Κλείνοντας την τριλογία της εκδίκησης (Sympathy for Mr Vengeance, Oldboy, Sympathy for Lady Vengeance) ο Chan-wook Park με άφησε με ένα περίεργο συναίσθημα. Δε μπορώ να πω την ταινία κακιά, ούτε καν μέτρια. Είναι απλά υπέροχη, αλλά κάτι σε αυτή δε μου κόλλησε καλά, ίσως γιατί περίμενα να δω κάτι που έμοιαζε στο oldboy.
Καμία σχέση, η ταινία είναι ένα δράμα με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα, που μετά από 13 χρόνια στη φυλακή για δολοφονία ενός μικρού κοριτισού και έχοντας με την αγγελική συμπεριφορά της κερδίσει τη συμπάθεια των συγκρατουμένων της, στρώνει ένα σχέδιο για να εκδικηθεί τον πραγματικό δολοφόνο.
Η ταινία δεν έχει ούτε ξύλο ούτε φιλοσοφικά τσιτάτα όπως η προηγούμενη. Έχει όμως μια πρωταγωνίστρια που παίζει άψογα τον ρόλο της, το ρόλο του αγγέλου/δαίμονα στο ίδιο σώμα, αναμειγνύοντας την σατανικότητα με την αθωότητα τόσο καλά που η χαρακτήρας που παίζει να αξίζει μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η σκηνοθεσία είναι απίστευτη, με καλοστημένα γυρίσματα, μια γερή δόση σουρεαλισμού και πολύ καλή μουσική. Τεχνικά είναι κάτι παραπάνω από άρτια, οι δε τίτλοι έναρξης είναι απίστευτοι.
Στα κατά τώρα, το στόρυ ήταν πολύ φτωχό. Και όταν λέω φτωχό το εννοώ, μιας και πολύ λίγα συμβαίνουν σε όλη την ταινία, ενώ λείπει και η σκηνή που θα σου χαραχτεί στο μυαλό, όπως στο oldboy, η ανατροπή που θα σε κάνει να πεις: "γαμάτο" με το στόμα ορθάνοιχτο.
Το αποτέλεσμα όμως είναι κάτι πολύ παραπάνω από εξαιρετικό και αξίζει την προσοχή σας.
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 22, 2005
Arcturus-Theatre of tragedy - Siva six live in Athens
Κυριακή 18/12/2005 -ANother club
Αν εξαιρέσουμε την καθυστέρηση μιας ώρας, την ακύρωση του πρώτου support και το δεύτερο support ήταν ένα πολύ καλό live.
Πρώτοι άνοιξαν οι Siva Six, ένα μετριότατο ελληνικό EBM/Industrial σχήμα. Πέρα από το ότι ήταν άσχετη με την μουσική των υπόλοιπων, οι συνθέσεις τους ήταν απίστευτα φτωχές, πράγμα λογικό όταν η ενορχίστρωσή τους είναι 1 synth και samples. Ένας laptop επί σκηνής μάλλον θα τους είχε σώσει. Τουλάχιστον έπαιξαν με πάθος και έχουν κομμάτι με τίτλο fire walk with me που τους προσθέτει πόντους.
Οι Theatre of tragedy σε όσες επαφές είχα μαζί τους δε με είχαν εντυπωσιάσει. Ένα ακόμα goth metal συγκρότημα ήταν στα αυτιά μου, αλλά στο live αποφάσισα να τους δώσω άλλη μια ευκαιρία. Έπαιξαν πολύ καλά (για το είδος τους που δεν πολυσυμπαθώ) κομμάτια από όλη τους την καριέρα (από doom/death των πρώτων ημερών μέχρι rammstein-όειδή του τώρα), ο τραγουδιστής ήταν αρκετά καλός, η τραγουδίστρια ωραίο γκομενάκι και με καλή (αν και λίγο τσιριχτή φωνή) οκιθαρίστας με μια εντελώς ξυνισμένη φάτσα. Συμπαθητικότατοι.
Έχω βρεθεί σε συναυλίες κολάσεις. Στην εμφάνιση των arcturus ο Εωσφόρος, ως άλλος Κόκκινος Θάνατος έσκασε μασκαρεμένος με τις καταπληκτικές μελωδίες του συγκροτήματος φέρνοντας μια πιο elegant εκδοχή της κολάσεως. Η εμφάνιση τους ήταν εκκεντρική, φορώντας τις στολές από τη φωτογράφηση του τελευταίου τους δίσκου, τα κομμάτια που έπαιξαν εξαιρετικά, η εκτελέσεις σπάγαν κόκαλα και η φωνή του τραγουδιστή πάρα πολύ καλή (αν και προτιμώ τον προκάτοχό του). Η σκηνική παρουσία τους ήταν απίστευτη, με highlight το θλίμμενο σόλο του κιθαρίστα που καθόταν σε μια "ηλεκτρική καρέκλα", ενώ τους συνόδευαν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά και δύο χορεύτριες.
Συνολικά ήταν μια πάρα πολύ καλή συναυλία (ίσως η καλύτερη που είδα το 2005 - αν και οι candlemass στο Rockwave ήταν νομίζω καλύτεροι).
Αν εξαιρέσουμε την καθυστέρηση μιας ώρας, την ακύρωση του πρώτου support και το δεύτερο support ήταν ένα πολύ καλό live.
Πρώτοι άνοιξαν οι Siva Six, ένα μετριότατο ελληνικό EBM/Industrial σχήμα. Πέρα από το ότι ήταν άσχετη με την μουσική των υπόλοιπων, οι συνθέσεις τους ήταν απίστευτα φτωχές, πράγμα λογικό όταν η ενορχίστρωσή τους είναι 1 synth και samples. Ένας laptop επί σκηνής μάλλον θα τους είχε σώσει. Τουλάχιστον έπαιξαν με πάθος και έχουν κομμάτι με τίτλο fire walk with me που τους προσθέτει πόντους.
Οι Theatre of tragedy σε όσες επαφές είχα μαζί τους δε με είχαν εντυπωσιάσει. Ένα ακόμα goth metal συγκρότημα ήταν στα αυτιά μου, αλλά στο live αποφάσισα να τους δώσω άλλη μια ευκαιρία. Έπαιξαν πολύ καλά (για το είδος τους που δεν πολυσυμπαθώ) κομμάτια από όλη τους την καριέρα (από doom/death των πρώτων ημερών μέχρι rammstein-όειδή του τώρα), ο τραγουδιστής ήταν αρκετά καλός, η τραγουδίστρια ωραίο γκομενάκι και με καλή (αν και λίγο τσιριχτή φωνή) οκιθαρίστας με μια εντελώς ξυνισμένη φάτσα. Συμπαθητικότατοι.
Έχω βρεθεί σε συναυλίες κολάσεις. Στην εμφάνιση των arcturus ο Εωσφόρος, ως άλλος Κόκκινος Θάνατος έσκασε μασκαρεμένος με τις καταπληκτικές μελωδίες του συγκροτήματος φέρνοντας μια πιο elegant εκδοχή της κολάσεως. Η εμφάνιση τους ήταν εκκεντρική, φορώντας τις στολές από τη φωτογράφηση του τελευταίου τους δίσκου, τα κομμάτια που έπαιξαν εξαιρετικά, η εκτελέσεις σπάγαν κόκαλα και η φωνή του τραγουδιστή πάρα πολύ καλή (αν και προτιμώ τον προκάτοχό του). Η σκηνική παρουσία τους ήταν απίστευτη, με highlight το θλίμμενο σόλο του κιθαρίστα που καθόταν σε μια "ηλεκτρική καρέκλα", ενώ τους συνόδευαν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά και δύο χορεύτριες.
Συνολικά ήταν μια πάρα πολύ καλή συναυλία (ίσως η καλύτερη που είδα το 2005 - αν και οι candlemass στο Rockwave ήταν νομίζω καλύτεροι).
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 21, 2005
Nanowrimo ends
και από τις υποτιθέμενες 50.000 λέξεις έγραψα μόλις τις 20.000 :(. Μπορούσα να τα είχα πάει και καλύτερα αν είχα στρωθεί, αλλά δεν πειράζει. Η ιστορία είναι σε καλό δρόμο και αυτό είναι που μετράει.
Επίσης σας "χρωστάω" κάποιες κριτικές και έναν μικρό σχολιασμό, αλλά αυτό τον καιρό βαριέμαι γενικά να γράφω. Ελπίζω αύριο και μεθαύριο να έχω τη διάθεση να ασχοληθώ λίγο με το άθλημα του bloging.
Τραγούδι της στιγμής: Πράσσειν άλογα - Κάποια μέρα
Επίσης σας "χρωστάω" κάποιες κριτικές και έναν μικρό σχολιασμό, αλλά αυτό τον καιρό βαριέμαι γενικά να γράφω. Ελπίζω αύριο και μεθαύριο να έχω τη διάθεση να ασχοληθώ λίγο με το άθλημα του bloging.
Τραγούδι της στιγμής: Πράσσειν άλογα - Κάποια μέρα
Σάββατο, Νοεμβρίου 26, 2005
Πέμπτη, Νοεμβρίου 24, 2005
Hypnotize
Θυμάμαι πριν 4 ακριβώς χρόνια που σε ένα club είχα ακούσει ένα από τα κομμάτια ενός, γνωστού μου ως τότε μόνο από περιοδικά, συγκροτήματος. Λεγόταν Prison song και ήταν το πρώτο τραγούδι του δεύτερου δίσκου των System of a Down που μόλις είχε βγει.
Πρώτη αντίδραση: να βάλω τα γέλια με τα φωνητικά του τργουδιστή. Όμως όλες τις επόμενες μέρες το ρεφραίν του κομματιού μου είχε κολλήσει σαν σφαίρα στο κεφάλι. Φρόντισα να προμηθευτώ τον δίσκο και διαπίστωσα ότι είχα ακούσει ένα από τα πιο αδύναμα κομμάτια του δίσκου. Και όχι μόνο αυτό: Αργότερα τον αγόρασα και αυτό και τους δίσκους που ακολούθησαν.
Το toxicity ήταν μια αποκάλυψη για τη metal μουσική. Φρέσκο, διαφορετικό, εμπνευσμένο, γέννησε γνήσιες επιτυχίες (chop suey!, Toxicity, Aerials) καθώς και κάποιους νέους ήρωες της μουσικής. Το επόμενο δισκάκι τους, το Steal this album, το λάτρεψα, κι ας ήταν συλλογή με ακυκλοφόρητα τραγούδια. Το ιδιαίτερο ύφος, η εξυπνάδα των συνθέσεων, όλα ήταν εκεί. Το λάτρεψα και με συντρόφευσε για πάρα πολλές ακροάσεις. Σχεδόν θα μπορούσες να πεις ότι τα τραγούδια ήταν καλύτερα από πολλά που είχαν εκδοθεί.
Το επόμενο δισκάκι τους, το Mesmerize, μου άρεσε. Είχα μεγαλώσει αρκετά για να το λατρέψω. Δε κατάφερε να με εκπλήξει ευχάριστα, αλλά με συνόδεψε όλο το καλοκαίρι.
Χθες αγόρασα το τελευταίο τους δισκάκι, το Hypnotize, συνέχεια του Mesmerize. Ειλικρινά δε ξέρω τι να πω. Ως δίσκος (και με εξαίρεση το πρώτο κομμάτι που σχεδόν φτάνει ως κακή επιλογή για πρώτο τραγούδι το Wildest dreams από το Dance of Death των Maiden) είναι πάρα πολύ καλός. Τα τραγούδια παραμένουν έξυπνα, όμορφα, κλασικά SoaD. Αλλά λείπει η πρωτοτυπία, το κάτι το καινούριο, αυτό που με ξετρέλανε με όλα τα προηγούμενα.
Και κάπου εδώ σταματάει η αντικειμενική κριτική. Γιατί νιώθω πολύ μαλάκας που τελικά αγόρασα το δίσκο, αντί να τον κατεβάσω. Επειδή 2 δίσκοι 40 λεπτών και 11 τραγουδιών που αποτελούν μια "νοηματική ενότητα" μπορούν να γίνουν άνετα ένας χορταστικός δίσκος 22 τραγουδιών και 80 λεπτών. Ειδικά όταν τα τραγούδια μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους (σε παραγωγή και ήχο).
Συγνώμη, αλλά νομίζω ότι μας δουλεύουν και μάλιστα άγρια. Αν και ξέρω πολύ καλά πως και τον επόμενο δίσκο τους θα τον αγοράσω όταν κυκλοφορήσει, όσους δισταγμούς κι αν έχω (εκτός κι αν πράγματι δω γκόμενα σε ελληνάδικο να χωρεύει τσιφτετέλι με Therion, οπότε και θα σταματήσω να ακούω metal, όπως έχω επανηλημένα δηλώσει :P)
ΥΓ: Στο nanowrimo τελείωσα τον πρόλογο και το πρώτο κεφάλαιο. 3400 λέξεις ως τώρα και 4500 πίσω στο πρόγραμμα. Πρέπει να δουλέψω σκληρότερα.
Edit 4+ χρόνια αργότερα: το δισκάκι το ξανάκουσα άλλες 3 φορές από τότε. Δε μου κάνει καρδιά να το ξεσκονήσω ούτε για να ακούσω τις κομματάρες Holy mountain και Soldier side.
Και δεν αγόρασα ούτε το δίσκο του Tankian ούτε τους Scars on Broadway.
Πρώτη αντίδραση: να βάλω τα γέλια με τα φωνητικά του τργουδιστή. Όμως όλες τις επόμενες μέρες το ρεφραίν του κομματιού μου είχε κολλήσει σαν σφαίρα στο κεφάλι. Φρόντισα να προμηθευτώ τον δίσκο και διαπίστωσα ότι είχα ακούσει ένα από τα πιο αδύναμα κομμάτια του δίσκου. Και όχι μόνο αυτό: Αργότερα τον αγόρασα και αυτό και τους δίσκους που ακολούθησαν.
Το toxicity ήταν μια αποκάλυψη για τη metal μουσική. Φρέσκο, διαφορετικό, εμπνευσμένο, γέννησε γνήσιες επιτυχίες (chop suey!, Toxicity, Aerials) καθώς και κάποιους νέους ήρωες της μουσικής. Το επόμενο δισκάκι τους, το Steal this album, το λάτρεψα, κι ας ήταν συλλογή με ακυκλοφόρητα τραγούδια. Το ιδιαίτερο ύφος, η εξυπνάδα των συνθέσεων, όλα ήταν εκεί. Το λάτρεψα και με συντρόφευσε για πάρα πολλές ακροάσεις. Σχεδόν θα μπορούσες να πεις ότι τα τραγούδια ήταν καλύτερα από πολλά που είχαν εκδοθεί.
Το επόμενο δισκάκι τους, το Mesmerize, μου άρεσε. Είχα μεγαλώσει αρκετά για να το λατρέψω. Δε κατάφερε να με εκπλήξει ευχάριστα, αλλά με συνόδεψε όλο το καλοκαίρι.
Χθες αγόρασα το τελευταίο τους δισκάκι, το Hypnotize, συνέχεια του Mesmerize. Ειλικρινά δε ξέρω τι να πω. Ως δίσκος (και με εξαίρεση το πρώτο κομμάτι που σχεδόν φτάνει ως κακή επιλογή για πρώτο τραγούδι το Wildest dreams από το Dance of Death των Maiden) είναι πάρα πολύ καλός. Τα τραγούδια παραμένουν έξυπνα, όμορφα, κλασικά SoaD. Αλλά λείπει η πρωτοτυπία, το κάτι το καινούριο, αυτό που με ξετρέλανε με όλα τα προηγούμενα.
Και κάπου εδώ σταματάει η αντικειμενική κριτική. Γιατί νιώθω πολύ μαλάκας που τελικά αγόρασα το δίσκο, αντί να τον κατεβάσω. Επειδή 2 δίσκοι 40 λεπτών και 11 τραγουδιών που αποτελούν μια "νοηματική ενότητα" μπορούν να γίνουν άνετα ένας χορταστικός δίσκος 22 τραγουδιών και 80 λεπτών. Ειδικά όταν τα τραγούδια μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους (σε παραγωγή και ήχο).
Συγνώμη, αλλά νομίζω ότι μας δουλεύουν και μάλιστα άγρια. Αν και ξέρω πολύ καλά πως και τον επόμενο δίσκο τους θα τον αγοράσω όταν κυκλοφορήσει, όσους δισταγμούς κι αν έχω (εκτός κι αν πράγματι δω γκόμενα σε ελληνάδικο να χωρεύει τσιφτετέλι με Therion, οπότε και θα σταματήσω να ακούω metal, όπως έχω επανηλημένα δηλώσει :P)
ΥΓ: Στο nanowrimo τελείωσα τον πρόλογο και το πρώτο κεφάλαιο. 3400 λέξεις ως τώρα και 4500 πίσω στο πρόγραμμα. Πρέπει να δουλέψω σκληρότερα.
Edit 4+ χρόνια αργότερα: το δισκάκι το ξανάκουσα άλλες 3 φορές από τότε. Δε μου κάνει καρδιά να το ξεσκονήσω ούτε για να ακούσω τις κομματάρες Holy mountain και Soldier side.
Και δεν αγόρασα ούτε το δίσκο του Tankian ούτε τους Scars on Broadway.
Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2005
Σκουριά
Η μέρα σήμερα ήταν ελαφρώς εφιαλτική, κυρίως επειδή ξύπνησα από τις 7 (έχοντας κοιμηθεί στις 4) και επειδή όλη μέρα έτρεχα με τη σχολή. Αποτέλεσμα, άλλη μια 500 στο nanowrimo και 4500 λέξεις πίσω από το πρόγραμμα. Αύριο τουλάχιστον είναι πιο χαλαρά τα πράγματα, ενώ η ιστορία έχει αρχίσει να αποκτά ρυθμό (τουλάχιστον το πρώτο κεφάλαιο που γράφω)
Τραγούδι της ημέρας: Opeth - Beneath the mire
Τραγούδι της ημέρας: Opeth - Beneath the mire
Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2005
Συγγραφής συνέχεια
Σήμερα έσπασα το κεφάλι μου προσπαθώντας να συνεχίσω τον πρόλογο. Τελικά δεν τα κατάφερα. Οι λέξεις έμοιαζαν να μη μπορούν να εκφράσουν αυτό που ήθελα. Τον παράτησα και πέρασα στο πρώτο κεφάλαιο, όπου και κάτι έγραψα, πριν με διακόψει ο πραγματικός κόσμος. Δυστυχώς πρέπει να ψυπνήσω νωρίς αύριο άρα δε με παίρνει να ξενυχτήσω άλλο.
Είμαι στις 1000 κάτι λέξεις αυτή τη στιγμή, ήδη 3000 λέξεις πίσω από το αρχικό μου χρονοδιάγραμμα, αν και βλέπω ότι σιγά σιγά ανεβάζω ρυθμούς.
Τραγούδι της ημέρας: Dream theater - Pull me under
Edit 4+ χρόνια μετά: Το συγκεκριμένο το έχω αφήσει για να το ξαναγράψω από την αρχή. Και θα περιμένει για κάμποσο.
Είμαι στις 1000 κάτι λέξεις αυτή τη στιγμή, ήδη 3000 λέξεις πίσω από το αρχικό μου χρονοδιάγραμμα, αν και βλέπω ότι σιγά σιγά ανεβάζω ρυθμούς.
Τραγούδι της ημέρας: Dream theater - Pull me under
Edit 4+ χρόνια μετά: Το συγκεκριμένο το έχω αφήσει για να το ξαναγράψω από την αρχή. Και θα περιμένει για κάμποσο.
Δευτέρα, Νοεμβρίου 21, 2005
Nanowrimo
Και ναι, πρέπει να γράψω μια ιστορία 50.000 λέξεων μέσα σε ένα μήνα, αρχίζοντας από σήμερα. Λίγο δύσκολο, δεδομένου ότι η άλλη ιστορία 50.000 λέξεων που έγραψα μου πήρε 1,5 χρόνο.
Σήμερα έκανα την αρχή, με τον πενιχρό αριθμό των 500 λέξεων, ένας πρόλογος του προλόγου δηλαδή. Ελπίζω να ρεφάρω τις επόμενες μέρες.
Η ιστορία μου θα λέγεται: ο Οίκος του Θεού και θα είναι μια ιστορία υπερφυσικού τρόμου στην σύγχρονη Ελλάδα. Ελπίζω να καταφέρω να την τελειώσω μέσα στο χρονικό περιθώριο του ενός μήνα (τουλάχιστον θα προσπαθήσω).
Σήμερα έκανα την αρχή, με τον πενιχρό αριθμό των 500 λέξεων, ένας πρόλογος του προλόγου δηλαδή. Ελπίζω να ρεφάρω τις επόμενες μέρες.
Η ιστορία μου θα λέγεται: ο Οίκος του Θεού και θα είναι μια ιστορία υπερφυσικού τρόμου στην σύγχρονη Ελλάδα. Ελπίζω να καταφέρω να την τελειώσω μέσα στο χρονικό περιθώριο του ενός μήνα (τουλάχιστον θα προσπαθήσω).
Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005
Hail to true metal
Χθες είδα ότι οι Iron maiden βγάλανε έναν ακόμα live δίσκο. Ζήτω στα ιερά τέρατα του μέταλ που συνεχίζουν να ακολουθούν το σωστό μονοπάτι χωρίς να ξεπουλιούνται όπως μερικοί μερικοί προδότες που πρέπει να καούν στις ιερές φλόγες του Heavy metal.
Ναι, τα παραπάνω είναι σαρκαστικά σχόλια. Πώς την έχουν δει δηλαδή, κάθε studio album κια μετά ένα live; Και εντάξει, 18€ για να ακούσεις έναν λαχανιασμένο Dickinson είναι πολλά, ειδικά όταν έσκασες άλλα 18 πριν 2-3 χρόνια. Και μετά οι μεταλοπατέρες λένε ξεπουλημένους κάποιους που ακόμα δεν έχουν βγάλει επίσημο live δίσκο...
ΥΓ: Προσωπικές ανώνυμες επιθέσεις μέσω blog είναι απλά απαράδεκτες και άνανδρες. Αν έχετε κάτι να πείτε, πείτε το στα μούτρα του άλλου.
Ναι, τα παραπάνω είναι σαρκαστικά σχόλια. Πώς την έχουν δει δηλαδή, κάθε studio album κια μετά ένα live; Και εντάξει, 18€ για να ακούσεις έναν λαχανιασμένο Dickinson είναι πολλά, ειδικά όταν έσκασες άλλα 18 πριν 2-3 χρόνια. Και μετά οι μεταλοπατέρες λένε ξεπουλημένους κάποιους που ακόμα δεν έχουν βγάλει επίσημο live δίσκο...
ΥΓ: Προσωπικές ανώνυμες επιθέσεις μέσω blog είναι απλά απαράδεκτες και άνανδρες. Αν έχετε κάτι να πείτε, πείτε το στα μούτρα του άλλου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)