Γνώριζε αυτό για το οποίο γράφεις - She Wakes, J. Ketchum

Υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι πρέπει να "γράφεις για αυτό που γνωρίζεις". Πολλοί συγγραφείς έχουν ακολουθήσει τον κανόνα αυτό με αποτέλεσμα ο χώρος του βιβλίου να έχει γεμίσει με αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που αφορούν τον συγγραφέα και 5-6 γνωστούς του.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."

Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum


Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.

Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.

101 + readers call

Από ότι κοιτάζω στα στατιστικά του blog, το προηγούμενο ποστ στο μπλογκ ήταν το 100-στο. Να τα χιλιάσουμε λοιπόν.

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους όσους διαβάζετε το blog αυτό. Αρχικά το blog αυτό διαβαζόταν από γνωστούς και φίλους, από ότι βλέπω όμως έχουμε πλέον αρκετούς νέους αναγνώστες στην παρέα μας. Και τα σχόλια είναι ένας καλός χώρος να πείτε ένα γεια ή να συστηθείτε.

Τα καλά βιβλία ξαναγράφονται - Α. Φιαμού, Δύναμη και Τιμή

Για φέτος αποφάσισα, αντί να δίνω μια επιγραμματική λίστα του τι διάβασα, να γράφω και από ένα αρθράκι από το τι έμαθα ως συγγραφέας/αναγνώστης από κάθε βιβλίο που διάβασα.
Γενικά, θεωρώ ότι από κάθε βιβλίο που διαβάζει κάποιος επίδοξος συγγραφέας, μαθαίνει και από κάτι καινούριο. Αναλόγως με το πόσο καλό/κακό είναι, μαθαίνει και περισσότερα από ένα μαθήματα.

Θα πάω λοιπόν χρονολογικά, ξεκινόντας από το "Δύναμη και Τιμή" της Ανθίππης Φιαμού (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές). Στο βιβλίο αυτό έχουμε την διαδοχή του εκλεκτού της Θεάς βασιλιά από έναν νέο εκλεκτό διάδοχο, που είναι ορφανός και θύμα των καταπιεστικών θείων του. Σε μεγάλο βαθμό το θέμα είναι "γονείς και παιδιά", με όλους σχεδόν τους γονείς να μισούν τα παιδιά τους. Στα πολύ θετικά η πετυχημένη απεικόνιση ενός φάνταζυ Βυζαντίου και το όλο θέμα της σχέσης φυσικών γονιών-παιδιών-πατρικών προτύπων και την συναισθηματική κλιμάκωση προς το τέλος του.
Δυστυχώς όμως, το "μάθημα" εδώ αφορά την (κατά τη γνώμη μου) αχίλλειο πτέρνα του βιβλίου: φαίνεται σα να μην είναι αρκετά δουλεμένο*.
Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο ένα πρώτο draft που ήθελε άλλα 2-3 περάσματα για να δυναμώσει, παρά ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Οι χαρακτήρες δυσκολεύονται να αποκτήσουν τρίτη διάσταση (βάθος), η πλοκή (που στηρίζεται σε αυτούς) καταλήγει να είναι στεγνή και η γραφή, αν και σε ικανοποιητικά επίπεδα, πάσχει από το φαινόμενο του σιδηροδρόμου, με τεράστιες περιόδους και άπειρες δευτερεύουσες προτάσεις. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, αδικούν τo βιβλίο και τη συγγραφέα.

Και περνάμε στο ηθικό δίδαγμα: η πρώτη γραφή, όσο καλή και αν είναι, δεν είναι ποτέ από μόνη της αρκετή. Χρειάζεται τουλάχιστον ένα δεύτερο πέρασμα από τον συγγραφέα για στρώσιμο του μυθιστορήματος και, πιθανότατα, 2-3 ακόμα διορθώσεις (κάποιες από τις οποίες μπορούν να γίνουν και από κάποιον τρίτο διορθωτή) ώστε να λυθούν ασυνέπειες στην πλοκή και να ενδυναμωθούν όσα σημεία το χρειάζονται. Ο συγγραφέας το οφείλει αυτό στο έργο του (δεδομένου ότι, όσο καλός κι αν είναι ο διορθωτής, δε θα κάτσει να ξαναγράψει από την αρχή ένα βιβλίο με ουσιαστικά προβλήματα, τίποτα ορθογραφικά θα διορθώσει, μερικές ασυνταξίες, τίποτα λογικές ασυνέπειες και αυτό είναι όλο).

* Να σημειώσω ότι αυτό είναι μια δική μου εκτίμηση, μπορεί η συγγραφέας να είχε ρίξει αρκετές διορθώσεις αλλά η σούπα απλά να μην έδεσε

The Count is back

Μπορεί να σάπισε τόσα χρόνια στις Νορβηγικές φυλακές με το αρμονιάκι του, αλλά επιστρέφει με νέο δίσκο στον γνώριμο μεταλλικό ήχο (καλά, το Belus' Doed περισσότερο παλιούς Thorns/Mayhem θυμίζει παρά τον παλιό καλό Vikernes, ενώ και το Sverddans ακούγεται κάπου μεταξύ παλιών Rotting Christ και παλιών Dodheimsgard - Δε γαμιέται όμως είναι Burzum και η λέξη κλειδί είναι 'παλιό' εδώ). Burzum και Belus και οι ψυχές στα τσιγκέλια.

Τραγούδια που έχουν βγει παραέξω:

Solomon Kane

Συχνά παραπονιέμαι ότι τις ταινίες δεν τις φτιάχνουν όπως παλιά, κυρίως τις ταινίες δράσης. Πλέον οι περισσότερες ταινίες είναι εφέ-εφέ-εφέ και υποτυπώδη σενάρια (κυρίως οι φαντασίας). Ευτυχώς όμως υπάρχουν και δουλειές που σπάνε αυτόν τον κανόνα.
Τον Solomon Kane ελπίζω να τον ξέρετε. Πουριτανός ξιφομάχος που πολεμάει το κακό στην Ευρώπη και την Αφρική του 16ου αιώνα, αποτελεί δημιούργημα του Robert E. Howard, συγγραφέα (ανάμεσα στα άλλα) και του Κόναν του Βάρβαρου.
Η ταινία Solomon Kane λοιπόν είναι εμπνευσμένη από τα γραπτά και αποτελεί κάτι σαν prequel των ιστοριών του Howard (και, όπως και το Conan the Barbarian, δανείζεται σκηνικά από διάφορες ιστορίες. Διέκρινα λίγο από το Red Shadows, το Rattle of Bones, το The Footfalls Within αλλά και από το A Which Shall be Born και το People of the Dark)
Το στόρυ: Ο Solomon Kane, ένας Άγγλος πειρατής, ενώ λεηλατεί μια πόλη των Σαρακινών, δέχεται επίθεση από τον Satan's Reaper, έναν άγγελο θανάτου που τον ενημερώνει ότι η ψυχή του ανήκει στην Κόλαση. Τρομαγμένος εγκαταλείπει το βίαιο παρελθόν του και καταφεύγει σε ένα μοναστήρι. Μόνο πως ο ηγούμενός του τον αναγκάζει να φύγει (είτε από θείο όραμα είτε από φόβο - δεν προσδιορίζεται καλά) και τον ήρωα περιμαζεύει μια οικογένεια Πουριτανών. Όταν όμως ληστές (καθοδηγούμενοι από έναν σατανικό μασκοφόρο καβαλάρη) σκοτώνουν τον πατέρα και τους γιους της και απαγάγουν την κόρη, ο ήρωας ξαναπαίρνει τα όπλα για να τη σώσει.
Ο James Purefoy είναι εντυπωσιακός ως Solomon Kane και ίσως το δυνατότερο χαρτί της. Την πρώτη στιγμή που θα τον δεις στην οθόνη ξέρεις ότι ο Kane είναι ο γαμάουα χαρακτήρας και 3 λεπτά μετά τον μισείς με πάθος. Σε όλο το πρώτο act δε μπορείς παρά να του συμπαρασταθείς στην προσπάθειά του να αποφύγει τη βία, παρόλου που, βλέπουμε, παραμένει ο ίδιος πολεμιστής που είδαμε στην αρχή. Και όταν, στο δεύτερο act, αποφασίζει να ξαναπάρει τα όπλα, ο ήρωας Kane μεταμορφώνεται ξανά σε έναν μανιασμένο τιμωρό που, σαν χίλιοι διάβολοι σαρώνει το Κακό που συναντάει.
Το σενάριο στηρίζει απόλυτα τον Purefoy. Είναι καλογραμμένο, με σωστή ροή και καταφέρνει να μας κάνει να μπούμε στο πετσί του ήρωα και να του συμπαρασταθούμε στο δύσκολο δρόμο που έχει μπροστά του, ενώ μας δείχνει πολύ πετυχημένα το κλίμα του κόσμου στον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία.
Το ίδιο και η απίστευτα ατμοσφαιρική σκηνοθεσία: η Αγγλία του Kane είναι ένας σκοτεινός κόσμος, μαστίζεται από ληστές και την πανούκλα και είναι παραδομένος στις δυνάμεις του κακού (όπως βλέπουμε από τη σκηνή στο χωριό που έκαιγαν τη μάγισσα), εγκατειλημένος θαρρείς από το θεό.
Η μαγεία και τα ειδικά εφέ είναι σχετικά λίγα και χτυπάνε μόνο σε λίγα προσεκτικά επιλεγμένα σημεία, πιστά στο πνεύμα του Howard. Η ταινία θα μπορούσε να στηριχθεί και χωρίς τις πιο εφετζίδικες στιγμές (Satan's Reaper και ο δαίμονας στο τέλος) αλλά γενικά δεν ενοχλούν που υπάρχουν (αν και σε σημεία ο πρωταγωνιστής μοιάζει εκτός τόπου στις CGI-heavy σκηνές) Οι μάχες πάλι είναι όμορφα χορογραφημένες και αρκετά βίαιες για να ικανοποιήσουν τους φαν της S&S.

Συνολικά είναι μια ταινία πιστή στο πνεύμα των γραπτών του R.E. Howard, φτιαγμένη με κόπο και μεράκι (κάτι που σπανίζει σήμερα) και εγγυημένη απόλαυση για τους οπαδούς του Sword & Sorcery και του Dark Fantasy.

Υπάρχει καλύτερη eλλάδα;

Γεια σας σε όλους.
Έχω πολύ καιρό να κάνω κάποιο ποστ, αλλά φταίνε διάφορα για αυτό.
Πρώτα από όλα έχω αρχίσει να πήζω στο διάβασμα για το μεταπτυχειακό. Η μία εργασία ξεφυτρώνει μετά την άλλη και, όσο ενδιαφέρον κι αν έχουν (τώρα γράφω ένα essay για την ιδιωτικότητα πληροφοριών - και ελπίζω κάποια στιγμή να κάτσω να γράψω και επί διαφόρων θεμάτων που πετυχαίνω διαβάζοντας στο blog) δε μου αφήνουν και πολύ όρεξη για γράψιμο.
Όρεξη που όταν βρίσκω αφιερώνω στο να ξαναγράφω ένα μυθιστόρημα που ελπίζω κάποια στιγμή να πάρει το δρόμο του ψάχνοντας για εκδότες. Και, αν δεν ασχολούμαι με αυτό, έχω και κάτι άλλα project στα σκαριά τα οποία προχωράνε με το ρυθμό τους.

Θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος του άρθρου; Στο browser game erepublik με το οποίο και ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό. Το παιχνίδι είναι κάτι σαν γεωπολιτική προσομοίωση, με τους παίχτες να αποτελούν πολίτες ενός εικονικού κράτους.
Ως παιχνίδι είναι πολύ γρήγορο, αρκούν μερικά κλικ την ημέρα και καθάρισες, αλλά έχει ενδιαφέρον ως αποτύπωση των διαφόρων εθνών και της συμπεριφοράς τους, ενίοτε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από την πραγματική ζωή (πχ οι Eλληνες είναι σύμμαχοι με τους Κροάτες κατά των Σέρβων και οι ΗΠΑ κάνουν εισβολή στο UK που είναι σύμμαχοι με τους Ρώσσους, έτσι για να πάρετε μια ιδέα του τι παίζει)
Η eΕλλάδα πάντως τα πάει καλά οικονομικά και στρατιωτικά, έτσι για αλλαγή - αν και η πολιτική ζωή δε διαφέρει πολύ από τις πραγματικές συνθήκες.

(Επίσης κάθομαι και παίζω το πρώτο Baldur's Gate και ενίοτε Guild Wars και μάλιστα πολύ συχνά για τα δεδομένα μου - κάπου δύο φορές την εβδομάδα)

Triptychon

Έκτακτο ανακοινωθέν για όλους τους τρου σκοτεινούς μεταλλάδες
Triptychon η νέα μπάντα του Thomas "Warrior" Fischer (τι εννοείτε ποιος είναι αυτός; )

Ακούστε και απλά απολαύστε. Μέχρι να επανενωθούν οι Celtic Frost έχουμε μια παρηγορία...

Γιατί το να πας φαντάρος είναι σα να παίζεις D&D:

- ένα σωρό τύποι που ποτέ δε θα μπορούσαν ή δε θα έπρεπε να πιάσουν όπλο παίζουν τους fighters
- ξεκινάς τσουτσέκι, αλλά προς το τέλος δε σε πιάνει τίποτα
- οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά καβλώνεις μαζί τους ανεξάρτητα με το αν είναι καλές ή μπάζα
- κυκλοφορείς μέσα σε ερείπια γεμάτα με κάθε λογής πανίδα και χλωρίδα
- ταξιδεύεις σε μια σειρά από εξωτικές τοποθεσίες που μόνο ακουστά τις είχες
- ένα σωρό ασχετοι τύποι (NPC/μόνιμοι) σου λένε να κάνεις ότι μαλακία τους κατέβει
- ότι βρίσκεις πεταμένο μπορείς να το λουτάρεις
- ένα σωρό παίχτες/φαντάροι τραυματίζονται/ψοφάνε με ηλίθιους τρόπους.
- την πέφτεις σε ότι σερβιτόρα βρεις όταν φτάσεις σε κάποιο inn/καφετέρια
- Κάθε βράδυ που θα φυλάτε σκοπιά θα σας την πέφτουν διάφοροι
- σπάνια διαρκεί πάνω από 9 μήνες
- θα ακούτε για προφητείες και για επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία (και αν είστε παιδιά του 83 και πετύχετε Λιακοπουλικό ΕΠΟΠ, όπως ο υποφαινόμενος, θα μάθετε ότι είστε ο εκλεκτός)
- ο παπάς (αν τον έχετε για βύσμα) κάνει θαύματα

Τα βιβλία που διάβασα πέρσι - μέρος τελευταίο

Βιβλία που διάβασα φέτος πέρσυ, στην ξενιτιά και επιστρέφοντας στο Ελλάντα:

1.Let the right on in – J.A. Lindqvist
Η ταινία ήταν ο twilight της κουλτουριάρας αδερφής, αλλά το βιβλίο ήταν εξαιρετικό. Θυμίζει Stephen King στα καλά του και είναι μια μοναδική απεικόνιση της μοναξιάς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Προτείνεται αβίαστα.

2.Πιτσαρία η Κόλαση – Μικέλε Σέριο
Ένα σπάνιο διαμάντι, το οποίο παντρεύει τη γκροτέσκα μαύρη κομωδία με το Ιταλικό Σπλάττερ. Προσχηματική πλοκή, βία, σεξ, toilet humor και γκροτέσκοι χαρακτήρες, το αποτέλεσμα όμως είναι υπέροχο. Για πολύ ειδικά γούστα...

3.Guards! Guards! - Terry Pratcett
Κι άλλος Pratchett, αυτή τη φορά με ήρωες τη φρουρά της Ankh Morpork. Πολύ καλό.

4.Wasp Factory – Iain Banks
Το βιβλίο αυτό το έψαχνα χρόνια (από ένα ντοκυμαντέρ που είχα δει για αυτό στα μέσα των 90's) και που μάλλον με απογοήτευσε. Ένα αγόρι-δολοφόνος μεγαλώνει σε ένα νησί κοντά σε ένα μικρό Σκωτσέζικο χωριό μαζί με τον πατέρα του, καίει λαγούς με ναπάλμ και παγιδεύει σφίκες σε ένα ρολόι- παγίδα θανάτου για να προβλέψει το μέλλον.
Και... αυτό πάνω κάτω. Περίμενα κάτι περισσότερο, αν και ήταν καλό βιβλίο συνολικά.

5.The Final Programme – M. Moorcock
Ο Jerry Cornelious... δεν ξέρω, από τα βιβλία που δε βγάζουν νόημα, πρώτο της τετραλογίας, ένα ελαφρώς σουρεαλιστικό, hip βιβλίο με ήρωα έναν μποέμ δολοφόνο που προσπαθεί να σώσει την αδερφή του από τον διεστραμένο αδερφό τους μαζί με μια συμμορία που αναζητά κάποια έρευνα του πατέρα τους...
Ωραίο με τον τρόπο του, αλλά λίγο φεύγα.

6.Delightful Corpse – P.Z. Brite
Ζευγάρι γκέυ κατά συρροή δολοφόνων στη Νέα Ορλεάνη. Όλα τα ταμπού (ομοφυλλοφιλία, νεκροφιλία, καννιβαλισμός, σαδομαζοχισμός) να σπάνε με μια πολύ καλή γραφή, αλλά, λόγω του ότι όλοι οι χαρακτήρες είναι γκέυ άντρες, με δυσκόλεψε πολύ να μπω στην ιστορία.
Έχω την υποψία ότι θα ασχοληθώ με αυτό το βιβλίο πάλι σε ένα μελλοντικό ποστ.

7.Η ηγεμονία της Ευτυχίας – Α. Δημητρομανωλάκη
Βιβλίο - έκπληξη που είχα πάρει πάμφτηνο μετά από πρόταση στο ιστολόγιο του Γιάννη Πλιώτα. Μελλοντολογικό θριλερ στα πρότυπα του 1984 με ήρωα έναν συγγραφέα το σπίτι του οποίου δέχεται επίθεση με βιοχημικά όπλα που σκοτώνουν τον φίλο και γείτονα του που είναι βουλευτής.
Πολύ αξιόλογο και όχι μόνο "για Ελληνικό".

8.FaustEric – Terry Pratchet
Πράτσετ σε μια από τις πιο αδύναμες νουβέλες του.
Ο Rincewind ως "δαίμονας" να κάνει πραγματικότητα τις τρεις ευχές ενός 15-χρονου Φάουστ...

9.A cure for Cancer – M. Moorcock
Δεύτερος Jerry Cornelious, ο οποίος ξαφνικά έχει γίνει μαύρος και ζει σε μια Ευρώπη έτοιμη να δεχτεί εισβολή από τις ΗΠΑ...
Τα ίδια με το Final Programme κατά βάση...

10.Lovecraft's Book – R. Lupoff
Έχει και δικό του τόπικ, δε θα πω περισσότερα.

11.O Αμαρτοβόρος – E. Missie
Σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ ο αμαρτοβόρος είναι ένα πλάσμα που τρώει τις αμαρτίες των νεκρών. Όταν ο τελευταίος αμαρτοβόρος όμως παντρεύεται και κάνει παιδιά βιαία γεγονότα αρχίζουν να συγκλονίζουν την πόλη.
Αν και το υπερφυσικο στοιχείο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου, το βιβλίο αυτό χτίζει πετυχημένα το δέος παίζοντας με τις φοβίες και δυσειδαιμονίες μιας μικρής πόλης. Καλό.

12.Η μουσική του Αίματος – Greg Bear
Η αρχική νουβέλα είναι εξαιρετική, επειδή όμως αυτή ήταν η έκδοση που είχε επεκταθεί σε πλήρες μυθιστόρημα, από ένα σημείο και μετά ένιωσα ότι έχασε την ορμή της.
Βιοχημικός κατασκευάζει σκεπτόμενους μικροοργανισμούς που εμβολιάζει στο σώμα του. Και αρχίζει να αλλάζει.
Ισορροπόντας μεταξύ body horror και ουτοπικής ΕΦ δημιουργεί ένα ενδιαφέρον μείγμα για τους οπαδούς του είδους.

13.Το πρόσωπο που πρέπει να πεθάνει – R. Cambell
Θαρρείς βγαλμένο από ιταλικό giallo, είναι η ιστορία ενός μοναχικού ομοφοβικού τύπου που αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός ομοφυλόφιλου άντρα έναν κατά συρροή δολοφόνο ομοφυλοφίλων (ναι, για κάποιο λόγο φέτος διάβασα για περισσότερους γκέυ από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί)
Βάλτε μέσα και τους χίπιδες γείτονες του "δολοφόνου" και έχετε μια συνταγή για giallo. Μόνο πως το βιβλίο δεν είναι κάτι το τρομερό...

14.... και το τέρας – Μ. Μανωλιός
Συλλογή διηγημάτων πολιτικής ΕΦ. Κάμποσες από τις ιστορίες έχουν δημοσιευτεί και στο 9, όμως εδώ έχουμε με εξαιρετικές ιστορίες γεμάτες συναίσθημα και έξυπνες ιδέες. Τα συγκλονιστικά "θα είσαι εδώ" και το ομώνυμο, καθώς και το υπέροχα αισιόδοξο Αρμελίνα ΙΙ κλέβουν τις παραστάσεις.

15.Η νύχτα της λευκής παπαρούνας – Κ. Μίσσιος
Ένας ξένος, ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, ένα χωριό και μια ταβέρνα όπου όλοι διηγούνται φρικιαστικές ιστορίες. Μια ανθολογία τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία.
Μερικές καλές ιδέες και πολύ καλή γραφή, αλλά ο συγγραφέας μου δίνει την εντύπωση ότι βιάζεται να τελειώσει τις ιστορίες, έτσι οι ιστορίες δε φτάνουν στην κορύφωση.
Αγαπημένη μου ιστορία η τελευταία, το ρολόι

Αυτά για πέρσι, φέτος είμαι ακόμα στο δεύτερο βιβλίο.

Καλώς μας μπήκε

Οι θερμότερες ευχές του blog μας για το 2010.

Επίσης ο χρόνος άνοιξε με το όνομά μου και τα σοφά λόγια μου σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, άρα μάλλον καλά ξεκινάει...