαλώντας αντιδράσεις σε κοινό και κριτικούς.
Βέβαια, το ότι όλα αυτά γίνονται σε μια ατμόσφαιρα υπερβολής, με κορμιά να διαμελίζονται κάτω από bubblegum pop μουσική και το κλίμα μιας κάφρικης υπερβίαιης κωμωδίας φαίνεται ότι μάλλον πέρασε απαρατήρητο. Πηγαίντε λοιπόν και δείτε την ταινία μόλις βγει, μόνο και μόνο για να δείτε με τι θα κλαίνε στα κανάλια σε μερικές μέρες.
Kick Ass η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο graphic novel των Mark Millar και John Romita Jr.
Θέμα της οι περιπέτειες ενός εφήβου που αποφασίζει να γίνει υπερήρωας. Μπορεί η πρώτη του απόπειρα να τον βρίσκει μαχαιρωμένο στο νοσοκομείο, αλλά σύντομα γίνεται ιντερνετικό φαινόμενο και μπλέκει στον μυστικό πόλεμο που ένας πρώην αστυνομικός και η 11-χρονη κόρη του έχουν ανοίξει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Η ταινία είναι σα να βλέπετε τον Tarantino να κάνει ταινία με υπερήρωες - απλά με χιούμορ και έλλειψη pretentiousness. Η μουσική από άλλες ταινίες, η έξυπνη παρωδία γνωστών σκηνών από κόμιξ, η εκρηκτικά χορογραφημένες μάχες κάνουν την ταινία μια απίστευτα διασκεδαστική εμπειρία, ειδικά προς το τέλος που κάθε αίσθηση ρεαλισμού εκτοξεύεται από το παράθυρο για χάρη της καφρίλας. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, ειδικά από τον Kick Ass και την Hit Girl (και με έναν Nicholas Cage επιτέλους σε μια καλή ταινία).
Μετά το Watchmen, άλλο ένα meta- Graphic Novel περνάει στη μεγάλη οθόνη, με το meta- στοιχείο του ισχυρό, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τα κλισέ των κόμιξ (και των action movies) στο 11. Μόνο πως αυτή τη φορά το πετυχαίνει.
Και καλά θα μου πείτε, τι τους ενδιαφέρει στα δελτία ειδήσεων; Η 11 χρονη κόρη. Η Hit girl λοιπόν (όπως είναι το superhero όνομά της) σκοτώνει, βρίζει και όλα αυτά με την ψυχρότητα (και εν μέρει το oversexualisation) μίας action hero, προκαλώντας αντιδράσεις σε κοινό και κριτικούς.
Βέβαια, το ότι όλα αυτά γίνονται σε μια ατμόσφαιρα υπερβολής, με κορμιά να διαμελίζονται κάτω από bubblegum pop μουσική και το κλίμα μιας κάφρικης υπερβίαιης κωμωδίας φαίνεται ότι μάλλον πέρασε απαρατήρητο. Πηγαίντε λοιπόν και δείτε την ταινία μόλις βγει, μόνο και μόνο για να δείτε με τι θα κλαίνε στα κανάλια σε μερικές μέρες.
Σάββατο, Απριλίου 10, 2010
Γνώριζε αυτό για το οποίο γράφεις - She Wakes, J. Ketchum
Υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι πρέπει να "γράφεις για αυτό που γνωρίζεις". Πολλοί συγγραφείς έχουν ακολουθήσει τον κανόνα αυτό με αποτέλεσμα ο χώρος του βιβλίου να έχει γεμίσει με αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που αφορούν τον συγγραφέα και 5-6 γνωστούς του.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."
Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum
Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.
Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."
Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum
Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.
Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.
101 + readers call
Από ότι κοιτάζω στα στατιστικά του blog, το προηγούμενο ποστ στο μπλογκ ήταν το 100-στο. Να τα χιλιάσουμε λοιπόν.
Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους όσους διαβάζετε το blog αυτό. Αρχικά το blog αυτό διαβαζόταν από γνωστούς και φίλους, από ότι βλέπω όμως έχουμε πλέον αρκετούς νέους αναγνώστες στην παρέα μας. Και τα σχόλια είναι ένας καλός χώρος να πείτε ένα γεια ή να συστηθείτε.
Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους όσους διαβάζετε το blog αυτό. Αρχικά το blog αυτό διαβαζόταν από γνωστούς και φίλους, από ότι βλέπω όμως έχουμε πλέον αρκετούς νέους αναγνώστες στην παρέα μας. Και τα σχόλια είναι ένας καλός χώρος να πείτε ένα γεια ή να συστηθείτε.
Δευτέρα, Μαρτίου 08, 2010
Τα καλά βιβλία ξαναγράφονται - Α. Φιαμού, Δύναμη και Τιμή
Για φέτος αποφάσισα, αντί να δίνω μια επιγραμματική λίστα του τι διάβασα, να γράφω και από ένα αρθράκι από το τι έμαθα ως συγγραφέας/αναγνώστης από κάθε βιβλίο που διάβασα.
Γενικά, θεωρώ ότι από κάθε βιβλίο που διαβάζει κάποιος επίδοξος συγγραφέας, μαθαίνει και από κάτι καινούριο. Αναλόγως με το πόσο καλό/κακό είναι, μαθαίνει και περισσότερα από ένα μαθήματα.
Θα πάω λοιπόν χρονολογικά, ξεκινόντας από το "Δύναμη και Τιμή" της Ανθίππης Φιαμού (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές). Στο βιβλίο αυτό έχουμε την διαδοχή του εκλεκτού της Θεάς βασιλιά από έναν νέο εκλεκτό διάδοχο, που είναι ορφανός και θύμα των καταπιεστικών θείων του. Σε μεγάλο βαθμό το θέμα είναι "γονείς και παιδιά", με όλους σχεδόν τους γονείς να μισούν τα παιδιά τους. Στα πολύ θετικά η πετυχημένη απεικόνιση ενός φάνταζυ Βυζαντίου και το όλο θέμα της σχέσης φυσικών γονιών-παιδιών-πατρικών προτύπων και την συναισθηματική κλιμάκωση προς το τέλος του.
Δυστυχώς όμως, το "μάθημα" εδώ αφορά την (κατά τη γνώμη μου) αχίλλειο πτέρνα του βιβλίου: φαίνεται σα να μην είναι αρκετά δουλεμένο*.
Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο ένα πρώτο draft που ήθελε άλλα 2-3 περάσματα για να δυναμώσει, παρά ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Οι χαρακτήρες δυσκολεύονται να αποκτήσουν τρίτη διάσταση (βάθος), η πλοκή (που στηρίζεται σε αυτούς) καταλήγει να είναι στεγνή και η γραφή, αν και σε ικανοποιητικά επίπεδα, πάσχει από το φαινόμενο του σιδηροδρόμου, με τεράστιες περιόδους και άπειρες δευτερεύουσες προτάσεις. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, αδικούν τo βιβλίο και τη συγγραφέα.
Και περνάμε στο ηθικό δίδαγμα: η πρώτη γραφή, όσο καλή και αν είναι, δεν είναι ποτέ από μόνη της αρκετή. Χρειάζεται τουλάχιστον ένα δεύτερο πέρασμα από τον συγγραφέα για στρώσιμο του μυθιστορήματος και, πιθανότατα, 2-3 ακόμα διορθώσεις (κάποιες από τις οποίες μπορούν να γίνουν και από κάποιον τρίτο διορθωτή) ώστε να λυθούν ασυνέπειες στην πλοκή και να ενδυναμωθούν όσα σημεία το χρειάζονται. Ο συγγραφέας το οφείλει αυτό στο έργο του (δεδομένου ότι, όσο καλός κι αν είναι ο διορθωτής, δε θα κάτσει να ξαναγράψει από την αρχή ένα βιβλίο με ουσιαστικά προβλήματα, τίποτα ορθογραφικά θα διορθώσει, μερικές ασυνταξίες, τίποτα λογικές ασυνέπειες και αυτό είναι όλο).
* Να σημειώσω ότι αυτό είναι μια δική μου εκτίμηση, μπορεί η συγγραφέας να είχε ρίξει αρκετές διορθώσεις αλλά η σούπα απλά να μην έδεσε
Γενικά, θεωρώ ότι από κάθε βιβλίο που διαβάζει κάποιος επίδοξος συγγραφέας, μαθαίνει και από κάτι καινούριο. Αναλόγως με το πόσο καλό/κακό είναι, μαθαίνει και περισσότερα από ένα μαθήματα.
Θα πάω λοιπόν χρονολογικά, ξεκινόντας από το "Δύναμη και Τιμή" της Ανθίππης Φιαμού (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές). Στο βιβλίο αυτό έχουμε την διαδοχή του εκλεκτού της Θεάς βασιλιά από έναν νέο εκλεκτό διάδοχο, που είναι ορφανός και θύμα των καταπιεστικών θείων του. Σε μεγάλο βαθμό το θέμα είναι "γονείς και παιδιά", με όλους σχεδόν τους γονείς να μισούν τα παιδιά τους. Στα πολύ θετικά η πετυχημένη απεικόνιση ενός φάνταζυ Βυζαντίου και το όλο θέμα της σχέσης φυσικών γονιών-παιδιών-πατρικών προτύπων και την συναισθηματική κλιμάκωση προς το τέλος του.
Δυστυχώς όμως, το "μάθημα" εδώ αφορά την (κατά τη γνώμη μου) αχίλλειο πτέρνα του βιβλίου: φαίνεται σα να μην είναι αρκετά δουλεμένο*.
Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο ένα πρώτο draft που ήθελε άλλα 2-3 περάσματα για να δυναμώσει, παρά ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Οι χαρακτήρες δυσκολεύονται να αποκτήσουν τρίτη διάσταση (βάθος), η πλοκή (που στηρίζεται σε αυτούς) καταλήγει να είναι στεγνή και η γραφή, αν και σε ικανοποιητικά επίπεδα, πάσχει από το φαινόμενο του σιδηροδρόμου, με τεράστιες περιόδους και άπειρες δευτερεύουσες προτάσεις. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, αδικούν τo βιβλίο και τη συγγραφέα.
Και περνάμε στο ηθικό δίδαγμα: η πρώτη γραφή, όσο καλή και αν είναι, δεν είναι ποτέ από μόνη της αρκετή. Χρειάζεται τουλάχιστον ένα δεύτερο πέρασμα από τον συγγραφέα για στρώσιμο του μυθιστορήματος και, πιθανότατα, 2-3 ακόμα διορθώσεις (κάποιες από τις οποίες μπορούν να γίνουν και από κάποιον τρίτο διορθωτή) ώστε να λυθούν ασυνέπειες στην πλοκή και να ενδυναμωθούν όσα σημεία το χρειάζονται. Ο συγγραφέας το οφείλει αυτό στο έργο του (δεδομένου ότι, όσο καλός κι αν είναι ο διορθωτής, δε θα κάτσει να ξαναγράψει από την αρχή ένα βιβλίο με ουσιαστικά προβλήματα, τίποτα ορθογραφικά θα διορθώσει, μερικές ασυνταξίες, τίποτα λογικές ασυνέπειες και αυτό είναι όλο).
* Να σημειώσω ότι αυτό είναι μια δική μου εκτίμηση, μπορεί η συγγραφέας να είχε ρίξει αρκετές διορθώσεις αλλά η σούπα απλά να μην έδεσε
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 22, 2010
The Count is back
Μπορεί να σάπισε τόσα χρόνια στις Νορβηγικές φυλακές με το αρμονιάκι του, αλλά επιστρέφει με νέο δίσκο στον γνώριμο μεταλλικό ήχο (καλά, το Belus' Doed περισσότερο παλιούς Thorns/Mayhem θυμίζει παρά τον παλιό καλό Vikernes, ενώ και το Sverddans ακούγεται κάπου μεταξύ παλιών Rotting Christ και παλιών Dodheimsgard - Δε γαμιέται όμως είναι Burzum και η λέξη κλειδί είναι 'παλιό' εδώ). Burzum και Belus και οι ψυχές στα τσιγκέλια.
Τραγούδια που έχουν βγει παραέξω:
Τραγούδια που έχουν βγει παραέξω:
Solomon Kane
Συχνά παραπονιέμαι ότι τις ταινίες δεν τις φτιάχνουν όπως παλιά, κυρίως τις ταινίες δράσης. Πλέον οι περισσότερες ταινίες είναι εφέ-εφέ-εφέ και υποτυπώδη σενάρια (κυρίως οι φαντασίας). Ευτυχώς όμως υπάρχουν και δουλειές που σπάνε αυτόν τον κανόνα.
Τον Solomon Kane ελπίζω να τον ξέρετε. Πουριτανός ξιφομάχος που πολεμάει το κακό στην Ευρώπη και την Αφρική του 16ου αιώνα, αποτελεί δημιούργημα του Robert E. Howard, συγγραφέα (ανάμεσα στα άλλα) και του Κόναν του Βάρβαρου.
Η ταινία Solomon Kane λοιπόν είναι εμπνευσμένη από τα γραπτά και αποτελεί κάτι σαν prequel των ιστοριών του Howard (και, όπως και το Conan the Barbarian, δανείζεται σκηνικά από διάφορες ιστορίες. Διέκρινα λίγο από το Red Shadows, το Rattle of Bones, το The Footfalls Within αλλά και από το A Which Shall be Born και το People of the Dark)
Το στόρυ: Ο Solomon Kane, ένας Άγγλος πειρατής, ενώ λεηλατεί μια πόλη των Σαρακινών, δέχεται επίθεση από τον Satan's Reaper, έναν άγγελο θανάτου που τον ενημερώνει ότι η ψυχή του ανήκει στην Κόλαση. Τρομαγμένος εγκαταλείπει το βίαιο παρελθόν του και καταφεύγει σε ένα μοναστήρι. Μόνο πως ο ηγούμενός του τον αναγκάζει να φύγει (είτε από θείο όραμα είτε από φόβο - δεν προσδιορίζεται καλά) και τον ήρωα περιμαζεύει μια οικογένεια Πουριτανών. Όταν όμως ληστές (καθοδηγούμενοι από έναν σατανικό μασκοφόρο καβαλάρη) σκοτώνουν τον πατέρα και τους γιους της και απαγάγουν την κόρη, ο ήρωας ξαναπαίρνει τα όπλα για να τη σώσει.
Ο James Purefoy είναι εντυπωσιακός ως Solomon Kane και ίσως το δυνατότερο χαρτί της. Την πρώτη στιγμή που θα τον δεις στην οθόνη ξέρεις ότι ο Kane είναι ο γαμάουα χαρακτήρας και 3 λεπτά μετά τον μισείς με πάθος. Σε όλο το πρώτο act δε μπορείς παρά να του συμπαρασταθείς στην προσπάθειά του να αποφύγει τη βία, παρόλου που, βλέπουμε, παραμένει ο ίδιος πολεμιστής που είδαμε στην αρχή. Και όταν, στο δεύτερο act, αποφασίζει να ξαναπάρει τα όπλα, ο ήρωας Kane μεταμορφώνεται ξανά σε έναν μανιασμένο τιμωρό που, σαν χίλιοι διάβολοι σαρώνει το Κακό που συναντάει.
Το σενάριο στηρίζει απόλυτα τον Purefoy. Είναι καλογραμμένο, με σωστή ροή και καταφέρνει να μας κάνει να μπούμε στο πετσί του ήρωα και να του συμπαρασταθούμε στο δύσκολο δρόμο που έχει μπροστά του, ενώ μας δείχνει πολύ πετυχημένα το κλίμα του κόσμου στον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία.
Το ίδιο και η απίστευτα ατμοσφαιρική σκηνοθεσία: η Αγγλία του Kane είναι ένας σκοτεινός κόσμος, μαστίζεται από ληστές και την πανούκλα και είναι παραδομένος στις δυνάμεις του κακού (όπως βλέπουμε από τη σκηνή στο χωριό που έκαιγαν τη μάγισσα), εγκατειλημένος θαρρείς από το θεό.
Η μαγεία και τα ειδικά εφέ είναι σχετικά λίγα και χτυπάνε μόνο σε λίγα προσεκτικά επιλεγμένα σημεία, πιστά στο πνεύμα του Howard. Η ταινία θα μπορούσε να στηριχθεί και χωρίς τις πιο εφετζίδικες στιγμές (Satan's Reaper και ο δαίμονας στο τέλος) αλλά γενικά δεν ενοχλούν που υπάρχουν (αν και σε σημεία ο πρωταγωνιστής μοιάζει εκτός τόπου στις CGI-heavy σκηνές) Οι μάχες πάλι είναι όμορφα χορογραφημένες και αρκετά βίαιες για να ικανοποιήσουν τους φαν της S&S.
Συνολικά είναι μια ταινία πιστή στο πνεύμα των γραπτών του R.E. Howard, φτιαγμένη με κόπο και μεράκι (κάτι που σπανίζει σήμερα) και εγγυημένη απόλαυση για τους οπαδούς του Sword & Sorcery και του Dark Fantasy.
Τον Solomon Kane ελπίζω να τον ξέρετε. Πουριτανός ξιφομάχος που πολεμάει το κακό στην Ευρώπη και την Αφρική του 16ου αιώνα, αποτελεί δημιούργημα του Robert E. Howard, συγγραφέα (ανάμεσα στα άλλα) και του Κόναν του Βάρβαρου.
Η ταινία Solomon Kane λοιπόν είναι εμπνευσμένη από τα γραπτά και αποτελεί κάτι σαν prequel των ιστοριών του Howard (και, όπως και το Conan the Barbarian, δανείζεται σκηνικά από διάφορες ιστορίες. Διέκρινα λίγο από το Red Shadows, το Rattle of Bones, το The Footfalls Within αλλά και από το A Which Shall be Born και το People of the Dark)
Το στόρυ: Ο Solomon Kane, ένας Άγγλος πειρατής, ενώ λεηλατεί μια πόλη των Σαρακινών, δέχεται επίθεση από τον Satan's Reaper, έναν άγγελο θανάτου που τον ενημερώνει ότι η ψυχή του ανήκει στην Κόλαση. Τρομαγμένος εγκαταλείπει το βίαιο παρελθόν του και καταφεύγει σε ένα μοναστήρι. Μόνο πως ο ηγούμενός του τον αναγκάζει να φύγει (είτε από θείο όραμα είτε από φόβο - δεν προσδιορίζεται καλά) και τον ήρωα περιμαζεύει μια οικογένεια Πουριτανών. Όταν όμως ληστές (καθοδηγούμενοι από έναν σατανικό μασκοφόρο καβαλάρη) σκοτώνουν τον πατέρα και τους γιους της και απαγάγουν την κόρη, ο ήρωας ξαναπαίρνει τα όπλα για να τη σώσει.
Ο James Purefoy είναι εντυπωσιακός ως Solomon Kane και ίσως το δυνατότερο χαρτί της. Την πρώτη στιγμή που θα τον δεις στην οθόνη ξέρεις ότι ο Kane είναι ο γαμάουα χαρακτήρας και 3 λεπτά μετά τον μισείς με πάθος. Σε όλο το πρώτο act δε μπορείς παρά να του συμπαρασταθείς στην προσπάθειά του να αποφύγει τη βία, παρόλου που, βλέπουμε, παραμένει ο ίδιος πολεμιστής που είδαμε στην αρχή. Και όταν, στο δεύτερο act, αποφασίζει να ξαναπάρει τα όπλα, ο ήρωας Kane μεταμορφώνεται ξανά σε έναν μανιασμένο τιμωρό που, σαν χίλιοι διάβολοι σαρώνει το Κακό που συναντάει.
Το σενάριο στηρίζει απόλυτα τον Purefoy. Είναι καλογραμμένο, με σωστή ροή και καταφέρνει να μας κάνει να μπούμε στο πετσί του ήρωα και να του συμπαρασταθούμε στο δύσκολο δρόμο που έχει μπροστά του, ενώ μας δείχνει πολύ πετυχημένα το κλίμα του κόσμου στον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία.
Το ίδιο και η απίστευτα ατμοσφαιρική σκηνοθεσία: η Αγγλία του Kane είναι ένας σκοτεινός κόσμος, μαστίζεται από ληστές και την πανούκλα και είναι παραδομένος στις δυνάμεις του κακού (όπως βλέπουμε από τη σκηνή στο χωριό που έκαιγαν τη μάγισσα), εγκατειλημένος θαρρείς από το θεό.
Η μαγεία και τα ειδικά εφέ είναι σχετικά λίγα και χτυπάνε μόνο σε λίγα προσεκτικά επιλεγμένα σημεία, πιστά στο πνεύμα του Howard. Η ταινία θα μπορούσε να στηριχθεί και χωρίς τις πιο εφετζίδικες στιγμές (Satan's Reaper και ο δαίμονας στο τέλος) αλλά γενικά δεν ενοχλούν που υπάρχουν (αν και σε σημεία ο πρωταγωνιστής μοιάζει εκτός τόπου στις CGI-heavy σκηνές) Οι μάχες πάλι είναι όμορφα χορογραφημένες και αρκετά βίαιες για να ικανοποιήσουν τους φαν της S&S.
Συνολικά είναι μια ταινία πιστή στο πνεύμα των γραπτών του R.E. Howard, φτιαγμένη με κόπο και μεράκι (κάτι που σπανίζει σήμερα) και εγγυημένη απόλαυση για τους οπαδούς του Sword & Sorcery και του Dark Fantasy.
Σάββατο, Φεβρουαρίου 13, 2010
Υπάρχει καλύτερη eλλάδα;
Γεια σας σε όλους.
Έχω πολύ καιρό να κάνω κάποιο ποστ, αλλά φταίνε διάφορα για αυτό.
Πρώτα από όλα έχω αρχίσει να πήζω στο διάβασμα για το μεταπτυχειακό. Η μία εργασία ξεφυτρώνει μετά την άλλη και, όσο ενδιαφέρον κι αν έχουν (τώρα γράφω ένα essay για την ιδιωτικότητα πληροφοριών - και ελπίζω κάποια στιγμή να κάτσω να γράψω και επί διαφόρων θεμάτων που πετυχαίνω διαβάζοντας στο blog) δε μου αφήνουν και πολύ όρεξη για γράψιμο.
Όρεξη που όταν βρίσκω αφιερώνω στο να ξαναγράφω ένα μυθιστόρημα που ελπίζω κάποια στιγμή να πάρει το δρόμο του ψάχνοντας για εκδότες. Και, αν δεν ασχολούμαι με αυτό, έχω και κάτι άλλα project στα σκαριά τα οποία προχωράνε με το ρυθμό τους.
Θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος του άρθρου; Στο browser game erepublik με το οποίο και ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό. Το παιχνίδι είναι κάτι σαν γεωπολιτική προσομοίωση, με τους παίχτες να αποτελούν πολίτες ενός εικονικού κράτους.
Ως παιχνίδι είναι πολύ γρήγορο, αρκούν μερικά κλικ την ημέρα και καθάρισες, αλλά έχει ενδιαφέρον ως αποτύπωση των διαφόρων εθνών και της συμπεριφοράς τους, ενίοτε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από την πραγματική ζωή (πχ οι Eλληνες είναι σύμμαχοι με τους Κροάτες κατά των Σέρβων και οι ΗΠΑ κάνουν εισβολή στο UK που είναι σύμμαχοι με τους Ρώσσους, έτσι για να πάρετε μια ιδέα του τι παίζει)
Η eΕλλάδα πάντως τα πάει καλά οικονομικά και στρατιωτικά, έτσι για αλλαγή - αν και η πολιτική ζωή δε διαφέρει πολύ από τις πραγματικές συνθήκες.
(Επίσης κάθομαι και παίζω το πρώτο Baldur's Gate και ενίοτε Guild Wars και μάλιστα πολύ συχνά για τα δεδομένα μου - κάπου δύο φορές την εβδομάδα)
Έχω πολύ καιρό να κάνω κάποιο ποστ, αλλά φταίνε διάφορα για αυτό.
Πρώτα από όλα έχω αρχίσει να πήζω στο διάβασμα για το μεταπτυχειακό. Η μία εργασία ξεφυτρώνει μετά την άλλη και, όσο ενδιαφέρον κι αν έχουν (τώρα γράφω ένα essay για την ιδιωτικότητα πληροφοριών - και ελπίζω κάποια στιγμή να κάτσω να γράψω και επί διαφόρων θεμάτων που πετυχαίνω διαβάζοντας στο blog) δε μου αφήνουν και πολύ όρεξη για γράψιμο.
Όρεξη που όταν βρίσκω αφιερώνω στο να ξαναγράφω ένα μυθιστόρημα που ελπίζω κάποια στιγμή να πάρει το δρόμο του ψάχνοντας για εκδότες. Και, αν δεν ασχολούμαι με αυτό, έχω και κάτι άλλα project στα σκαριά τα οποία προχωράνε με το ρυθμό τους.
Θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος του άρθρου; Στο browser game erepublik με το οποίο και ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό. Το παιχνίδι είναι κάτι σαν γεωπολιτική προσομοίωση, με τους παίχτες να αποτελούν πολίτες ενός εικονικού κράτους.
Ως παιχνίδι είναι πολύ γρήγορο, αρκούν μερικά κλικ την ημέρα και καθάρισες, αλλά έχει ενδιαφέρον ως αποτύπωση των διαφόρων εθνών και της συμπεριφοράς τους, ενίοτε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από την πραγματική ζωή (πχ οι Eλληνες είναι σύμμαχοι με τους Κροάτες κατά των Σέρβων και οι ΗΠΑ κάνουν εισβολή στο UK που είναι σύμμαχοι με τους Ρώσσους, έτσι για να πάρετε μια ιδέα του τι παίζει)
Η eΕλλάδα πάντως τα πάει καλά οικονομικά και στρατιωτικά, έτσι για αλλαγή - αν και η πολιτική ζωή δε διαφέρει πολύ από τις πραγματικές συνθήκες.
(Επίσης κάθομαι και παίζω το πρώτο Baldur's Gate και ενίοτε Guild Wars και μάλιστα πολύ συχνά για τα δεδομένα μου - κάπου δύο φορές την εβδομάδα)
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 03, 2010
Triptychon
Έκτακτο ανακοινωθέν για όλους τους τρου σκοτεινούς μεταλλάδες
Triptychon η νέα μπάντα του Thomas "Warrior" Fischer (τι εννοείτε ποιος είναι αυτός; )
Ακούστε και απλά απολαύστε. Μέχρι να επανενωθούν οι Celtic Frost έχουμε μια παρηγορία...
Triptychon η νέα μπάντα του Thomas "Warrior" Fischer (τι εννοείτε ποιος είναι αυτός; )
Ακούστε και απλά απολαύστε. Μέχρι να επανενωθούν οι Celtic Frost έχουμε μια παρηγορία...
Κυριακή, Ιανουαρίου 17, 2010
Γιατί το να πας φαντάρος είναι σα να παίζεις D&D:
- ένα σωρό τύποι που ποτέ δε θα μπορούσαν ή δε θα έπρεπε να πιάσουν όπλο παίζουν τους fighters
- ξεκινάς τσουτσέκι, αλλά προς το τέλος δε σε πιάνει τίποτα
- οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά καβλώνεις μαζί τους ανεξάρτητα με το αν είναι καλές ή μπάζα
- κυκλοφορείς μέσα σε ερείπια γεμάτα με κάθε λογής πανίδα και χλωρίδα
- ταξιδεύεις σε μια σειρά από εξωτικές τοποθεσίες που μόνο ακουστά τις είχες
- ένα σωρό ασχετοι τύποι (NPC/μόνιμοι) σου λένε να κάνεις ότι μαλακία τους κατέβει
- ότι βρίσκεις πεταμένο μπορείς να το λουτάρεις
- ένα σωρό παίχτες/φαντάροι τραυματίζονται/ψοφάνε με ηλίθιους τρόπους.
- την πέφτεις σε ότι σερβιτόρα βρεις όταν φτάσεις σε κάποιο inn/καφετέρια
- Κάθε βράδυ που θα φυλάτε σκοπιά θα σας την πέφτουν διάφοροι
- σπάνια διαρκεί πάνω από 9 μήνες
- θα ακούτε για προφητείες και για επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία (και αν είστε παιδιά του 83 και πετύχετε Λιακοπουλικό ΕΠΟΠ, όπως ο υποφαινόμενος, θα μάθετε ότι είστε ο εκλεκτός)
- ο παπάς (αν τον έχετε για βύσμα) κάνει θαύματα
- ξεκινάς τσουτσέκι, αλλά προς το τέλος δε σε πιάνει τίποτα
- οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά καβλώνεις μαζί τους ανεξάρτητα με το αν είναι καλές ή μπάζα
- κυκλοφορείς μέσα σε ερείπια γεμάτα με κάθε λογής πανίδα και χλωρίδα
- ταξιδεύεις σε μια σειρά από εξωτικές τοποθεσίες που μόνο ακουστά τις είχες
- ένα σωρό ασχετοι τύποι (NPC/μόνιμοι) σου λένε να κάνεις ότι μαλακία τους κατέβει
- ότι βρίσκεις πεταμένο μπορείς να το λουτάρεις
- ένα σωρό παίχτες/φαντάροι τραυματίζονται/ψοφάνε με ηλίθιους τρόπους.
- την πέφτεις σε ότι σερβιτόρα βρεις όταν φτάσεις σε κάποιο inn/καφετέρια
- Κάθε βράδυ που θα φυλάτε σκοπιά θα σας την πέφτουν διάφοροι
- σπάνια διαρκεί πάνω από 9 μήνες
- θα ακούτε για προφητείες και για επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία (και αν είστε παιδιά του 83 και πετύχετε Λιακοπουλικό ΕΠΟΠ, όπως ο υποφαινόμενος, θα μάθετε ότι είστε ο εκλεκτός)
- ο παπάς (αν τον έχετε για βύσμα) κάνει θαύματα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)