Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταινίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ταινίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, Απριλίου 18, 2010

Real life Super heroes? - Kick Ass

To ημερολόγιο ενός Τιποτένιου, σε μια μοναδική αποκλειστικότητα, σας παρουσιάζει από σήμερα το θέμα της τηλετρομοκρατίας 2-3 ημερών των επόμενων εβδομάδων.
Kick Ass η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο graphic novel των Mark Millar και John Romita Jr.
Θέμα της οι περιπέτειες ενός εφήβου που αποφασίζει να γίνει υπερήρωας. Μπορεί η πρώτη του απόπειρα να τον βρίσκει μαχαιρωμένο στο νοσοκομείο, αλλά σύντομα γίνεται ιντερνετικό φαινόμενο και μπλέκει στον μυστικό πόλεμο που ένας πρώην αστυνομικός και η 11-χρονη κόρη του έχουν ανοίξει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Η ταινία είναι σα να βλέπετε τον Tarantino να κάνει ταινία με υπερήρωες - απλά με χιούμορ και έλλειψη pretentiousness. Η μουσική από άλλες ταινίες, η έξυπνη παρωδία γνωστών σκηνών από κόμιξ, η εκρηκτικά χορογραφημένες μάχες κάνουν την ταινία μια απίστευτα διασκεδαστική εμπειρία, ειδικά προς το τέλος που κάθε αίσθηση ρεαλισμού εκτοξεύεται από το παράθυρο για χάρη της καφρίλας. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, ειδικά από τον Kick Ass και την Hit Girl (και με έναν Nicholas Cage επιτέλους σε μια καλή ταινία).
Μετά το Watchmen, άλλο ένα meta- Graphic Novel περνάει στη μεγάλη οθόνη, με το meta- στοιχείο του ισχυρό, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τα κλισέ των κόμιξ (και των action movies) στο 11. Μόνο πως αυτή τη φορά το πετυχαίνει.

Και καλά θα μου πείτε, τι τους ενδιαφέρει στα δελτία ειδήσεων; Η 11 χρονη κόρη. Η Hit girl λοιπόν (όπως είναι το superhero όνομά της) σκοτώνει, βρίζει και όλα αυτά με την ψυχρότητα (και εν μέρει το oversexualisation) μίας action hero, προκαλώντας αντιδράσεις σε κοινό και κριτικούς.
Βέβαια, το ότι όλα αυτά γίνονται σε μια ατμόσφαιρα υπερβολής, με κορμιά να διαμελίζονται κάτω από bubblegum pop μουσική και το κλίμα μιας κάφρικης υπερβίαιης κωμωδίας φαίνεται ότι μάλλον πέρασε απαρατήρητο. Πηγαίντε λοιπόν και δείτε την ταινία μόλις βγει, μόνο και μόνο για να δείτε με τι θα κλαίνε στα κανάλια σε μερικές μέρες.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 22, 2010

Solomon Kane

Συχνά παραπονιέμαι ότι τις ταινίες δεν τις φτιάχνουν όπως παλιά, κυρίως τις ταινίες δράσης. Πλέον οι περισσότερες ταινίες είναι εφέ-εφέ-εφέ και υποτυπώδη σενάρια (κυρίως οι φαντασίας). Ευτυχώς όμως υπάρχουν και δουλειές που σπάνε αυτόν τον κανόνα.
Τον Solomon Kane ελπίζω να τον ξέρετε. Πουριτανός ξιφομάχος που πολεμάει το κακό στην Ευρώπη και την Αφρική του 16ου αιώνα, αποτελεί δημιούργημα του Robert E. Howard, συγγραφέα (ανάμεσα στα άλλα) και του Κόναν του Βάρβαρου.
Η ταινία Solomon Kane λοιπόν είναι εμπνευσμένη από τα γραπτά και αποτελεί κάτι σαν prequel των ιστοριών του Howard (και, όπως και το Conan the Barbarian, δανείζεται σκηνικά από διάφορες ιστορίες. Διέκρινα λίγο από το Red Shadows, το Rattle of Bones, το The Footfalls Within αλλά και από το A Which Shall be Born και το People of the Dark)
Το στόρυ: Ο Solomon Kane, ένας Άγγλος πειρατής, ενώ λεηλατεί μια πόλη των Σαρακινών, δέχεται επίθεση από τον Satan's Reaper, έναν άγγελο θανάτου που τον ενημερώνει ότι η ψυχή του ανήκει στην Κόλαση. Τρομαγμένος εγκαταλείπει το βίαιο παρελθόν του και καταφεύγει σε ένα μοναστήρι. Μόνο πως ο ηγούμενός του τον αναγκάζει να φύγει (είτε από θείο όραμα είτε από φόβο - δεν προσδιορίζεται καλά) και τον ήρωα περιμαζεύει μια οικογένεια Πουριτανών. Όταν όμως ληστές (καθοδηγούμενοι από έναν σατανικό μασκοφόρο καβαλάρη) σκοτώνουν τον πατέρα και τους γιους της και απαγάγουν την κόρη, ο ήρωας ξαναπαίρνει τα όπλα για να τη σώσει.
Ο James Purefoy είναι εντυπωσιακός ως Solomon Kane και ίσως το δυνατότερο χαρτί της. Την πρώτη στιγμή που θα τον δεις στην οθόνη ξέρεις ότι ο Kane είναι ο γαμάουα χαρακτήρας και 3 λεπτά μετά τον μισείς με πάθος. Σε όλο το πρώτο act δε μπορείς παρά να του συμπαρασταθείς στην προσπάθειά του να αποφύγει τη βία, παρόλου που, βλέπουμε, παραμένει ο ίδιος πολεμιστής που είδαμε στην αρχή. Και όταν, στο δεύτερο act, αποφασίζει να ξαναπάρει τα όπλα, ο ήρωας Kane μεταμορφώνεται ξανά σε έναν μανιασμένο τιμωρό που, σαν χίλιοι διάβολοι σαρώνει το Κακό που συναντάει.
Το σενάριο στηρίζει απόλυτα τον Purefoy. Είναι καλογραμμένο, με σωστή ροή και καταφέρνει να μας κάνει να μπούμε στο πετσί του ήρωα και να του συμπαρασταθούμε στο δύσκολο δρόμο που έχει μπροστά του, ενώ μας δείχνει πολύ πετυχημένα το κλίμα του κόσμου στον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία.
Το ίδιο και η απίστευτα ατμοσφαιρική σκηνοθεσία: η Αγγλία του Kane είναι ένας σκοτεινός κόσμος, μαστίζεται από ληστές και την πανούκλα και είναι παραδομένος στις δυνάμεις του κακού (όπως βλέπουμε από τη σκηνή στο χωριό που έκαιγαν τη μάγισσα), εγκατειλημένος θαρρείς από το θεό.
Η μαγεία και τα ειδικά εφέ είναι σχετικά λίγα και χτυπάνε μόνο σε λίγα προσεκτικά επιλεγμένα σημεία, πιστά στο πνεύμα του Howard. Η ταινία θα μπορούσε να στηριχθεί και χωρίς τις πιο εφετζίδικες στιγμές (Satan's Reaper και ο δαίμονας στο τέλος) αλλά γενικά δεν ενοχλούν που υπάρχουν (αν και σε σημεία ο πρωταγωνιστής μοιάζει εκτός τόπου στις CGI-heavy σκηνές) Οι μάχες πάλι είναι όμορφα χορογραφημένες και αρκετά βίαιες για να ικανοποιήσουν τους φαν της S&S.

Συνολικά είναι μια ταινία πιστή στο πνεύμα των γραπτών του R.E. Howard, φτιαγμένη με κόπο και μεράκι (κάτι που σπανίζει σήμερα) και εγγυημένη απόλαυση για τους οπαδούς του Sword & Sorcery και του Dark Fantasy.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009

3 τρόποι να κάνεις το φινάλε της ταινίας σου πιο έξυπνο

1) Ο πρωταγωνιστής είναι νεκρός
2) Όλα τα έκανε το σατανικό άλτερ ίγκο του πρωταγωνιστή
3) Τίποτα από όσα είδαμε δεν έγιναν στην πραγματικότητα

Ποια να είναι άραγε η πιο έξυπνη ταινία στον κόσμο;

ΥΓ: Και μην ξεχνάς, πρέπει να παίζει κάπου το θέμα από το ρέκβιεμ για ένα όνειρο.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 07, 2009

Inglourious Basterds

Αρχικά αυτή η δημοσίευση ξεκίνησε ως σχόλιο στο blog του φίλου Γιάννη Πλιώτα αλλά τράβηξε πολύ σε μάκρος και είπα να το γράψω εδώ.

Inglourious Basterds λοιπόν, και, εν συντομία, Ταραντίνο να κάνει πολεμική ταινία. Αυτό θα αρκούσε ως κριτική. Ανάλογα λοιπόν με τη γνώμη σας για το σκηνοθέτη θα απολαύσετε και την ταινία αυτή.
Προσωπικά, αν και αναγνωρίζω την ικανότητα του Ταραντίνο να γράφει απίστευτους διαλόγους και τη σκηνοθετική του δεινότητα, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν πολυπάω την ιντελεκτουέλ καφρίλα του και τον σινεφίλ καννιβαλισμό του και στο Basterds δεν άλλαξα γνώμη.

Θέμα της ταινίας είναι μια ομάδα Αμερικανοεβραίων κομάντο που δρουν στη Γαλλία, σπέρνοντας τον τρόμο στους ναζί, ενώ καταλήγουν μπλεγμένη σε ένα σχέδιο εξόντωσης υψηλόβαθμων στελεχών του Άξονα.
Στα υπέρ: Απίστευτοι διάλογοι, τρομερές ερμηνείες με αποκορύφωμα τον "κακό", χαρακτήρες που είναι larger than life και μένουν, το έξυπνο σενάριο με τις ανατροπές και κάποιες ΠΑΝΕΞΥΠΝΕΣ σκηνές διάσπαρτες στην ταινία (πχ η εισαγωγική)
Στα κατά: το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι (όπως σωστά διατύπωσε ένας φίλος μου) ότι ήταν δύο διαφορετικές ταινίες με κοινό τέλος και τον κακό της μίας να περνάει ξαφνικά στην άλλη. Η ιστορία της Εβραιοπούλας, όσο καλή και να ήταν, κάπου δεν κόλλαγε στην όλη ταινία, κυρίως εξαιτίας του μεγέθους της. Όταν πχ στην πρώτη μιάμιση ώρα της ταινίας έχεις δει τους "Μπάσταρδους" μόνο σε 4 σκηνές κάτι πάει στραβά (κι ας τράβαγαν πολύ δύο από αυτές).
Επίσης οι μακροσκελείς σκηνές με τους ενδελεχείς διαλόγους και τα mexican stand-offs πετυχαίνουν μεν να βγάλουν την ένταση που χρειάζεται, αλλά κάπου χαλάνε τον ρυθμό της ταινίας (και, δυστυχώς, το ύφος αυτό έχει πάψει να είναι φρέσκο από το Pulp fiction, οπότε είναι καθαρά θέμα του κατά πόσο αντέχετε Ταραντίνο)

Συνολικά: μην περιμένετε ένα ακόμα "Από το Σούρουπο ως την Αυγή" (όπως ο υποφαινόμενος) αλλά αν πάτε προετοιμασμένοι για ένα Pulp Fiction με ναζί και συμμάχους τότε ίσως και να το απολαύσετε (αν και πάλι η ταινία δεν φτάνει το Pulp Fiction σε ποιότητα)

Βαθμολογία: 4/5

Παρασκευή, Ιουλίου 03, 2009

Movies: May - 2002

Γενικά, από όσες ταινίες του Lucky McGee έχω δει ως τώρα (The Woods, Red, MoH: Sick Girl) δεν μπορούσα να καταλάβω πως μάζεψε τόσο hype με τόσο μέτριες ταινίες (αν και το να κάνεις πλέον μέτριες ταινίες τρόμου αρκεί για να γίνεις γνωστός με τα χάλια που έχουν οι περισσότερες που βγαίνουν)
Είδα όμως σήμερα το ντεμπούτο του, May του 2002 και επιτέλους κατάλαβα το γιατί τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του.
Η May (Angela Betis), μια κοπέλα που μεγάλωσε με μόνη φίλη της μια κούκλα (την οποία και είχε πάντα κλεισμένη σε ένα κουτί) ζει στη μοναξιά της, μέχρι που γνωρίζει έναν άντρα με "τέλεια χέρια" και τον ερωτεύεται, βγαίνοντας από το δικό της κουτί. Παράλληλα μια συνάδελφός της στην κλινική που δουλεύει τη φλερτάρει. Όμως, σύντομα, οι προσπάθειές της για μια κανονική ζωή καταρρέουν, αφήνοντάς την στα όρια της (κλονισμένης) λογικής της.
Πολύ δυνατή ταινία ψυχολογικού τρόμου με μια απίστευτα δυνατή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια που κουβαλάει την ταινία (σκηνοθετημένη με οικονομία και με ένα συμπαγές σενάριο) και την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό με τις ταινίες τρόμου που κυκλοφορούν.
Το μακελιό αργεί να ξεκινήσει. Η αρχή παραπέμπει περισσότερο σε μια μείξη αισθηματικής κομεντί και ψυχολογικού δράματος, σταδιακά όμως τα σημάδια ότι όλα θα πάνε στραβά ξεκινάνε, μέχρι το μακελειό του τελευταίου μισάωρου. H προοικονομία γενικά λειτουργεί πολύ καλά και υπάρχουν κάποιες πολυ δυνατές εικόνες (πχ το ίδρυμα με τα τυφλά παιδιά) και γενικά η λογική της ταινίας που θύμισε αυτή του the Audition του Miike Takahasi (αν και το May δε φτάνει σε τίποτα την σκληρότητα της ταινίας αυτής).

Γενικά προτείνεται ως κάτι το διαφορετικό από τα άπειρα splatter/slasher.

Βαθμολογία: 9/10
Σελίδα στο IMDB

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 23, 2006

Movie: Η υπόσχεση

Κινέζικη, φαντασίας.
Βλέποντας αυτή την ταινία ένοιωσα σα να πήγα εκκλησία, τόσες φορές που είπα "θέε μου". Συνολικά είχε μία καλή ιδέα, αυτή των ανθρώπων της χιονισμένης χώρας, κατα τα άλλα ήταν μια μετριότατη ταινία με πολύ άσχημα οπτικά εφέ, τεράστιες τρύπες στο σενάριο, καμία απολύτως λογική στις πράξεις των χαρακτήρων και ένα σωρό άλλα λάθη που βαριέμαι να αναλύσω.
Μόνο στο βίντεο και με καλή παρέα. So bad it's good: 1.5/5

Κυριακή, Φεβρουαρίου 19, 2006

Movie: The doom Generation

Μια ακόμα από τις καμένες ταινίες που έχω δει αυτόν τον καιρό.
Η ίδια η ταινία χαρακτηρίζεται ως μια "ετεροφυλοφιλική ταινία του δε-θυμάμαι-πώς-τον-λένε", πράγμα που υποδηλώνει ότι ο σκηνοθέτης στο παρελθόν έκανε μάλλον gay movies.
Το σενάριο έχει ως εξής: νεαρό ζευγάρι σώζει από ξυλοδαρμό νεαρό και λίγο αργότερα και οι τρεις τους βρίσκονται μπλεγμένοι σε φόνο. Από εκεί και πέρα αρχίζει ένα ταξίδι γεμάτο με τυχαία περιστατικά άσκοπης βίας και ακόμα περισσότερο άσχετο σεξ.
Πιθανότατα ο σκηνοθέτης να ήθελε να δείξει την γενιά Χ και τα προβλήματά της (δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία αρχίζει σε κλαμπ όπου παίζει τέρμα Nine inch nails και ότι οι χαρακτήρες έχουν industrial look, όπως και ότι η μουσική της ταινίας είναι κομμάτια εναλλακτικών αμερικάνικων ηλεκτρονικών συγγροτημάτων) αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αποτελέι μια κάλτ ταινία χωρίς αξιόλογο περιεχόμενο.
Είναι όμως κάφρικη ταινία και για αυτό μόνο αξίζει να την δει κανείς.
Βαθμολογία:2/5

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 13, 2006

Assault on precinct 13 (1976)

Μια από τις πρώτες και καλύτερες ταινίες του John Carpenter.
Ένας αστυνομικός αναλαμβάνει την πρώτη μέρα στην υπηρεσίας να επιβλέπει την μετακόμιση ενός αστυνομικού τμήματος. Εντελώς τυχαία μια μεταγωγική αποστολή που συνοδεύει τρείς εγκληματίες, ανάμεσά τους και έναν θανατοποινήτη, καταλήγει να περνάει το βράδυ εκεί, ενώ μια οπλισμένη συμμορία πολιορκεί το τμήμα.
Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, καταπληκτικά σκηνοθετημένη, με χαρακτήρες που σου τραβάνε το ενδιαφέρον κι ας μη σκιαγραφούνται τόσο καλά, απλή αλλά ταιριαστή μουσική από τον Carpenter, ατμόσφαιρα που μαγνητίζει και, αν και φανερά φτηνή στην παραγωγή κεπερνάει πολλές πανάκριβες ταινίες δράσης.
Πέρσυ είχε βγει σε remake, αλλά δεν ξέρω τι λέει η ταινία αυτή. Το πρωτότυπο πάντως πρέπει να το δείτε.
4,5/5

Ακούγοντας: Testament - John Doe

Σάββατο, Φεβρουαρίου 11, 2006

The Stendhal Syndrome

Ιταλικό ψυχολογικό θρίλερ του Dario Argento.
Υπάρχουν δύο λόγοι για να δει κάποιος μια ταινία του: να είναι καλή ή να παίζει η κόρη του. Η ταινία αυτή ανήκει σαφέστατα στην δεύτερη κατηγορία.
Βασισμένη σε βιβλίο, ξεκινάει με μια κοπέλα που επισκέπτεται ένα μουσείο στην Φλορεντία, και, μέσα από καταπληκτικά πλάνα (ταινία του Αrgento βλέπουμε) νιώθει να βυθίζεται σε έναν πίνακα και να λιποθυμάει.
Στην συνέχεια μαθαίνουμε ότι είναι μια αστυνομικίνα που κυνηγάει έναν βιαστή, του οποίου και πέφτει θύμα και στην συνέχεια αρχίζει να βυθίζεται στην τρέλα.
Συνολικά η ταινία είναι μέτρια. Οι ερμηνείες είναι χλιαρές, το σενάριο άνευρο, η σκηνοθεσία καλή άλλα όχι αρκετά για να σώσει τα πράγματα, είναι αρκετά αδύναμη για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Στα συν η καταπληκτική μουσική του Ennio Moricone.

Βαθμολογία: 2,5/5

Τρίτη, Φεβρουαρίου 07, 2006

Haute Tension

Γαλλική Slasher ταινία που είδα σήμερα.
H Marie, μια φοιτήτρια, επισκέπτεται μαζί με τη φίλη της την Alex την αγροικία στην οποία ζουν οι γονείς της δεύτερης για να διαβάσουν για τις εξετάσεις. Το πρώτο βράδυ που μένουν εκεί ένας μανιακός δολοφόνος εισβάλει στο σπίτι.
Η ταινία δεν είναι με την καμία κάτι το συγκλονιστικό, είναι όμως χορταστική: έχει αίμα, αγωνία, λίγο σχεδόν άσχετο με την πλοκή γυμνό, συμπαθητικές ερμηνείες (ειδικά η πρωταγωνίστρια), σενάριο που προσπαθεί να το παίξει έξυπνο χωρίς να αποτυγχάνει παταγωδώς, σχετικά καλά εφέ (δεν φαίνονται εντελώς ψεύτικα), η σκηνοθεσία είναι καλή, με αρκετά έντονα χρώματα, κάτι που προσωπικά μου άρεσε, ενώ δεν φαίνεται φτηνιάρικη ταινία (αν και σίγουρα δεν κόστισε πολλά χρήματα στους παραγωγούς).
Με άλλα λόγια ένα ικανοποιητικό και αξιοπρεπές slasher κάτι που απο μόνο του το κάνει μια αρκετά καλή ταινία για τους οπαδούς του είδους (που συνήθως δεν διακρίνεται για την ποιότητά του)

Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006

Phenomena

Άλλη μια ταινία του Dario Argento που είδα πρόσφατα (πριν τις γιορτές δηλαδή, αλλά τώρα αξιώθηκα να γράψω κάτι για αυτή).
Η ταινία αυτή ξεκινα με την φριχτή (ταινία του Αrgento είναι, τι περιμένατε)δολοφονία μιας τουρίστριας στα βουνά της Ελβετίας. Οχτώ μήνες μετά, κι ενώ ο δολοφόνος συνεχίζει να δρα ανενόχλητος, μια νεαρή κοπέλα, που έχει το χάρισμα να μιλάει με έντομα, πηγαίνει εσώκλειστη σε ένα ιδιωτικό σχολείο κοντά στο μέρος που γίνονται οι φόνοι. Το πρώτο βράδυ που βρίσκεται στο μέρος αυτό, ένας ακόμα φόνος γίνεται κι αυτή γίνεται μάρτυρας. Με τη βοήθεια λοιπόν ενός εντομολόγου και της μαϊμούς του προσπαθεί να διαλευκάνει τα εγκλήματα.
Εντελώς ονειρική ταινία, με αρκετά ασύνδετο σενάριο γεμάτο εφιαλτικές σεκάνς, εικόνες όμορφες και αποκρουστικές, μουσική όπως συνήθως από τους goblin αλλά και τη συμβολή πασίγνωστων heavy metal συγκροτημάτων όπως τους Iron Maiden (το Flash of the blade, ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια τους, αν και όχι ιδιαίτερα γνωστό) και τους Motorhead.
Χωρίς να είναι η καλύτερη ταινία του (για αυτό δείτε το Suspiria) είναι μια αξιοπρεπής ταινία τρόμου για τους φίλους του είδους.

ΥΓ1: Στην ταινία αυτή έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της η Jennifer Connely
ΥΓ2: Αποφύγετε την αμερικάνικη λογοκριμένη εκδοχή της, με το όνομα Creepers (την οποία είδα κι εγώ)

Ακούγοντας: Το θέμα της ταινίας από τους Goblin και το Jump around των House of pain

Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2006

Tα 7 σπαθιά

Κινέζικη ταινία wu-xia που είδα πρόσφατα.
Φανταστείτε κάτι μεταξύ 7 Σαμουράι, Εξκάλιμπερ και Τίγρης και Δράκος.
Στην προσπάθειά τους να σώσουν ένα χωριό από μισθοφόρους του Αυτοκράτορα της Κίνας, 5 ξένοι πολεμιστές και 2 κάτοικοί του παίρνουν 7 "μαγικά" σπαθιά από έναν σοφό και πολεμούν τους εισβολείς.
Η πρώτη διαφορα από την ταινία του Κουροσάβα είναι ότι οι πολεμιστές δεν εκπαιδεύουν τους χωρικούς (που ήδη γνωρίζουν πολεμικές τέχνες και για αυτό διώκονται, μετά από σχετική επικύρηξη του Αυτοκράτορα), κυρίως γιατί δεν τους χρειάζονται για να πολεμίσουν ένα στρατουδάκο.
Η δεύτερη, και σημαντικότερη διαφορά από το αριστούργημα που λέγεται "7 Σαμουράι" είναι ότι δεν είναι καν μια καλή ταινία. Οι σκηνές μάχης, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι πάρα πάρα πολλά από τα εφέ κρύβονται επιμελώς από την κάμερα, είναι εντυπωσιακότατες, με απίστευτα wire-fu κόλπα και θεαματικότατο ξύλο, το θέμα είναι ότι μόνο αυτές αξίζουν. Το σενάριο είναι μέτριο και έχει πολλές ασυνέχειες, οι χαρακτήρες είναι τυπικοί για το είδος και χωρίς ιδιαίτερο βάθος, το δε εξυπνακίστικο τέλος καταφέρνει να ξεπεράσει ακόμα και το Saw σε βλακεία (και αυτό είναι επικό κατόρθωμα από μόνο του).
Συνολικά μια ευχάριστη ταινία πολεμικών τεχνών εποχής για να νοικιάσετε σε DVD αν έχετε όρεξη για κάτι τέτοιο. Βλέπεται ευχάριστα αλλά ως εκεί.

Βαθμολογία: 3/5
Τραγούδι που άκουγα: Ανώριμοι - Ο Βάρβαρος

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 22, 2005

Sympathy for lady vengeance

Κλείνοντας την τριλογία της εκδίκησης (Sympathy for Mr Vengeance, Oldboy, Sympathy for Lady Vengeance) ο Chan-wook Park με άφησε με ένα περίεργο συναίσθημα. Δε μπορώ να πω την ταινία κακιά, ούτε καν μέτρια. Είναι απλά υπέροχη, αλλά κάτι σε αυτή δε μου κόλλησε καλά, ίσως γιατί περίμενα να δω κάτι που έμοιαζε στο oldboy.
Καμία σχέση, η ταινία είναι ένα δράμα με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα, που μετά από 13 χρόνια στη φυλακή για δολοφονία ενός μικρού κοριτισού και έχοντας με την αγγελική συμπεριφορά της κερδίσει τη συμπάθεια των συγκρατουμένων της, στρώνει ένα σχέδιο για να εκδικηθεί τον πραγματικό δολοφόνο.
Η ταινία δεν έχει ούτε ξύλο ούτε φιλοσοφικά τσιτάτα όπως η προηγούμενη. Έχει όμως μια πρωταγωνίστρια που παίζει άψογα τον ρόλο της, το ρόλο του αγγέλου/δαίμονα στο ίδιο σώμα, αναμειγνύοντας την σατανικότητα με την αθωότητα τόσο καλά που η χαρακτήρας που παίζει να αξίζει μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η σκηνοθεσία είναι απίστευτη, με καλοστημένα γυρίσματα, μια γερή δόση σουρεαλισμού και πολύ καλή μουσική. Τεχνικά είναι κάτι παραπάνω από άρτια, οι δε τίτλοι έναρξης είναι απίστευτοι.
Στα κατά τώρα, το στόρυ ήταν πολύ φτωχό. Και όταν λέω φτωχό το εννοώ, μιας και πολύ λίγα συμβαίνουν σε όλη την ταινία, ενώ λείπει και η σκηνή που θα σου χαραχτεί στο μυαλό, όπως στο oldboy, η ανατροπή που θα σε κάνει να πεις: "γαμάτο" με το στόμα ορθάνοιχτο.
Το αποτέλεσμα όμως είναι κάτι πολύ παραπάνω από εξαιρετικό και αξίζει την προσοχή σας.

Τρίτη, Οκτωβρίου 25, 2005

H φάρμα των ζώων

Δεν πάμε καλά στη σχολή μου. Για αρχή τρέχουμε να δούμε τι διάολο παίζει με την αλλαγή του προγράμματος φοίτησης και τα ρυθμιστικά μέτρα για τους υπόλοιπους. Σήμερα κυκλοφόρησε βρώμα ότι 2 υποχρεωτικά μαθήματα θα γίνουν επιλογής κια μάλιστα από φοιτιτική παράταξη μεγάλου κόμματος, τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι την διαψεύδουν.
Αλλά στην όλη ζούγκλοποίηση βοηθάνε και οι διδάσκοντες: καθηγητής έχει αναθέσει εργασία στην οποία πρέπει να μοντελοποιήσουμε την ταξινόμηση των κατοικιδίων της γειτονιάς μας (μωρέ καλά τα λέει ο καθηγητής που μας κάνει βάσεις δεδομένων, η ανάλυση πληροφοριακών συστημάτων είναι άστα να πάνε - κλασικές επιστημονικές βεντέτες :P) και ανάμεσα στα άλλα μας βάζει ως κατοικίδιο την κότα. Την οποία κότα συμφοιτητής μου την κατέταξε στα ερπετά. Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν στο τέλος...
Και για να λύσω μια απορία αναγνώστριας, η ταινία που είδα χθες ονομαζόταν Cradle of Fear. Θέμα της ένας σατανιστής κανίβαλος υπνοτιστής που αναθέτει σε ένα δαίμονα (τον δαίμονα τον παίζει ο τραγουδιστής των Cradle of Filth, που παρεπιπόντως παίζει καλύτερα από όλους στην ταινία) να εκδικηθει για την φυλάκιση του. Το αποτέλεσμα: 4 αλληλένδετες ιστορίες με ακραίο gore (το οποίο είναι για γέλια) αρκετούτσικο σεξ, ανωμαλία, ανωμαλία, ανωμαλία, χάλια ερμηνίες, χάλια ήχο, χάλια σενάριο, μηδαμινό budget, εφέ που στην καλύτερη φαίνονται κακά, στη χειρότερη είναι ανεκδιήγητα.
Έχει 2-3 καλές σκηνές, μερικές έξυπνες ιδέες, μια ιστορία από τις 4 ιστορίες να ψιλοεπιπλέει, αρρώστια,αρρώστια, αρρώστια. Αν είχαν λεφτά ίσως έβγαζαν κάτι καλύτερο από το ξεκοίλιασμα ενός λούτρινου γάτου (που νιαούριζε αφού του είχαν βγάλει τα άντερα) ένα δαιμονικό πλάσμα- απομίμηση του alien, μερικούς από τους πιο ψεύτικους φόνους σε ταινία τρόμου.
Μόνο για οπαδούς των Cradle of Filth και για παρέα με πίτσες, μπύρες και μια ηλίθια ταινία τρόμου για να γελάσετε.

Τραγούδι της ημέρας: Guns and roses - Welcome to the jungle.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 24, 2005

Howl's Moving Castle

Για αρχή ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εκείνη που μου είπε ότι μέχρι Πέμπτη θα παίζει σε γιαπωνέζικο dub, έτσι το είδα χωρίς εκνευριστική μεταγλώτισση στα ελληνικά. (Κι ας μη το διαβάσει...)
Η ταινία ήταν ένα παραμύθι. Υπέροχη μεν, αλλά παραμύθι (ίσως για αυτό δε μου άρεσε τόσο το τέλος της). Ηρωίδα της μια νεαρή κοπέλα που μια κακιά μάγισσα την κάνει γρια και βρίσκει καταφύγιο στο κινούμενο κάστρο του μάγου Howl. Το ότι είναι ταινία του Miyazaki φωνάζει από χιλιόμετρα. Η αισθητική, η θεματολογία, το σχέδιο δείχνουν καθαρά ότι η ταινία είναι δικιά του. Όχι η καλύτερή του (Nausicaa για πάντα) πολύ καλή ταινία που προτείνεται σε όλους σας (και μη τη δείτε με μεταγλώτισση, είναι ξενέρωμα).

Επίσης σήμερα πέτυχα σε βιβλιοπωλείο έναν τόμο με ιστορίες του R.E.Howard με πρωταγωνιστή τον Conan, κάτι που έψαχνα πολύ καιρό (Ναι Στέλλα, τα παιδιά του Dune θα περιμένουν), ενώ τώρα πρέπει να κάτσω να δω το Cradle of Fear για θαψ... κριτική σε ένα Fanzine.
Ευχηθείτε μου κουράγιο.