Έκτακτο ανακοινωθέν για όλους τους τρου σκοτεινούς μεταλλάδες
Triptychon η νέα μπάντα του Thomas "Warrior" Fischer (τι εννοείτε ποιος είναι αυτός; )
Ακούστε και απλά απολαύστε. Μέχρι να επανενωθούν οι Celtic Frost έχουμε μια παρηγορία...
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 03, 2010
Κυριακή, Ιανουαρίου 17, 2010
Γιατί το να πας φαντάρος είναι σα να παίζεις D&D:
- ένα σωρό τύποι που ποτέ δε θα μπορούσαν ή δε θα έπρεπε να πιάσουν όπλο παίζουν τους fighters
- ξεκινάς τσουτσέκι, αλλά προς το τέλος δε σε πιάνει τίποτα
- οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά καβλώνεις μαζί τους ανεξάρτητα με το αν είναι καλές ή μπάζα
- κυκλοφορείς μέσα σε ερείπια γεμάτα με κάθε λογής πανίδα και χλωρίδα
- ταξιδεύεις σε μια σειρά από εξωτικές τοποθεσίες που μόνο ακουστά τις είχες
- ένα σωρό ασχετοι τύποι (NPC/μόνιμοι) σου λένε να κάνεις ότι μαλακία τους κατέβει
- ότι βρίσκεις πεταμένο μπορείς να το λουτάρεις
- ένα σωρό παίχτες/φαντάροι τραυματίζονται/ψοφάνε με ηλίθιους τρόπους.
- την πέφτεις σε ότι σερβιτόρα βρεις όταν φτάσεις σε κάποιο inn/καφετέρια
- Κάθε βράδυ που θα φυλάτε σκοπιά θα σας την πέφτουν διάφοροι
- σπάνια διαρκεί πάνω από 9 μήνες
- θα ακούτε για προφητείες και για επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία (και αν είστε παιδιά του 83 και πετύχετε Λιακοπουλικό ΕΠΟΠ, όπως ο υποφαινόμενος, θα μάθετε ότι είστε ο εκλεκτός)
- ο παπάς (αν τον έχετε για βύσμα) κάνει θαύματα
- ξεκινάς τσουτσέκι, αλλά προς το τέλος δε σε πιάνει τίποτα
- οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά καβλώνεις μαζί τους ανεξάρτητα με το αν είναι καλές ή μπάζα
- κυκλοφορείς μέσα σε ερείπια γεμάτα με κάθε λογής πανίδα και χλωρίδα
- ταξιδεύεις σε μια σειρά από εξωτικές τοποθεσίες που μόνο ακουστά τις είχες
- ένα σωρό ασχετοι τύποι (NPC/μόνιμοι) σου λένε να κάνεις ότι μαλακία τους κατέβει
- ότι βρίσκεις πεταμένο μπορείς να το λουτάρεις
- ένα σωρό παίχτες/φαντάροι τραυματίζονται/ψοφάνε με ηλίθιους τρόπους.
- την πέφτεις σε ότι σερβιτόρα βρεις όταν φτάσεις σε κάποιο inn/καφετέρια
- Κάθε βράδυ που θα φυλάτε σκοπιά θα σας την πέφτουν διάφοροι
- σπάνια διαρκεί πάνω από 9 μήνες
- θα ακούτε για προφητείες και για επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία (και αν είστε παιδιά του 83 και πετύχετε Λιακοπουλικό ΕΠΟΠ, όπως ο υποφαινόμενος, θα μάθετε ότι είστε ο εκλεκτός)
- ο παπάς (αν τον έχετε για βύσμα) κάνει θαύματα
Δευτέρα, Ιανουαρίου 11, 2010
Τα βιβλία που διάβασα πέρσι - μέρος τελευταίο
Βιβλία που διάβασα φέτος πέρσυ, στην ξενιτιά και επιστρέφοντας στο Ελλάντα:
1.Let the right on in – J.A. Lindqvist
Η ταινία ήταν ο twilight της κουλτουριάρας αδερφής, αλλά το βιβλίο ήταν εξαιρετικό. Θυμίζει Stephen King στα καλά του και είναι μια μοναδική απεικόνιση της μοναξιάς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Προτείνεται αβίαστα.
2.Πιτσαρία η Κόλαση – Μικέλε Σέριο
Ένα σπάνιο διαμάντι, το οποίο παντρεύει τη γκροτέσκα μαύρη κομωδία με το Ιταλικό Σπλάττερ. Προσχηματική πλοκή, βία, σεξ, toilet humor και γκροτέσκοι χαρακτήρες, το αποτέλεσμα όμως είναι υπέροχο. Για πολύ ειδικά γούστα...
3.Guards! Guards! - Terry Pratcett
Κι άλλος Pratchett, αυτή τη φορά με ήρωες τη φρουρά της Ankh Morpork. Πολύ καλό.
4.Wasp Factory – Iain Banks
Το βιβλίο αυτό το έψαχνα χρόνια (από ένα ντοκυμαντέρ που είχα δει για αυτό στα μέσα των 90's) και που μάλλον με απογοήτευσε. Ένα αγόρι-δολοφόνος μεγαλώνει σε ένα νησί κοντά σε ένα μικρό Σκωτσέζικο χωριό μαζί με τον πατέρα του, καίει λαγούς με ναπάλμ και παγιδεύει σφίκες σε ένα ρολόι- παγίδα θανάτου για να προβλέψει το μέλλον.
Και... αυτό πάνω κάτω. Περίμενα κάτι περισσότερο, αν και ήταν καλό βιβλίο συνολικά.
5.The Final Programme – M. Moorcock
Ο Jerry Cornelious... δεν ξέρω, από τα βιβλία που δε βγάζουν νόημα, πρώτο της τετραλογίας, ένα ελαφρώς σουρεαλιστικό, hip βιβλίο με ήρωα έναν μποέμ δολοφόνο που προσπαθεί να σώσει την αδερφή του από τον διεστραμένο αδερφό τους μαζί με μια συμμορία που αναζητά κάποια έρευνα του πατέρα τους...
Ωραίο με τον τρόπο του, αλλά λίγο φεύγα.
6.Delightful Corpse – P.Z. Brite
Ζευγάρι γκέυ κατά συρροή δολοφόνων στη Νέα Ορλεάνη. Όλα τα ταμπού (ομοφυλλοφιλία, νεκροφιλία, καννιβαλισμός, σαδομαζοχισμός) να σπάνε με μια πολύ καλή γραφή, αλλά, λόγω του ότι όλοι οι χαρακτήρες είναι γκέυ άντρες, με δυσκόλεψε πολύ να μπω στην ιστορία.
Έχω την υποψία ότι θα ασχοληθώ με αυτό το βιβλίο πάλι σε ένα μελλοντικό ποστ.
7.Η ηγεμονία της Ευτυχίας – Α. Δημητρομανωλάκη
Βιβλίο - έκπληξη που είχα πάρει πάμφτηνο μετά από πρόταση στο ιστολόγιο του Γιάννη Πλιώτα. Μελλοντολογικό θριλερ στα πρότυπα του 1984 με ήρωα έναν συγγραφέα το σπίτι του οποίου δέχεται επίθεση με βιοχημικά όπλα που σκοτώνουν τον φίλο και γείτονα του που είναι βουλευτής.
Πολύ αξιόλογο και όχι μόνο "για Ελληνικό".
8.FaustEric – Terry Pratchet
Πράτσετ σε μια από τις πιο αδύναμες νουβέλες του.
Ο Rincewind ως "δαίμονας" να κάνει πραγματικότητα τις τρεις ευχές ενός 15-χρονου Φάουστ...
9.A cure for Cancer – M. Moorcock
Δεύτερος Jerry Cornelious, ο οποίος ξαφνικά έχει γίνει μαύρος και ζει σε μια Ευρώπη έτοιμη να δεχτεί εισβολή από τις ΗΠΑ...
Τα ίδια με το Final Programme κατά βάση...
10.Lovecraft's Book – R. Lupoff
Έχει και δικό του τόπικ, δε θα πω περισσότερα.
11.O Αμαρτοβόρος – E. Missie
Σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ ο αμαρτοβόρος είναι ένα πλάσμα που τρώει τις αμαρτίες των νεκρών. Όταν ο τελευταίος αμαρτοβόρος όμως παντρεύεται και κάνει παιδιά βιαία γεγονότα αρχίζουν να συγκλονίζουν την πόλη.
Αν και το υπερφυσικο στοιχείο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου, το βιβλίο αυτό χτίζει πετυχημένα το δέος παίζοντας με τις φοβίες και δυσειδαιμονίες μιας μικρής πόλης. Καλό.
12.Η μουσική του Αίματος – Greg Bear
Η αρχική νουβέλα είναι εξαιρετική, επειδή όμως αυτή ήταν η έκδοση που είχε επεκταθεί σε πλήρες μυθιστόρημα, από ένα σημείο και μετά ένιωσα ότι έχασε την ορμή της.
Βιοχημικός κατασκευάζει σκεπτόμενους μικροοργανισμούς που εμβολιάζει στο σώμα του. Και αρχίζει να αλλάζει.
Ισορροπόντας μεταξύ body horror και ουτοπικής ΕΦ δημιουργεί ένα ενδιαφέρον μείγμα για τους οπαδούς του είδους.
13.Το πρόσωπο που πρέπει να πεθάνει – R. Cambell
Θαρρείς βγαλμένο από ιταλικό giallo, είναι η ιστορία ενός μοναχικού ομοφοβικού τύπου που αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός ομοφυλόφιλου άντρα έναν κατά συρροή δολοφόνο ομοφυλοφίλων (ναι, για κάποιο λόγο φέτος διάβασα για περισσότερους γκέυ από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί)
Βάλτε μέσα και τους χίπιδες γείτονες του "δολοφόνου" και έχετε μια συνταγή για giallo. Μόνο πως το βιβλίο δεν είναι κάτι το τρομερό...
14.... και το τέρας – Μ. Μανωλιός
Συλλογή διηγημάτων πολιτικής ΕΦ. Κάμποσες από τις ιστορίες έχουν δημοσιευτεί και στο 9, όμως εδώ έχουμε με εξαιρετικές ιστορίες γεμάτες συναίσθημα και έξυπνες ιδέες. Τα συγκλονιστικά "θα είσαι εδώ" και το ομώνυμο, καθώς και το υπέροχα αισιόδοξο Αρμελίνα ΙΙ κλέβουν τις παραστάσεις.
15.Η νύχτα της λευκής παπαρούνας – Κ. Μίσσιος
Ένας ξένος, ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, ένα χωριό και μια ταβέρνα όπου όλοι διηγούνται φρικιαστικές ιστορίες. Μια ανθολογία τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία.
Μερικές καλές ιδέες και πολύ καλή γραφή, αλλά ο συγγραφέας μου δίνει την εντύπωση ότι βιάζεται να τελειώσει τις ιστορίες, έτσι οι ιστορίες δε φτάνουν στην κορύφωση.
Αγαπημένη μου ιστορία η τελευταία, το ρολόι
Αυτά για πέρσι, φέτος είμαι ακόμα στο δεύτερο βιβλίο.
1.Let the right on in – J.A. Lindqvist
Η ταινία ήταν ο twilight της κουλτουριάρας αδερφής, αλλά το βιβλίο ήταν εξαιρετικό. Θυμίζει Stephen King στα καλά του και είναι μια μοναδική απεικόνιση της μοναξιάς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Προτείνεται αβίαστα.
2.Πιτσαρία η Κόλαση – Μικέλε Σέριο
Ένα σπάνιο διαμάντι, το οποίο παντρεύει τη γκροτέσκα μαύρη κομωδία με το Ιταλικό Σπλάττερ. Προσχηματική πλοκή, βία, σεξ, toilet humor και γκροτέσκοι χαρακτήρες, το αποτέλεσμα όμως είναι υπέροχο. Για πολύ ειδικά γούστα...
3.Guards! Guards! - Terry Pratcett
Κι άλλος Pratchett, αυτή τη φορά με ήρωες τη φρουρά της Ankh Morpork. Πολύ καλό.
4.Wasp Factory – Iain Banks
Το βιβλίο αυτό το έψαχνα χρόνια (από ένα ντοκυμαντέρ που είχα δει για αυτό στα μέσα των 90's) και που μάλλον με απογοήτευσε. Ένα αγόρι-δολοφόνος μεγαλώνει σε ένα νησί κοντά σε ένα μικρό Σκωτσέζικο χωριό μαζί με τον πατέρα του, καίει λαγούς με ναπάλμ και παγιδεύει σφίκες σε ένα ρολόι- παγίδα θανάτου για να προβλέψει το μέλλον.
Και... αυτό πάνω κάτω. Περίμενα κάτι περισσότερο, αν και ήταν καλό βιβλίο συνολικά.
5.The Final Programme – M. Moorcock
Ο Jerry Cornelious... δεν ξέρω, από τα βιβλία που δε βγάζουν νόημα, πρώτο της τετραλογίας, ένα ελαφρώς σουρεαλιστικό, hip βιβλίο με ήρωα έναν μποέμ δολοφόνο που προσπαθεί να σώσει την αδερφή του από τον διεστραμένο αδερφό τους μαζί με μια συμμορία που αναζητά κάποια έρευνα του πατέρα τους...
Ωραίο με τον τρόπο του, αλλά λίγο φεύγα.
6.Delightful Corpse – P.Z. Brite
Ζευγάρι γκέυ κατά συρροή δολοφόνων στη Νέα Ορλεάνη. Όλα τα ταμπού (ομοφυλλοφιλία, νεκροφιλία, καννιβαλισμός, σαδομαζοχισμός) να σπάνε με μια πολύ καλή γραφή, αλλά, λόγω του ότι όλοι οι χαρακτήρες είναι γκέυ άντρες, με δυσκόλεψε πολύ να μπω στην ιστορία.
Έχω την υποψία ότι θα ασχοληθώ με αυτό το βιβλίο πάλι σε ένα μελλοντικό ποστ.
7.Η ηγεμονία της Ευτυχίας – Α. Δημητρομανωλάκη
Βιβλίο - έκπληξη που είχα πάρει πάμφτηνο μετά από πρόταση στο ιστολόγιο του Γιάννη Πλιώτα. Μελλοντολογικό θριλερ στα πρότυπα του 1984 με ήρωα έναν συγγραφέα το σπίτι του οποίου δέχεται επίθεση με βιοχημικά όπλα που σκοτώνουν τον φίλο και γείτονα του που είναι βουλευτής.
Πολύ αξιόλογο και όχι μόνο "για Ελληνικό".
8.
Πράτσετ σε μια από τις πιο αδύναμες νουβέλες του.
Ο Rincewind ως "δαίμονας" να κάνει πραγματικότητα τις τρεις ευχές ενός 15-χρονου Φάουστ...
9.A cure for Cancer – M. Moorcock
Δεύτερος Jerry Cornelious, ο οποίος ξαφνικά έχει γίνει μαύρος και ζει σε μια Ευρώπη έτοιμη να δεχτεί εισβολή από τις ΗΠΑ...
Τα ίδια με το Final Programme κατά βάση...
10.Lovecraft's Book – R. Lupoff
Έχει και δικό του τόπικ, δε θα πω περισσότερα.
11.O Αμαρτοβόρος – E. Missie
Σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ ο αμαρτοβόρος είναι ένα πλάσμα που τρώει τις αμαρτίες των νεκρών. Όταν ο τελευταίος αμαρτοβόρος όμως παντρεύεται και κάνει παιδιά βιαία γεγονότα αρχίζουν να συγκλονίζουν την πόλη.
Αν και το υπερφυσικο στοιχείο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου, το βιβλίο αυτό χτίζει πετυχημένα το δέος παίζοντας με τις φοβίες και δυσειδαιμονίες μιας μικρής πόλης. Καλό.
12.Η μουσική του Αίματος – Greg Bear
Η αρχική νουβέλα είναι εξαιρετική, επειδή όμως αυτή ήταν η έκδοση που είχε επεκταθεί σε πλήρες μυθιστόρημα, από ένα σημείο και μετά ένιωσα ότι έχασε την ορμή της.
Βιοχημικός κατασκευάζει σκεπτόμενους μικροοργανισμούς που εμβολιάζει στο σώμα του. Και αρχίζει να αλλάζει.
Ισορροπόντας μεταξύ body horror και ουτοπικής ΕΦ δημιουργεί ένα ενδιαφέρον μείγμα για τους οπαδούς του είδους.
13.Το πρόσωπο που πρέπει να πεθάνει – R. Cambell
Θαρρείς βγαλμένο από ιταλικό giallo, είναι η ιστορία ενός μοναχικού ομοφοβικού τύπου που αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός ομοφυλόφιλου άντρα έναν κατά συρροή δολοφόνο ομοφυλοφίλων (ναι, για κάποιο λόγο φέτος διάβασα για περισσότερους γκέυ από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί)
Βάλτε μέσα και τους χίπιδες γείτονες του "δολοφόνου" και έχετε μια συνταγή για giallo. Μόνο πως το βιβλίο δεν είναι κάτι το τρομερό...
14.... και το τέρας – Μ. Μανωλιός
Συλλογή διηγημάτων πολιτικής ΕΦ. Κάμποσες από τις ιστορίες έχουν δημοσιευτεί και στο 9, όμως εδώ έχουμε με εξαιρετικές ιστορίες γεμάτες συναίσθημα και έξυπνες ιδέες. Τα συγκλονιστικά "θα είσαι εδώ" και το ομώνυμο, καθώς και το υπέροχα αισιόδοξο Αρμελίνα ΙΙ κλέβουν τις παραστάσεις.
15.Η νύχτα της λευκής παπαρούνας – Κ. Μίσσιος
Ένας ξένος, ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, ένα χωριό και μια ταβέρνα όπου όλοι διηγούνται φρικιαστικές ιστορίες. Μια ανθολογία τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία.
Μερικές καλές ιδέες και πολύ καλή γραφή, αλλά ο συγγραφέας μου δίνει την εντύπωση ότι βιάζεται να τελειώσει τις ιστορίες, έτσι οι ιστορίες δε φτάνουν στην κορύφωση.
Αγαπημένη μου ιστορία η τελευταία, το ρολόι
Αυτά για πέρσι, φέτος είμαι ακόμα στο δεύτερο βιβλίο.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 04, 2010
Καλώς μας μπήκε
Οι θερμότερες ευχές του blog μας για το 2010.
Επίσης ο χρόνος άνοιξε με το όνομά μου και τα σοφά λόγια μου σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, άρα μάλλον καλά ξεκινάει...
Επίσης ο χρόνος άνοιξε με το όνομά μου και τα σοφά λόγια μου σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, άρα μάλλον καλά ξεκινάει...
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 30, 2009
Ελληνικότητα και φάνταζυ
Η πρώτη φορά που άκουσα για τον όρο ήταν σε μια ομιλία/συζήτηση για το Ελληνικό φανταστικό που τη διοργάνωνε (νέο τότε) περιοδικό του χώρου. Η πλειοψηφία των ομιλητών ήταν λάβροι σε αυτό το ζήτημα: "Μην αντιγράφετε τον Τόλκιεν και το Ντιενντι, ΓΡΑΦΤΕ για Ελληνικά θέματα!" Φυσικά ο (όχι και τόσο μικρός τότε, ακόμα λιγότερο μικρός σήμερα) Μιχάλης δε μπορούσε να διαφωνίσει περισσότερο. Τότε θα έλεγε απλά κάτι για το τι ζητάει το κοινό, διαβάζουμε ότι μας αρέσει και τα σχετικά μισόλογα αυτού που κάτι καταλαβαίνει αλλά δεν ξέρει πως να το πει. Σήμερα, σε αυτό το συγκλονιστικό ποστ με το οποίο κλείνει το έτος, θα προσπαθήσει να σας εξηγήσει όσο πιο καλά μπορεί τις αντιρρήσεις του πάνω στο θέμα.
Πριν αναλύσουμε οτιδήποτε, καλό είναι να ορίζουμε το θέμα. Ως Ελληνικό φανταστικό λοιπόν ορίζουμε το κομμάτι εκείνο της Ελληνικής λογοτεχνίας όπου τα φανταστικά στοιχεία παίζουν βασικό ρόλο στην πλοκή (είτε μιλάμε για fantasy, είτε για ΕΦ είτε για τρόμο). Για το παρόν άρθρο θα επικεντρωθούμε στο fantasy, διότι είναι η πιο ευαίσθητη κατηγορία και το κομμάτι με το οποίο κυρίως διαφωνώ (το γιατί στα άλλα δύο δε διαφωνώ τόσο θα φανεί ελπίζω στην πορεία του άρθρου αυτού).
Τι σημαίνει Ελληνικά θέματα;
Σε πρώτο επίπεδο μας λένε, αντί να εμπνεόμαστε από ψευδομεσαιωνικούς κόσμους και να τους αντιγράφουμε, να πάρουμε ως πηγή έμπνευσης το Βυζάντιο και την αρχαία Ελλάδα. Κι εδώ έγκειται η πρώτη διαφωνία μου: το να παίρνεις το κλισαρισμένο Τολκιενικό πρότυπο και να του δίνεις ένα άλλο χρώμα δεν κάνει το αποτέλεσμα λιγότερο κλισαρισμένο, αντίθετα το κάνει ακόμα πιο γραφικό. Το φάνταζυ είναι φαντασία και, αυτό που χρειαζόμαστε είναι καλή κοσμοπλασία και καλές ιστορίες, όχι επιπλέον περιορισμούς στη φαντασία του συγγραφέα. Το να γράψει κανένας τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών με σάτυρους και δρυάδες αντί για ξωτικά και νάνους και ακρίτες αντί για ρέηντζερ είναι μάλλον αστείο (πόσο μάλλον αν αντί για ορκ έχει Τούρκους).
Βεβαίως κάπου εδώ σκάει και η επεξήγηση: “εννοούμε θέματα που να απασχολούν τον Έλληνα αναγνώστη.” Και, όπως όλες οι “καραμέλες” ακούγεται ολόσωστο, μέχρι που σκεφτόμαστε τι ακριβώς είναι το Ελληνικό κοινό. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι θρύλοι και οι παραδόσεις αφορούν ελάχιστα τον μέσο κάτοικο του αστικού περιβάλλοντος κάτω από 30. Οι φανταζάδες της γενιάς μου έμαθαν το φανταστικό ως Tolkien - Conan της Κόμπρα Πρες – Manowar ή Blind Guardian και τα θρίλερ της τηλεόρασης (και η επόμενη γενιά με Harry Potter αντί για Κόναν).
Οπότε το να γράψει κάποιος φανταστικό με ξωθιές και τελώνια αφορά μικρή μερίδα του κοινού, που δείχνει να έχει περισσότερο λαογραφικό ενδιαφέρον και που μάλλον είναι αρνητικό σε δραματικές τροποποιήσεις των θρύλων και παραδόσεων.
Αν μιλήσουμε δε για εμάς, τα παιδιά της Ελληνικής επαρχίας των 90's, οι ιστορίες τρόμου που θα κατεβάσουμε δεν αφορούν καλλικατζάρια και μάγισσες, αλλά ενέδρες σε έρημους δρόμους από Αλβανούς λαθρομετανάστες, κωλάδικα και μανιακούς που τριγυρνάνε τις νύχτες στα χωράφια και παραμονεύουν για ζευγαράκια. Αυτές τις μέρες για παράδειγμα διαβάζω τη “Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας” του Κ. Μίσσιου που είναι ιστορίες τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία και, παρόλο που είναι καλογραμμένο βιβλίο, η εικόνα μιας επαρχίας 50 χρόνια πίσω δε με αφορά κάτι που (για βιβλίο τρόμου) δε με αφήνει να το απολαύσω.
Η μυθολογία και η αρχαία Ελλάδα παρόλα αυτά δείχνει αρκετά δημοφιλής στις τάξεις των ελλήνων αναγνωστών και πιθανότατα να υπήρχε χώρος για μυθολογικό φάνταζυ στην αγορά. Δυστυχώς όμως υπάρχει ακόμα τόσο ένας πιουρισμός σχετικά με τη μυθολογία όσο και (δυστυχώς) μια προσπάθεια πολιτικών χώρων να ταυτιστούν με την ιστορία και μυθολογία για δικά τους οφέλη, τα οποία καλλιεργούν μια δυσπιστία απέναντι σε όποιον προσπαθεί να κάνει κάτι τέτοιο, που, για μια άλλη μερίδα αντίθετων πολιτικών απόψεων οδηγεί σε μια πλήρη εικονοκλασία (πχ σκεφτείτε τα όσα είχε ακούσει ο Κώστας Φραγκιαδάκης για το κόμικ του “Μύθος” - που είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Ελληνοκεντρικού φάνταζυ).
Και κάπου εδώ θα μου πείτε: όπα ρε Μιχάλη, το ένα σου βρωμάει, το άλλο σου ξυνίζει, το άλλο σου βρωμάει, να γράφουμε για ελφ και ντουόρφ; Η απάντηση είναι όχι, εκτός κι αν έχετε μια ενδιαφέρουσα ιστορία να πείτε με αυτά. Αυτό όμως δεν εμποδίσει τους συγγραφείς να εκμεταλλευτούν το Ελληνικό στοιχείο στο ύφος των έργων τους, όπως πχ έχει κάνει πολύ πετυχημένα ο Γιάννης Πλιώτας στην τετραλογία του “Το βασίλειο της Αράχνης”. Χωρίς να είναι κραυγαλέα περίπτωση έργου που φωνάζει: Βυζάντιο, οι τοπικοί θρύλοι και παραδόσεις έχουν ένα ξεχωριστό χρώμα που Ελληνίζει όπου πρέπει, δημιουργεί όμως κάτι εντελώς νέο. Παρομοίως Ελληνικά αρχέτυπα και συμπεριφορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τους χαρακτήρες (και αυτό σας το λέει άτομο που έχει φτιάξει ως εξήγηση για τη μαγεία ότι το αφεντικό – θεός - κοιμάται και οι υπάλληλοί του – μια γραφειοκρατεία θεών και πνευμάτων – κάνουν ρουσφέτια – πείτε μου, δεν είναι αυτό καθαρά Ελληνικό φάνταζυ; )
Το Ελληνικό στοιχείο μπορεί πάντα να χρησιμοποιηθεί αυτούσιο, πάνω σε ένα ευρύτερο μυθολογικό πλαίσιο, όπως γίνεται για παράδειγμα στην τριλογία της Υπερβορέας του Μ. Αντωνόπουλου (με εξαίρεση το δεύτερο βιβλίο που κάθεται και γράφει το Evil Dead σε νησάκι έξω από την Πύλο και που, προσωπικά, το βρήκα να μου χτυπάει άσχημα – όπως ανέφερα και πιο πάνω) ή στις “Νύχτες της Εκάτης” του Μπαλανου, όπου, με αφετηρία την μυθολογική Εκάτη ξεναγούμαστε στον κόσμο του Απόκρυφου και της Μαύρης Μαγείας (που ήταν της μόδας το 1994 που γράφτηκε, λόγω των Σατανιστών της Παλλήνης)
Ανέφερα πιο πάνω τον τρόμο: είτε σε αστικό είτε σε αγροτικό πλαίσιο το Ελληνικό στοιχείο μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά. Διαβάστε πχ το “Ανάμεσα” του Π.Μ. Ζερβού και θα δείτε το πως ένα στοιχείο της Ελληνικής παράδοσης δένει με την πόλη του Πειραιά ή το υπερφυσικό μέσα σε στιγμές της Ελληνικής ιστορίας – κάτι που ίσως και να είχε προοπτικές, αν και τη μόνη σχετική δουλειά που έχω υπόψη μου, το “Τον έφαγε το φεγγάρι” της Α. Φιαμού με θέμα ιστορίες τρόμου από την Τουρκοκρατία, δεν το έχω διαβάσει για να σας εκφέρω γνώμη.
Γενικά, θεωρώ ότι επιλογές υπάρχουν για όποιον θελήσει να εκμεταλλευτεί τον πλούτο της Ελληνικής μυθολογίας και παράδοσης, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν είναι ασημένια σφαίρα* ούτε ιερός νόμος, αντίθετα είναι πάντα μια επιπλέον επιλογή. Μην κοιτάτε μακριά, η σπηλιά του Νταβέλη και οι στοές κάτω από την Ακρόπολη μπορεί πάντα να γεννήσουν μια καλή ιστορία.
Καλή μας χρονιά, ευτυχισμένο το 2010 και ένα καλό συμβόλαιο σε όλους εμάς τους μάχιμους συγγραφείς.
*Ορολογία πληροφορικάριων που σημαίνει τη μαγική λύση σε όλα τα προβλήματα. Ξεκινάει από το δοκίμιο του F.P. Brooks “No Silver Bullet: Essence and Accidents of Software Engineering” του 1987
Πριν αναλύσουμε οτιδήποτε, καλό είναι να ορίζουμε το θέμα. Ως Ελληνικό φανταστικό λοιπόν ορίζουμε το κομμάτι εκείνο της Ελληνικής λογοτεχνίας όπου τα φανταστικά στοιχεία παίζουν βασικό ρόλο στην πλοκή (είτε μιλάμε για fantasy, είτε για ΕΦ είτε για τρόμο). Για το παρόν άρθρο θα επικεντρωθούμε στο fantasy, διότι είναι η πιο ευαίσθητη κατηγορία και το κομμάτι με το οποίο κυρίως διαφωνώ (το γιατί στα άλλα δύο δε διαφωνώ τόσο θα φανεί ελπίζω στην πορεία του άρθρου αυτού).
Τι σημαίνει Ελληνικά θέματα;
Σε πρώτο επίπεδο μας λένε, αντί να εμπνεόμαστε από ψευδομεσαιωνικούς κόσμους και να τους αντιγράφουμε, να πάρουμε ως πηγή έμπνευσης το Βυζάντιο και την αρχαία Ελλάδα. Κι εδώ έγκειται η πρώτη διαφωνία μου: το να παίρνεις το κλισαρισμένο Τολκιενικό πρότυπο και να του δίνεις ένα άλλο χρώμα δεν κάνει το αποτέλεσμα λιγότερο κλισαρισμένο, αντίθετα το κάνει ακόμα πιο γραφικό. Το φάνταζυ είναι φαντασία και, αυτό που χρειαζόμαστε είναι καλή κοσμοπλασία και καλές ιστορίες, όχι επιπλέον περιορισμούς στη φαντασία του συγγραφέα. Το να γράψει κανένας τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών με σάτυρους και δρυάδες αντί για ξωτικά και νάνους και ακρίτες αντί για ρέηντζερ είναι μάλλον αστείο (πόσο μάλλον αν αντί για ορκ έχει Τούρκους).
Βεβαίως κάπου εδώ σκάει και η επεξήγηση: “εννοούμε θέματα που να απασχολούν τον Έλληνα αναγνώστη.” Και, όπως όλες οι “καραμέλες” ακούγεται ολόσωστο, μέχρι που σκεφτόμαστε τι ακριβώς είναι το Ελληνικό κοινό. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι θρύλοι και οι παραδόσεις αφορούν ελάχιστα τον μέσο κάτοικο του αστικού περιβάλλοντος κάτω από 30. Οι φανταζάδες της γενιάς μου έμαθαν το φανταστικό ως Tolkien - Conan της Κόμπρα Πρες – Manowar ή Blind Guardian και τα θρίλερ της τηλεόρασης (και η επόμενη γενιά με Harry Potter αντί για Κόναν).
Οπότε το να γράψει κάποιος φανταστικό με ξωθιές και τελώνια αφορά μικρή μερίδα του κοινού, που δείχνει να έχει περισσότερο λαογραφικό ενδιαφέρον και που μάλλον είναι αρνητικό σε δραματικές τροποποιήσεις των θρύλων και παραδόσεων.
Αν μιλήσουμε δε για εμάς, τα παιδιά της Ελληνικής επαρχίας των 90's, οι ιστορίες τρόμου που θα κατεβάσουμε δεν αφορούν καλλικατζάρια και μάγισσες, αλλά ενέδρες σε έρημους δρόμους από Αλβανούς λαθρομετανάστες, κωλάδικα και μανιακούς που τριγυρνάνε τις νύχτες στα χωράφια και παραμονεύουν για ζευγαράκια. Αυτές τις μέρες για παράδειγμα διαβάζω τη “Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας” του Κ. Μίσσιου που είναι ιστορίες τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία και, παρόλο που είναι καλογραμμένο βιβλίο, η εικόνα μιας επαρχίας 50 χρόνια πίσω δε με αφορά κάτι που (για βιβλίο τρόμου) δε με αφήνει να το απολαύσω.
Η μυθολογία και η αρχαία Ελλάδα παρόλα αυτά δείχνει αρκετά δημοφιλής στις τάξεις των ελλήνων αναγνωστών και πιθανότατα να υπήρχε χώρος για μυθολογικό φάνταζυ στην αγορά. Δυστυχώς όμως υπάρχει ακόμα τόσο ένας πιουρισμός σχετικά με τη μυθολογία όσο και (δυστυχώς) μια προσπάθεια πολιτικών χώρων να ταυτιστούν με την ιστορία και μυθολογία για δικά τους οφέλη, τα οποία καλλιεργούν μια δυσπιστία απέναντι σε όποιον προσπαθεί να κάνει κάτι τέτοιο, που, για μια άλλη μερίδα αντίθετων πολιτικών απόψεων οδηγεί σε μια πλήρη εικονοκλασία (πχ σκεφτείτε τα όσα είχε ακούσει ο Κώστας Φραγκιαδάκης για το κόμικ του “Μύθος” - που είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Ελληνοκεντρικού φάνταζυ).
Και κάπου εδώ θα μου πείτε: όπα ρε Μιχάλη, το ένα σου βρωμάει, το άλλο σου ξυνίζει, το άλλο σου βρωμάει, να γράφουμε για ελφ και ντουόρφ; Η απάντηση είναι όχι, εκτός κι αν έχετε μια ενδιαφέρουσα ιστορία να πείτε με αυτά. Αυτό όμως δεν εμποδίσει τους συγγραφείς να εκμεταλλευτούν το Ελληνικό στοιχείο στο ύφος των έργων τους, όπως πχ έχει κάνει πολύ πετυχημένα ο Γιάννης Πλιώτας στην τετραλογία του “Το βασίλειο της Αράχνης”. Χωρίς να είναι κραυγαλέα περίπτωση έργου που φωνάζει: Βυζάντιο, οι τοπικοί θρύλοι και παραδόσεις έχουν ένα ξεχωριστό χρώμα που Ελληνίζει όπου πρέπει, δημιουργεί όμως κάτι εντελώς νέο. Παρομοίως Ελληνικά αρχέτυπα και συμπεριφορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τους χαρακτήρες (και αυτό σας το λέει άτομο που έχει φτιάξει ως εξήγηση για τη μαγεία ότι το αφεντικό – θεός - κοιμάται και οι υπάλληλοί του – μια γραφειοκρατεία θεών και πνευμάτων – κάνουν ρουσφέτια – πείτε μου, δεν είναι αυτό καθαρά Ελληνικό φάνταζυ; )
Το Ελληνικό στοιχείο μπορεί πάντα να χρησιμοποιηθεί αυτούσιο, πάνω σε ένα ευρύτερο μυθολογικό πλαίσιο, όπως γίνεται για παράδειγμα στην τριλογία της Υπερβορέας του Μ. Αντωνόπουλου (με εξαίρεση το δεύτερο βιβλίο που κάθεται και γράφει το Evil Dead σε νησάκι έξω από την Πύλο και που, προσωπικά, το βρήκα να μου χτυπάει άσχημα – όπως ανέφερα και πιο πάνω) ή στις “Νύχτες της Εκάτης” του Μπαλανου, όπου, με αφετηρία την μυθολογική Εκάτη ξεναγούμαστε στον κόσμο του Απόκρυφου και της Μαύρης Μαγείας (που ήταν της μόδας το 1994 που γράφτηκε, λόγω των Σατανιστών της Παλλήνης)
Ανέφερα πιο πάνω τον τρόμο: είτε σε αστικό είτε σε αγροτικό πλαίσιο το Ελληνικό στοιχείο μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά. Διαβάστε πχ το “Ανάμεσα” του Π.Μ. Ζερβού και θα δείτε το πως ένα στοιχείο της Ελληνικής παράδοσης δένει με την πόλη του Πειραιά ή το υπερφυσικό μέσα σε στιγμές της Ελληνικής ιστορίας – κάτι που ίσως και να είχε προοπτικές, αν και τη μόνη σχετική δουλειά που έχω υπόψη μου, το “Τον έφαγε το φεγγάρι” της Α. Φιαμού με θέμα ιστορίες τρόμου από την Τουρκοκρατία, δεν το έχω διαβάσει για να σας εκφέρω γνώμη.
Γενικά, θεωρώ ότι επιλογές υπάρχουν για όποιον θελήσει να εκμεταλλευτεί τον πλούτο της Ελληνικής μυθολογίας και παράδοσης, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν είναι ασημένια σφαίρα* ούτε ιερός νόμος, αντίθετα είναι πάντα μια επιπλέον επιλογή. Μην κοιτάτε μακριά, η σπηλιά του Νταβέλη και οι στοές κάτω από την Ακρόπολη μπορεί πάντα να γεννήσουν μια καλή ιστορία.
Καλή μας χρονιά, ευτυχισμένο το 2010 και ένα καλό συμβόλαιο σε όλους εμάς τους μάχιμους συγγραφείς.
*Ορολογία πληροφορικάριων που σημαίνει τη μαγική λύση σε όλα τα προβλήματα. Ξεκινάει από το δοκίμιο του F.P. Brooks “No Silver Bullet: Essence and Accidents of Software Engineering” του 1987
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 11, 2009
Know your enemy
Για σήμερα ετοίμαζα ένα βαθυστόχαστο και φιλοσοφικό άρθρο, αλλά, επειδή βαριέμαι άνοιξα τα e-mail μου και είδα ένα chain mail που με εκνεύρισε αρκετά και το οποίο θέλω να σχολιάσω.
Τι έλεγε το μύνημα:
10 λόγοι που ο Mikeius είναι λιγότερο πρωτότυπος από μια μαύρη τρίχα στα αρχίδια του Maddox:
1. Ξεκίνησε την καριέρα του ως blogger με αφορμή ένα e-mail που απαριθμεί καμιά 50αριά εκνευριστικές κατηγορίες ανθρώπων. Απόσπασμα από το site του Maddox:
How did this site start? How do you promote your site?
This site started out as a text document containing a list of 50 things that "pissed me off." I circulated it to people on efnet #coders a long time ago, they liked it, so I posted my first page back in '97. I don't promote this site, all traffic has been generated by word-of-mouth alone.
2. Έχει για έμβλημά του ένα κωλοδάχτυλο. Το κωλοδάχτυλο του Maddox. Πάρε κι αυτό Μιχάλη!
3. Του αρέσει να επεξεργάζεται φωτογραφίες και να βάζει πάνω διαλόγους. Το ίδιο και του Maddox.
4. Του αρέσει να απαριθμεί πράγματα σε hate lists. Μαντέψτε και σε ποιόν άλλο... Ναι, ταινίες και τραγούδια, καλά είδατε. Ούτε εδώ είναι πρωτότυπος...
5. Βρίζει πολύ και αισχρά και από αυτό βγάζει γέλιο. Ο δάσκαλος και σε αυτό εξακολουθεί όμως να είναι ο Maddox.
6. Εκφράζει politically incorrect απόψεις με τις οποίες ταυτίζεται το κάθε καταπιεσμένο πρόβατο - ανδρείκελο. MADDOX.
7. Το παίζει κριτικός ταινιών. Ο Maddox είναι.
8. Δημοσιεύει τα hate mail του. Μάγγα, δεν ξέρεις τι θα πει hate mail!.
9. Το άρθρο του για τη γρίπη των χοίρων είχε 9 σχόλια. Του Maddox έχει 730.000 unique views.
10. Έδωσε 22 συμβουλές στις γυναίκες. Ο Maddox έδωσε 26 και διάβολε ήταν πολύ πιο αστείες...
Διαφορές:
* Ο Maddox χλευάζει όσους κάνουν ορθογραφικά λάθη στα mail τους και τους γελοιοποιεί. Ο Mikeius δεν ξέρει ορθογραφία αλλιώς θα έκανε κι εκείνος το ίδιο.
* O Μιχαλάκης το παίζει κάποιες φορές λίγο συναισθηματικός και νοσταλγός του παρελθόντος. Ο Maddox δεν έχει συναισθήματα!
* Ο Maddox μισεί τους bloggers. LOSER!
Με λίγα λόγια αν σας αρέσει το στυλ του Mikeius διαβάστε Maddox. Είναι ο original και έχει άπειρο περισσότερο γέλιο. Εκτός αν είστε ζώα και δεν ξέρετε αγγλικά.
Και Mikeius αν διαβάζεις αυτό το mail: Συγχαρητήρια, είσαι καλός μιμητής αλλά έχεις να φας πολλά ψωμιά ακόμα μέχρι να φτάσεις τον θεό... Αλήθεια, την πρωταπριλιά θα αλλάξεις κι εσύ τη σελίδα σου;
Δε θέλω να το παίξω υπερασπιστής του Mikeius του faeenamalaka. Το Blog του είναι διασκεδαστικό και οι δημοσιεύσεις βγάζουν γέλιο, οι δε απαντήσεις των haters ακόμα περισσότερo. Έχω κάτι θέματα κι εγώ προς κριτική, αλλά ξέρω ότι με κάθε δημοσίευση σκάει το γέλιο σε κάμποσα σημεία και αυτό μου αρκεί.
Αλλά γιατί ρε γαμώτο να αφιερώσει κάποιος τόσο χρόνο για να μας πει ότι ένας τύπος στο ίντερνετ γράφει όπως ένας άλλος τύπος στο ιντερνετ; Γιατί; Δεν το ξέρουμε νομίζει ότι το στυλ γραφής του κάθε ενός είναι αποτέλεσμα των όσων έγραφαν κάποιοι άλλοι πριν από αυτόν (ή νομίζει ότι ο Maddox εφεύρε αυτό το στυλάκι από το μηδέν); Κάτι πιο σοβαρό δεν έχει να κάνει στη ζωή του;
Δεν ξέρω, το όλο chainmail μου βγάζει κάτι πολύ θλιβερό και αυτό με ρίχνει, διότι, αντί να κάτσει να γράψει κάποιος αυτό το δεκάλογο μπορεί να κάνει κάτι πιο χρήσιμο με τη ζωή του. Πχ να κάνει κάποιο chainmail που δεν είναι καρμπον-αντιγραφή της Μαντοξολίστας για την οποία κατηγορεί κάποιον άλλο.
Μάλλον όμως είναι μόδα το να μισεί τον εκάστοτε πιο δημοφιλή blogger της σαιζόν (διότι τα ίδια είχαν γίνει και με τον Master G του Cave studioz). Τελικά συμπεραίνω ότι μάλλον κυκλοφορούν πολλοί κομπλεξικοί ανάμεσά μας που, αντί να προσπαθούν να γίνουν οι ίδιο καλύτεροι, κάνουν αγώνα για να ρίξουν όποιον είναι πιο πάνω από αυτούς στο επίπεδό τους. Μάλλον είμαι πολύ καθυστερημένος για να το καταλαβαίνω και να μου προκαλεί έκπληξη τελικά.
ΥΓ: Οι ανώνυμοι μπορούν να λυσσάξουν που δεν μπορούν να κάνουν σχόλιο από κάτω. Λυπάμαι, προτιμώ τα σχόλια να είναι επώνυμα (έστω και με ένα nick) όπως είναι και τα ποστ εδώ.
Τι έλεγε το μύνημα:
10 λόγοι που ο Mikeius είναι λιγότερο πρωτότυπος από μια μαύρη τρίχα στα αρχίδια του Maddox:
1. Ξεκίνησε την καριέρα του ως blogger με αφορμή ένα e-mail που απαριθμεί καμιά 50αριά εκνευριστικές κατηγορίες ανθρώπων. Απόσπασμα από το site του Maddox:
How did this site start? How do you promote your site?
This site started out as a text document containing a list of 50 things that "pissed me off." I circulated it to people on efnet #coders a long time ago, they liked it, so I posted my first page back in '97. I don't promote this site, all traffic has been generated by word-of-mouth alone.
2. Έχει για έμβλημά του ένα κωλοδάχτυλο. Το κωλοδάχτυλο του Maddox. Πάρε κι αυτό Μιχάλη!
3. Του αρέσει να επεξεργάζεται φωτογραφίες και να βάζει πάνω διαλόγους. Το ίδιο και του Maddox.
4. Του αρέσει να απαριθμεί πράγματα σε hate lists. Μαντέψτε και σε ποιόν άλλο... Ναι, ταινίες και τραγούδια, καλά είδατε. Ούτε εδώ είναι πρωτότυπος...
5. Βρίζει πολύ και αισχρά και από αυτό βγάζει γέλιο. Ο δάσκαλος και σε αυτό εξακολουθεί όμως να είναι ο Maddox.
6. Εκφράζει politically incorrect απόψεις με τις οποίες ταυτίζεται το κάθε καταπιεσμένο πρόβατο - ανδρείκελο. MADDOX.
7. Το παίζει κριτικός ταινιών. Ο Maddox είναι.
8. Δημοσιεύει τα hate mail του. Μάγγα, δεν ξέρεις τι θα πει hate mail!.
9. Το άρθρο του για τη γρίπη των χοίρων είχε 9 σχόλια. Του Maddox έχει 730.000 unique views.
10. Έδωσε 22 συμβουλές στις γυναίκες. Ο Maddox έδωσε 26 και διάβολε ήταν πολύ πιο αστείες...
Διαφορές:
* Ο Maddox χλευάζει όσους κάνουν ορθογραφικά λάθη στα mail τους και τους γελοιοποιεί. Ο Mikeius δεν ξέρει ορθογραφία αλλιώς θα έκανε κι εκείνος το ίδιο.
* O Μιχαλάκης το παίζει κάποιες φορές λίγο συναισθηματικός και νοσταλγός του παρελθόντος. Ο Maddox δεν έχει συναισθήματα!
* Ο Maddox μισεί τους bloggers. LOSER!
Με λίγα λόγια αν σας αρέσει το στυλ του Mikeius διαβάστε Maddox. Είναι ο original και έχει άπειρο περισσότερο γέλιο. Εκτός αν είστε ζώα και δεν ξέρετε αγγλικά.
Και Mikeius αν διαβάζεις αυτό το mail: Συγχαρητήρια, είσαι καλός μιμητής αλλά έχεις να φας πολλά ψωμιά ακόμα μέχρι να φτάσεις τον θεό... Αλήθεια, την πρωταπριλιά θα αλλάξεις κι εσύ τη σελίδα σου;
Δε θέλω να το παίξω υπερασπιστής του Mikeius του faeenamalaka. Το Blog του είναι διασκεδαστικό και οι δημοσιεύσεις βγάζουν γέλιο, οι δε απαντήσεις των haters ακόμα περισσότερo. Έχω κάτι θέματα κι εγώ προς κριτική, αλλά ξέρω ότι με κάθε δημοσίευση σκάει το γέλιο σε κάμποσα σημεία και αυτό μου αρκεί.
Αλλά γιατί ρε γαμώτο να αφιερώσει κάποιος τόσο χρόνο για να μας πει ότι ένας τύπος στο ίντερνετ γράφει όπως ένας άλλος τύπος στο ιντερνετ; Γιατί; Δεν το ξέρουμε νομίζει ότι το στυλ γραφής του κάθε ενός είναι αποτέλεσμα των όσων έγραφαν κάποιοι άλλοι πριν από αυτόν (ή νομίζει ότι ο Maddox εφεύρε αυτό το στυλάκι από το μηδέν); Κάτι πιο σοβαρό δεν έχει να κάνει στη ζωή του;
Δεν ξέρω, το όλο chainmail μου βγάζει κάτι πολύ θλιβερό και αυτό με ρίχνει, διότι, αντί να κάτσει να γράψει κάποιος αυτό το δεκάλογο μπορεί να κάνει κάτι πιο χρήσιμο με τη ζωή του. Πχ να κάνει κάποιο chainmail που δεν είναι καρμπον-αντιγραφή της Μαντοξολίστας για την οποία κατηγορεί κάποιον άλλο.
Μάλλον όμως είναι μόδα το να μισεί τον εκάστοτε πιο δημοφιλή blogger της σαιζόν (διότι τα ίδια είχαν γίνει και με τον Master G του Cave studioz). Τελικά συμπεραίνω ότι μάλλον κυκλοφορούν πολλοί κομπλεξικοί ανάμεσά μας που, αντί να προσπαθούν να γίνουν οι ίδιο καλύτεροι, κάνουν αγώνα για να ρίξουν όποιον είναι πιο πάνω από αυτούς στο επίπεδό τους. Μάλλον είμαι πολύ καθυστερημένος για να το καταλαβαίνω και να μου προκαλεί έκπληξη τελικά.
ΥΓ: Οι ανώνυμοι μπορούν να λυσσάξουν που δεν μπορούν να κάνουν σχόλιο από κάτω. Λυπάμαι, προτιμώ τα σχόλια να είναι επώνυμα (έστω και με ένα nick) όπως είναι και τα ποστ εδώ.
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009
3 τρόποι να κάνεις το φινάλε της ταινίας σου πιο έξυπνο
1) Ο πρωταγωνιστής είναι νεκρός
2) Όλα τα έκανε το σατανικό άλτερ ίγκο του πρωταγωνιστή
3) Τίποτα από όσα είδαμε δεν έγιναν στην πραγματικότητα
Ποια να είναι άραγε η πιο έξυπνη ταινία στον κόσμο;
ΥΓ: Και μην ξεχνάς, πρέπει να παίζει κάπου το θέμα από το ρέκβιεμ για ένα όνειρο.
2) Όλα τα έκανε το σατανικό άλτερ ίγκο του πρωταγωνιστή
3) Τίποτα από όσα είδαμε δεν έγιναν στην πραγματικότητα
Ποια να είναι άραγε η πιο έξυπνη ταινία στον κόσμο;
ΥΓ: Και μην ξεχνάς, πρέπει να παίζει κάπου το θέμα από το ρέκβιεμ για ένα όνειρο.
Lovecraft's Book - R. Lupoff
Ο H.P.Lovecraft ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση συγγραφέα. Το γεγονός ότι στα έργα του έμπλεκε και πραγματικές πηγές για να κάνει πιο τρομαχικές τις ιστορίες του, καθώς και το ότι είχε μια μυστηριώδη ζωή, έχει κάνει πολλούς συνεχιστές του να τον τοποθετούν ως έναν "Προφήτη των Μεγάλων Παλαιών" (1)
Ο συγγραφέας είναι γνωστός για τις ρατσιστικές απόψεις του (2)
Σε ένα παλαιοβιβλιοπολείο μπορείς να βρεις οτιδήποτε(3)
Ξεκινώντας από τις τρεις αυτές παραδοχές φτάνουμε στο σημερινό ποστ μας...
Είναι γνωστό ότι λόγω του (1) ο Lovecraft εμφανίζεται πολλές φορές πρωταγωνιστής σε έργα τρόμου (πχ στην ταινία Necronomicon, στο Graphic Novel Lovecraft ή στο - Ελληνικό - βιβλίο το Δαιμόνιο της γραφής) Ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να σκεφτεί να κάνει το ίδιο βασισμένος στις πολιτικές του απόψεις (2), ειδικά σε μια περίοδο που μια μεγάλη υπόγεια μάχη παρατάξεων συγκλόνιζε την Αμερική. Αυτός ο κάποιος είναι ο Richard Lupoff και στο βιβλίο του Lovecraft's Book βάζει το συγγραφέα να προσεγγίζεται από πράκτορες των Ναζί που, υποσχόμενοί του ότι θα εκδόσουν μια ανθολογία με τις ιστορίες του, προσπαθούν να τον πείσουν να γράψει την Αμερικάνικη εκδοχή του Ναζιστικού Μανιφέστου.
Πού κολλάει το (3); Στο ότι το πέτυχα τη Δευτέρα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το αγόρασα δίχως δεύτερ σκέψη, έκατσα δε και το διάβασα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαθητικό κατασκοπικό θρίλερ, που όμως η παρουσία της παρέας του Weird Tales το κάνει απίστευτα διασκεδαστικό. Ο συγγραφέας προφασίζεται ότι αποκαλύπτει μια συνομωσία και κάνει πολύ καλή δουλειά για να πείσει τον αναγνώστη (ο Lovecraft είχε το προφίλ του ανθρώπου που θα μπορούσε να είχε ασπαστεί τις ιδέες αυτές) αν και δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα, ιδίως προς το τέλος. Καταφέρνει όμως να δώσει μια πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
Όμως αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, το βιβλίο, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, φαντάζομαι θα ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς (έτσι Μανώλη; )
Ο συγγραφέας είναι γνωστός για τις ρατσιστικές απόψεις του (2)
Σε ένα παλαιοβιβλιοπολείο μπορείς να βρεις οτιδήποτε(3)
Ξεκινώντας από τις τρεις αυτές παραδοχές φτάνουμε στο σημερινό ποστ μας...
Είναι γνωστό ότι λόγω του (1) ο Lovecraft εμφανίζεται πολλές φορές πρωταγωνιστής σε έργα τρόμου (πχ στην ταινία Necronomicon, στο Graphic Novel Lovecraft ή στο - Ελληνικό - βιβλίο το Δαιμόνιο της γραφής) Ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να σκεφτεί να κάνει το ίδιο βασισμένος στις πολιτικές του απόψεις (2), ειδικά σε μια περίοδο που μια μεγάλη υπόγεια μάχη παρατάξεων συγκλόνιζε την Αμερική. Αυτός ο κάποιος είναι ο Richard Lupoff και στο βιβλίο του Lovecraft's Book βάζει το συγγραφέα να προσεγγίζεται από πράκτορες των Ναζί που, υποσχόμενοί του ότι θα εκδόσουν μια ανθολογία με τις ιστορίες του, προσπαθούν να τον πείσουν να γράψει την Αμερικάνικη εκδοχή του Ναζιστικού Μανιφέστου.
Πού κολλάει το (3); Στο ότι το πέτυχα τη Δευτέρα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το αγόρασα δίχως δεύτερ σκέψη, έκατσα δε και το διάβασα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαθητικό κατασκοπικό θρίλερ, που όμως η παρουσία της παρέας του Weird Tales το κάνει απίστευτα διασκεδαστικό. Ο συγγραφέας προφασίζεται ότι αποκαλύπτει μια συνομωσία και κάνει πολύ καλή δουλειά για να πείσει τον αναγνώστη (ο Lovecraft είχε το προφίλ του ανθρώπου που θα μπορούσε να είχε ασπαστεί τις ιδέες αυτές) αν και δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα, ιδίως προς το τέλος. Καταφέρνει όμως να δώσει μια πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
Όμως αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, το βιβλίο, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, φαντάζομαι θα ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς (έτσι Μανώλη; )
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 07, 2009
Ο Connan και ο Frodo
(για αρχη θα σας ζητησω να συγχωρεσετε την ελλειψη τονων, αλλα το πληκτρολογιο μου τα εχει παιξει)
Μια σκεψη που ειχα προσφατα ηταν η εξης: στον χωρο του φανταζυ υπαρχουν δυο αρχετυπα ηρωα (βασικα υπαρχουν πολλα, αλλα στη συγκεκριμενη περιπτωση μας αφορουν μονο τα δυο αυτα για να τονισουμε τη διαφορα τους), ο Frodo και ο Conan.
Φανταζομαι ολοι γνωριζουν και τους δυο ηρωες. Ο Frodo, πρωταγωνιστης στην επικη τριλογια του Αρχοντα των Δακτυλιδιων και ο μονος ηρωας βιβλιου που καταφερε να περασει κοντα 1000 σελιδες χωρις να κανει τιποτα σημαντικο περα απο το να τον σωζουν οι υπολοιποι χαρακτηρες του βιβλιου.
Ο Conan απο την αλλη ειναι ο γνωστος μαυρομαλλης και βλοσυρος βαρβαρος ηρωας του Robert E. Howard, γνωστος επειδη ξεκινησε απο τπ χωριο του και κατεληξε βασιλιας ενος εθνους μονο με το σπαθι και την πονηρια του.
Αν δε διακρινατε ακομα τη διαφορα, προκειται για το τι κανουν οι ηρωες μονοι τους και τι κανουν οι αλλοι για αυτους. Προσωπικα, οταν διαβαζω χαρακτηρες τυπου Φροντο ξενερωνω χοντρα. Χαρακτηρες που ειναι οι εκλεκτοι και ολοι οι υπολοιποι χαρακτηρες γυρω τους τους ξελασπωνουν συνεχεια (ενας απο τους λογους που δεν αντεξα να διαβασω το τελευταιο Harry Potter) καταληγουν αφορητα κουραστικοι.
Φυσικα εδω θα ερθει ο αντιλογος: "Μα ειναι ο μεσος ανθρωπος, πως θα τα βγαλει περα με τοσους κινδυνους;" Και, φυσικα, στην ενεδρα των ορκ που εχουν συλλαβει τον εκλεκτο ηρωα θα ερθει η πανεμορφη ξωτικινα αμαζονα που θα σωσει τον ηρωα και σταδιακα (στο 5ο βιβλιο της εννιαλογιας) θα του μαθει τα μυστικα του ερωτα (διοτι το επικο φανταζυ γραφεται και απο ανασφαλη αγορια - αν και προς τιμην του ο Τολκιεν τον λαδωνε τον μεντεσε, σε αντιθεση με τον Bob που τη Νοβελιν Πραις την ειχε αφησει ανεγκιχτη, και οχι επειδη εκεινη δεν ηθελε).
Μισο, καπου το εχασα, για να το ξαναπαμε μια. Α, ναι, ο ηρωας ειναι ο μεσος ανθρωπος. Τοτε τι σκατα εκλεκτος ειναι. Δωσε του κατι για να τα βγαλει περα με τους κινδυνους αυτους. Βαλε τον να κρυβεται, να τρεχει, να ειναι πονηρος και να ξεγελαει τους εχθρους του, να εχει καποιο μαγικο ταλεντο, να ξυπναει μεσα του καποιος αρχαιος πολεμιστης και να αποκταει τις δυναμεις του, κατι (και οχι, της μανας η ευχη δεν κανει καλο φιναλε επικης επταλογιας, ουτε το να σκονταφτει ο κακος με το μαγικο αντικειμενο και να πεφτουν στο λακκο με τη λαβα). Ο ηρωας τυπου Φροντο εχει ικανους συντροφους και εναν μεντορα που τον καθοδηγει, και συνηθως ολοι αυτοι κανουν τα παντα για την παρτη του. Αποφυγετε το οπως ο διαολος την αγιαστουρα.
Απο την αλλη βεβαια, ουτε και ο ubermancht τυπου Conan εχει πλακα. Ειναι πολυ λεπτες οι ισορροπιες αναμεσα στο να γραψεις εναν ηρωα που ειναι τρομερα ικανος και εναν ηρωα που ειναι απλα αστεια ισχυρος. Ο θειος Bob το καταφερε εξαιρετικα, αλλα διαβαστε πχ τον αλλον τον Bob και το μαυριδερο ελφ του με τα γιαταγανια για να δειτε ποσο over the top μπορεις να κανεις τον ηρωα σου. Το να βαλεις κατι πιο δυνατο απο τον προηγουμενο αντιπαλο δε θα δουλεψει, εκτος κι αν γραφεις Dragonball Z fanfic.
Οπως μου ειχε πει καποτε ιδιοκτητης κομιξαδικου: "Διαβαζω Superman γιατι ειναι δυσκολος χαρακτηρας να τον γραψεις: ειναι τοσο δυνατος που οι συγγραφεις πρεπει να σκεφτουν κατι καινουριο για να εχει ενδιαφερον η ιστορια." Και εχει δικιο. Το μυστικο ειναι οι προκλησεις να ειναι εξυπνες και φτιαγμενες ετσι ωστε ο ηρωας να μπορει να τα βγαζει περα και μονος του, αλλα οχι παντα.
Αντι επιλογου θα προσθεσω και δυο παραλλαγες στα αρχετυπα αυτα που θεωρω ενδιαφεροντα.
Το ενα απο αυτα ειναι ο Ελρικ του M. Moorcock. Ο Ελρικ λοιπον ειναι αντικοναν και αυτο το ξερουμε ολοι. Ταυτοχρονα ομως ειναι και αντιφροντο: ολη του η δυναμη ειναι στο μαγικο σπαθι του, στο οποιο και στηριζεται, ενω συχνα καλει τον "Γκανταλφ" του να τον σωσει, με τη διαφορα οτι αυτος ειναι ενα καθικι και μισο που ακουει στο ονομα Αριοχ. Ναι, ο Ελρικ ειναι ενα καλο παραδειγμα του πως μπορεις να φτιαξεις εναν πανισχυρο χαρακτηρα με ενδιαφερουσες ιστοριες.
Το αλλο παραδειγμα ειναι ο Χαρρυ Τσο απο το Νεκροσκοπο του B. Lumney. Ο ηρωας αυτος ειναι ο Υπερφροντο: ενω ο αντιπαλος του βεβυλωνει πτωματα για να παρει τις υπερδυναμεις τους, τα πνευματα των νεκρων απλα πανε διπλα στον ηρωα και του τα δινουν ολα στο χερι, χωρις καν αυτος να προσπαθησει (ναι, απο το βιβλιο αυτο κλεψανε τον Syler και τον μικρο Πετρελη οι δημιουργοι του Heroes). Απο τα μεγαλυτερα παραδειγματα προς αποφυγη.
Μια σκεψη που ειχα προσφατα ηταν η εξης: στον χωρο του φανταζυ υπαρχουν δυο αρχετυπα ηρωα (βασικα υπαρχουν πολλα, αλλα στη συγκεκριμενη περιπτωση μας αφορουν μονο τα δυο αυτα για να τονισουμε τη διαφορα τους), ο Frodo και ο Conan.
Φανταζομαι ολοι γνωριζουν και τους δυο ηρωες. Ο Frodo, πρωταγωνιστης στην επικη τριλογια του Αρχοντα των Δακτυλιδιων και ο μονος ηρωας βιβλιου που καταφερε να περασει κοντα 1000 σελιδες χωρις να κανει τιποτα σημαντικο περα απο το να τον σωζουν οι υπολοιποι χαρακτηρες του βιβλιου.
Ο Conan απο την αλλη ειναι ο γνωστος μαυρομαλλης και βλοσυρος βαρβαρος ηρωας του Robert E. Howard, γνωστος επειδη ξεκινησε απο τπ χωριο του και κατεληξε βασιλιας ενος εθνους μονο με το σπαθι και την πονηρια του.
Αν δε διακρινατε ακομα τη διαφορα, προκειται για το τι κανουν οι ηρωες μονοι τους και τι κανουν οι αλλοι για αυτους. Προσωπικα, οταν διαβαζω χαρακτηρες τυπου Φροντο ξενερωνω χοντρα. Χαρακτηρες που ειναι οι εκλεκτοι και ολοι οι υπολοιποι χαρακτηρες γυρω τους τους ξελασπωνουν συνεχεια (ενας απο τους λογους που δεν αντεξα να διαβασω το τελευταιο Harry Potter) καταληγουν αφορητα κουραστικοι.
Φυσικα εδω θα ερθει ο αντιλογος: "Μα ειναι ο μεσος ανθρωπος, πως θα τα βγαλει περα με τοσους κινδυνους;" Και, φυσικα, στην ενεδρα των ορκ που εχουν συλλαβει τον εκλεκτο ηρωα θα ερθει η πανεμορφη ξωτικινα αμαζονα που θα σωσει τον ηρωα και σταδιακα (στο 5ο βιβλιο της εννιαλογιας) θα του μαθει τα μυστικα του ερωτα (διοτι το επικο φανταζυ γραφεται και απο ανασφαλη αγορια - αν και προς τιμην του ο Τολκιεν τον λαδωνε τον μεντεσε, σε αντιθεση με τον Bob που τη Νοβελιν Πραις την ειχε αφησει ανεγκιχτη, και οχι επειδη εκεινη δεν ηθελε).
Μισο, καπου το εχασα, για να το ξαναπαμε μια. Α, ναι, ο ηρωας ειναι ο μεσος ανθρωπος. Τοτε τι σκατα εκλεκτος ειναι. Δωσε του κατι για να τα βγαλει περα με τους κινδυνους αυτους. Βαλε τον να κρυβεται, να τρεχει, να ειναι πονηρος και να ξεγελαει τους εχθρους του, να εχει καποιο μαγικο ταλεντο, να ξυπναει μεσα του καποιος αρχαιος πολεμιστης και να αποκταει τις δυναμεις του, κατι (και οχι, της μανας η ευχη δεν κανει καλο φιναλε επικης επταλογιας, ουτε το να σκονταφτει ο κακος με το μαγικο αντικειμενο και να πεφτουν στο λακκο με τη λαβα). Ο ηρωας τυπου Φροντο εχει ικανους συντροφους και εναν μεντορα που τον καθοδηγει, και συνηθως ολοι αυτοι κανουν τα παντα για την παρτη του. Αποφυγετε το οπως ο διαολος την αγιαστουρα.
Απο την αλλη βεβαια, ουτε και ο ubermancht τυπου Conan εχει πλακα. Ειναι πολυ λεπτες οι ισορροπιες αναμεσα στο να γραψεις εναν ηρωα που ειναι τρομερα ικανος και εναν ηρωα που ειναι απλα αστεια ισχυρος. Ο θειος Bob το καταφερε εξαιρετικα, αλλα διαβαστε πχ τον αλλον τον Bob και το μαυριδερο ελφ του με τα γιαταγανια για να δειτε ποσο over the top μπορεις να κανεις τον ηρωα σου. Το να βαλεις κατι πιο δυνατο απο τον προηγουμενο αντιπαλο δε θα δουλεψει, εκτος κι αν γραφεις Dragonball Z fanfic.
Οπως μου ειχε πει καποτε ιδιοκτητης κομιξαδικου: "Διαβαζω Superman γιατι ειναι δυσκολος χαρακτηρας να τον γραψεις: ειναι τοσο δυνατος που οι συγγραφεις πρεπει να σκεφτουν κατι καινουριο για να εχει ενδιαφερον η ιστορια." Και εχει δικιο. Το μυστικο ειναι οι προκλησεις να ειναι εξυπνες και φτιαγμενες ετσι ωστε ο ηρωας να μπορει να τα βγαζει περα και μονος του, αλλα οχι παντα.
Αντι επιλογου θα προσθεσω και δυο παραλλαγες στα αρχετυπα αυτα που θεωρω ενδιαφεροντα.
Το ενα απο αυτα ειναι ο Ελρικ του M. Moorcock. Ο Ελρικ λοιπον ειναι αντικοναν και αυτο το ξερουμε ολοι. Ταυτοχρονα ομως ειναι και αντιφροντο: ολη του η δυναμη ειναι στο μαγικο σπαθι του, στο οποιο και στηριζεται, ενω συχνα καλει τον "Γκανταλφ" του να τον σωσει, με τη διαφορα οτι αυτος ειναι ενα καθικι και μισο που ακουει στο ονομα Αριοχ. Ναι, ο Ελρικ ειναι ενα καλο παραδειγμα του πως μπορεις να φτιαξεις εναν πανισχυρο χαρακτηρα με ενδιαφερουσες ιστοριες.
Το αλλο παραδειγμα ειναι ο Χαρρυ Τσο απο το Νεκροσκοπο του B. Lumney. Ο ηρωας αυτος ειναι ο Υπερφροντο: ενω ο αντιπαλος του βεβυλωνει πτωματα για να παρει τις υπερδυναμεις τους, τα πνευματα των νεκρων απλα πανε διπλα στον ηρωα και του τα δινουν ολα στο χερι, χωρις καν αυτος να προσπαθησει (ναι, απο το βιβλιο αυτο κλεψανε τον Syler και τον μικρο Πετρελη οι δημιουργοι του Heroes). Απο τα μεγαλυτερα παραδειγματα προς αποφυγη.
Τι έκανες στα Δεκεμβριανά, Μιχάλη;
Αυτές τις μέρες η μπλογκόσφαιρα έχει πλημυρίσει από ποστ για τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου πριν ένα χρόνο στα Εξάρχεια, από σφαίρα Ειδικού Φρουρού. (Φαντάζομαι) όλοι ξέρουμε τα γεγονότα που ακολούθησαν.
Τις μέρες εκείνες που συνέβησαν όλα αυτά, ο αγαπητός Τιποτένιος σας μόλις έμπαινε στις 50 ΚΣ (χωρίς τις άδειες) στον ΕΣ φεύγοντας (νομίζοντας οριστικά, αλλά τελικά τη μια επιπλέον βδομάδα την έφαγε πανιγυρικότατα) από τη Μοίρα των τρελών με απόσπαση για το φρουραρχείο μεγάλης ακριτικής πόλης.
Και φυσικά, με τη γκαντεμιά που με έδερνε, η θητεία εκεί ξεκίνησε με τα Δεκεμβριανά (και συνεχίσε να μας πάει γαμιώντας, αλλά 3 είμασταν που πηγαίναμε εναλλάξ τις άδειες, όλοι απολυόμασταν Φλεβάρη και δεν πολυνοιαζόμασταν). Ενώ λοιπόν η Αθήνα καιγόταν, λάβαμε ενημέρωση ότι θα γινόταν και μια διαδήλωση μαθητών και φοιτητών στο κέντρο της πόλης και, δίπλα ακριβώς στο αστυνομικό τμήμα της πόλης ήταν η Λέσχη Αξιωματικών, στην οποία και στεγάζεται το Φρουραρχείο της πόλης. Φοβούμενοι λοιπόν τα χειρότερα, ο στρατός της πόλης έχει βαρέσει συναγερμό: μέτρα έκτακτης ανάγκης, οι φαντάροι χωρίς έξοδο (ευτυχώς, αν υπήρχαν και φαντάροι ανάμεσα στους διαδηλωτές θα τα είχαν κάνει όλα λαμπόγυαλο από τα νεύρα) και οι δύο ηρωικοί γραφιάδες κλειδωμένοι μέσα στο γραφείο, με αστυνομικό με πολιτικά στην πόρτα για να ελέγχει όσους μας επισκέπτονται.
Τελικά η διαδήλωση έγινε. Αστυνομικοί με εξοπλισμό των ΜΑΤ είχαν παρκάρει κάθετα στο δρόμο μια κλούβα και εμπόδιζαν τους διαδηλωτές να φτάσουν στο αστυνομικό τμήμα, ενώ είχαν παραταχθεί μπροστά της με ασπίδες. Οι οργισμένοι μαθητές φώναζαν συνθήματα και πέταγαν, σε σποραδικές ομοβρωντίες, αυγά, τομάτες, κόκκινη μπογιά κτλ, τα οποία έβρισκαν στις ασπίδες των αστυνομικών. Αυτό συνεχίστηκε για κανένα 20-λεπτο, με αποτέλεσμα οι ΜΑΤ-ατζίδες να έχουν αρχίσει να βαριούνται, να μιλάνε μεταξύ τους, να χασμουριούνται, κάποιος νομίζω είχε ανάψει και τσιγάρο, αλλά μάλλον το λέω αυτό λόγω συγγραφικής αδείας γιατί κάνει τη σκηνή πιο παραστατική.
Εδώ να πω και κάτι άλλο. Ακριβώς δίπλα στα επεισόδια ήταν η λέσχη αξιωματικών, και τα όσα διαδραματίζονταν τα βλέπαμε με τον άλλο γραφιά από ένα παράθυρο. Λίγο πιο δίπλα ήταν το σημείο Ανάμεσα λοιπόν στο εξαγριωμένο πλήθος και τα ΜΑΤ υπήρχε ένας δρόμος ανοιχτός και, όταν δεν εκτοξεύονταν φαγώσιμα, περνούσε κόσμος. Ανάμεσα τους και δύο κοπελίτσες, γύρω στα 13-14, που θα έπαιζαν μοιραίο ρόλο στα γεγονότα εκείνης της ημέρας.
Λίγο πιο δίπλα από το παράθυρο υπήρχε ένας χώρος όπου το προσωπικό της Λέσχης άφηνε τα καφάσια με τα άδεια μπυρομπούκαλα. Κατά καιρούς λοιπόν κάποιο μπουκάλι θα ξέμενε, όπως είχε γίνει και αυτή τη φορά. Η μια λοιπόν από τις κοπέλες το βρήκε, το πήρε στα χέρια της και είπε στη φίλη της: "Θα το πετάξω."
"ΌΧΙ ΜΩΡΗΗΗ!!! ΘΑ ΜΠΛΕΞΟΥΜΕΕΕΕ!!!" ούρλιαξε η άλλη, αλλά ήταν αργά. Το μπουκάλι έκανε ένα μικρό τόξο στον αέρα έπεσε στο πεζοδρόμιο και θρυματίστηκε ακολουθούμενο από τον χαρακτηριστικό ήχο του γυαλιού που σπάει.
Και, καθώς ο ήχος από το σπασμένο γυαλί έσβηνε στον χειμωνιάτικο αέρα, έσβηναν μαζί του και οι φωνές των διαδηλωτών. Μια ηχηρή σιωπή κάλυψε τον χώρο. Και σιγά σιγά οι διαδηλωτές έσπασαν το μπλοκ τους και επέστρεψαν στα σπίτια τους (ή στις καφετέρειες και πάει λέγοντας). Τα επεισόδια είχαν γίνει, η εκδίκησή τους είχε παρθεί, είχαν κάνει το καθήκον τους.
Θα με ρωτήσετε τώρα ποιο το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας. Δεν ξέρω να σας πω την αλήθεια. Ή μάλλον ξέρω, αλλά είναι θέμα της οπτικής γωνίας με την οποία θα το δείτε, από "μαλακισμένα που διαδηλώνετε" έως "τι μαλάκας που είσαι και κοροϊδεύεις τα παιδιά." Αφήνω σε εσάς τον προβληματισμό.
Τις μέρες εκείνες που συνέβησαν όλα αυτά, ο αγαπητός Τιποτένιος σας μόλις έμπαινε στις 50 ΚΣ (χωρίς τις άδειες) στον ΕΣ φεύγοντας (νομίζοντας οριστικά, αλλά τελικά τη μια επιπλέον βδομάδα την έφαγε πανιγυρικότατα) από τη Μοίρα των τρελών με απόσπαση για το φρουραρχείο μεγάλης ακριτικής πόλης.
Και φυσικά, με τη γκαντεμιά που με έδερνε, η θητεία εκεί ξεκίνησε με τα Δεκεμβριανά (και συνεχίσε να μας πάει γαμιώντας, αλλά 3 είμασταν που πηγαίναμε εναλλάξ τις άδειες, όλοι απολυόμασταν Φλεβάρη και δεν πολυνοιαζόμασταν). Ενώ λοιπόν η Αθήνα καιγόταν, λάβαμε ενημέρωση ότι θα γινόταν και μια διαδήλωση μαθητών και φοιτητών στο κέντρο της πόλης και, δίπλα ακριβώς στο αστυνομικό τμήμα της πόλης ήταν η Λέσχη Αξιωματικών, στην οποία και στεγάζεται το Φρουραρχείο της πόλης. Φοβούμενοι λοιπόν τα χειρότερα, ο στρατός της πόλης έχει βαρέσει συναγερμό: μέτρα έκτακτης ανάγκης, οι φαντάροι χωρίς έξοδο (ευτυχώς, αν υπήρχαν και φαντάροι ανάμεσα στους διαδηλωτές θα τα είχαν κάνει όλα λαμπόγυαλο από τα νεύρα) και οι δύο ηρωικοί γραφιάδες κλειδωμένοι μέσα στο γραφείο, με αστυνομικό με πολιτικά στην πόρτα για να ελέγχει όσους μας επισκέπτονται.
Τελικά η διαδήλωση έγινε. Αστυνομικοί με εξοπλισμό των ΜΑΤ είχαν παρκάρει κάθετα στο δρόμο μια κλούβα και εμπόδιζαν τους διαδηλωτές να φτάσουν στο αστυνομικό τμήμα, ενώ είχαν παραταχθεί μπροστά της με ασπίδες. Οι οργισμένοι μαθητές φώναζαν συνθήματα και πέταγαν, σε σποραδικές ομοβρωντίες, αυγά, τομάτες, κόκκινη μπογιά κτλ, τα οποία έβρισκαν στις ασπίδες των αστυνομικών. Αυτό συνεχίστηκε για κανένα 20-λεπτο, με αποτέλεσμα οι ΜΑΤ-ατζίδες να έχουν αρχίσει να βαριούνται, να μιλάνε μεταξύ τους, να χασμουριούνται, κάποιος νομίζω είχε ανάψει και τσιγάρο, αλλά μάλλον το λέω αυτό λόγω συγγραφικής αδείας γιατί κάνει τη σκηνή πιο παραστατική.
Εδώ να πω και κάτι άλλο. Ακριβώς δίπλα στα επεισόδια ήταν η λέσχη αξιωματικών, και τα όσα διαδραματίζονταν τα βλέπαμε με τον άλλο γραφιά από ένα παράθυρο. Λίγο πιο δίπλα ήταν το σημείο Ανάμεσα λοιπόν στο εξαγριωμένο πλήθος και τα ΜΑΤ υπήρχε ένας δρόμος ανοιχτός και, όταν δεν εκτοξεύονταν φαγώσιμα, περνούσε κόσμος. Ανάμεσα τους και δύο κοπελίτσες, γύρω στα 13-14, που θα έπαιζαν μοιραίο ρόλο στα γεγονότα εκείνης της ημέρας.
Λίγο πιο δίπλα από το παράθυρο υπήρχε ένας χώρος όπου το προσωπικό της Λέσχης άφηνε τα καφάσια με τα άδεια μπυρομπούκαλα. Κατά καιρούς λοιπόν κάποιο μπουκάλι θα ξέμενε, όπως είχε γίνει και αυτή τη φορά. Η μια λοιπόν από τις κοπέλες το βρήκε, το πήρε στα χέρια της και είπε στη φίλη της: "Θα το πετάξω."
"ΌΧΙ ΜΩΡΗΗΗ!!! ΘΑ ΜΠΛΕΞΟΥΜΕΕΕΕ!!!" ούρλιαξε η άλλη, αλλά ήταν αργά. Το μπουκάλι έκανε ένα μικρό τόξο στον αέρα έπεσε στο πεζοδρόμιο και θρυματίστηκε ακολουθούμενο από τον χαρακτηριστικό ήχο του γυαλιού που σπάει.
Και, καθώς ο ήχος από το σπασμένο γυαλί έσβηνε στον χειμωνιάτικο αέρα, έσβηναν μαζί του και οι φωνές των διαδηλωτών. Μια ηχηρή σιωπή κάλυψε τον χώρο. Και σιγά σιγά οι διαδηλωτές έσπασαν το μπλοκ τους και επέστρεψαν στα σπίτια τους (ή στις καφετέρειες και πάει λέγοντας). Τα επεισόδια είχαν γίνει, η εκδίκησή τους είχε παρθεί, είχαν κάνει το καθήκον τους.
Θα με ρωτήσετε τώρα ποιο το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας. Δεν ξέρω να σας πω την αλήθεια. Ή μάλλον ξέρω, αλλά είναι θέμα της οπτικής γωνίας με την οποία θα το δείτε, από "μαλακισμένα που διαδηλώνετε" έως "τι μαλάκας που είσαι και κοροϊδεύεις τα παιδιά." Αφήνω σε εσάς τον προβληματισμό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)