Συνεχίζουμε από 20 Γενάρη και μετά όπου και ήμουν σε άδεια απολύσεως
31) Νεκρή σαιζόν - Jack Ketchum.
Τον Ketchum τον είχα σε μεγάλη υπόληψη μετά το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας και τη σύντομη ιστορία "Το κουτί". Στο πρώτο του μυθιστόρημα είναι φανερή η τάση του να ξεπερνάει τα όρια εδώ με ωμή βία που ανακατεύει στομάχια. Κι όμως η βία από μόνη της μου φάνηκε πολύ λίγη για να με εντυπωσιάσει.
32) Δαιμονική Καταιγίδα - Jim Butcher
Βιβλίο-κλώνος της Anita Blake με άντρα πρωταγωνιστή; Ναι. Μάγος-ντετέκτιβ βοηθάει την αστυνομία με ανεξήγητες υποθέσεις. Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο περιμένω να βγούν στα Ελληνικά και τα επόμενα της σειράς (δεν μου άρεσε και τόσο που να το ψάχνω/παραγγέλνω στα Αγγλικά)
33) Terror by Night - Ambrose Bierce
Μου πήρε κάπου έναν χρόνο να τελειώσω αυτή τη συλλογή. Μπορεί να ακούγομαι ιερόσυλος, αλλά οι ιστορίες αυτές με κούρασαν περισσότερο παρά με τρόμαξαν.
Την τελευταία εβδομάδα στο στρατό:
34) Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται - Graham Masterton
Κλασσικός MAsterton, αυτή τη φορά στα καλύτερά του. Εφευρετικοί (και βίαιοι) φόνοι, ενδιαφέρον δαίμονας, δυνατή πλοκή, δουλεμένοι χαρακτήρες. Νομίζω στα καλύτερά του.
Μεγάλο συν το ότι, στο στρατόπεδο όσο το διάβαζα, ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ποτέ δεν κοιμούνταν (εμπλοκή)
Ως πολίτης: (μέσα Φεβρουαρίου και μετά)
35-39) Amber - R. Zelazny (Nine Princes in Amber, Guns of Avalon, Sign of the Unicorn, Hand of Oberron, Courts of Chaos)
Fantasy από τα λίγα, γεμάτη με έξυπνες ιδέες, δολοπλόκους χαρακτήρες, ανατροπές από το πουθενά και εξαιρετική γραφή. Στα προτεινόμενα και θα πιάσω σύντομα και τη δεύτερη πενταλογία.
40) Χ.Φ. Λαβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, εναντίον της ζωής
Σύντομη πραγματεία πάνω στον συγγραφέα. Ενδιαφέρουσα.
41) Χαμένο Αγόρι, Χαμένο Κορίτσι - Π. Στράουμπ
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο τρόμου με τον χρόνο να διπλώνει περίεργα μέχρι τις αποκαλύψεις που κρύβει. Ήδη έχω πάρει το επόμενο του συγγραφέα (το Χαμένο δωμάτιο νομίζω) ενώ θα πάρω με την πρώτη ευκαιρία και το Κόκο.
Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
42) Κυνηγοί Κεφαλών - John King
Μου θύμισε όλους τους λόγους που δε διαβάζω "συμβατική" λογοτεχνία. Παρέα Άγγλων μπεκροπίνουν ενώ κρατάνε σκορ με το πόσες πηδάνε (ένας από αυτούς βλέπει και προφητικά οράματα). Σε σημεία εξεζητημένη γραφή, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και τέλος-έκπληξη που απλά ήταν too much.
43) Ο Τρόμος - Αρθουρ Μάχεν
Ενδιαφέρον βιβλίο κλασσικού τρόμου.
Τετάρτη, Ιουνίου 10, 2009
Κυριακή, Μαΐου 31, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #2
Συνεχίζουμε λοιπόν από το Δεκέμβρη του 2008 και πέρα, όπου ο Ελληνικός στρατός αποφάσισε να με αφήνει ολομόναχο όλη μέρα σε ένα γραφείο. Και, αφού δεν είχαμε σκύλο πρόχειρο, το βιβλίο ήταν ο καλύτερός μου φίλος.
Πάμε λοιπόν:
13) Predator and Prey: Mage
αρπιτζονουβέλα της White Wolf, crossover Hunter: The reckoning/mage: the ascension Ενδιαφέρουσα ιδέα και υλοποίηση, αλλά καθόλου διασκεδαστικός ο τρόπος που γράφεται, αφού όλη σχεδόν η δράση είναι έξω από τα όσα διαβάζουμε, με τον πρωταγωνιστή να είναι απλά ένα πιόνι.
14) Παρίας - G. Masterton
Πάλι το ίδιο βιβλίο, με αρχαίο δαίμονα, ωμή βία, λίγο σεξ κτλ. Απλά εδώ έχουμε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, ο ήρωας δεν είναι ντετέκτιβ αλλά αντικιέρ που βλέπει το φάντασμα της γυναίκας του και γενικά τραβάει το βιβλίο, αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα ακόμα από τα ίδια του Masterton
15) Red Roses for a Blue Lady - Nancy A. Collins
8 ιστορίες με την ηρωίδα-σήμα κατατεθέν της Collins Sonya Blue. Όσο ενδιαφέρον ήταν το Sunglasses after Dark, τόσο βαρετό είναι αυτό εδώ. (στα συν η ιστορία που διαβάσαμε και στις αρχές των Paint it Black και Darkest Heart για άλλη μια φορά κι εδώ)
16)Ζόμπυ - J.C. Oats
Μέσα από ημερολογιακού ύφους κείμενο έχουμε την ιστορία ενός διαταραγμένου ομοφιλοφύλου που προσπαθεί να λοβοτομήσει άντρες για να φτιάξει τον τέλειο εραστή-ζόμπυ. Διαταραγμένο αλλά όχι κάτι εντυπωσιακό.
17) Α Dosen Black Roses - Nancy A. Collins
Κι άλλη Sonya Blue, αυτή τη φορά στον κόσμο του Vampire: The Masquerade. Συμπαθητικό αν και οτιδήποτε ενδιαφέρον είχε να δώσει η σειρά νομίζω τελειώνει στο δεύτερο βιβλίο, In the blood.
18) Moving Pictures - Terry Pratchett.
Ο θείος Τέρρυ είναι σταθερή αξία, πιάνοντας αυτή τη φορά τον κινηματογράφο. Απολαυστικό.
19) Πεθαίνοντας στην Τερατούπολη - J. Thomas
Cthulhu Mythos σε cyberpunk/sci-fi/new weird; Ακούγεται γαμάτο και είναι μέχρι κάπου την 100-στη σελίδα. Όσο προχωράει όμως χάνει δύναμη, ενώ το τέλος έρχεται πολύ βεβιασμένα κλείνοντας λαχανιασμένο κάτι που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό βιβλίο.
20) Ιστορίες με μαγεία και δράκους - Εκδόσεις Ωρόρα.
Άλλη μια κλασική αξία, αν και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι κάποια από τις ιστορίες.
21) Οι κυρίες του τρόμου
Άλλη μια συλλογή με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα. Μπορώ να θυμηθώ 3-4 από αυτές χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω το βιβλίο, άρα κάτι λεει αυτό. Νομίζω εδώ διάβασα επιτέλους και κάτι καλό από το χέρι της Collins που θάβω πιο πάνω, το Rant.
22)Witches Abroad - T. Pratchett
Κι άλλος θειος Terry σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του.
23) People of the Dark - R. E. Howard
Howard είναι αυτός, σε μια από τις συλλογές με τις ιστορίες που είχε εκδόσει στο Weird Tales.
24) Heart Shaped Box - Joe Hill
Ενδιαφέρον ντεμπούτο από τον γιο του stephen King. Θυμίζει λίγο τον πατέρα του (κάτι που δεν είναι σπάνιο) και έχει ενδιαφέρουσα φωνή, αν και μικροαδυναμίες στο βιβλίο το κάνουν να χάνει λίγο από τη δύναμή του. Προτείνεται πάντως
2009
25-26-27-28) Daggerspell/ Darkspell /Dragonspell/Dawnspell - Katherine Kerr
Κελτικό φάνταζυ με μετεμψυχώσεις, προηγούμενες ζωές και ένα καταραμένο ερωτικό τρίγωνο που σπάει επιτέλους το κάρμα του με τη βοήθεια ενός αθάνατου μάγου που τα προκάλεσε όλα άθελά του. Πολύ διασκεδαστικό, χορταστικό fantasy που με εξέπληξε ευχάριστα. Μακριά από ντιενντοειδή πράγματα και με όλα τα κλισέ του Τολκιεν περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα ώστε να μην καταλήγουν ανιαρά. Προτείνεται άνετα.
29) Light.
New wave sci fi με τρεις παράλληλες ιστορίες, ωραία γραφή και ένα απίστευτο μπάχαλο. Καλό άλλά για ειδικά γούστα.
30) Η εποχή των Μαγισσών
Μεταφυσικό θρίλερ με χάκερ που διαβάζει τη σκέψη να ερευνά ένα θάνατο και δύο μυστηριώδεις αδερφές. Γραμμένο με συνταγή best seller αλλά ενδιαφέρον.
(εδώ βλέπετε τα καλά σε τα 14-ωρα σε γραφεία. Στο επόμενο ποστ η άδεια απολύσεως και οι τελευταίες μέρες στο στρατό)
Πάμε λοιπόν:
13) Predator and Prey: Mage
αρπιτζονουβέλα της White Wolf, crossover Hunter: The reckoning/mage: the ascension Ενδιαφέρουσα ιδέα και υλοποίηση, αλλά καθόλου διασκεδαστικός ο τρόπος που γράφεται, αφού όλη σχεδόν η δράση είναι έξω από τα όσα διαβάζουμε, με τον πρωταγωνιστή να είναι απλά ένα πιόνι.
14) Παρίας - G. Masterton
Πάλι το ίδιο βιβλίο, με αρχαίο δαίμονα, ωμή βία, λίγο σεξ κτλ. Απλά εδώ έχουμε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, ο ήρωας δεν είναι ντετέκτιβ αλλά αντικιέρ που βλέπει το φάντασμα της γυναίκας του και γενικά τραβάει το βιβλίο, αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα ακόμα από τα ίδια του Masterton
15) Red Roses for a Blue Lady - Nancy A. Collins
8 ιστορίες με την ηρωίδα-σήμα κατατεθέν της Collins Sonya Blue. Όσο ενδιαφέρον ήταν το Sunglasses after Dark, τόσο βαρετό είναι αυτό εδώ. (στα συν η ιστορία που διαβάσαμε και στις αρχές των Paint it Black και Darkest Heart για άλλη μια φορά κι εδώ)
16)Ζόμπυ - J.C. Oats
Μέσα από ημερολογιακού ύφους κείμενο έχουμε την ιστορία ενός διαταραγμένου ομοφιλοφύλου που προσπαθεί να λοβοτομήσει άντρες για να φτιάξει τον τέλειο εραστή-ζόμπυ. Διαταραγμένο αλλά όχι κάτι εντυπωσιακό.
17) Α Dosen Black Roses - Nancy A. Collins
Κι άλλη Sonya Blue, αυτή τη φορά στον κόσμο του Vampire: The Masquerade. Συμπαθητικό αν και οτιδήποτε ενδιαφέρον είχε να δώσει η σειρά νομίζω τελειώνει στο δεύτερο βιβλίο, In the blood.
18) Moving Pictures - Terry Pratchett.
Ο θείος Τέρρυ είναι σταθερή αξία, πιάνοντας αυτή τη φορά τον κινηματογράφο. Απολαυστικό.
19) Πεθαίνοντας στην Τερατούπολη - J. Thomas
Cthulhu Mythos σε cyberpunk/sci-fi/new weird; Ακούγεται γαμάτο και είναι μέχρι κάπου την 100-στη σελίδα. Όσο προχωράει όμως χάνει δύναμη, ενώ το τέλος έρχεται πολύ βεβιασμένα κλείνοντας λαχανιασμένο κάτι που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό βιβλίο.
20) Ιστορίες με μαγεία και δράκους - Εκδόσεις Ωρόρα.
Άλλη μια κλασική αξία, αν και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι κάποια από τις ιστορίες.
21) Οι κυρίες του τρόμου
Άλλη μια συλλογή με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα. Μπορώ να θυμηθώ 3-4 από αυτές χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω το βιβλίο, άρα κάτι λεει αυτό. Νομίζω εδώ διάβασα επιτέλους και κάτι καλό από το χέρι της Collins που θάβω πιο πάνω, το Rant.
22)Witches Abroad - T. Pratchett
Κι άλλος θειος Terry σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του.
23) People of the Dark - R. E. Howard
Howard είναι αυτός, σε μια από τις συλλογές με τις ιστορίες που είχε εκδόσει στο Weird Tales.
24) Heart Shaped Box - Joe Hill
Ενδιαφέρον ντεμπούτο από τον γιο του stephen King. Θυμίζει λίγο τον πατέρα του (κάτι που δεν είναι σπάνιο) και έχει ενδιαφέρουσα φωνή, αν και μικροαδυναμίες στο βιβλίο το κάνουν να χάνει λίγο από τη δύναμή του. Προτείνεται πάντως
2009
25-26-27-28) Daggerspell/ Darkspell /Dragonspell/Dawnspell - Katherine Kerr
Κελτικό φάνταζυ με μετεμψυχώσεις, προηγούμενες ζωές και ένα καταραμένο ερωτικό τρίγωνο που σπάει επιτέλους το κάρμα του με τη βοήθεια ενός αθάνατου μάγου που τα προκάλεσε όλα άθελά του. Πολύ διασκεδαστικό, χορταστικό fantasy που με εξέπληξε ευχάριστα. Μακριά από ντιενντοειδή πράγματα και με όλα τα κλισέ του Τολκιεν περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα ώστε να μην καταλήγουν ανιαρά. Προτείνεται άνετα.
29) Light.
New wave sci fi με τρεις παράλληλες ιστορίες, ωραία γραφή και ένα απίστευτο μπάχαλο. Καλό άλλά για ειδικά γούστα.
30) Η εποχή των Μαγισσών
Μεταφυσικό θρίλερ με χάκερ που διαβάζει τη σκέψη να ερευνά ένα θάνατο και δύο μυστηριώδεις αδερφές. Γραμμένο με συνταγή best seller αλλά ενδιαφέρον.
(εδώ βλέπετε τα καλά σε τα 14-ωρα σε γραφεία. Στο επόμενο ποστ η άδεια απολύσεως και οι τελευταίες μέρες στο στρατό)
Παρασκευή, Μαΐου 22, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #1
Πριν ένα χρόνο (και κάτι ψιλές μέρες που δε σας ενδιαφέρουν) είχα τη χαρά να καταταγώ (στο τιμημένο πυροβολικό). Ιστορίες τρέλας από το στρατό ίσως διαβάσετε στο μέλλον, απλά, ανάμεσα στα άλλα, είχα τη φαεινή ιδέα να κρατήσω μια λίστα με όσα βιβλία διάβαζα. Προσθέστε σε αυτά και τη λίστα που κράτησα με όσα διάβασα μετά το Γεννάρη, ως μέρος της πρόκλησης του www.sff.gr για την ανάγνωση 50 βιβλίων το 2009 και έχετε τον θαυμαστό αριθμό των 32 του στρατού και άλλων 20 του τριμήνου που ακολούθησε = 52 βιβλία (βγάλτε και τα 3 που διάβασα από τις 14 αυτού του μήνα και μετά και έχετε 49 βιβλία ακριβώς στο χρόνο, αν και ξεκίνησα να διαβάζω στο στρατό τουλάχιστον μια εβδομάδα αφότου μπήκα).
Παρακάτω θα έχετε ανά δεκάδα τα βιβλία που διάβασα και μια σύντομη κριτική
ΚΕΠΒ Θήβας
1) Το βασίλειο της Αράχνης ΙΙ - Περπατώντας στα μονοπάτια των νεκρών Γ. Πλιώτας (fantasy)
ΟΚ, ο συγγραφέας είναι γνωστός μου, αναγνώστης αυτού του ιστολογίου και πάει λέγοντας, αλλά επειδή πιστεύω στη σωστή κριτική, το βιβλίο το βρήκα αδύναμο. Έχει και τις καλές ιδέες, και την πλούσια κοσμοπλασία, και το παραμυθικό στοιχείο, και τη σφιχτή πλοκή, και δυνατή γραφή. Όταν όμως κάθεται ο συγγραφέας να τα οργανώσει στο χαρτί χάνεται πολλή από τη δύναμή τους: πολλές σελίδες να εξηγούν τι έγινε στο πρώτο βιβλίο, πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες σε επίσης μπερδεμένες σκηνές, ένα twist κάπως αντικλιματικά δοσμένο και (το χειρότερο) ένα πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι στο τέλος που θα σήκωνε εξήγηση (για τα σκαλοπάτια μιλάω) και που εξήγηση δεν έχει.
Ίσως τα δύο επόμενα της σειράς να αναιρέσουν τα παραπάνω και το έργο ολοκληρωμένο να διαβάζεται καλύτερα, αλλά όπως είχε στο δεύτερο κομμάτι με άφησε λίγο απογοητευμένο (Όχι Γιάννη, ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες)
2) Γκάτερ - Ν. Παπαλιου (αστυνομικό)
Προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό, εφηβικό και να πιάσει και τους φαν των κόμιξ. Καλή γραφή, αλλά η προσπάθεια να πιάσει τρεις διαφορετικούς άξονες σε 200-κάτι σελίδες (σε συνδυασμό με το τέλος που είναι μεν "διαφορετικό") κάπου κάνει το βιβλίο να χάνει σε impact.
3) Η Νεραϊδα των δοντιών - Γκ. Τζόυς (μοντέρνα φαντασία-τρόμος)
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσυ. Μια αλληγορία πάνω στην ενηλικίωση/σεξουαλικότητα, με πολύ δυνατούς και καλογραμμένους χαρακτήρες, συναίσθημα να ρέει άφθονο, ένα από τα πιο ιδιαίτερα "τέρατα" στο πρόσωπο της "νεράιδας" και τον τρόμο σε ένα προσωπικό επίπεδο. Προτείνεται άφοβα.
Στα φυλλάκια του (δυτικού) νομού Έβρου
4) Χόλυγουντ - Τ. Μπουκόβσκι (αυτοβιογραφικό)
Το όνομα του συγγραφέα τα λέει όλα. Προσωπικά περίμενα περισσότερη καφρίλα (όπως στο Τοστ Ζαμπόν που είχα διαβάσει παλιότερα) αλλά δε με πείραξε και αυτό που διάβασα.
5) By the light of the moon - Dean Koontz (ΕΦ)
Ξεκινάει καλά. Ο Koontz ξέρει να γράφει ανάλαφρα μπεστ σέλλερ. Αλλά από ένα σημείο και μετά καταλήγει μια απίστευτη πατάτα.
6) Ματωμένο Φεγγάρι - Somtow (τρόμου)
Ευρωπαίοι εναντίων Ινδιάνων Λυκανθρώπων στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Απίστευτο βιβλίο, με πολύ δυνατούς χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, δυνατή πλοκή. Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
7) Tigana - G.G Kay (fantasy)
Τον κύριο Kay τον απέφευγα γενικά, γιατί είχα ακούσει για τη... λυρική γραφή του. Τελικά έκανα λάθος και το Tigana πραγματικά μου άρεσε. Τραβούσε λίγο σε μάκρος αργούσε να ξεκινήσει και μάλλον τελείωνε λίγο απότομα. Αλλά οι χαρακτήρες, η κοσμοπλασία, η πλοκή και το φινάλε μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο
8) Making Money - T. Pratchett (κωμικό fantasy)
Τον θείο Terry τον γνωρίζουμε και τον τιμάμε. Εδώ περισσότερο καταπιάνεται με σάτιρα παρά με χιούμορ, αλλά το γέλιο βγάινει για άλλη μια φορά αβίαστα. Κλασική αξία.
9) The Blood Knight - Gregg Keys (fantasy)
Το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας του Keys με έψησε να πιάσω και το τέταρτο κάποια στιγμή. Είναι μια πιο Light εκδοχή του Song of Ice and Fire, αλλά παραμένει διασκεδαστικό βιβλίο, έχει έξυπνη κοσμοπλασία και πολλή δράση (και κάμποσες ανατροπές) Για τους φαν του είδους.
Στο στρατόπεδο στην Αλεξανδρούπολη
10) Νύχτες της Εκάτης - Γ. Μπαλανος (τρόμου)
Ξεκινάει καλά, με θριλερίστικη διάθεση και από συγγραφέα διαβασμένο στο αντικείμενο της Μαγείας. Δυστυχώς απο τη μέση και μετά πνίγεται σε ένα απίστευτο infodump του (διαβασμένου όπως είπαμε) συγγραφέα που καταστρέφει το μουντ που είχε δημιουργήσει το πρώτο μισό.
11) Ονειροψιθυριστές - Σάββας Γρηγοριάδης (σύγχρονη φαντασία)
Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, πιάνει καλά το θέμα του, δεν πέφτει στην παγίδα να γίνει γραφικό παρά το περιεχόμενό του, διαβάζεται γρήγορα και είναι οργανωμένο έτσι που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω. Με χάλασαν όμως πολύ οι υπερβολικά πολλοί γοητευτικοί, ιδιοφυείς, άεργοι χαρακτήρες που είναι σα να είχαν βγει από σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Εντούτοις διασκεδαστικότατο.
Στο επόμενο ποστ: Φρουραρχείο Αλεξανδρουπόλεως ή πως να περάσετε μια ατελείωτη μέρα μόνος σας σε ένα γραφείο (όταν δεν έχετε ορδές κόσμου να εξυπηρετήσετε)
Παρακάτω θα έχετε ανά δεκάδα τα βιβλία που διάβασα και μια σύντομη κριτική
ΚΕΠΒ Θήβας
1) Το βασίλειο της Αράχνης ΙΙ - Περπατώντας στα μονοπάτια των νεκρών Γ. Πλιώτας (fantasy)
ΟΚ, ο συγγραφέας είναι γνωστός μου, αναγνώστης αυτού του ιστολογίου και πάει λέγοντας, αλλά επειδή πιστεύω στη σωστή κριτική, το βιβλίο το βρήκα αδύναμο. Έχει και τις καλές ιδέες, και την πλούσια κοσμοπλασία, και το παραμυθικό στοιχείο, και τη σφιχτή πλοκή, και δυνατή γραφή. Όταν όμως κάθεται ο συγγραφέας να τα οργανώσει στο χαρτί χάνεται πολλή από τη δύναμή τους: πολλές σελίδες να εξηγούν τι έγινε στο πρώτο βιβλίο, πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες σε επίσης μπερδεμένες σκηνές, ένα twist κάπως αντικλιματικά δοσμένο και (το χειρότερο) ένα πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι στο τέλος που θα σήκωνε εξήγηση (για τα σκαλοπάτια μιλάω) και που εξήγηση δεν έχει.
Ίσως τα δύο επόμενα της σειράς να αναιρέσουν τα παραπάνω και το έργο ολοκληρωμένο να διαβάζεται καλύτερα, αλλά όπως είχε στο δεύτερο κομμάτι με άφησε λίγο απογοητευμένο (Όχι Γιάννη, ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες)
2) Γκάτερ - Ν. Παπαλιου (αστυνομικό)
Προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό, εφηβικό και να πιάσει και τους φαν των κόμιξ. Καλή γραφή, αλλά η προσπάθεια να πιάσει τρεις διαφορετικούς άξονες σε 200-κάτι σελίδες (σε συνδυασμό με το τέλος που είναι μεν "διαφορετικό") κάπου κάνει το βιβλίο να χάνει σε impact.
3) Η Νεραϊδα των δοντιών - Γκ. Τζόυς (μοντέρνα φαντασία-τρόμος)
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσυ. Μια αλληγορία πάνω στην ενηλικίωση/σεξουαλικότητα, με πολύ δυνατούς και καλογραμμένους χαρακτήρες, συναίσθημα να ρέει άφθονο, ένα από τα πιο ιδιαίτερα "τέρατα" στο πρόσωπο της "νεράιδας" και τον τρόμο σε ένα προσωπικό επίπεδο. Προτείνεται άφοβα.
Στα φυλλάκια του (δυτικού) νομού Έβρου
4) Χόλυγουντ - Τ. Μπουκόβσκι (αυτοβιογραφικό)
Το όνομα του συγγραφέα τα λέει όλα. Προσωπικά περίμενα περισσότερη καφρίλα (όπως στο Τοστ Ζαμπόν που είχα διαβάσει παλιότερα) αλλά δε με πείραξε και αυτό που διάβασα.
5) By the light of the moon - Dean Koontz (ΕΦ)
Ξεκινάει καλά. Ο Koontz ξέρει να γράφει ανάλαφρα μπεστ σέλλερ. Αλλά από ένα σημείο και μετά καταλήγει μια απίστευτη πατάτα.
6) Ματωμένο Φεγγάρι - Somtow (τρόμου)
Ευρωπαίοι εναντίων Ινδιάνων Λυκανθρώπων στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Απίστευτο βιβλίο, με πολύ δυνατούς χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, δυνατή πλοκή. Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
7) Tigana - G.G Kay (fantasy)
Τον κύριο Kay τον απέφευγα γενικά, γιατί είχα ακούσει για τη... λυρική γραφή του. Τελικά έκανα λάθος και το Tigana πραγματικά μου άρεσε. Τραβούσε λίγο σε μάκρος αργούσε να ξεκινήσει και μάλλον τελείωνε λίγο απότομα. Αλλά οι χαρακτήρες, η κοσμοπλασία, η πλοκή και το φινάλε μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο
8) Making Money - T. Pratchett (κωμικό fantasy)
Τον θείο Terry τον γνωρίζουμε και τον τιμάμε. Εδώ περισσότερο καταπιάνεται με σάτιρα παρά με χιούμορ, αλλά το γέλιο βγάινει για άλλη μια φορά αβίαστα. Κλασική αξία.
9) The Blood Knight - Gregg Keys (fantasy)
Το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας του Keys με έψησε να πιάσω και το τέταρτο κάποια στιγμή. Είναι μια πιο Light εκδοχή του Song of Ice and Fire, αλλά παραμένει διασκεδαστικό βιβλίο, έχει έξυπνη κοσμοπλασία και πολλή δράση (και κάμποσες ανατροπές) Για τους φαν του είδους.
Στο στρατόπεδο στην Αλεξανδρούπολη
10) Νύχτες της Εκάτης - Γ. Μπαλανος (τρόμου)
Ξεκινάει καλά, με θριλερίστικη διάθεση και από συγγραφέα διαβασμένο στο αντικείμενο της Μαγείας. Δυστυχώς απο τη μέση και μετά πνίγεται σε ένα απίστευτο infodump του (διαβασμένου όπως είπαμε) συγγραφέα που καταστρέφει το μουντ που είχε δημιουργήσει το πρώτο μισό.
11) Ονειροψιθυριστές - Σάββας Γρηγοριάδης (σύγχρονη φαντασία)
Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, πιάνει καλά το θέμα του, δεν πέφτει στην παγίδα να γίνει γραφικό παρά το περιεχόμενό του, διαβάζεται γρήγορα και είναι οργανωμένο έτσι που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω. Με χάλασαν όμως πολύ οι υπερβολικά πολλοί γοητευτικοί, ιδιοφυείς, άεργοι χαρακτήρες που είναι σα να είχαν βγει από σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Εντούτοις διασκεδαστικότατο.
Στο επόμενο ποστ: Φρουραρχείο Αλεξανδρουπόλεως ή πως να περάσετε μια ατελείωτη μέρα μόνος σας σε ένα γραφείο (όταν δεν έχετε ορδές κόσμου να εξυπηρετήσετε)
Τετάρτη, Μαΐου 13, 2009
Γράφοντας ιστορίες - 1 - Η αρχή
Φαντάζομαι ότι όλοι όσοι διαβάζουν λογοτεχνία έχουν δοκιμάσει να γράψουν κάποτε μια ιστορία (είτε διήγημα, είτε νουβέλα, είτε μυθιστόρημα, είτε σειρά μυθιστορημάτων). Εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση, το κάνω μάλιστα εδώ και 6 χρόνια, στο χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας, με ποικίλα αποτελέσματα...
Στο ζουμί τώρα: Πρόσφατα μιλούσα με έναν σχεδιαστή comics. Το παιδί έψαχνε σενάρια και του είχε στείλει κάποιος μια πρόταση για ιστορία που ήταν στο στυλ: "Έχουμε μια μεταποκαλυπτική σάιμπερπανκ Αρχαία Αίγυπτο, όπου κατοικούν μεταλλαγμένα ραδιενεργά ζαρζαβατικά. Ο κόσμος αυτός έχει έναν Φαραώ και κάτι σα μαγεία που όμως...μπλαμπλαμπλά" (το περιεχόμενο είναι εντελώς φανταστικό και θα το συναντήσετε και πολλές φορές στο μέλλον) και ο εν λόγω σχεδιαστής δήλωνε προβληματισμένος με το περιεχόμενό του. Όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι.
Η ιδέα που μου ανέφερε δεν ήταν άσχημη. Είχε όμως ένα βασικό πρόβλημα: δεν είχε ήρωα ή πλοκή. Είχε μόνο έναν φανταστικό κόσμο, ένα setting. Όσο βασική κι αν είναι για κάποιους η κοσμοπλασία, η πλοκή είναι το όχημα που θα μας οδηγήσει μέσα σε αυτή. Και, αν οδηγείτε μια ετοιμόρροπη σακαράκα σε ένα ειδυλιακό τοπίο δε φαντάζομαι να το ευχαριστηθείτε ιδιαίτερα.
Οπότε για αρχή κάθε ιστορίας είναι καλό να έχετε μια βασική πλοκή. Μια καλή συνταγή για πλοκή είναι το εξής μοτίβο: έχουμε μια κατάσταση ισορροπίας γύρω από το χαρακτήρα/τους χαρακτήρες μας. Τότε συμβαίνει μια αλλαγή και οι χαρακτήρες αντιδρούν ανάλογα, οδηγόντας σε νέες προσωρινές ισορροπίες (ή σε ντόμινο αλλαγών). Στο παράδειγμα μας λοιπόν, τι θα γίνει αν στον κόσμο αυτό κάποιοι πάνε να ρίξουν τον Φαραώ, αλλά το μάθει ο ήρωάς μας;
Βασικό είναι βέβαια και το να έχουμε μια ιδέα για το ποιοι είναι οι χαρακτήρες μας. Φύλο, φυλή, ηλικία, προσωπικότητα, όλα αυτά είναι απαραίτητα για να γράψουμε μια πετυχημένη ιστορία. Πολλοί είναι αυτοί μάλιστα που, πριν γράψουν την τους πρώτη λέξη, έχουν λίστες με όλες τις πληροφορίες που αφορούν τους κύριους χαρακτήρες τους. Από την εμφάνιση και την ηλικία, μέχρι και τα αγαπημένα τους ρούχα, φαγητά, τραγούδια και πάει λέγοντας. Σχετικές λίστες κυκλοφορούν πολλές στο ίντερνετ και μάλιστα έχω δοκιμάσει να συμπληρώσω μερικές: συνήθως δεν τα κατάφερνα.
Προσωπικά είμαι της άποψης ότι ένας καλός χαρακτήρας γράφεται όσο προχωράει η ιστορία. Για αρχή καλό είναι να γνωρίζεις το όνομα, την ηλικία, την εμφάνιση, μερικά βασικά βιόματα και 2-3 κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Έτσι στο παράδειγμα, κεντρικός ήρωας είναι ένα μπρόκολο, αλκοολικός και μισάνθρωπος πολεμιστής, που, απογοητευμένος από τη ζωή, κάνει ότι δουλειά βρει για να έχει να πιει για το βράδυ . Αρχιδολοπλόκος θα είναι ο πρωθυπουργός του Φαραώ, ένα παμπόνηρο και μεγαλομανές καρότο. Ο Φαραώ ένα ανόητο και ματαιόδοξο λάχανο που βαριέται να ασχολείται με τις υποθέσεις του βασιλείου και έχει αφήσει τα πάντα στα χέρια του πρωθυπουργού.
Ξεκινόντας με αυτούς τους τρεις χαρακτήρες και τη βασική πλοκή που έχω, μπορώ πια να αρχίσω να χτίζω την ιστορία, βάζοντας ταυτόχρονα και κάποια παραπάνω στοιχεία στις προσωπικότητές τους και να προσθέτω κι άλλους χαρακτήρες όποτε αυτό χρειάζεται. Γενικά, ένας ικανός συγγραφέας μπορεί, με 2-3 σύντομους χαρακτηρισμούς, να δημιουργήσει έναν ζωντανό και ενδιαφέροντα χαρακτήρα.
Αυτά τα λίγα για τώρα. Σε μελλοντικές δημοσιεύσεις θα διαβάσετε περισσότερα πάνω στο θέμα της συγγραφής.
Στο ζουμί τώρα: Πρόσφατα μιλούσα με έναν σχεδιαστή comics. Το παιδί έψαχνε σενάρια και του είχε στείλει κάποιος μια πρόταση για ιστορία που ήταν στο στυλ: "Έχουμε μια μεταποκαλυπτική σάιμπερπανκ Αρχαία Αίγυπτο, όπου κατοικούν μεταλλαγμένα ραδιενεργά ζαρζαβατικά. Ο κόσμος αυτός έχει έναν Φαραώ και κάτι σα μαγεία που όμως...μπλαμπλαμπλά" (το περιεχόμενο είναι εντελώς φανταστικό και θα το συναντήσετε και πολλές φορές στο μέλλον) και ο εν λόγω σχεδιαστής δήλωνε προβληματισμένος με το περιεχόμενό του. Όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι.
Η ιδέα που μου ανέφερε δεν ήταν άσχημη. Είχε όμως ένα βασικό πρόβλημα: δεν είχε ήρωα ή πλοκή. Είχε μόνο έναν φανταστικό κόσμο, ένα setting. Όσο βασική κι αν είναι για κάποιους η κοσμοπλασία, η πλοκή είναι το όχημα που θα μας οδηγήσει μέσα σε αυτή. Και, αν οδηγείτε μια ετοιμόρροπη σακαράκα σε ένα ειδυλιακό τοπίο δε φαντάζομαι να το ευχαριστηθείτε ιδιαίτερα.
Οπότε για αρχή κάθε ιστορίας είναι καλό να έχετε μια βασική πλοκή. Μια καλή συνταγή για πλοκή είναι το εξής μοτίβο: έχουμε μια κατάσταση ισορροπίας γύρω από το χαρακτήρα/τους χαρακτήρες μας. Τότε συμβαίνει μια αλλαγή και οι χαρακτήρες αντιδρούν ανάλογα, οδηγόντας σε νέες προσωρινές ισορροπίες (ή σε ντόμινο αλλαγών). Στο παράδειγμα μας λοιπόν, τι θα γίνει αν στον κόσμο αυτό κάποιοι πάνε να ρίξουν τον Φαραώ, αλλά το μάθει ο ήρωάς μας;
Βασικό είναι βέβαια και το να έχουμε μια ιδέα για το ποιοι είναι οι χαρακτήρες μας. Φύλο, φυλή, ηλικία, προσωπικότητα, όλα αυτά είναι απαραίτητα για να γράψουμε μια πετυχημένη ιστορία. Πολλοί είναι αυτοί μάλιστα που, πριν γράψουν την τους πρώτη λέξη, έχουν λίστες με όλες τις πληροφορίες που αφορούν τους κύριους χαρακτήρες τους. Από την εμφάνιση και την ηλικία, μέχρι και τα αγαπημένα τους ρούχα, φαγητά, τραγούδια και πάει λέγοντας. Σχετικές λίστες κυκλοφορούν πολλές στο ίντερνετ και μάλιστα έχω δοκιμάσει να συμπληρώσω μερικές: συνήθως δεν τα κατάφερνα.
Προσωπικά είμαι της άποψης ότι ένας καλός χαρακτήρας γράφεται όσο προχωράει η ιστορία. Για αρχή καλό είναι να γνωρίζεις το όνομα, την ηλικία, την εμφάνιση, μερικά βασικά βιόματα και 2-3 κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Έτσι στο παράδειγμα, κεντρικός ήρωας είναι ένα μπρόκολο, αλκοολικός και μισάνθρωπος πολεμιστής, που, απογοητευμένος από τη ζωή, κάνει ότι δουλειά βρει για να έχει να πιει για το βράδυ . Αρχιδολοπλόκος θα είναι ο πρωθυπουργός του Φαραώ, ένα παμπόνηρο και μεγαλομανές καρότο. Ο Φαραώ ένα ανόητο και ματαιόδοξο λάχανο που βαριέται να ασχολείται με τις υποθέσεις του βασιλείου και έχει αφήσει τα πάντα στα χέρια του πρωθυπουργού.
Ξεκινόντας με αυτούς τους τρεις χαρακτήρες και τη βασική πλοκή που έχω, μπορώ πια να αρχίσω να χτίζω την ιστορία, βάζοντας ταυτόχρονα και κάποια παραπάνω στοιχεία στις προσωπικότητές τους και να προσθέτω κι άλλους χαρακτήρες όποτε αυτό χρειάζεται. Γενικά, ένας ικανός συγγραφέας μπορεί, με 2-3 σύντομους χαρακτηρισμούς, να δημιουργήσει έναν ζωντανό και ενδιαφέροντα χαρακτήρα.
Αυτά τα λίγα για τώρα. Σε μελλοντικές δημοσιεύσεις θα διαβάσετε περισσότερα πάνω στο θέμα της συγγραφής.
Παρασκευή, Μαΐου 08, 2009
Μεταφράσεις
Εύκολη η δουλειά του μεταφραστή;
Μπα, μάλλον όχι, ειδικά αν δεν πας να κάνεις δουλειά του ποδαριού. Κατά καιρούς έχω πει πολλά για μεταφράσεις, αλλά τώρα που κάθομαι να βγάλω δουλειά ο ίδιος βλέπω με τα μάτια μου πόσο δύσκολο είναι να αποδοθούν όλες οι ιδιοτροπίες και οι μικρολεπτομέρειες της ξένης γλώσσας στην Ελληνική.
Είναι δύσκολο να κρατήσεις το λόγο ζωντανό από τη μια γλώσσα στην άλλη (για να μην πω για λογοπαίγνια). Κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να παρεκλίνεις από το κείμενο, για να βγάλεις κάτι καλό (οι δουλειές που συνήθως μου χτυπάνε άσχημα δεν το κάνουν αυτό. Πχ διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο και ο μεταφραστής δεν είχε ξεφύγει από τη λέξη προς λέξη μετάφραση. Γράφει λοιπόν: "Είναι μια γαμημένη ντροπή μια τέτοια κοπέλα να μπλέξει σε αυτά τα σκατά." Όλοι καταλαβαίνουμε φαντάζομαι τι έγραφε το πρωτότυπο, και φαντάζομαι όλοι πόσο χάλια ακούγεται στα Ελληνικά)
Αυτά τα λίγα για τώρα, η επόμενη δημοσίευση ελπίζω να αργήσει λιγότερο.
Μπα, μάλλον όχι, ειδικά αν δεν πας να κάνεις δουλειά του ποδαριού. Κατά καιρούς έχω πει πολλά για μεταφράσεις, αλλά τώρα που κάθομαι να βγάλω δουλειά ο ίδιος βλέπω με τα μάτια μου πόσο δύσκολο είναι να αποδοθούν όλες οι ιδιοτροπίες και οι μικρολεπτομέρειες της ξένης γλώσσας στην Ελληνική.
Είναι δύσκολο να κρατήσεις το λόγο ζωντανό από τη μια γλώσσα στην άλλη (για να μην πω για λογοπαίγνια). Κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να παρεκλίνεις από το κείμενο, για να βγάλεις κάτι καλό (οι δουλειές που συνήθως μου χτυπάνε άσχημα δεν το κάνουν αυτό. Πχ διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο και ο μεταφραστής δεν είχε ξεφύγει από τη λέξη προς λέξη μετάφραση. Γράφει λοιπόν: "Είναι μια γαμημένη ντροπή μια τέτοια κοπέλα να μπλέξει σε αυτά τα σκατά." Όλοι καταλαβαίνουμε φαντάζομαι τι έγραφε το πρωτότυπο, και φαντάζομαι όλοι πόσο χάλια ακούγεται στα Ελληνικά)
Αυτά τα λίγα για τώρα, η επόμενη δημοσίευση ελπίζω να αργήσει λιγότερο.
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 25, 2009
2009
Με αυτά και με αυτά πέρασαν 2+ χρόνια από το τελευταίο ποστ, και πηγαίνω για ανάσταση του ιστολογίου. Θα το κάνω όμως;
Στοιχηματίστε...
Στοιχηματίστε...
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 07, 2006
Με αυτά και αυτά
Πέρασε ένας μήνας και δεν έκανα ούτε μια καταχώρηση. Βασικός λόγος: βαριέμαι να γράφω, αφήστε που δεν έχω και τίποτα να πω. Το sffnowrimo πήγε μέτρια, με 25000 λέξεις και κάτι ψηλά στο τέλος του μήνα και τώρα έχει παγώσει για λίγο, μέχρι να ξαναβρώ κουράγιο να γράψω. Προέχει να τελειώσω τον Λύκο, αλλά και για αυτό δε μπορώ να βρω την όρεξη. Γενικά δεν έχω το κουράγιο να ανοίξω word αυτές τις ημέρες και έχω πολλά πράγματα που θέλω να αρχίσω/συνεχίσω/τελειώσω.
Αυτά από εμένα, over and out
Ακούγοντας: ένα από τα μισοτελειωμένα κομμάτια των Storm Elves με τίτλο (μάλλον) Decipher
Αυτά από εμένα, over and out
Ακούγοντας: ένα από τα μισοτελειωμένα κομμάτια των Storm Elves με τίτλο (μάλλον) Decipher
Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006
sffnowrimo 2006- 6η ημέρα
Για όσους δε γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι δείτε εδώ: http://www.sff.gr/forums/index.php?showtopic=5318
Έχω ξεκινήσει να γράφω ένα άτιτλο μυθιστόρημα το πρώτο μέρος του οποίου θα γραφτεί ως μέρος της εκδήλωσης. Αν και ξεκίνησα δυνατά, το Σ/Κ έκανα κοιλιά (ή μάλλον τα έξυνα) και τώρα είμαι στις 8350 λέξεις, ενώ πρέπει να έχω 10000 λέξεις ως τα μεσάνυχτα για να είμαι εντός προγραμματος. Είναι μια urban fantasy ιστορία με θέμα που δε θα σας αποκαλύψω, απλά κύρια επιροή (που αγγίζει τα όρια του κλεψίματος) είναι το κόμικ Sandman του Neil Gaiman, αλλά πάντα περασμένο μέσα από προσωπικά φίλτρα.
Κατά τα άλλα, τις επόμενες μέρες που θα έχω χρόνο (ούτε να κράξω με την ησυχία μου δεν προλαβαίνω...)
Έχω ξεκινήσει να γράφω ένα άτιτλο μυθιστόρημα το πρώτο μέρος του οποίου θα γραφτεί ως μέρος της εκδήλωσης. Αν και ξεκίνησα δυνατά, το Σ/Κ έκανα κοιλιά (ή μάλλον τα έξυνα) και τώρα είμαι στις 8350 λέξεις, ενώ πρέπει να έχω 10000 λέξεις ως τα μεσάνυχτα για να είμαι εντός προγραμματος. Είναι μια urban fantasy ιστορία με θέμα που δε θα σας αποκαλύψω, απλά κύρια επιροή (που αγγίζει τα όρια του κλεψίματος) είναι το κόμικ Sandman του Neil Gaiman, αλλά πάντα περασμένο μέσα από προσωπικά φίλτρα.
Κατά τα άλλα, τις επόμενες μέρες που θα έχω χρόνο (ούτε να κράξω με την ησυχία μου δεν προλαβαίνω...)
Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006
Back for blood
Χθες βράδυ ένας φίλος μου μου παραπονιόταν ότι πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω στο blog, επειδή, όπως ανέφερε, δεν μπορεί να βρει άλλο μπλογκ με τόση καφρίλα και σαρκασμό. Και, ως κρυπτοψώνιο, μπροστά στην αναγνώρηση της μοναδικότητας του blog μου αποφάσισα να ξαναρχίσω να γράφω. Ας με υποδεχτεί λοιπόν η blog-όσφαιρα με όλες τις τιμές που μου αρμόζουν (αγνοώντας με δηλαδή επιδεικτικά).
Μπι γουορντ, Αι'μ μπακ.
Μπι γουορντ, Αι'μ μπακ.
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006
Music - Slayer - Christ Illusion
(Nα σας προειδοποιήσω ότι πριν από την ακρόαση, άκουσα ΟΛΗ τη δισκογραφία των slayer για να έχω καλύτερη άποψη)
Για αρχή το artwork είναι βίαιο, σκοτεινό, χαοτικό και βλάσφημο, όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς, παραπέμποντας σε αυτό του Reign in black
Flesh storm - ξεκινάει με drone αλλά δεν αργεί να ξεκινήσει το τρίπτυχο: ξύσιμο-Αράγια φωνάζει-ντράμς στο τέρμα. Το ρεφραίν πάλι έιναι mid tempo, με μια κολλητική μελωδία (που θυμίζει αρκετά κομμάτι από τον προηγούμενο των exodus) και ακολουθεί κλασικό slayer-ικό σόλο. Το δεύτερο ρεφραίν μάλιστα το προλογίζει μια επίσης πορωτική εκτέλεση του αργού γεμάτου αυτού ριφ και ένα κόψιμο-ξυράφι για δεύτερο σόλο και ένα ακόμα βαρύ γκρουβάτο mid tempo κομμάτι και ξανά το ρεφραίν. Χαλαρά θα ανοίγει συναυλίες μέχρι τον επόμενο δίσκο και όχι άδικα.
Catalyst - Ξεκινά επίσης κλασικά, με σκασίματα στα ντραμς, ένα κουπλέ που φέρνει πολύ σε εποχές Diabolus in musica και τον Araya να ουρλιάζει τους στίχους όπως αυτός ξέρει. Κι εδώ υπάρχει ένα ακόμα mid tempo πέρασμα που συνοδεύει το πρώτο σόλο, όπως και μερικά από τα κλασικά slayer-ικά ριφάκια στο όχι και τόσο ξεχωριστό ρεφραίν, ενώ προς το τέλος γυρνάει λίγο σε εποχές που θυμίζουν Reign in blood (χωρίς φυσικά την κολασμένη δύναμη που έβγαζε η βίβλος εκείνη του μέταλ). Δυνατό μεν, αλλά όχι τόσο ώστε να μπορείς να το πεις το καλύτερο κομμάτι του δίσκου.
Skeleton Christ - Μπαίνει ωραία με ένα κοφτό επαναλαμβανόμενο riff και μεσαίας ταχύτητας "ραπαριστά" φωνητικά, για να δώσει συνέχεια σε ένα (ευτυχώς καθόλου χαρούμενο) πανκοειδές ρεφραίν και ένα σύντομο σόλο. Δεύτερο κουπλέ στον ίδιο ρυθμό και δεύτερη φορά το ρεφραίν με λίγο αλλαγμένους στίχους και μετά άλλη μία με άλλη μια φορά διαφορετικούς στίχους. Ακολουθεί ένα ριφ που θυμίζει αρκετά raining blood και ο κόσμος μπορεί να χαρεί headbanging και στο καπάκι moshing με το ρεφραίν που ξανακολουθεί, ενώ ακολουθεί ένα beatdown πέρασμα συνοδεία σόλο για ακόμα περισσότερο ξύλο. Στα κατά του κομματιού κατ' εμέ οι αφελείς αντιχριστιανικοί στίχοι
Eyes of the insane - Ξεκινάει θυμίζοντας λίγο South of heaven και συνεχίζει γκρουβάτα για πιο χαλαρό κοπάνημα, ενώ ακολουθεί ένα δυναμικό, πιασάρικο ρεφραίν ιδανικό για body slamming, ενώ μπαίνει και ένα δεύτερο ρεφραίν που ακολουθεί το πρώτο, κοφτό και τσαμπουκαλεμένο. Οι στίχοι, αντιπολεμικού περιεχομένου, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά το τραγούδι έχει πολύ δυναμική (στα συν μια στιχουργική αναφορά στο mandatory suicide)
Jihad - Ξεκινάει με μια χαλαρή εισαγωγή ενώ μετά από λίγο μπαίνει ένα αργό, μακρόσυρτο ριφ και ένα ακόμα "ραπάρισμα" πάνω σε ένα γρήγορο κοφτό ριφ που κάνει το σώμα να κινείται στο ρυθμό του. Το ρεφραίν, σαν σύνθημα, τα σπάει, αλλά το γύριστό ριφάκι που χρησιμοποιείται για να περάσουμε στο δεύτερο κουπλέ και που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται προσωπικά δε μου άρεσε. Το δεύτερο ρεφραίν ακολουθεί ένα πέρασμα με που κιθάρες παίζουν χαμηλά, τα ντραμς δίνουν ρυθμό και τα φωνητικά απαγγέλουν χαμηλά κάτι σα λόγο.
Στιχουργικά δε, πρέπει να είναι το πιο ακραίο τραγούδι που έχουν γράψει μετά το Angel of death.
Consfearancy - Κοφτά ριφς, σκασίματα, καλπασμός στα ντραμς, σόλο μετά την εισαγωγή, φωναχτό χοροπηδηχτάδικο κουπλέ, ένα ωραίο lead και ένα επίσης κοφτό χοροπηδηχτάδικο ρεφραίν. Πολύ κοπάνημα, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο αλλά σίγουρα απολαυστικό.
Catatonic - τίγκα στα αργά βαριά riff σε κλασικές μινόρε κλίμακες είναι ένα κομμάτι αργό και βαρύ, για πολύ headbanging, με τoν Araya να ουρλιάζει το κολλητικό ρεφραίν που πορώνει με την σκοτεινή μελωδική γραμμή του, ενώ κάπου πριν το σόλο ακούγεται ένα μινόρε ριφάκι που ακολουθείται απο σκασίματα, όπως raining blood (αν και εντάξει, καμία σύγκριση) Από τα πιο δυνατά κομμάτια του δίσκου.
Black serenade - Ο χαρακτηρισμός "καλό μωρέ" δεν θα μπορούσε να δωθεί στο ελαφρώς ανευρο κουπλέ του τραγουδιού αυτού, η ρυθμική γέφυρα όμως και το "ραπαριστό" ρεφραίν του δίνουν αρκετή ενέργεια, όπως και το φρενήρες πρώτο σόλο. Γενικά το πιο αδύναμο ίσως κομμάτι και μουσικά και στιχουργικά.
Cult - Σκοτεινή εισαγωγή που θυμίζει λίγο dead skin mask, δυνατό mid tempo riff, σκασίματα στα ντράμς και μια μελωδία γεματη και πορωτική που σε αναγκάζει να κοπανηθείς, ενώ, για να θυμηθούμε λίγο το hell awaits, ακολουθεί ένα τυπικό γρήγορο thrash κομμάτι με ένα "γηπεδικό" ρεφραίν που ξεσηκώνει στην αρχή, για να καταλήξει σε ένα mosh friendly βίαιο ρυθμό. Δεύτερο κουπλέ, δεύτερο ρεφραίν για να συνεχίσει να δέρνεται ο κόσμος και αργό βαρύ πέρασμα για λίγο headbanging ρε αδερφέ πριν το σόλο. Δεν είναι τυχαίο ότι το κομμάτι επιλέχθηκε ως single του δίσκου και νομίζω ότι θα εκτιμηθεί σε πολλά pits ανά τον κόσμο.
Supremist - αυτό εδώ έχει μια αρκετά heavy metal εισαγωγή και αρκετά παλαιομοδήτικο riff στο κουπλέ, με ένα αρκετά τεχνικό riff να το ακολουθεί και ένα ελαφρώς υποτονικό ρεφραίν και αρκετά τεχνικά περάσματα που δεν λειτουργούν απολύτως καλά μέσα στη σύνθεση. Ωραία riffs, μέτριο τραγούδι (αν και φαντάζομαι οι κιθαρίστες θα το χαρούνε αρκετά)
Συνολικά είναι ένας συμπαγής, λακωνικός (κρατάει λίγο λιγότερο από 40 λεπτά) δίσκος με πολύ ένταση και χωρίς πολλά βαρετά σημεία. Είναι πολύ χορταστικός και γενικά αποφεύγει να πλατειάζει, διατηρόντας τη δύναμή του καθόλη τη διάρκειά του. Του λείπουν όμως τα τραγούδια που ξεχωρίζουν, καθώς και τα 8 τραγούδια είναι εφάμιλα με τα "γεμίσματα" σε οποιονδήποτε από τους πέντε πρώτους δίσκους, άρα είναι σαφέστατα κατώτερός τους ως ποιότητα. Παράλληλα όμως έχει περισσότερο ενδιαφέρον από οποιονδήποτε δίσκο έβγαλαν μετά το Seasons in the abyss, επιλέγοντας επιστροφήστις ρίζες.
Γενικά αν δεν έχετε ξανασχοληθεί με το συγγρότημα ασχοληθείτε με κάποιο από τα Reign in blood, south of heaven και Seasons in the abyss, αν όμως είστε οπαδός των Slayer ή γενικά του thrash μπορείτε να επενδύσετε στο δισκάκι αυτό. Χωρίς να είναι διαμάντι, κλασικό, αριστούργημα κτλ τα βγάζει τα λεφτά του.
Βαθμολογία 4/5
Για αρχή το artwork είναι βίαιο, σκοτεινό, χαοτικό και βλάσφημο, όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς, παραπέμποντας σε αυτό του Reign in black
Flesh storm - ξεκινάει με drone αλλά δεν αργεί να ξεκινήσει το τρίπτυχο: ξύσιμο-Αράγια φωνάζει-ντράμς στο τέρμα. Το ρεφραίν πάλι έιναι mid tempo, με μια κολλητική μελωδία (που θυμίζει αρκετά κομμάτι από τον προηγούμενο των exodus) και ακολουθεί κλασικό slayer-ικό σόλο. Το δεύτερο ρεφραίν μάλιστα το προλογίζει μια επίσης πορωτική εκτέλεση του αργού γεμάτου αυτού ριφ και ένα κόψιμο-ξυράφι για δεύτερο σόλο και ένα ακόμα βαρύ γκρουβάτο mid tempo κομμάτι και ξανά το ρεφραίν. Χαλαρά θα ανοίγει συναυλίες μέχρι τον επόμενο δίσκο και όχι άδικα.
Catalyst - Ξεκινά επίσης κλασικά, με σκασίματα στα ντραμς, ένα κουπλέ που φέρνει πολύ σε εποχές Diabolus in musica και τον Araya να ουρλιάζει τους στίχους όπως αυτός ξέρει. Κι εδώ υπάρχει ένα ακόμα mid tempo πέρασμα που συνοδεύει το πρώτο σόλο, όπως και μερικά από τα κλασικά slayer-ικά ριφάκια στο όχι και τόσο ξεχωριστό ρεφραίν, ενώ προς το τέλος γυρνάει λίγο σε εποχές που θυμίζουν Reign in blood (χωρίς φυσικά την κολασμένη δύναμη που έβγαζε η βίβλος εκείνη του μέταλ). Δυνατό μεν, αλλά όχι τόσο ώστε να μπορείς να το πεις το καλύτερο κομμάτι του δίσκου.
Skeleton Christ - Μπαίνει ωραία με ένα κοφτό επαναλαμβανόμενο riff και μεσαίας ταχύτητας "ραπαριστά" φωνητικά, για να δώσει συνέχεια σε ένα (ευτυχώς καθόλου χαρούμενο) πανκοειδές ρεφραίν και ένα σύντομο σόλο. Δεύτερο κουπλέ στον ίδιο ρυθμό και δεύτερη φορά το ρεφραίν με λίγο αλλαγμένους στίχους και μετά άλλη μία με άλλη μια φορά διαφορετικούς στίχους. Ακολουθεί ένα ριφ που θυμίζει αρκετά raining blood και ο κόσμος μπορεί να χαρεί headbanging και στο καπάκι moshing με το ρεφραίν που ξανακολουθεί, ενώ ακολουθεί ένα beatdown πέρασμα συνοδεία σόλο για ακόμα περισσότερο ξύλο. Στα κατά του κομματιού κατ' εμέ οι αφελείς αντιχριστιανικοί στίχοι
Eyes of the insane - Ξεκινάει θυμίζοντας λίγο South of heaven και συνεχίζει γκρουβάτα για πιο χαλαρό κοπάνημα, ενώ ακολουθεί ένα δυναμικό, πιασάρικο ρεφραίν ιδανικό για body slamming, ενώ μπαίνει και ένα δεύτερο ρεφραίν που ακολουθεί το πρώτο, κοφτό και τσαμπουκαλεμένο. Οι στίχοι, αντιπολεμικού περιεχομένου, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά το τραγούδι έχει πολύ δυναμική (στα συν μια στιχουργική αναφορά στο mandatory suicide)
Jihad - Ξεκινάει με μια χαλαρή εισαγωγή ενώ μετά από λίγο μπαίνει ένα αργό, μακρόσυρτο ριφ και ένα ακόμα "ραπάρισμα" πάνω σε ένα γρήγορο κοφτό ριφ που κάνει το σώμα να κινείται στο ρυθμό του. Το ρεφραίν, σαν σύνθημα, τα σπάει, αλλά το γύριστό ριφάκι που χρησιμοποιείται για να περάσουμε στο δεύτερο κουπλέ και που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται προσωπικά δε μου άρεσε. Το δεύτερο ρεφραίν ακολουθεί ένα πέρασμα με που κιθάρες παίζουν χαμηλά, τα ντραμς δίνουν ρυθμό και τα φωνητικά απαγγέλουν χαμηλά κάτι σα λόγο.
Στιχουργικά δε, πρέπει να είναι το πιο ακραίο τραγούδι που έχουν γράψει μετά το Angel of death.
Consfearancy - Κοφτά ριφς, σκασίματα, καλπασμός στα ντραμς, σόλο μετά την εισαγωγή, φωναχτό χοροπηδηχτάδικο κουπλέ, ένα ωραίο lead και ένα επίσης κοφτό χοροπηδηχτάδικο ρεφραίν. Πολύ κοπάνημα, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο αλλά σίγουρα απολαυστικό.
Catatonic - τίγκα στα αργά βαριά riff σε κλασικές μινόρε κλίμακες είναι ένα κομμάτι αργό και βαρύ, για πολύ headbanging, με τoν Araya να ουρλιάζει το κολλητικό ρεφραίν που πορώνει με την σκοτεινή μελωδική γραμμή του, ενώ κάπου πριν το σόλο ακούγεται ένα μινόρε ριφάκι που ακολουθείται απο σκασίματα, όπως raining blood (αν και εντάξει, καμία σύγκριση) Από τα πιο δυνατά κομμάτια του δίσκου.
Black serenade - Ο χαρακτηρισμός "καλό μωρέ" δεν θα μπορούσε να δωθεί στο ελαφρώς ανευρο κουπλέ του τραγουδιού αυτού, η ρυθμική γέφυρα όμως και το "ραπαριστό" ρεφραίν του δίνουν αρκετή ενέργεια, όπως και το φρενήρες πρώτο σόλο. Γενικά το πιο αδύναμο ίσως κομμάτι και μουσικά και στιχουργικά.
Cult - Σκοτεινή εισαγωγή που θυμίζει λίγο dead skin mask, δυνατό mid tempo riff, σκασίματα στα ντράμς και μια μελωδία γεματη και πορωτική που σε αναγκάζει να κοπανηθείς, ενώ, για να θυμηθούμε λίγο το hell awaits, ακολουθεί ένα τυπικό γρήγορο thrash κομμάτι με ένα "γηπεδικό" ρεφραίν που ξεσηκώνει στην αρχή, για να καταλήξει σε ένα mosh friendly βίαιο ρυθμό. Δεύτερο κουπλέ, δεύτερο ρεφραίν για να συνεχίσει να δέρνεται ο κόσμος και αργό βαρύ πέρασμα για λίγο headbanging ρε αδερφέ πριν το σόλο. Δεν είναι τυχαίο ότι το κομμάτι επιλέχθηκε ως single του δίσκου και νομίζω ότι θα εκτιμηθεί σε πολλά pits ανά τον κόσμο.
Supremist - αυτό εδώ έχει μια αρκετά heavy metal εισαγωγή και αρκετά παλαιομοδήτικο riff στο κουπλέ, με ένα αρκετά τεχνικό riff να το ακολουθεί και ένα ελαφρώς υποτονικό ρεφραίν και αρκετά τεχνικά περάσματα που δεν λειτουργούν απολύτως καλά μέσα στη σύνθεση. Ωραία riffs, μέτριο τραγούδι (αν και φαντάζομαι οι κιθαρίστες θα το χαρούνε αρκετά)
Συνολικά είναι ένας συμπαγής, λακωνικός (κρατάει λίγο λιγότερο από 40 λεπτά) δίσκος με πολύ ένταση και χωρίς πολλά βαρετά σημεία. Είναι πολύ χορταστικός και γενικά αποφεύγει να πλατειάζει, διατηρόντας τη δύναμή του καθόλη τη διάρκειά του. Του λείπουν όμως τα τραγούδια που ξεχωρίζουν, καθώς και τα 8 τραγούδια είναι εφάμιλα με τα "γεμίσματα" σε οποιονδήποτε από τους πέντε πρώτους δίσκους, άρα είναι σαφέστατα κατώτερός τους ως ποιότητα. Παράλληλα όμως έχει περισσότερο ενδιαφέρον από οποιονδήποτε δίσκο έβγαλαν μετά το Seasons in the abyss, επιλέγοντας επιστροφήστις ρίζες.
Γενικά αν δεν έχετε ξανασχοληθεί με το συγγρότημα ασχοληθείτε με κάποιο από τα Reign in blood, south of heaven και Seasons in the abyss, αν όμως είστε οπαδός των Slayer ή γενικά του thrash μπορείτε να επενδύσετε στο δισκάκι αυτό. Χωρίς να είναι διαμάντι, κλασικό, αριστούργημα κτλ τα βγάζει τα λεφτά του.
Βαθμολογία 4/5
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)