Ένα από τα πολύ κλασικά θέματα σε ιστορίες τρόμου είναι αυτό της επιδημίας. Η χαοτική τυφλή μανία μιας επιδημίας είναι ίσως από τα πιο τρομαχτικά θέματα, αφού κανένας δεν μπορεί να γλυτώσει από τις φονικές δυνάμεις της.
Φέτος διάβασα τρία βιβλία με παρόμοιο θέμα.
Το πρώτο ήταν το "The Fog" του Βρετανού James Herbert. Ένας σεισμός εξαπολύει ένα σύννεφο από μικρόβια που σχηματίζουν μια φονική ομίχλη που μετατρέπουν όποιον μπαίνει μέσα της σε μανιακό.
Μόνη ελπίδα είναι ένας ερευνητής που μολύνθηκε νωρίς και έχει αποκτήσει ανοσία.
Το βιβλίο είναι παλιό και, τυπικό ίσως για βρετανικό τρόμο των 70's, πρόκειται για μέτρια γραμμένες σκηνές βίας και σεξ γύρω από την κυρίως πλοκή, καθώς μια σειρά από ανθρώπους μολύνονται από την ομίχλη.
Και, όταν τελικά έρχεται η λύση, αναρρωτιέσαι πώς και δεν σκέφτηκαν από την αρχή να κάνουν το προφανές...
To Εrebus του Βρετανού Shaun Hutson ήρθε μια δεκαετία αργότερα αλλά δε διαφέρει πολύ στη λογική του. Αποτελεί μια μείξη Salems Lot και I am Legend.
Πειραματική ζωοτροφή μετατρέπει τα ζώα και τους κατοίκους μιας μικρής αγγλικής πόλης σε βρυκόλακες και μόνη ελπίδα είναι μία αμερικανίδα δημοσιογράφος και ένας νεαρός κτηνοτρόφος.
Η βία και το σεξ είναι περισσότερα εδώ, αν και η γραφή δεν εντυπωσιάζει. Βέβαια τις ενδοσκοπήσεις του Ηerbert τις αντικαθιστά μια καθαρά κινηματογραφική γραφή γεμάτη με χολυγουντιανή δράση. Χωρίς να εκπλήσει είναι μια αρκετά διασκεδαστική σπλαττεριά για να περάσει η ώρα "ευχάριστα".
Και μια καλή ευκαιρία να δείτε από πού επηρεάστηκαν οι δημιουργοί του Resident Evil.
Την έκπληξη εδώ την κάνει ένα άλλο νησιωτικό κράτος, αυτό της Ιαπωνίας. Το Ring του Κ. Suzuki είναι μάλλον γνωστό σε όλους λόγω των κινηματογραφικών μεταφορών του. Με εξέπληξε όμως το πώς και οι δύο μεταφορές έχουν μεταφέρει στο περιθώριο την ιδεά της κατάρας ως μια επιδημία.
Κατά τα άλλα η γραφή ήταν άνετη, η (ελληνική) μετάφραση δε με άφησε παραπονεμένο και, αν εξαιρέσει κανείς την ανάγκη για εξήγηση του πώς ξεκίνησαν όλα (που ίσως και να παραπέμπει και σε S. King λιγουλάκι) απέχει παρασάγγας από την υπερβολή και τις καρικατούρες που έχουμε συνηθίσει να συναντάμε σε Ιαπωνικά έργα (ίσως επειδή είναι βιβλίο και όχι μάνγκα)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τρόμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τρόμος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα, Αυγούστου 16, 2010
Πέμπτη, Ιουλίου 22, 2010
Είναι κλασικό επειδή δουλεύει - Το στόμα του Διαβόλου, Α. Κρύσιλας
Το σημερινό ποστ είναι για άλλη μια ανθολογία Έλληνα συγγραφέα, αυτή τη φορά ανθολογία τρόμου.
Ο Κρύσιλας είναι γνωστός για τις ιστορίες που είχε εκδόσει σε κάποιες από τις (κλασσικές πλέον) συλλογές τις Ωρώρα, τρεις από τις οποίες είναι στο βιβλίο αυτό.
Αν μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς με μία λέξη τις ιστορίες του Κρύσιλα, αυτή θα ήταν κλασικές. Όχι στην ποιότητα (αν και το αποτέλεσμα είναι σταθερά πολύ καλό) όσο στον τρόπο γραφής. Οι ιστορίες είναι γραμμένες στις παραδοσιακές φόρμες του μεταφυσικού, ατμοσφαιρικού τρόμου, παραπέμποντας σε παλαιότερες εποχές, με θεματολογία που έχουμε ξανασυναντήσει, αλλά γραμμένες με όρεξη και ρυθμό που κρατάει τον αναγνώστη.
Η ομώνυμη ιστορία είναι από βιβλίο της Ωρόρα. Μερικά αγόρια επισκέπτονται έναν αγωγό όμβριων υδάτων ως δοκιμασία θάρρους, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του βιβλίου.
Η "Νύχτα τρόμου" είναι μια περίεργη ιστορία, κυρίως στη λογική της. Αν ο αναγνώστης δεν κολλήσει στα σημεία που δε βγάζουν και τόσο νόημα, θα ανταμειφθεί με μια ισχυρή ανατροπή. Αν όχι... έχουμε κι άλλες που ακολουθούν.
"Ο καθρέφτης", επίσης από Ωρόρα παίρνει άλλο ένα κλασσικό θέμα, το παλιό αρχοντικό που κρύβει ένα μυστικό και τον ήρωα που δεν αντέχει να το αντιμετωπίσει. Ωραία στημένο, αλλά παραμένει πολυφορεμένο θέμα.
"Τρέλα": Μια καθαρά "Ελληνική" ιστορία, με έναν φαντάρο στη σκοπιά να συναντάει... ας μη σας το χαλάσω. Πάντως είναι από τις ιστορίες που αναπροσαρμώζει τα μοτίβα στην Ελληνική πραγματικότητα.
Το ίδιο κάνει και το "Ψιλόβροχο", δένει άλλο ένα κλασσικό θέμα με την κίνηση της Αθήνας. Ο γνώριμος δρόμος της Πανώρμου έγινε κατά τη διάρκειά του ιδανικό σκηνικό για την ιστορία. Από τις πολύ καλές στιγμές του
Οι "Παιδικοί Φόβοι" είναι μάλλον η παραφωνία που κάνει το βιβλίο πιο ενδιαφέρον: ένα παιδί, ένας ψυχολόγος και ο μπαμπούλας. Εξαίρετη ιστορία και ένα βήμα πιο πέρα από το κλασσικό μοτίβο που υπάρχει εδώ.
Το "Τέρας" είναι Lovecraft with a twist. Επίσης δημοσιευμένη στην Ωρόρα, γραμμένη σαν χειρόγραφο ημερολόγιο, παίζει εξαιρετικά με τη θεματολογία της και κλείνει το βιβλίο με μια εξαίρετη ανατροπή.
Οι φαν του τρόμου τρέξτε να πάρετε το βιβλίο εδώ και τώρα. Είναι μία ακόμα πετυχημένη εκτέλεση όλων αυτών των ιστοριών που αγαπήσαμε.
Όχι ότι οι υπόλοιποι δε θα περάσουν καλά διαβάζοντάς το...
Ο Κρύσιλας είναι γνωστός για τις ιστορίες που είχε εκδόσει σε κάποιες από τις (κλασσικές πλέον) συλλογές τις Ωρώρα, τρεις από τις οποίες είναι στο βιβλίο αυτό.
Αν μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς με μία λέξη τις ιστορίες του Κρύσιλα, αυτή θα ήταν κλασικές. Όχι στην ποιότητα (αν και το αποτέλεσμα είναι σταθερά πολύ καλό) όσο στον τρόπο γραφής. Οι ιστορίες είναι γραμμένες στις παραδοσιακές φόρμες του μεταφυσικού, ατμοσφαιρικού τρόμου, παραπέμποντας σε παλαιότερες εποχές, με θεματολογία που έχουμε ξανασυναντήσει, αλλά γραμμένες με όρεξη και ρυθμό που κρατάει τον αναγνώστη.
Η ομώνυμη ιστορία είναι από βιβλίο της Ωρόρα. Μερικά αγόρια επισκέπτονται έναν αγωγό όμβριων υδάτων ως δοκιμασία θάρρους, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του βιβλίου.
Η "Νύχτα τρόμου" είναι μια περίεργη ιστορία, κυρίως στη λογική της. Αν ο αναγνώστης δεν κολλήσει στα σημεία που δε βγάζουν και τόσο νόημα, θα ανταμειφθεί με μια ισχυρή ανατροπή. Αν όχι... έχουμε κι άλλες που ακολουθούν.
"Ο καθρέφτης", επίσης από Ωρόρα παίρνει άλλο ένα κλασσικό θέμα, το παλιό αρχοντικό που κρύβει ένα μυστικό και τον ήρωα που δεν αντέχει να το αντιμετωπίσει. Ωραία στημένο, αλλά παραμένει πολυφορεμένο θέμα.
"Τρέλα": Μια καθαρά "Ελληνική" ιστορία, με έναν φαντάρο στη σκοπιά να συναντάει... ας μη σας το χαλάσω. Πάντως είναι από τις ιστορίες που αναπροσαρμώζει τα μοτίβα στην Ελληνική πραγματικότητα.
Το ίδιο κάνει και το "Ψιλόβροχο", δένει άλλο ένα κλασσικό θέμα με την κίνηση της Αθήνας. Ο γνώριμος δρόμος της Πανώρμου έγινε κατά τη διάρκειά του ιδανικό σκηνικό για την ιστορία. Από τις πολύ καλές στιγμές του
Οι "Παιδικοί Φόβοι" είναι μάλλον η παραφωνία που κάνει το βιβλίο πιο ενδιαφέρον: ένα παιδί, ένας ψυχολόγος και ο μπαμπούλας. Εξαίρετη ιστορία και ένα βήμα πιο πέρα από το κλασσικό μοτίβο που υπάρχει εδώ.
Το "Τέρας" είναι Lovecraft with a twist. Επίσης δημοσιευμένη στην Ωρόρα, γραμμένη σαν χειρόγραφο ημερολόγιο, παίζει εξαιρετικά με τη θεματολογία της και κλείνει το βιβλίο με μια εξαίρετη ανατροπή.
Οι φαν του τρόμου τρέξτε να πάρετε το βιβλίο εδώ και τώρα. Είναι μία ακόμα πετυχημένη εκτέλεση όλων αυτών των ιστοριών που αγαπήσαμε.
Όχι ότι οι υπόλοιποι δε θα περάσουν καλά διαβάζοντάς το...
Τρίτη, Ιουλίου 13, 2010
Και η βία θέλει συναίσθημα - The lost - Jack Ketchum
O Jack Ketchum είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς τρόμου. Η δυνατή πένα του και το ταλέντο του να σκιαγραφεί πετυχημένα χαρακτήρες βοηθούν, αλλά λατρεύω το πώς δε δειλιάζει να ξεπεράσει τα όρια και να πάει σε μέρη που άλλοι συνάδελφοί του δεν μπορούν. Το "Κορίτσι της διπλανής πόρτας" ήταν ένα από τα βιβλία που με έχει σημαδέψει βαθύτατα και επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο διαβάζω βιβλία. Ενδεχομένως και τον τρόπο με τον οποίο ζώ.
Το The Lost είναι το βιβλίο που έγραψε το 2001 (5 χρόνια μετά το Girl Next Door) βασισμένος στη ζωή του κατά συρροή δολοφόνου Charles Schmid. Μεταφέρθηκε σε ταινία το 2006.
1969: O Ray Pye είναι κάτι σαν τοπικός ήρωας στην πόλη Sparta του New Jersey. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει. Με τις καουμπόικες μπότες του, τη μάσκαρα στα μάτια και το περίεργο βάδισμά του είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Εγωκεντρικός, φαντασμένος και ανασφαλής, έχει μαζέψει γύρω του δύο άλλους ανασφαλείς συνομιλίκους του, τον Tim και τη Jennifer, που είναι άβουλα υποχείριά του. Μέχρι που στη ζωή του μπαίνουν δύο γυναίκες που δεν εντυπωσιάζονται από τον ήρωά μας, τα άβουλα υποχείριά του ξυπνάνε, στέλνοντάς τον εκτός ελέγχου.
Πράγματα βγαλμένα από τη ζωή θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο... Μόνο πως ο Ray και οι δύο "βοηθοί" του, πίσω στο 1965, είχαν πυροβολήσει δύο κατασκηνώτριες για πλάκα και ποτέ δεν καταδικάστηκαν παρόλο που τους υποπτεύονταν. Όταν και η δεύτερη κοπέλα πεθαίνει, μετά από 4 χρόνια που βρισκόταν σε κόμμα, οι δύο αστυνομικοί που είχαν αναλάβει τότε την υπόθεση αποφασίζουν να την ξανανοίξουν. Και, όταν μιλάμε για ένα άτομο που σκότωσε για πλάκα 2 κοπέλες και που βγαίνει εκτός ελέγχου, το καστ θα έχει μικρύνει πολύ μέχρι το τέλος του βιβλίου.
Όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του Κέτσαμ της περιόδου εκείνης, έτσι κι εδώ ξεχωρίζουν οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες και η εξαιρετική γραφή. Το υπερφυσικό απουσιάζει πλήρως, αλλά η αποτύπωση της κοινωνίας και των χαρακτήρων κρατάνε το ενδιαφέρον. Το μεγάλο μου παράπονο όμως είναι το ότι, σε αντίθεση με τα εξαιρετικά The Girl Next Door και Red, εδώ έχουμε ένα μεγάλο βιβλίο (400 σελίδες) που αργεί πολύ να χτίσει την ένταση και κουράζει λιγουλάκι. Και όταν φτάνει η ώρα του μεγάλου μπαμ, το αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να χτυπήσει όλες εκείνες τις ευαίσθητες χορδές που θέλει ένας αναγνώστης τρόμου για να το... ας πούμε ευχαριστηθεί.
Επειδή όμως προσπαθώ για κάθε φετεινό βιβλίο να γράψω και το τι έμαθα, θα ξεχωρίσω από εδώ την αρχική διπλή δολοφονία.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όταν διαβάζω τρόμο θέλω να νιώσω ανατριχίλα, το "Όχι, δε γίνεται αυτό!". Ο Lovecraft ή ο Straub με κάνουν να νιώσω έτσι με τις υπόνοιες που αφήνουν. Ο Μasterton το ίδιο, καθώς η βία που περιγράφει ξεπερνάει τα όρια με ευφάνταστα σαδιστικούς τρόπους.
Η σκηνή είναι απλή: δύο κοπέλες και ένας που τις πυροβολεί με την καραμπίνα του. Έχω διαβάσει πολύ χειρότερα πράγματα (ποιος μπορεί να ξεχάσει εξάλλου το γατάκι από το "Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται" ή την κορύφωση του Κοριτσιού της Διπλανής Πόρτας), όμως εδώ κάθε λέξη, κάθε γραμμή με πονούσε...Κι αυτό έπειδη κάθε λέξη είναι γραμμένη με συναίσθημα. Ο συγγραφέας νοιάζεται για τις χαρακτήρες του και έχει την πένα για να το εκφράσει. Έτσι, χωρίς ευφάνταστες περιγραφές εντοσθίων και λουτρά αίματος, ο τρόμος του βίαιου θανάτου περνάει στον αναγνώστη.
Δυστυχώς, στο υπόλοιπο βιβλίο ο Ketchum δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά, αν και φαντάζομαι ότι το αποτέλεσμα θα είναι ήδη δυνατό για όποιον το διαβάσει χωρίς να είναι hardcore οπαδός του τρόμου. Αλλά και ο χοροράς θα το χαρεί φαντάζομαι, αν και θα πρότεινα κάποιο από τα παλιότερα βιβλία του συγγραφέα, όπως το The Girl Next Door ή το She wakes
Το The Lost είναι το βιβλίο που έγραψε το 2001 (5 χρόνια μετά το Girl Next Door) βασισμένος στη ζωή του κατά συρροή δολοφόνου Charles Schmid. Μεταφέρθηκε σε ταινία το 2006.
1969: O Ray Pye είναι κάτι σαν τοπικός ήρωας στην πόλη Sparta του New Jersey. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει. Με τις καουμπόικες μπότες του, τη μάσκαρα στα μάτια και το περίεργο βάδισμά του είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Εγωκεντρικός, φαντασμένος και ανασφαλής, έχει μαζέψει γύρω του δύο άλλους ανασφαλείς συνομιλίκους του, τον Tim και τη Jennifer, που είναι άβουλα υποχείριά του. Μέχρι που στη ζωή του μπαίνουν δύο γυναίκες που δεν εντυπωσιάζονται από τον ήρωά μας, τα άβουλα υποχείριά του ξυπνάνε, στέλνοντάς τον εκτός ελέγχου.
Πράγματα βγαλμένα από τη ζωή θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο... Μόνο πως ο Ray και οι δύο "βοηθοί" του, πίσω στο 1965, είχαν πυροβολήσει δύο κατασκηνώτριες για πλάκα και ποτέ δεν καταδικάστηκαν παρόλο που τους υποπτεύονταν. Όταν και η δεύτερη κοπέλα πεθαίνει, μετά από 4 χρόνια που βρισκόταν σε κόμμα, οι δύο αστυνομικοί που είχαν αναλάβει τότε την υπόθεση αποφασίζουν να την ξανανοίξουν. Και, όταν μιλάμε για ένα άτομο που σκότωσε για πλάκα 2 κοπέλες και που βγαίνει εκτός ελέγχου, το καστ θα έχει μικρύνει πολύ μέχρι το τέλος του βιβλίου.
Όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του Κέτσαμ της περιόδου εκείνης, έτσι κι εδώ ξεχωρίζουν οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες και η εξαιρετική γραφή. Το υπερφυσικό απουσιάζει πλήρως, αλλά η αποτύπωση της κοινωνίας και των χαρακτήρων κρατάνε το ενδιαφέρον. Το μεγάλο μου παράπονο όμως είναι το ότι, σε αντίθεση με τα εξαιρετικά The Girl Next Door και Red, εδώ έχουμε ένα μεγάλο βιβλίο (400 σελίδες) που αργεί πολύ να χτίσει την ένταση και κουράζει λιγουλάκι. Και όταν φτάνει η ώρα του μεγάλου μπαμ, το αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να χτυπήσει όλες εκείνες τις ευαίσθητες χορδές που θέλει ένας αναγνώστης τρόμου για να το... ας πούμε ευχαριστηθεί.
Επειδή όμως προσπαθώ για κάθε φετεινό βιβλίο να γράψω και το τι έμαθα, θα ξεχωρίσω από εδώ την αρχική διπλή δολοφονία.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όταν διαβάζω τρόμο θέλω να νιώσω ανατριχίλα, το "Όχι, δε γίνεται αυτό!". Ο Lovecraft ή ο Straub με κάνουν να νιώσω έτσι με τις υπόνοιες που αφήνουν. Ο Μasterton το ίδιο, καθώς η βία που περιγράφει ξεπερνάει τα όρια με ευφάνταστα σαδιστικούς τρόπους.
Η σκηνή είναι απλή: δύο κοπέλες και ένας που τις πυροβολεί με την καραμπίνα του. Έχω διαβάσει πολύ χειρότερα πράγματα (ποιος μπορεί να ξεχάσει εξάλλου το γατάκι από το "Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται" ή την κορύφωση του Κοριτσιού της Διπλανής Πόρτας), όμως εδώ κάθε λέξη, κάθε γραμμή με πονούσε...Κι αυτό έπειδη κάθε λέξη είναι γραμμένη με συναίσθημα. Ο συγγραφέας νοιάζεται για τις χαρακτήρες του και έχει την πένα για να το εκφράσει. Έτσι, χωρίς ευφάνταστες περιγραφές εντοσθίων και λουτρά αίματος, ο τρόμος του βίαιου θανάτου περνάει στον αναγνώστη.
Δυστυχώς, στο υπόλοιπο βιβλίο ο Ketchum δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά, αν και φαντάζομαι ότι το αποτέλεσμα θα είναι ήδη δυνατό για όποιον το διαβάσει χωρίς να είναι hardcore οπαδός του τρόμου. Αλλά και ο χοροράς θα το χαρεί φαντάζομαι, αν και θα πρότεινα κάποιο από τα παλιότερα βιβλία του συγγραφέα, όπως το The Girl Next Door ή το She wakes
Δευτέρα, Ιουλίου 12, 2010
Σπάζοντας το κλισέ - The Stake, R. Laymon
Ας υποθέσουμε ότι διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα τρόμου. Δύο ζευγάρια καταλήγουν σε μια ερειπωμένη πόλη της Αμερικής ( ο ένας από τους συζύγους μάλιστα είναι και συγγραφέας βιβλίων τρόμου) και, στο υπόγειο ενός εγκαταλελειμένου ξενοδοχείου ανακαλύπτουν το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας με ένα παλούκι περασμένο στην καρδιά της.
Τη συνέχεια όλοι τη γνωρίζετε: βγάζουν το παλούκι, το πτώμα ζωντανεύει και αρχίζει να δαγκώνει κόσμο. Όλοι έχουμε διαβάσει κάποια παρόμοια ιστορία ή έχουμε δει μια ταινία σαν κι αυτή. Όχι όμως στο βιβλίο του Laymon.
Το The Stake (Παλούκι στην Καρδιά, εκδόσεις Οξύ) είναι ένα βιβλίο για έναν πετυχημένο συγγραφέα τρόμου που, μετά από παρότρυνση του γείτονά του, αρχίζει να γράφει για το περίεργο αυτό πτώμα που ανακάλυψε στην ερειπωμένη πόλη, προσπαθώντας να μιμηθεί την εμπορική επιτυχία του Amytiville House. Σταδιακά όμως αρχίζει να παθαίνει εμμονή με την υπόθεση. Το ξεπαλούκωμα όμως όλο και αναβάλλεται, ενώ ο ήρωας δείχνει να αγνοεί τα δύο ανθρώπινα τέρατα που απειλούν αυτόν και την οικογένειά του.
Ο μακαρίτης ο Laymon ήταν ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους spatter συγγραφείς . Ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, χαρακτηρίζεται από τους ζωντανούς χαρακτήρες που γράφει, τις πολλές και έντονα γραμμένες ερωτικές σκηνές του (όχι πάντα με συνέναιση) και την άγρια βία. Στο συγκεκριμένο βιβλίο συναντάει κανείς και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, αλλά την παράσταση την κλέβει το πώς δεν ακολουθεί την πεπατημένη, επαναπροσδιορίζοντας όλον τον βαμπιρικό μύθο γύρω από το παλούκι που παραμένει στο πτώμα και την αμφιβολία για τη φύση του.
Ένα καλό δείγμα του πώς κάθε κλισέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντίστροφα για να δώσει νέα πνοή σε ένα κουρασμένο είδος.
Τη συνέχεια όλοι τη γνωρίζετε: βγάζουν το παλούκι, το πτώμα ζωντανεύει και αρχίζει να δαγκώνει κόσμο. Όλοι έχουμε διαβάσει κάποια παρόμοια ιστορία ή έχουμε δει μια ταινία σαν κι αυτή. Όχι όμως στο βιβλίο του Laymon.
Το The Stake (Παλούκι στην Καρδιά, εκδόσεις Οξύ) είναι ένα βιβλίο για έναν πετυχημένο συγγραφέα τρόμου που, μετά από παρότρυνση του γείτονά του, αρχίζει να γράφει για το περίεργο αυτό πτώμα που ανακάλυψε στην ερειπωμένη πόλη, προσπαθώντας να μιμηθεί την εμπορική επιτυχία του Amytiville House. Σταδιακά όμως αρχίζει να παθαίνει εμμονή με την υπόθεση. Το ξεπαλούκωμα όμως όλο και αναβάλλεται, ενώ ο ήρωας δείχνει να αγνοεί τα δύο ανθρώπινα τέρατα που απειλούν αυτόν και την οικογένειά του.
Ο μακαρίτης ο Laymon ήταν ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους spatter συγγραφείς . Ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, χαρακτηρίζεται από τους ζωντανούς χαρακτήρες που γράφει, τις πολλές και έντονα γραμμένες ερωτικές σκηνές του (όχι πάντα με συνέναιση) και την άγρια βία. Στο συγκεκριμένο βιβλίο συναντάει κανείς και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, αλλά την παράσταση την κλέβει το πώς δεν ακολουθεί την πεπατημένη, επαναπροσδιορίζοντας όλον τον βαμπιρικό μύθο γύρω από το παλούκι που παραμένει στο πτώμα και την αμφιβολία για τη φύση του.
Ένα καλό δείγμα του πώς κάθε κλισέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντίστροφα για να δώσει νέα πνοή σε ένα κουρασμένο είδος.
Σάββατο, Ιουλίου 10, 2010
Εταιρικός τρόμος - T. Ligotti, My work is not yet done
Υπάρχουν πολλοί τρόμοι στη σύγχρονη εποχή. Επιδημίες, τρομοκρατία, εγκληματικότητα, τεχνολογία δίχως φραγμούς, αποξένωση από το συνάνθρωπο, (παρα-)κρατική παρακολούθηση και καταστολή. Όλοι αυτοί οι τρόμοι έχουν εκφραστεί πολλές φορές στη λογοτεχνία τρόμου και με διαφορετικούς τρόπους. Έχω δει όμως πραγματικά λίγα έργα για τον τρόμο που ονομάζεται "σύγχρονες εταιρείες".
Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομαχτικό με τον σύγχρονο εταιρικό κόσμο: Το άγχος στο οποίο υπόκειται καθημερινά το στέλεχός του, οι καταπιεστικές σχέσεις εξουσίας ή η απρόσωπες οντότητες (μέτοχοι) και οι άγνωστοι (manager και HR) που αποφασίζουν για τους ανθρώπους σα να είναι απλοί αριθμοί;
Όπως και να είναι, ο Ligotti στο βιβλίο του αυτό εμπνέεται από τον τρόμο του εταιρικού βίου για να πλάσει τρεις ιστορίες. Στην ομώνυμη, ένας υπάλληλος απολύεται από την επιχείρηση που δουλεύει και σχεδιάζει να εκδικηθεί τον τμηματάρχη του και τους προϊστάμενους του τμήματός του, οι οποίοι και συνομώτησαν για να απολυθεί. Όταν όμως αποκτά ξαφνικά υπερφυσικές δυνάμεις η εκδίκησή του αγγίζει νέα όρια.
Στην νουβέλλα αυτή η Καφκική παράνοια συναντάει μια ιδιάζουσα πρωτοπρόσωπη γραφή που θυμίζει Lovecraft και μια γκροτέσκα εικονογραφία που παραπέμπει σε Clive Barker. Χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό διαβάζεται ευχάριστα μέχρι και το (όχι ικανοποιητικό) τέλος της.
Οι άλλες δύο ιστορίες είναι περισσότερο συμπληρώματα της νουβέλλας. Στο "I Have a Special Plan for This World," είναι η Καφκική περιγραφή μιας πόλης που ζεί από μια εταιρία παραγωγής χαρτιού και που πολιορκείται από μια κίτρινη ομίχλη. Ενδιαφέρον διήγημα, μέχρι και την εξαίρετη ανατροπή στο τέλος του, που θα μπορούσε άνετα να επεκταθεί και σε νουβέλα.
Το "The Nightmare Network" θυμίζει περισσότερο Νέο Κύμα ΕΦ παρά τρόμο. Βινιέτες που συνδέονται η μία με την άλλη για να δώσουν ένα εφιαλτικό διήγημα όπου αφηρημένες έννοιες περιγράφονται με όρους επιχειρήσεων (και είναι πιο ενδιαφέρον από όσο το περιγράφω)
Το βιβλίο ήταν η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και δεν με κέρδισε, αν και ακούω από πολλούς φαν του ότι είναι από τα πιο απογοητευτικά βιβλία του (και προτείνουν τις συλλογές του Teatro Grotesco ή το "Nightmare Factory" - μεταφρασμένο και στα Ελληνικά ως "Εργοστάσιο Εφιαλτών" από τις εκδόσεις Οξύ.)
Παρόλα αυτά, η ιδέα του "εταιρικού τρόμου" με κέρδισε και θεωρώ μεγάλο κρίμα που δεν τη συναντάμε συχνότερα...
Σάββατο, Απριλίου 10, 2010
Γνώριζε αυτό για το οποίο γράφεις - She Wakes, J. Ketchum
Υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι πρέπει να "γράφεις για αυτό που γνωρίζεις". Πολλοί συγγραφείς έχουν ακολουθήσει τον κανόνα αυτό με αποτέλεσμα ο χώρος του βιβλίου να έχει γεμίσει με αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που αφορούν τον συγγραφέα και 5-6 γνωστούς του.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."
Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum
Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.
Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."
Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum
Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.
Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009
Lovecraft's Book - R. Lupoff
Ο H.P.Lovecraft ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση συγγραφέα. Το γεγονός ότι στα έργα του έμπλεκε και πραγματικές πηγές για να κάνει πιο τρομαχικές τις ιστορίες του, καθώς και το ότι είχε μια μυστηριώδη ζωή, έχει κάνει πολλούς συνεχιστές του να τον τοποθετούν ως έναν "Προφήτη των Μεγάλων Παλαιών" (1)
Ο συγγραφέας είναι γνωστός για τις ρατσιστικές απόψεις του (2)
Σε ένα παλαιοβιβλιοπολείο μπορείς να βρεις οτιδήποτε(3)
Ξεκινώντας από τις τρεις αυτές παραδοχές φτάνουμε στο σημερινό ποστ μας...
Είναι γνωστό ότι λόγω του (1) ο Lovecraft εμφανίζεται πολλές φορές πρωταγωνιστής σε έργα τρόμου (πχ στην ταινία Necronomicon, στο Graphic Novel Lovecraft ή στο - Ελληνικό - βιβλίο το Δαιμόνιο της γραφής) Ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να σκεφτεί να κάνει το ίδιο βασισμένος στις πολιτικές του απόψεις (2), ειδικά σε μια περίοδο που μια μεγάλη υπόγεια μάχη παρατάξεων συγκλόνιζε την Αμερική. Αυτός ο κάποιος είναι ο Richard Lupoff και στο βιβλίο του Lovecraft's Book βάζει το συγγραφέα να προσεγγίζεται από πράκτορες των Ναζί που, υποσχόμενοί του ότι θα εκδόσουν μια ανθολογία με τις ιστορίες του, προσπαθούν να τον πείσουν να γράψει την Αμερικάνικη εκδοχή του Ναζιστικού Μανιφέστου.
Πού κολλάει το (3); Στο ότι το πέτυχα τη Δευτέρα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το αγόρασα δίχως δεύτερ σκέψη, έκατσα δε και το διάβασα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαθητικό κατασκοπικό θρίλερ, που όμως η παρουσία της παρέας του Weird Tales το κάνει απίστευτα διασκεδαστικό. Ο συγγραφέας προφασίζεται ότι αποκαλύπτει μια συνομωσία και κάνει πολύ καλή δουλειά για να πείσει τον αναγνώστη (ο Lovecraft είχε το προφίλ του ανθρώπου που θα μπορούσε να είχε ασπαστεί τις ιδέες αυτές) αν και δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα, ιδίως προς το τέλος. Καταφέρνει όμως να δώσει μια πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
Όμως αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, το βιβλίο, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, φαντάζομαι θα ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς (έτσι Μανώλη; )
Ο συγγραφέας είναι γνωστός για τις ρατσιστικές απόψεις του (2)
Σε ένα παλαιοβιβλιοπολείο μπορείς να βρεις οτιδήποτε(3)
Ξεκινώντας από τις τρεις αυτές παραδοχές φτάνουμε στο σημερινό ποστ μας...
Είναι γνωστό ότι λόγω του (1) ο Lovecraft εμφανίζεται πολλές φορές πρωταγωνιστής σε έργα τρόμου (πχ στην ταινία Necronomicon, στο Graphic Novel Lovecraft ή στο - Ελληνικό - βιβλίο το Δαιμόνιο της γραφής) Ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να σκεφτεί να κάνει το ίδιο βασισμένος στις πολιτικές του απόψεις (2), ειδικά σε μια περίοδο που μια μεγάλη υπόγεια μάχη παρατάξεων συγκλόνιζε την Αμερική. Αυτός ο κάποιος είναι ο Richard Lupoff και στο βιβλίο του Lovecraft's Book βάζει το συγγραφέα να προσεγγίζεται από πράκτορες των Ναζί που, υποσχόμενοί του ότι θα εκδόσουν μια ανθολογία με τις ιστορίες του, προσπαθούν να τον πείσουν να γράψει την Αμερικάνικη εκδοχή του Ναζιστικού Μανιφέστου.
Πού κολλάει το (3); Στο ότι το πέτυχα τη Δευτέρα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το αγόρασα δίχως δεύτερ σκέψη, έκατσα δε και το διάβασα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαθητικό κατασκοπικό θρίλερ, που όμως η παρουσία της παρέας του Weird Tales το κάνει απίστευτα διασκεδαστικό. Ο συγγραφέας προφασίζεται ότι αποκαλύπτει μια συνομωσία και κάνει πολύ καλή δουλειά για να πείσει τον αναγνώστη (ο Lovecraft είχε το προφίλ του ανθρώπου που θα μπορούσε να είχε ασπαστεί τις ιδέες αυτές) αν και δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα, ιδίως προς το τέλος. Καταφέρνει όμως να δώσει μια πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
Όμως αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, το βιβλίο, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, φαντάζομαι θα ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς (έτσι Μανώλη; )
Τρίτη, Δεκεμβρίου 01, 2009
To the Victor the spoils
Τις τελευταίες μέρες νιώθω διπλά περίφανος. Όχι μόνο τελείωσα το φετεινό NaNoWriMo, αλλά, ψάχνοντας στη μπλογκόσφαιρα είδα κάτι που με γέμισε καμάρι.
Για όσους δε γνωρίζουν τι εστί NaNoWriMo, ας επισκεφτούν το www.nanowrimo.org Αν πάλι βαριούνται, ας τους πω ότι είναι ένα event που γίνεται κάθε Νοέμβριο και στο οποιο οι συμμετέχοντες πρέπει μέσα σε ένα μηνα να γράψουν ένα μυθιστόρημα τουλάχιστον 50000 λέξεων.
Το ξέρω, ακούγεται αδύνατο, αλλα το έχω κάνει ήδη δυο φορες και είναι δυνατό να το κανεις με κόπο και τρόπο (αν και αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει Ουαλή που έφτασε τις 200+ χιλιάδες μέσα στο Νοέμβρη). Πρώτη φορα που συμμετείχα ήταν το 2005 με ένα μυθιστόρημα, κάπου μεταξύ εφηβικής ιστορίας και Cthulhu Mythos, με τίτλο "Ο Οίκος του Θεού" και ένα αγόρι σε διακοπές σε ένα Ελληνικό ξερονήσι. Έμεινε στις 22000 λέξεις και στο συρτάρι μου, γιατί ΔΕΝ.
Το 2006 δοκίμασα σε αστική φαντασία την "αναζήτηση των Οχτώ". Δεν έφτασα πάνω από τις 28000 λέξεις, αλλα ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ξαναγράψω από την αρχή το βιβλίο, γιατί θεωρώ ότι έχει προοπτικές, αλλα θέλει ριζικές αλλαγές στη δομή για να δούλεψει.
Το 2007 έκατσα και έγραψα τις 50000 πρώτες λέξεις από το "Σακάτες Άγιοι", στο οποιο μετά προστέθηκαν άλλες 10 χιλιάδες και που θα παχύνει κι άλλο τώρα που το ξαναγράφω. Sword and Sorcery με ιδιαιτερότητες, πιστεύω σε αυτό, αλλα θέλει δουλειά ακόμα μέχρι να κάνει τις βόλτες του σε εγχώριους εκδοτικούς.
Το 2008 τον μπούλο λόγω στρατού.
Φέτος έπιασα μια ιδέα που μου ήρθε την πρώτη φορα που πάτησα το πόδι μου στην εδώ σχολη μου. Σταδιακά τη δούλεψα για ένα μηνα μέχρι που αποφάσισα ότι έχω αρκετό υλικό για να βγάλω περίπου 40 χιλιάδες λέξεις, άντε 50K αν το τράβαγα λίγο. 50 χιλιάδες λέξεις μετά και μόλις που πρόλαβα να μπαίνω στο ζουμί της υπόθεσης, μετά τα ατέλειωτα building ups και με άλλες 20+ χιλιάδες να μου χρειάζονται για να την τελειώσω.
Θέλει πολλές διορθώσεις, διότι έκατσα να το γράψω στα Αγγλικά (και οι πρώτες 20 χιλιάδες λέξεις πρέπει να μου βγήκαν πραγματικά για τον μπούτσο καβάλα - τρέμω να τις ξαναδιαβάσω) αλλα στην πορεία μου βγήκαν ένα σωρό νέα πράγματα και πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες που λάτρεψα (ειδικά ο επιστάτης αξίζει ένα δικό του βιβλίο ο άτιμος). Όταν δε έφτασα σε μια σκηνή τρόμου προς το τέλος είχα τρομοκρατηθεί και ο ίδιος ενώ την έγγραφα,και αυτό πρέπει να λέει κάτι (και όχι απαραίτητα ότι είμαι φοβητσιάρης).
Θέμα του ένας Έλληνας προγραμματιστής στα Ουαλικά εδάφη, σε μια εταιρία που αναπτύσσει cutting edge software, και που διαφορα ανεξήγητα φαίνονται να συμβαίνουν σε αυτή. Προσωρινός τίτλος: Deamons Labyrinth ενώ μπορώ να το χαρακτηρίσω ως technothriller meets supernartural horror.
Α, ναι, ο δεύτερος λόγος που ανέφερα: Τα παιδιά από τη Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. διάβασαν προσεκτικά το άρθρο μου για τον "Άντρα στο όχι και τόσο ψηλό κάστρο" και, μετά από σοβαρή σκέψη που, όπως φαίνεται, διήρκεσε 2 μήνες, έγραψαν μια απάντηση σε αυτό, αντάξια της οξυδέρκειας και της σοβαρότητας τους.
Σταμάτη, ειλικρινά, ευχαριστώ πολύ που ξόδεψες τόσον από τον πολύτιμο χρόνο σου για έναν τιποτένιο σαν κι εμενα. Ξέρω ποσο πιο σοβαρά πράγματα έχεις να κανεις εσύ και η λέσχη σου.
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν το άρθρο εδώ, (τίτλος: "Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και οι άλλοι… Εισαγωγή στον ΚΑΨΗΜΑΚ") είναι, πιστεύω, κείμενο που αποζημιώνει τον αναγνώστη.
Για όσους δε γνωρίζουν τι εστί NaNoWriMo, ας επισκεφτούν το www.nanowrimo.org Αν πάλι βαριούνται, ας τους πω ότι είναι ένα event που γίνεται κάθε Νοέμβριο και στο οποιο οι συμμετέχοντες πρέπει μέσα σε ένα μηνα να γράψουν ένα μυθιστόρημα τουλάχιστον 50000 λέξεων.
Το ξέρω, ακούγεται αδύνατο, αλλα το έχω κάνει ήδη δυο φορες και είναι δυνατό να το κανεις με κόπο και τρόπο (αν και αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει Ουαλή που έφτασε τις 200+ χιλιάδες μέσα στο Νοέμβρη). Πρώτη φορα που συμμετείχα ήταν το 2005 με ένα μυθιστόρημα, κάπου μεταξύ εφηβικής ιστορίας και Cthulhu Mythos, με τίτλο "Ο Οίκος του Θεού" και ένα αγόρι σε διακοπές σε ένα Ελληνικό ξερονήσι. Έμεινε στις 22000 λέξεις και στο συρτάρι μου, γιατί ΔΕΝ.
Το 2006 δοκίμασα σε αστική φαντασία την "αναζήτηση των Οχτώ". Δεν έφτασα πάνω από τις 28000 λέξεις, αλλα ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ξαναγράψω από την αρχή το βιβλίο, γιατί θεωρώ ότι έχει προοπτικές, αλλα θέλει ριζικές αλλαγές στη δομή για να δούλεψει.
Το 2007 έκατσα και έγραψα τις 50000 πρώτες λέξεις από το "Σακάτες Άγιοι", στο οποιο μετά προστέθηκαν άλλες 10 χιλιάδες και που θα παχύνει κι άλλο τώρα που το ξαναγράφω. Sword and Sorcery με ιδιαιτερότητες, πιστεύω σε αυτό, αλλα θέλει δουλειά ακόμα μέχρι να κάνει τις βόλτες του σε εγχώριους εκδοτικούς.
Το 2008 τον μπούλο λόγω στρατού.
Φέτος έπιασα μια ιδέα που μου ήρθε την πρώτη φορα που πάτησα το πόδι μου στην εδώ σχολη μου. Σταδιακά τη δούλεψα για ένα μηνα μέχρι που αποφάσισα ότι έχω αρκετό υλικό για να βγάλω περίπου 40 χιλιάδες λέξεις, άντε 50K αν το τράβαγα λίγο. 50 χιλιάδες λέξεις μετά και μόλις που πρόλαβα να μπαίνω στο ζουμί της υπόθεσης, μετά τα ατέλειωτα building ups και με άλλες 20+ χιλιάδες να μου χρειάζονται για να την τελειώσω.
Θέλει πολλές διορθώσεις, διότι έκατσα να το γράψω στα Αγγλικά (και οι πρώτες 20 χιλιάδες λέξεις πρέπει να μου βγήκαν πραγματικά για τον μπούτσο καβάλα - τρέμω να τις ξαναδιαβάσω) αλλα στην πορεία μου βγήκαν ένα σωρό νέα πράγματα και πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες που λάτρεψα (ειδικά ο επιστάτης αξίζει ένα δικό του βιβλίο ο άτιμος). Όταν δε έφτασα σε μια σκηνή τρόμου προς το τέλος είχα τρομοκρατηθεί και ο ίδιος ενώ την έγγραφα,και αυτό πρέπει να λέει κάτι (και όχι απαραίτητα ότι είμαι φοβητσιάρης).
Θέμα του ένας Έλληνας προγραμματιστής στα Ουαλικά εδάφη, σε μια εταιρία που αναπτύσσει cutting edge software, και που διαφορα ανεξήγητα φαίνονται να συμβαίνουν σε αυτή. Προσωρινός τίτλος: Deamons Labyrinth ενώ μπορώ να το χαρακτηρίσω ως technothriller meets supernartural horror.
Α, ναι, ο δεύτερος λόγος που ανέφερα: Τα παιδιά από τη Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. διάβασαν προσεκτικά το άρθρο μου για τον "Άντρα στο όχι και τόσο ψηλό κάστρο" και, μετά από σοβαρή σκέψη που, όπως φαίνεται, διήρκεσε 2 μήνες, έγραψαν μια απάντηση σε αυτό, αντάξια της οξυδέρκειας και της σοβαρότητας τους.
Σταμάτη, ειλικρινά, ευχαριστώ πολύ που ξόδεψες τόσον από τον πολύτιμο χρόνο σου για έναν τιποτένιο σαν κι εμενα. Ξέρω ποσο πιο σοβαρά πράγματα έχεις να κανεις εσύ και η λέσχη σου.
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν το άρθρο εδώ, (τίτλος: "Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και οι άλλοι… Εισαγωγή στον ΚΑΨΗΜΑΚ") είναι, πιστεύω, κείμενο που αποζημιώνει τον αναγνώστη.
Κυριακή, Οκτωβρίου 04, 2009
Γράφοντας Ιστορίες - Ο τρόμος
Μόλις πριν λίγο τελειώσα το βιβλίο "Let the right one in" του σουηδού J.A. Lindvquist. Ίσως κάποιοι από εσάς να είχατε δει την κινηματογραφική μεταφορά του πέρσι ή να είχατε ακούσει τις διθυραμβικές κριτικές για την ταινία αυτή (προσωπικά με είχε αφήσει με ανάμεικτες εντυπώσεις αλλά το βιβλίο ήταν απείρως καλύτερο και τα όσα κόπηκαν από αυτό για την ταινία πιθανότατα θα έκαναν τους κριτικούς να μην πλέξουν διθυράμβους).
Το βιβλίο αυτό μου ξαναθύμισε κάτι πολύ βασικό για τον τρόμο: το θέμα πρέπει να μας αφορά.
Θέμα του βιβλίου είναι τα άτομα που επιλέγει ο καθένας να βάλει στη ζωή του και πώς αυτά τον επηρεάζουν. Ποιο είναι το σωστό άτομο να βάλεις μέσα; Είναι ένα θέμα που μας έχει απασχολήσει φαντάζομαι όλους. Ξεκινόντας από αυτό είναι εύκολο να μπεις στα διλήματα των χαρακτήρων, να καταλάβεις τον πόνο και τις αγωνίες τους και να αναρρωτηθείς: τι θα γινόταν αν ο μόνος σωστός για εμένα ήταν ένα τέρας;
Η πλειονότητα των ταινιών slasher για παράδειγμα αποτυγχάνουν ακριβώς εκεί: δεν αγκίζουν κάτι που μας αφορά όλους, αφού ο μανιακός που σφάζει αδιακρίτως ή για έναν αδιόρατο λόγο δεν πείθει πλέον μετά το Halloween. Όταν όμως βλέπεις "Τη Λάμψη" κάπου μέσα σου σκέφτεσαι ότι υπάρχουν στιγμές που ένιωθες τους δικούς σου να σε κρατάνε πίσω από τα σχέδιά σου και κάπου στον Τζακ Τόρενς βλέπεις τον εαυτό σου. Όταν βλέπεις τον Κόλπο του Αίματος του Μάριο Μπάβα σκέφτεσαι ότι για τόσα λεφτά ίσως και να σκότωνες τους υπόλοιπους κληρονόμους - ειδικά όταν αυτοί θα σε σκοτώσουν πρώτοι. Όταν διαβάζεις την Υπόθεση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ του Λάβκραφτ μπορείς να ταυτιστείς με τον ήρωα που μπλέκει επειδή είχε περιέργεια για κάτι που δεν έπρεπε ή το πως κάποιος που γνωρίζεις αποδεικνύεται ότι δεν είναι αυτός που ήταν.
Ο τρόμος είναι η μεγέθυνση όλων των φόβων μας, συνήθως σε ένα φανταστικό πλαίσιο. Ο έρημος δρόμος, ο ξένος με το ευγενικό χαμόγελο, η γοητευτική μυστηριώδης γυναίκα, εκείνο το σπυρί που εμφανίστηκε προχθες στο χέρι μας και δε λέει να σβήσει, η αναζήτηση του τέλειου συντρόφου (είχα γράψει μια ιστορία εμπνευσμένη από το θέμα πριν κανα τρίμηνο) όλα τα κοινά μας άγχη και φοβίες είναι υλικό για πετυχημένο τρόμο. Αρκεί να συνδεθούν πετυχημένα με το εκάστοτε τέρας.
Το βιβλίο αυτό μου ξαναθύμισε κάτι πολύ βασικό για τον τρόμο: το θέμα πρέπει να μας αφορά.
Θέμα του βιβλίου είναι τα άτομα που επιλέγει ο καθένας να βάλει στη ζωή του και πώς αυτά τον επηρεάζουν. Ποιο είναι το σωστό άτομο να βάλεις μέσα; Είναι ένα θέμα που μας έχει απασχολήσει φαντάζομαι όλους. Ξεκινόντας από αυτό είναι εύκολο να μπεις στα διλήματα των χαρακτήρων, να καταλάβεις τον πόνο και τις αγωνίες τους και να αναρρωτηθείς: τι θα γινόταν αν ο μόνος σωστός για εμένα ήταν ένα τέρας;
Η πλειονότητα των ταινιών slasher για παράδειγμα αποτυγχάνουν ακριβώς εκεί: δεν αγκίζουν κάτι που μας αφορά όλους, αφού ο μανιακός που σφάζει αδιακρίτως ή για έναν αδιόρατο λόγο δεν πείθει πλέον μετά το Halloween. Όταν όμως βλέπεις "Τη Λάμψη" κάπου μέσα σου σκέφτεσαι ότι υπάρχουν στιγμές που ένιωθες τους δικούς σου να σε κρατάνε πίσω από τα σχέδιά σου και κάπου στον Τζακ Τόρενς βλέπεις τον εαυτό σου. Όταν βλέπεις τον Κόλπο του Αίματος του Μάριο Μπάβα σκέφτεσαι ότι για τόσα λεφτά ίσως και να σκότωνες τους υπόλοιπους κληρονόμους - ειδικά όταν αυτοί θα σε σκοτώσουν πρώτοι. Όταν διαβάζεις την Υπόθεση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ του Λάβκραφτ μπορείς να ταυτιστείς με τον ήρωα που μπλέκει επειδή είχε περιέργεια για κάτι που δεν έπρεπε ή το πως κάποιος που γνωρίζεις αποδεικνύεται ότι δεν είναι αυτός που ήταν.
Ο τρόμος είναι η μεγέθυνση όλων των φόβων μας, συνήθως σε ένα φανταστικό πλαίσιο. Ο έρημος δρόμος, ο ξένος με το ευγενικό χαμόγελο, η γοητευτική μυστηριώδης γυναίκα, εκείνο το σπυρί που εμφανίστηκε προχθες στο χέρι μας και δε λέει να σβήσει, η αναζήτηση του τέλειου συντρόφου (είχα γράψει μια ιστορία εμπνευσμένη από το θέμα πριν κανα τρίμηνο) όλα τα κοινά μας άγχη και φοβίες είναι υλικό για πετυχημένο τρόμο. Αρκεί να συνδεθούν πετυχημένα με το εκάστοτε τέρας.
Παρασκευή, Ιουλίου 03, 2009
Movies: May - 2002
Γενικά, από όσες ταινίες του Lucky McGee έχω δει ως τώρα (The Woods, Red, MoH: Sick Girl) δεν μπορούσα να καταλάβω πως μάζεψε τόσο hype με τόσο μέτριες ταινίες (αν και το να κάνεις πλέον μέτριες ταινίες τρόμου αρκεί για να γίνεις γνωστός με τα χάλια που έχουν οι περισσότερες που βγαίνουν)
Είδα όμως σήμερα το ντεμπούτο του, May του 2002 και επιτέλους κατάλαβα το γιατί τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του.
Η May (Angela Betis), μια κοπέλα που μεγάλωσε με μόνη φίλη της μια κούκλα (την οποία και είχε πάντα κλεισμένη σε ένα κουτί) ζει στη μοναξιά της, μέχρι που γνωρίζει έναν άντρα με "τέλεια χέρια" και τον ερωτεύεται, βγαίνοντας από το δικό της κουτί. Παράλληλα μια συνάδελφός της στην κλινική που δουλεύει τη φλερτάρει. Όμως, σύντομα, οι προσπάθειές της για μια κανονική ζωή καταρρέουν, αφήνοντάς την στα όρια της (κλονισμένης) λογικής της.
Πολύ δυνατή ταινία ψυχολογικού τρόμου με μια απίστευτα δυνατή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια που κουβαλάει την ταινία (σκηνοθετημένη με οικονομία και με ένα συμπαγές σενάριο) και την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό με τις ταινίες τρόμου που κυκλοφορούν.
Το μακελιό αργεί να ξεκινήσει. Η αρχή παραπέμπει περισσότερο σε μια μείξη αισθηματικής κομεντί και ψυχολογικού δράματος, σταδιακά όμως τα σημάδια ότι όλα θα πάνε στραβά ξεκινάνε, μέχρι το μακελειό του τελευταίου μισάωρου. H προοικονομία γενικά λειτουργεί πολύ καλά και υπάρχουν κάποιες πολυ δυνατές εικόνες (πχ το ίδρυμα με τα τυφλά παιδιά) και γενικά η λογική της ταινίας που θύμισε αυτή του the Audition του Miike Takahasi (αν και το May δε φτάνει σε τίποτα την σκληρότητα της ταινίας αυτής).
Γενικά προτείνεται ως κάτι το διαφορετικό από τα άπειρα splatter/slasher.
Βαθμολογία: 9/10
Σελίδα στο IMDB
Είδα όμως σήμερα το ντεμπούτο του, May του 2002 και επιτέλους κατάλαβα το γιατί τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του.
Η May (Angela Betis), μια κοπέλα που μεγάλωσε με μόνη φίλη της μια κούκλα (την οποία και είχε πάντα κλεισμένη σε ένα κουτί) ζει στη μοναξιά της, μέχρι που γνωρίζει έναν άντρα με "τέλεια χέρια" και τον ερωτεύεται, βγαίνοντας από το δικό της κουτί. Παράλληλα μια συνάδελφός της στην κλινική που δουλεύει τη φλερτάρει. Όμως, σύντομα, οι προσπάθειές της για μια κανονική ζωή καταρρέουν, αφήνοντάς την στα όρια της (κλονισμένης) λογικής της.
Πολύ δυνατή ταινία ψυχολογικού τρόμου με μια απίστευτα δυνατή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια που κουβαλάει την ταινία (σκηνοθετημένη με οικονομία και με ένα συμπαγές σενάριο) και την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό με τις ταινίες τρόμου που κυκλοφορούν.
Το μακελιό αργεί να ξεκινήσει. Η αρχή παραπέμπει περισσότερο σε μια μείξη αισθηματικής κομεντί και ψυχολογικού δράματος, σταδιακά όμως τα σημάδια ότι όλα θα πάνε στραβά ξεκινάνε, μέχρι το μακελειό του τελευταίου μισάωρου. H προοικονομία γενικά λειτουργεί πολύ καλά και υπάρχουν κάποιες πολυ δυνατές εικόνες (πχ το ίδρυμα με τα τυφλά παιδιά) και γενικά η λογική της ταινίας που θύμισε αυτή του the Audition του Miike Takahasi (αν και το May δε φτάνει σε τίποτα την σκληρότητα της ταινίας αυτής).
Γενικά προτείνεται ως κάτι το διαφορετικό από τα άπειρα splatter/slasher.
Βαθμολογία: 9/10
Σελίδα στο IMDB
Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2006
TV: Carnivale
Μια σειρά μυστηρίου Αμερικάνικης παραγωγής που με εντυπωσίασε με την ποιότητα της παραγωγής της.
Η σειρά διαρκεί δύο σαιζόν (σύνολο 24 επεισόδια) και κόπηκε πριν ολοκληρωθεί, κάτι που είναι από τα μεγαλύτερα αρνητικά της.
Στην Αμερική της ύφεσης, λίγο πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ένα αγόρι με τη δύναμη να θεραπεύει αρρώστους και τραυματίες περισυλλέγεται από ένα περιπλανόμενο τσίρκο. ΠΑράλληλα ένας ιερέας δέχεται μηνύματα από το θεό και με οράματα τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Ένας περίεργος δεσμός υπάρχει όμως μεταξύ τους.
Γενικά η σειρά προχωράει αργά και σε κάθε επεισόδιο όλο και περισσότερα ερωτήματα προκύπτουν, ειδικά στην πρώτη σαιζόν, αρκετά από τα οποία απαντιούνται στη δεύτερη (όχι όλα όμως)αποκτά όμως ρυθμό από τη μέση της δεύτερης σαιζόν. Παράλληλα δε με την κυρίως ιστορία μια σειρά από δευτερεύουσες ιστορίες αναπτύσσονται, δίνοντας βάθος στη σειρά, κάτι που της προσθέτει πολλούς πόντους.
Η δε αισθητική της είναι εντυπωσιακή: η φωτογραφία είναι πολύ χαρακτηριστική, ενώ εντύπωση κάνει η βρωμιά του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων, δίνοντας την αίσθηση του ρεαλισμού. Η μουσική είναι μυστηριακή και ταξιδιάρικη, τα οπτικά εφέ ικανοποιητικά και δεν υπάρχει καθόλου μα καθόλου λογοκρισία (κάτι το εντυπωσιακό για τηλεοπτική σειρά).
Οι ερμηνείες πάλι κυμαίνονται από μέτριες μέχρι εξαιρετικές, με κορυφαίο τον ηθοποιό που παίζει τον ιερέα, που έχει περάσει στη λίστα με τους αγαπημένους μου χαρακτήρες.
Συνολικά μια εξαιρετική παραγωγή που πρέπει να δειτε, κι ας μείνετε στο τέλος λίγο απογοητευμένοι με το τι θα μπορούσε να είχε γίνει στη συνέχεια.
Η σειρά διαρκεί δύο σαιζόν (σύνολο 24 επεισόδια) και κόπηκε πριν ολοκληρωθεί, κάτι που είναι από τα μεγαλύτερα αρνητικά της.
Στην Αμερική της ύφεσης, λίγο πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ένα αγόρι με τη δύναμη να θεραπεύει αρρώστους και τραυματίες περισυλλέγεται από ένα περιπλανόμενο τσίρκο. ΠΑράλληλα ένας ιερέας δέχεται μηνύματα από το θεό και με οράματα τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Ένας περίεργος δεσμός υπάρχει όμως μεταξύ τους.
Γενικά η σειρά προχωράει αργά και σε κάθε επεισόδιο όλο και περισσότερα ερωτήματα προκύπτουν, ειδικά στην πρώτη σαιζόν, αρκετά από τα οποία απαντιούνται στη δεύτερη (όχι όλα όμως)αποκτά όμως ρυθμό από τη μέση της δεύτερης σαιζόν. Παράλληλα δε με την κυρίως ιστορία μια σειρά από δευτερεύουσες ιστορίες αναπτύσσονται, δίνοντας βάθος στη σειρά, κάτι που της προσθέτει πολλούς πόντους.
Η δε αισθητική της είναι εντυπωσιακή: η φωτογραφία είναι πολύ χαρακτηριστική, ενώ εντύπωση κάνει η βρωμιά του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων, δίνοντας την αίσθηση του ρεαλισμού. Η μουσική είναι μυστηριακή και ταξιδιάρικη, τα οπτικά εφέ ικανοποιητικά και δεν υπάρχει καθόλου μα καθόλου λογοκρισία (κάτι το εντυπωσιακό για τηλεοπτική σειρά).
Οι ερμηνείες πάλι κυμαίνονται από μέτριες μέχρι εξαιρετικές, με κορυφαίο τον ηθοποιό που παίζει τον ιερέα, που έχει περάσει στη λίστα με τους αγαπημένους μου χαρακτήρες.
Συνολικά μια εξαιρετική παραγωγή που πρέπει να δειτε, κι ας μείνετε στο τέλος λίγο απογοητευμένοι με το τι θα μπορούσε να είχε γίνει στη συνέχεια.
Τρίτη, Φεβρουαρίου 14, 2006
Hex Season 2
Βρετανική σειρά φαντασίας και τρόμου. (2005 - 13 επεισόδια)
Η πρώτη σαιζόν της σειράς δε με είχε ενθουσιάσει να πω την αλήθεια. Ήταν όμορφη σειρά, αλλά όχι κάτι το εντυπωσιακό. Η δεύτερη όμως ήταν έκπληξη.
Ηρωίδα της σειράς είναι μια φοιτήτρια ενός αγγλικού κολεγίου, το κτήριο του οποίου έχει μια σκοτεινή ιστορία, που έρχεται αντιμέτωπη με έναν έκπτωτο άγγελο. Με τη βοήθεια του φαντάσματος της συγκατοίκου της, που είναι ερωτευμένη μαζί της (και της οποίας οι ατάκες κλέβουν την παράσταση), προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον δαίμονα Αζαζιήλ.
Η δεύτερη σαιζόν ξεκινάει από εκεί που τελείωσε η πρώτη, εισάγοντας όμως μία νέα βασική χαρακτήρα που στην συνέχεια θα παίξει σημαντικό ρόλο, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες της πρώτης σειράς αναβαθμίζονται και παίζουν πολύ περισσότερο ρόλο στην πλοκή (κάτι λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη σαιζόν ήταν 5 επεισοδίων).
Το σενάριο, αν και όχι εξαιρετικά καλό (έχει τις τρύπες και τις υπερβολές του) καταφέρνει να είναι γεμάτο με ανατροπές που κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο, ενώ ιδιαίτερη έμφαση έχει δωθεί στους χαρακτήρες και τα πάθη τους, που οδηγούν σε μεγάλο βαθμό την πλοκή. Αθώοι διαφθείρονται και ένοχοι λυτρώνονται στην πορεία της σειράς, στα πρότυπα μιας γοτθικής σαπουνόπερας, θα μπορούσε να πει κανείς.
Σκηνές δράσης υπάρχουν δίάσπαρτες στη σειρά, αλλά και λίγες είναι και τα εφέ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, οπότε ο θεατής ας προετοιμαστεί καλύτερα για ένα έργο με πολλούς διαλόγους.
Βαθμολογία: 4/5
Ακούγοντας: Exodus - A.W.O.L.
Η πρώτη σαιζόν της σειράς δε με είχε ενθουσιάσει να πω την αλήθεια. Ήταν όμορφη σειρά, αλλά όχι κάτι το εντυπωσιακό. Η δεύτερη όμως ήταν έκπληξη.
Ηρωίδα της σειράς είναι μια φοιτήτρια ενός αγγλικού κολεγίου, το κτήριο του οποίου έχει μια σκοτεινή ιστορία, που έρχεται αντιμέτωπη με έναν έκπτωτο άγγελο. Με τη βοήθεια του φαντάσματος της συγκατοίκου της, που είναι ερωτευμένη μαζί της (και της οποίας οι ατάκες κλέβουν την παράσταση), προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον δαίμονα Αζαζιήλ.
Η δεύτερη σαιζόν ξεκινάει από εκεί που τελείωσε η πρώτη, εισάγοντας όμως μία νέα βασική χαρακτήρα που στην συνέχεια θα παίξει σημαντικό ρόλο, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες της πρώτης σειράς αναβαθμίζονται και παίζουν πολύ περισσότερο ρόλο στην πλοκή (κάτι λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη σαιζόν ήταν 5 επεισοδίων).
Το σενάριο, αν και όχι εξαιρετικά καλό (έχει τις τρύπες και τις υπερβολές του) καταφέρνει να είναι γεμάτο με ανατροπές που κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο, ενώ ιδιαίτερη έμφαση έχει δωθεί στους χαρακτήρες και τα πάθη τους, που οδηγούν σε μεγάλο βαθμό την πλοκή. Αθώοι διαφθείρονται και ένοχοι λυτρώνονται στην πορεία της σειράς, στα πρότυπα μιας γοτθικής σαπουνόπερας, θα μπορούσε να πει κανείς.
Σκηνές δράσης υπάρχουν δίάσπαρτες στη σειρά, αλλά και λίγες είναι και τα εφέ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, οπότε ο θεατής ας προετοιμαστεί καλύτερα για ένα έργο με πολλούς διαλόγους.
Βαθμολογία: 4/5
Ακούγοντας: Exodus - A.W.O.L.
Σάββατο, Φεβρουαρίου 11, 2006
The Stendhal Syndrome
Ιταλικό ψυχολογικό θρίλερ του Dario Argento.
Υπάρχουν δύο λόγοι για να δει κάποιος μια ταινία του: να είναι καλή ή να παίζει η κόρη του. Η ταινία αυτή ανήκει σαφέστατα στην δεύτερη κατηγορία.
Βασισμένη σε βιβλίο, ξεκινάει με μια κοπέλα που επισκέπτεται ένα μουσείο στην Φλορεντία, και, μέσα από καταπληκτικά πλάνα (ταινία του Αrgento βλέπουμε) νιώθει να βυθίζεται σε έναν πίνακα και να λιποθυμάει.
Στην συνέχεια μαθαίνουμε ότι είναι μια αστυνομικίνα που κυνηγάει έναν βιαστή, του οποίου και πέφτει θύμα και στην συνέχεια αρχίζει να βυθίζεται στην τρέλα.
Συνολικά η ταινία είναι μέτρια. Οι ερμηνείες είναι χλιαρές, το σενάριο άνευρο, η σκηνοθεσία καλή άλλα όχι αρκετά για να σώσει τα πράγματα, είναι αρκετά αδύναμη για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Στα συν η καταπληκτική μουσική του Ennio Moricone.
Βαθμολογία: 2,5/5
Υπάρχουν δύο λόγοι για να δει κάποιος μια ταινία του: να είναι καλή ή να παίζει η κόρη του. Η ταινία αυτή ανήκει σαφέστατα στην δεύτερη κατηγορία.
Βασισμένη σε βιβλίο, ξεκινάει με μια κοπέλα που επισκέπτεται ένα μουσείο στην Φλορεντία, και, μέσα από καταπληκτικά πλάνα (ταινία του Αrgento βλέπουμε) νιώθει να βυθίζεται σε έναν πίνακα και να λιποθυμάει.
Στην συνέχεια μαθαίνουμε ότι είναι μια αστυνομικίνα που κυνηγάει έναν βιαστή, του οποίου και πέφτει θύμα και στην συνέχεια αρχίζει να βυθίζεται στην τρέλα.
Συνολικά η ταινία είναι μέτρια. Οι ερμηνείες είναι χλιαρές, το σενάριο άνευρο, η σκηνοθεσία καλή άλλα όχι αρκετά για να σώσει τα πράγματα, είναι αρκετά αδύναμη για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Στα συν η καταπληκτική μουσική του Ennio Moricone.
Βαθμολογία: 2,5/5
Τρίτη, Φεβρουαρίου 07, 2006
Haute Tension
Γαλλική Slasher ταινία που είδα σήμερα.
H Marie, μια φοιτήτρια, επισκέπτεται μαζί με τη φίλη της την Alex την αγροικία στην οποία ζουν οι γονείς της δεύτερης για να διαβάσουν για τις εξετάσεις. Το πρώτο βράδυ που μένουν εκεί ένας μανιακός δολοφόνος εισβάλει στο σπίτι.
Η ταινία δεν είναι με την καμία κάτι το συγκλονιστικό, είναι όμως χορταστική: έχει αίμα, αγωνία, λίγο σχεδόν άσχετο με την πλοκή γυμνό, συμπαθητικές ερμηνείες (ειδικά η πρωταγωνίστρια), σενάριο που προσπαθεί να το παίξει έξυπνο χωρίς να αποτυγχάνει παταγωδώς, σχετικά καλά εφέ (δεν φαίνονται εντελώς ψεύτικα), η σκηνοθεσία είναι καλή, με αρκετά έντονα χρώματα, κάτι που προσωπικά μου άρεσε, ενώ δεν φαίνεται φτηνιάρικη ταινία (αν και σίγουρα δεν κόστισε πολλά χρήματα στους παραγωγούς).
Με άλλα λόγια ένα ικανοποιητικό και αξιοπρεπές slasher κάτι που απο μόνο του το κάνει μια αρκετά καλή ταινία για τους οπαδούς του είδους (που συνήθως δεν διακρίνεται για την ποιότητά του)
H Marie, μια φοιτήτρια, επισκέπτεται μαζί με τη φίλη της την Alex την αγροικία στην οποία ζουν οι γονείς της δεύτερης για να διαβάσουν για τις εξετάσεις. Το πρώτο βράδυ που μένουν εκεί ένας μανιακός δολοφόνος εισβάλει στο σπίτι.
Η ταινία δεν είναι με την καμία κάτι το συγκλονιστικό, είναι όμως χορταστική: έχει αίμα, αγωνία, λίγο σχεδόν άσχετο με την πλοκή γυμνό, συμπαθητικές ερμηνείες (ειδικά η πρωταγωνίστρια), σενάριο που προσπαθεί να το παίξει έξυπνο χωρίς να αποτυγχάνει παταγωδώς, σχετικά καλά εφέ (δεν φαίνονται εντελώς ψεύτικα), η σκηνοθεσία είναι καλή, με αρκετά έντονα χρώματα, κάτι που προσωπικά μου άρεσε, ενώ δεν φαίνεται φτηνιάρικη ταινία (αν και σίγουρα δεν κόστισε πολλά χρήματα στους παραγωγούς).
Με άλλα λόγια ένα ικανοποιητικό και αξιοπρεπές slasher κάτι που απο μόνο του το κάνει μια αρκετά καλή ταινία για τους οπαδούς του είδους (που συνήθως δεν διακρίνεται για την ποιότητά του)
Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006
Phenomena
Άλλη μια ταινία του Dario Argento που είδα πρόσφατα (πριν τις γιορτές δηλαδή, αλλά τώρα αξιώθηκα να γράψω κάτι για αυτή).
Η ταινία αυτή ξεκινα με την φριχτή (ταινία του Αrgento είναι, τι περιμένατε)δολοφονία μιας τουρίστριας στα βουνά της Ελβετίας. Οχτώ μήνες μετά, κι ενώ ο δολοφόνος συνεχίζει να δρα ανενόχλητος, μια νεαρή κοπέλα, που έχει το χάρισμα να μιλάει με έντομα, πηγαίνει εσώκλειστη σε ένα ιδιωτικό σχολείο κοντά στο μέρος που γίνονται οι φόνοι. Το πρώτο βράδυ που βρίσκεται στο μέρος αυτό, ένας ακόμα φόνος γίνεται κι αυτή γίνεται μάρτυρας. Με τη βοήθεια λοιπόν ενός εντομολόγου και της μαϊμούς του προσπαθεί να διαλευκάνει τα εγκλήματα.
Εντελώς ονειρική ταινία, με αρκετά ασύνδετο σενάριο γεμάτο εφιαλτικές σεκάνς, εικόνες όμορφες και αποκρουστικές, μουσική όπως συνήθως από τους goblin αλλά και τη συμβολή πασίγνωστων heavy metal συγκροτημάτων όπως τους Iron Maiden (το Flash of the blade, ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια τους, αν και όχι ιδιαίτερα γνωστό) και τους Motorhead.
Χωρίς να είναι η καλύτερη ταινία του (για αυτό δείτε το Suspiria) είναι μια αξιοπρεπής ταινία τρόμου για τους φίλους του είδους.
ΥΓ1: Στην ταινία αυτή έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της η Jennifer Connely
ΥΓ2: Αποφύγετε την αμερικάνικη λογοκριμένη εκδοχή της, με το όνομα Creepers (την οποία είδα κι εγώ)
Ακούγοντας: Το θέμα της ταινίας από τους Goblin και το Jump around των House of pain
Η ταινία αυτή ξεκινα με την φριχτή (ταινία του Αrgento είναι, τι περιμένατε)δολοφονία μιας τουρίστριας στα βουνά της Ελβετίας. Οχτώ μήνες μετά, κι ενώ ο δολοφόνος συνεχίζει να δρα ανενόχλητος, μια νεαρή κοπέλα, που έχει το χάρισμα να μιλάει με έντομα, πηγαίνει εσώκλειστη σε ένα ιδιωτικό σχολείο κοντά στο μέρος που γίνονται οι φόνοι. Το πρώτο βράδυ που βρίσκεται στο μέρος αυτό, ένας ακόμα φόνος γίνεται κι αυτή γίνεται μάρτυρας. Με τη βοήθεια λοιπόν ενός εντομολόγου και της μαϊμούς του προσπαθεί να διαλευκάνει τα εγκλήματα.
Εντελώς ονειρική ταινία, με αρκετά ασύνδετο σενάριο γεμάτο εφιαλτικές σεκάνς, εικόνες όμορφες και αποκρουστικές, μουσική όπως συνήθως από τους goblin αλλά και τη συμβολή πασίγνωστων heavy metal συγκροτημάτων όπως τους Iron Maiden (το Flash of the blade, ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια τους, αν και όχι ιδιαίτερα γνωστό) και τους Motorhead.
Χωρίς να είναι η καλύτερη ταινία του (για αυτό δείτε το Suspiria) είναι μια αξιοπρεπής ταινία τρόμου για τους φίλους του είδους.
ΥΓ1: Στην ταινία αυτή έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της η Jennifer Connely
ΥΓ2: Αποφύγετε την αμερικάνικη λογοκριμένη εκδοχή της, με το όνομα Creepers (την οποία είδα κι εγώ)
Ακούγοντας: Το θέμα της ταινίας από τους Goblin και το Jump around των House of pain
Τρίτη, Οκτωβρίου 25, 2005
H φάρμα των ζώων
Δεν πάμε καλά στη σχολή μου. Για αρχή τρέχουμε να δούμε τι διάολο παίζει με την αλλαγή του προγράμματος φοίτησης και τα ρυθμιστικά μέτρα για τους υπόλοιπους. Σήμερα κυκλοφόρησε βρώμα ότι 2 υποχρεωτικά μαθήματα θα γίνουν επιλογής κια μάλιστα από φοιτιτική παράταξη μεγάλου κόμματος, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι την διαψεύδουν.
Αλλά στην όλη ζούγκλοποίηση βοηθάνε και οι διδάσκοντες: καθηγητής έχει αναθέσει εργασία στην οποία πρέπει να μοντελοποιήσουμε την ταξινόμηση των κατοικιδίων της γειτονιάς μας (μωρέ καλά τα λέει ο καθηγητής που μας κάνει βάσεις δεδομένων, η ανάλυση πληροφοριακών συστημάτων είναι άστα να πάνε - κλασικές επιστημονικές βεντέτες :P) και ανάμεσα στα άλλα μας βάζει ως κατοικίδιο την κότα. Την οποία κότα συμφοιτητής μου την κατέταξε στα ερπετά. Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν στο τέλος...
Και για να λύσω μια απορία αναγνώστριας, η ταινία που είδα χθες ονομαζόταν Cradle of Fear. Θέμα της ένας σατανιστής κανίβαλος υπνοτιστής που αναθέτει σε ένα δαίμονα (τον δαίμονα τον παίζει ο τραγουδιστής των Cradle of Filth, που παρεπιπόντως παίζει καλύτερα από όλους στην ταινία) να εκδικηθει για την φυλάκιση του. Το αποτέλεσμα: 4 αλληλένδετες ιστορίες με ακραίο gore (το οποίο είναι για γέλια) αρκετούτσικο σεξ, ανωμαλία, ανωμαλία, ανωμαλία, χάλια ερμηνίες, χάλια ήχο, χάλια σενάριο, μηδαμινό budget, εφέ που στην καλύτερη φαίνονται κακά, στη χειρότερη είναι ανεκδιήγητα.
Έχει 2-3 καλές σκηνές, μερικές έξυπνες ιδέες, μια ιστορία από τις 4 ιστορίες να ψιλοεπιπλέει, αρρώστια,αρρώστια, αρρώστια. Αν είχαν λεφτά ίσως έβγαζαν κάτι καλύτερο από το ξεκοίλιασμα ενός λούτρινου γάτου (που νιαούριζε αφού του είχαν βγάλει τα άντερα) ένα δαιμονικό πλάσμα- απομίμηση του alien, μερικούς από τους πιο ψεύτικους φόνους σε ταινία τρόμου.
Μόνο για οπαδούς των Cradle of Filth και για παρέα με πίτσες, μπύρες και μια ηλίθια ταινία τρόμου για να γελάσετε.
Τραγούδι της ημέρας: Guns and roses - Welcome to the jungle.
Αλλά στην όλη ζούγκλοποίηση βοηθάνε και οι διδάσκοντες: καθηγητής έχει αναθέσει εργασία στην οποία πρέπει να μοντελοποιήσουμε την ταξινόμηση των κατοικιδίων της γειτονιάς μας (μωρέ καλά τα λέει ο καθηγητής που μας κάνει βάσεις δεδομένων, η ανάλυση πληροφοριακών συστημάτων είναι άστα να πάνε - κλασικές επιστημονικές βεντέτες :P) και ανάμεσα στα άλλα μας βάζει ως κατοικίδιο την κότα. Την οποία κότα συμφοιτητής μου την κατέταξε στα ερπετά. Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν στο τέλος...
Και για να λύσω μια απορία αναγνώστριας, η ταινία που είδα χθες ονομαζόταν Cradle of Fear. Θέμα της ένας σατανιστής κανίβαλος υπνοτιστής που αναθέτει σε ένα δαίμονα (τον δαίμονα τον παίζει ο τραγουδιστής των Cradle of Filth, που παρεπιπόντως παίζει καλύτερα από όλους στην ταινία) να εκδικηθει για την φυλάκιση του. Το αποτέλεσμα: 4 αλληλένδετες ιστορίες με ακραίο gore (το οποίο είναι για γέλια) αρκετούτσικο σεξ, ανωμαλία, ανωμαλία, ανωμαλία, χάλια ερμηνίες, χάλια ήχο, χάλια σενάριο, μηδαμινό budget, εφέ που στην καλύτερη φαίνονται κακά, στη χειρότερη είναι ανεκδιήγητα.
Έχει 2-3 καλές σκηνές, μερικές έξυπνες ιδέες, μια ιστορία από τις 4 ιστορίες να ψιλοεπιπλέει, αρρώστια,αρρώστια, αρρώστια. Αν είχαν λεφτά ίσως έβγαζαν κάτι καλύτερο από το ξεκοίλιασμα ενός λούτρινου γάτου (που νιαούριζε αφού του είχαν βγάλει τα άντερα) ένα δαιμονικό πλάσμα- απομίμηση του alien, μερικούς από τους πιο ψεύτικους φόνους σε ταινία τρόμου.
Μόνο για οπαδούς των Cradle of Filth και για παρέα με πίτσες, μπύρες και μια ηλίθια ταινία τρόμου για να γελάσετε.
Τραγούδι της ημέρας: Guns and roses - Welcome to the jungle.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)