O άνθρωπος στο όχι και τόσο ψηλό κάστρο

Disclaimer: Το κείμενο αυτό γράφτηκε γενικά και αόριστα, χωρίς συγκεκριμένα άτομα ως στόχο. Αν για κάποιο λόγο αισθάνεστε (ή σας τα μετέφερε κάποιος που το διάβασε) ότι στοχεύω προσωπικά εσάς, πιθανότατα ανήκετε στην ομάδα που περιγράφω και οι απόψεις μου γενικά αφορούν και εσάς.
Δεν γράφεται όμως για την πάρτη σας, αλλιώς θα αναιρούσε όλα τα επιχειρήματά του
----
Συχνά ακούμε για αυτά που φταίνε στην Ελλάδα για το επίπεδο της καλλιτεχνικής παραγωγής. Φταίει η έλλειψη κοινού, τα συμφέροντα, τα βύσματα κτλ. Αυτό δε θα το αναλύσσω. Απλά στη λίστα θα προσθέσω και κάτι άλλο που (κατά τη γνώμη μου) φταίει, τον Άντρα στο (όχι και τόσο ψηλό) Κάστρο (για να παραφράσω τον P.K.Dick). Και φυσικά θα ρωτήσετε ποιος είναι αυτός, έτσι δεν είναι;
Ας πάμε λίγο στα πιο παλιά χρόνια, όταν ακόμα οι άνθρωποι δεν είχαν το ίντερνετ. Όσοι είχαν κοινά ενδιαφέροντα στηρίζονταν στον γνωστό του γνωστού του γνωστού για ενημέρωση/ανταλλαγή απόψεων. Κάπου εκεί κάνει την εμφάνισή του και ο ΑσοτΨΚ. Ήταν ο τύπος που είχε δει όλα τα σταρ τρεκ, που είχε τη μεγαλύτερη δισκοθήκη ή τον υπάλληλο που είχε το #1 του Amazing Spiderman και πάει λέγοντας, και που δεν έχανε ευκαιρία να το δηλώνει περήφανος, δημιουργώντας γύρω του μια ομάδα "ακολούθων". Με άλλα λόγια ο Alpha Geek.
Και εδώ θα μου πείτε: κάτσε ρε φίλε, γιατί δηλαδή κάποιος που ήξερε μας βλάπτει; Απάντηση: επειδή είναι το εγώ να το κάνει. Σε αντίθεση με τον "παλιό" ή "παππού" που όλοι σεβόμαστε και εκτιμάμε, ο ΑσοτΨΚ έχει μια άποψη που πρέπει να την δεκτείς ως ευαγγέλιο αν θέλεις να ανήκεις στους εκλεκτούς. Αν διαφωνείς απλά εξοστρακίζεσαι από τον κύκλο. Και, επειδή μιλάμε τώρα για παλιότερες εποχές, το αποτέλεσμα ήταν συνήθως κάποιο "κάστρο", συνήθως υπό τη μορφή λέσχης, με όλα τα τραγελαφικά που έχετε ακούσει για τις εποχές εκείνες: κόντρες, διαγραφές, λέσχες αποχωρισάντων, βραβεία που διοργανωτές, κριτές και νικητές ήταν τα ίδια πρόσωπα, ακόμα και ξύλο σε ορισμένες περιπτώσεις (έχω ακούσει μέχρι και για κανονισμένη από τα "αφεντικά" υποκίνηση κόντρας ανάμεσα σε ακολούθους για να πολώνει ο καθένας τον κόσμο του, αλλά εκεί έπαιζαν και χοντρά φράγκα).
Για αυτό ας μιλήσουμε για το τι γίνεται όταν στη φάση μπαίνουν και χρήματα, όπου ξαφνικά ο ΑσοτΨΚ είχε χώσει βαθιά το χέρι στην πίτα πολλές φορές "ρίχνοντας" χοντρά τους δικούς τους. Σπάνιες περιπτώσεις που ΑσοτΨΚ καταφέρνει να επεκτείνει το κάστρο του και να αποκτήσει μεγάλη επιροή στο χώρο του έχουν χαντακώσει ολόκληρες σκηνές και πολλούς καλλιτέχνες είτε κρατώντας τους από κάτω του, είτε επιβάλλοντας έναν σκληρό νεποτισμό και μια "γραμμή" που τους εμποδίζει να εκφράσουν το ταλέντο τους όπως θα ήθελαν (και όλοι φαντάζομαι καταλαβαίνετε σε τι αναφέρομαι).
Ακόμα θα απορείτε γιατί είναι πια τόσο επικίνδυνος ο ΑσοτΨΚ. ΟΚ, έχει εγώ, θα μου πείτε, τον οδηγεί να πάει μπροστά. Έλα όμως που δεν παίζει αυτό. Τις περισσότερες φορές γίνεται ένα παιχνίδι κατινιάς και control games. Δε θα μιλήσω καν για το τι παθαίνει ο κακόμοιρος που θα πέσει σε δυσμένεια ή, φευ, θα υψώσει ανάστημα στον ΑσοτΨΚ. Μαύρο φίδι που τον έφαγε! Την επόμενη μέρα όλοι οι πρώην σύντροφοί του τον μισούν, καλείται σε απολογίες μπροστά σε επιτροπές ανακριτών, διαγράφεται από τα κατάστοιχα, μπαίνει στη λίστα των "εχθρών", γίνεται στόχος των προκυρήξεων και του λοιπού προπαγανδιστικού υλικού και ίσως και θύμα σταλινικών πρακτικών τύπου διαγραφή από φωτογραφίες.
Εντάξει ρε Μιχάλη, θα μου πείτε, φαίνεται ο τύπος, θα προσέχω. Η πικρή αλήθεια όμως λέει ότι ο ΑσοτΨΚ δεν φαίνεται. Είναι χαρισματικός, έχει απόψεις και ξέρει πως να τις στηρίξει, ξέρει πως να σου μιλήσει και να σε καθοδηγεί σε νέα μονοπάτια σκέψης, ενώ θα σου δανείσει να διαβάσεις και αυτό το X-men που έλειπε από τη συλλογή σου και να ακούσεις αυτά τα σπάνια βυνίλια που έχει. Τα μικρά σημάδια που παρουσιάζονται τα αγνοείς εύκολα, όταν δεν ξέρεις πού να κοιτάξεις. Και όταν πια μαθαίνεις το ποιόν του είναι αργά... Για αυτό προσοχή.

Ο ΑσοτΨΚ σήμερα έχει αρχίσει να χανει την επιροή του. Κυκλοφορεί μεν ακόμα και θα τον πετύχετε σε φόρα και μπλογκ να στήνει ίντριγκες με άλλους του είδους του. Δυστυχώς όμως για αυτόν το google, το Amazon και τα εξειδικευμένα fora κάνουν δύσκολο πια να ελέγξει ολοκληρωτικά τους ακολούθους του, αφου αυτοί με το πάτωμα ενός κουμπιού μπορεί να επισκέπτονται και τους χώρους "ανταγωνιστών", να αγοράζουν/κατεβάζουν το υλικό που θέλουν και να γνωρίζουν εύκολα και γρήγορα άλλους με τα ίδια ενδιαφέροντα που ίσως και να ανήκουν σε άλλες "κλίκες". Αν καταλήξει πάντως σε μια θέση "επιρροής" θα τον ξεχωρίσετε για τον στομφώδη πολεμικό λόγο του, το ύφος χιλίων καρδιναλίων και τις φωτογραφίες του με διάφορους "celebrities" όπου θα καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι.
Ίσως σε μερικά χρόνια, στις αναρχικές αυτές εποχές της πληροφορίας, το φαινόμενο να εξαλειφθεί (αν και πάντα θα βρεθούν θύματα). Οι υπόλοιποι την προσοχή σας για να μην μπλέξετε. Αν το κάνετε μην πείτε "αχ δεν το ήξερα".

Addentum #1: Αν βέβαια μέσα σε ένα κάστρο εμφανιστεί και ένα μέλος που εξεληχθεί σε ΑσοκτΨΚ τότε ακολουθεί ένα υπέροχο πάρτυ με αφορισμούς, πολεμικούς λόγους, διαγραφές και δημιουργείται στο τέλος ένα δεύτερο κάστρο.

Γίνομαι παλιομεταλλάς;

Θα ξεκινήσω σαν σωστός blogger και θα αναφέρω μια εντελώς άχρηστη προσωπική εμπειρία που στα αρχίδια σας κιόλας αν δεν τήν έλεγα, αλλά οι παραδόσεις της μπλογκόσφαιρας είναι παραδόσεις.
Είχα καιρό να πάω σε γνωστή μεταλλάδικη καφετέρεια της περιοχής των Εξαρχείων. Οι μεταλλοπαρέες μου έχουν αραιώσει και είναι πλέον δύσκολο να σέρνω στα βασανιστικά ντεσιμπέλ της αθώους. Ήταν όμως ειδική συγκυρία αφού φιλαράκι πήρε άδεια από το στράτευμα και αποφασίσαμε να τιμήσουμε το στέκι.
Όσοι γνωρίζουν τη γνωστή καφετέρεια και το ρεπερτόριό της τις μεσημεριανές ώρες μπορούν να φανταστούν το τι έπαιζε: σύγχρονο μέταλ. Σε απλά Ελληνικά Αμερικάνικο metalcore (και κάτι μου λέει ότι έχει αρχίσει να υπάρχει και ταμπέλα gothicmetalcore). Και ναι, για άλλη μια φορά διαπίστωσα αυτό που ήξερα πάντα: ότι δεν μπορώ να ακούσω πλέον σύγχρονο metal.
Λατρεύω τα 80's και τα 90's, δεν έχω πρόβλημα με συγκροτήματα που ξεκίνησαν τότε και συνεχίζουν ακόμα να δισκογραφούν, αλλά αυτό το σύγχρονο στυλ δε το σηκώνει ο οργανισμός μου. Καλογυαλισμένη παραγωγή, τεχνικό παίξιμο, έντονοι ρυθμοί, δυνατά hooks αλλά... δεν έχει ψυχή. Είναι διαρκές αναμάσημα κάποιων επιτυχημένων συνταγών που καταλήγει εντελώς αναλλώσιμο και οι μπάντες απόλυτα αδιάφορες. Τα παλικάρια ξέρουν να παίζουν, αλλά η μουσική τους δεν έχει ψυχή και αρχίδια. Ίσως για αυτό σκάει κάθε τρεις και λίγο κάποιος τύπος ξεχασμένος από τα 80's και βγάζει έναν δίσκο που κάνει κόσμο να παραμιλάει. Επειδή τότε ήταν METAL και όχι metal...
Πείτε μου, έχω δίκιο ή απλά γίνομαι γερογκρινιάρης;

ΥΓ: Μόνο κομμάτι που άκουσα και μου έκανε εντύπωση ήταν ένα ξεδιάντροπο gothic metal ξεπατίκωμα του Wasted Years των Iron maiden (οι στίχοι λέγανε κάτι για Voices in my head, αν το ξέρει κάποιος ας πει τίτλο)

Inglourious Basterds

Αρχικά αυτή η δημοσίευση ξεκίνησε ως σχόλιο στο blog του φίλου Γιάννη Πλιώτα αλλά τράβηξε πολύ σε μάκρος και είπα να το γράψω εδώ.

Inglourious Basterds λοιπόν, και, εν συντομία, Ταραντίνο να κάνει πολεμική ταινία. Αυτό θα αρκούσε ως κριτική. Ανάλογα λοιπόν με τη γνώμη σας για το σκηνοθέτη θα απολαύσετε και την ταινία αυτή.
Προσωπικά, αν και αναγνωρίζω την ικανότητα του Ταραντίνο να γράφει απίστευτους διαλόγους και τη σκηνοθετική του δεινότητα, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν πολυπάω την ιντελεκτουέλ καφρίλα του και τον σινεφίλ καννιβαλισμό του και στο Basterds δεν άλλαξα γνώμη.

Θέμα της ταινίας είναι μια ομάδα Αμερικανοεβραίων κομάντο που δρουν στη Γαλλία, σπέρνοντας τον τρόμο στους ναζί, ενώ καταλήγουν μπλεγμένη σε ένα σχέδιο εξόντωσης υψηλόβαθμων στελεχών του Άξονα.
Στα υπέρ: Απίστευτοι διάλογοι, τρομερές ερμηνείες με αποκορύφωμα τον "κακό", χαρακτήρες που είναι larger than life και μένουν, το έξυπνο σενάριο με τις ανατροπές και κάποιες ΠΑΝΕΞΥΠΝΕΣ σκηνές διάσπαρτες στην ταινία (πχ η εισαγωγική)
Στα κατά: το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι (όπως σωστά διατύπωσε ένας φίλος μου) ότι ήταν δύο διαφορετικές ταινίες με κοινό τέλος και τον κακό της μίας να περνάει ξαφνικά στην άλλη. Η ιστορία της Εβραιοπούλας, όσο καλή και να ήταν, κάπου δεν κόλλαγε στην όλη ταινία, κυρίως εξαιτίας του μεγέθους της. Όταν πχ στην πρώτη μιάμιση ώρα της ταινίας έχεις δει τους "Μπάσταρδους" μόνο σε 4 σκηνές κάτι πάει στραβά (κι ας τράβαγαν πολύ δύο από αυτές).
Επίσης οι μακροσκελείς σκηνές με τους ενδελεχείς διαλόγους και τα mexican stand-offs πετυχαίνουν μεν να βγάλουν την ένταση που χρειάζεται, αλλά κάπου χαλάνε τον ρυθμό της ταινίας (και, δυστυχώς, το ύφος αυτό έχει πάψει να είναι φρέσκο από το Pulp fiction, οπότε είναι καθαρά θέμα του κατά πόσο αντέχετε Ταραντίνο)

Συνολικά: μην περιμένετε ένα ακόμα "Από το Σούρουπο ως την Αυγή" (όπως ο υποφαινόμενος) αλλά αν πάτε προετοιμασμένοι για ένα Pulp Fiction με ναζί και συμμάχους τότε ίσως και να το απολαύσετε (αν και πάλι η ταινία δεν φτάνει το Pulp Fiction σε ποιότητα)

Βαθμολογία: 4/5

Kings of metal?

Οι Manowar:

• Στα μισά τραγούδια τους λένε για το πόσο γαμάτοι είναι, πόσο πηδάνε και πόσο false είναι όλα τα άλλα συγκροτήματα
• Φωτογραφίζονται με αστεία ρούχα και τόνους από αλυσίδες (αλλά πολύ πιο σπάνια από τους συναδέλφους τους με όπλα)
• Έχουν τραγούδι που οι στίχοι του είναι μόνο τίτλοι άλλων τραγουδιών τους
• Λατρεύουν μια κουλτούρα που όχι μόνο δεν είναι δικιά τους, αλλά είναι από την άλλη όχθη του Ατλαντικού
• Έχουν τραγούδι σε άθλια Ελληνικά για τον πατέρα τους

Όχι, πείτε μου, είναι ή δεν είναι Ελληνικό hip hop;

Γράφοντας ιστορίες - 2 - Το νόημα

Κάποτε είχα συναντήσει δύο παιδιά και μιλάγαμε για το zine of synergy #1 και την ιστορία που είχα γράψει σε αυτό και πέφτει η ερώτηση-κλειδί: "Ποιο ήταν το νόημα";
Εκεί μπλόκαρα. Επειδή φαντάζομαι οι περισσότεροι δεν το έχετε διαβάσει, ήταν ένα τρισέλιδο με μια παραλλαγή του μύθου του μπαμπούλα που ζει κάτω από το κρεβάτι και, ουσιαστικά, δεν είχε κάποιο βαθύτερο νόημα πέρα από τα όσα γράφονται στα captions.
Και αυτό μας φέρνει στο κρίσιμο ερώτημα: χρειάζεται η ιστορία κάποιο βαθύτερο νόημα για να λειτουργήσει; Προσωπικά πιστεύω πως όχι, αν και πολλοί φιλόλογοι και βιβλιοκριτικοί μοιάζουν να διαφωνούν. Όμως κάθε ιστορία χρειάζεται τουλάχιστον ένα νοηματικό πυρήνα γύρω από τον οποίο θα αναπτυχθεί. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιο βαθύ θέμα που να αλλάζει τη ζωή των χαρακτήρων, δεν είναι ανάγκη να είναι στην πρώτη γραμμή ούτε να διδάσκει κάτι σημαντικό στον αναγνώστη, αλλά αποτελεί μια ραχοκοκαλιά που στερεώνει την ιστορία. Στην ιστορία που ανέφερα για παράδειγμα το κυρίαρχο θέμα ήταν η παιδική αθωότητα και πως κάνει κάτι απόκοσμο και διεστραμένο να φαντάζει κανονικό.
Οπότε πιστεύω πως όσοι θα ήθελαν να γράψουν κάποια ιστορία καλό θα ήταν να ανακαλύψουν ποια είναι τα θέματα που αυτή διαπραγματεύεται και να βρουν τρόπους να τα θέσουν έτσι ώστε να είναι πιο ισχυρά και να ισορροπούν καλύτερα μέσα στο σύνολο της ιστορίας.

O Δράκος και η Ελληνική μουσική σκηνή

Σίγουρα κάποιοι από εσάς θα έχετε διαβάσει το ιντερνετικό ανέκδοτο με τους μεταλλάδες που πάνε να σώσουν την Πριγκίπισσα από τον Δράκο. Ο Χεβιμεταλλάς για παράδειγμα σκάει με τη Χάρλεϋ, δέρνει τον Δράκο και πηδάει την πριγκίπισσα κτλ κτλ κτλ ανάλογα με το υποείδος του μεταλ που αναφέρεται. Για να δούμε όμως, πώς θα τα κατάφερναν τα διάφορα είδη Ελληνικής μουσικής:

Ελληνικό Ροκ: Ο ήρωας σκάει με το παπάκι, ρίχνει μια γρήγορη φάπα στο δράκο, τον περνάει όσο αυτός προσπαθεί να καταλάβει τι τον χτύπησε, πετάει την πριγκίπισσα στο κρεβάτι και παθαίνει πρόωρη εκσπερμάτωση.

Ελληνικό Πανκ: Ο ήρωας σκοτώνει τον δράκο με μια μολότοφ και οργανώνει συναυλία διαμαρτυρίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ κάτω από το παράθυρο της πριγκίπισσας.

Ελληνικό Χιπ-Χοπ: Ο ήρωας μαζί με έναν φίλο του παίρνουν τον ηλεκτρικό για να πάνε να δείρουν τον δράκο. Μέσα στο τρένο μαλώνουν για το ποιος είναι ο πιο αληθινός και, με έναν φίλο του ο καθένας φτιάχνουν από ένα συγκρότημα και βρίζονται, ενώ μαζεύουν και οπαδούς που κάνουν συγκροτήματα και στήνουν labels. Έπειτα ο φίλος του ήρωα μαλώνει μαζί του, φεύγει από το label και φτιάχνει άλλο ένα συγκρότημα που βρίζει το συγκρότημα του ήρωα, ενώ ο φίλος του αρχικού φίλου μαλώνει μαζί του και πάει στο label του ήρωα.
Και ο δράκος ακόμα περιμένει.

Έντεχνο: Η ηρωίδα κυκλοφορεί και οπλοφορεί, τραβάει σκανδάλη, τέζα ο δράκος, βάζει την πριγκίπισσα στο διθέσιό της και άντε πιάσε την.

Έντεχνο-ροκ: Ο ήρωας μαζεύει άλλους 3-4 φίλους του και οργανώνει συναυλία συμπαράστασης στον αγωνιστή δράκο για την αντιβασιλική δράση του.

Λαϊκό: Ο ήρωας βαράει ένα ζεϊμπέκικο όλο ντέρτι και λέει στο δράκο ένα δριμύ κατηγορώ γιατί είναι παιδί του λαού και όχι ιππότης, αλλά την αγαπάει την πριγκίπισσα και θα την φροντίζει, ο δράκος παθαίνει καρδιακό από τη στενοχώρια και ήρωας και πριγκίπισσα ζούνε φτωχοί αλλά ευτυχισμένοι.

Λαϊκοπόπ: Ο ήρωας σκάει με ένα κάμπριο, φορώντας παλτό με γούνα και κρατάει μπαστούνι, τραγουδάει για το ότι είναι παιδί του λαού και ότι έχει γραμμένη την πριγκίπισσα, ο δράκος πεθαίνει από τα γέλια ενώ η πριγκίπισσα φωνάζει σαν υστερική το όνομά του από το κάστρο και του πετάει γαρύφαλλα. Τελικά βέβαια δεν του κάθεται γιατί τον βρίσκει μπας-κλας, αλλά το τραγούδι γίνεται σουξέ.

Σκυλάδικο: Ο ήρωας φτάνει στο κάστρο, τραγουδάει στον δράκο τον καημό του, που τον λυπάται και τον αφήνει να περάσει, και μετά τον τραγουδάει στην πριγκίπισσα που του κάθεται για να τον παρηγορήσει.

Φοιτητικό ροκ: Ο ήρωας φτάνει με μια κιθάρα, θέτει στον δράκο το υπαρξιακό δίλημμα: “υπάρχουν χρυσόψαρα στα δοκάρια που κρέμονται από το γρασίδι της σκεπής που τραγουδάει ο μπαμπούλας;” κάνοντας τον εγκέφαλό του να ανατιναχτεί, ενώ συνεχίζουν κάνοντας καντάδα με το σουξέ τους “γιατί έπαψες μοναξιά μου μυστική να είσαι;” (το οποίο κάθε φορά έχει και διαφορετικούς στίχους, παρά το ότι η μουσική του παραμένει η ίδια). Στο τέλος πάνε μαζί στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Παραδοσιακή μουσική: Ο ήρωας σκάει μαζί με κλαρίνα, σφάζει το δράκο με το μαχαίρι του στο γόνατο και στη συνέχεια παντρεύεται την πριγκίπισσα με παραδοσιακό γάμο, τριήμερο γλέντι με σουβλιστά αρνιά, χορούς και πανηγύρια.

Μαντινάδες: Ο ήρωας σκάει με τα αδέρφια του, που ρίχνουν μπαλωθιές, ο δράκος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, και στεφανώνεται την πριγκίπισσα με παπά και με κουμπάρο. Άντε άντε, παπά μα και κουμπάρο.

Δημοτικό: Καβάλα πάει ο ήρωας στου δράκου το λημέρι/ Σαν φτάνει εκεί το θεριό τηράει/ και δίχως λέξη να του πει, ορμάει να το φάει/ Πόλεμο άγριο κάνανε, χτυπιούντανε τρεις μέρες/ Και μόνο την ετέταρτη τον δράκο κατεβάζει/ Και σαν είδε την πριγκίπισσα, έκαν' η καρδιά του κράτει/ Ήταν έμορφη σαν την αυγή και δροσερή σαν κρήνη/ Ευθύς την επαντρεύτηκε, στο κάστρο του την πήρε/ Και έκαναν πολλά παιδιά και ζήσαν μ' ευτυχία.

Νησιώτικο: Ο ήρωας σκάει με το καΐκι του στο νησί του δράκου το βράδυ, κλέβει την πριγκίπισσα και την πάει σε ένα ερημονήσι για να ζήσουν τον έρωτά τους.

Ρεμπέτικο: Ο ήρωας σκάει στο λημέρι του δράκου, καπνίζοντας χασίς, του δίνει μια τζούρα, δίνει και άλλη μία στην πριγκίπισσα και μαστουρώνουν και οι τρεις τους, τραγουδώντας “απαγορευμένα”

Bonus: Ελληνικό Black Metal: Ο ήρωας σκάει πάνω σε ένα άρμα, προσεύχεται στον Άρη να του δώσει δύναμη, σκοτώνει τον δράκο με το δόρυ του, ωσάν το νέο Διγενή Ακρίτα, παίρνει την πριγκίπισσα και πάνε μαζί στον Όλυμπο για να παντρευτούν με δωδεκαθεϊστικό γάμο.
---------------------------------SPECIAL REQUESTS----------------------------------
Gothic: Ο σκοτεινός και καταραμένος ήρωας κάθεται στο σκοτεινό και υγρό μπουντρούμι του, πίνοντας αίμα παρθένων από ένα ασημένιο δισκοπότηρο, ενώ νοσταλγεί τα ματτωμένα φιλιά της σκοτεινής πριγγίπισσας της νύχτας που ο δράκος φυλλάει στον σκοτεινό και καταραμένο πύργο της

Emo: Ο ήρωας πίνει τον, πικρό σαν τη ζωή του, μόκα φραπουτσίνο των Scarbacks καθισμένος σε ένα πεζούλι, γράφει ένα ποιήμα για το πόσο τον κάνουν να υποφέρει οι γονείς του, το σχολείο και ο δράκος που φυλάει την πριγκίπισσα και προσπαθεί να κόψει τις φλέβες του.
Όχι πολύ βέβαια για να μην πονέσει.

Storm Elves (διότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου): O ήρωας σκάει υπό τη μουσική υπόκρουση μελαγχολικών μελωδιών που συνοδεύονται από αιθέρια γυναικεία φωνητικά. Ο δράκος στέκεται απέναντί του. Η μουσική αλλάζει, καθώς τώρα μπαίνει και ηλεκτρονικός θόρυβος. Ο ήρωας πέφτει σε νιρβάνα ακούγοντας τις ηχητικές υφές που χαϊδεύουν τα αφτιά του, ενώ ο δράκος κλείνει τα αφτιά του επειδή δεν αντέχει.
Η πριγκίπισσα πάλι γουστάρει και πάει μαζί με τον ήρωα στο σπίτι του, για να ακούσουν non-stop όλα τα remix του Beloved.

Movies: May - 2002

Γενικά, από όσες ταινίες του Lucky McGee έχω δει ως τώρα (The Woods, Red, MoH: Sick Girl) δεν μπορούσα να καταλάβω πως μάζεψε τόσο hype με τόσο μέτριες ταινίες (αν και το να κάνεις πλέον μέτριες ταινίες τρόμου αρκεί για να γίνεις γνωστός με τα χάλια που έχουν οι περισσότερες που βγαίνουν)
Είδα όμως σήμερα το ντεμπούτο του, May του 2002 και επιτέλους κατάλαβα το γιατί τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του.
Η May (Angela Betis), μια κοπέλα που μεγάλωσε με μόνη φίλη της μια κούκλα (την οποία και είχε πάντα κλεισμένη σε ένα κουτί) ζει στη μοναξιά της, μέχρι που γνωρίζει έναν άντρα με "τέλεια χέρια" και τον ερωτεύεται, βγαίνοντας από το δικό της κουτί. Παράλληλα μια συνάδελφός της στην κλινική που δουλεύει τη φλερτάρει. Όμως, σύντομα, οι προσπάθειές της για μια κανονική ζωή καταρρέουν, αφήνοντάς την στα όρια της (κλονισμένης) λογικής της.
Πολύ δυνατή ταινία ψυχολογικού τρόμου με μια απίστευτα δυνατή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια που κουβαλάει την ταινία (σκηνοθετημένη με οικονομία και με ένα συμπαγές σενάριο) και την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό με τις ταινίες τρόμου που κυκλοφορούν.
Το μακελιό αργεί να ξεκινήσει. Η αρχή παραπέμπει περισσότερο σε μια μείξη αισθηματικής κομεντί και ψυχολογικού δράματος, σταδιακά όμως τα σημάδια ότι όλα θα πάνε στραβά ξεκινάνε, μέχρι το μακελειό του τελευταίου μισάωρου. H προοικονομία γενικά λειτουργεί πολύ καλά και υπάρχουν κάποιες πολυ δυνατές εικόνες (πχ το ίδρυμα με τα τυφλά παιδιά) και γενικά η λογική της ταινίας που θύμισε αυτή του the Audition του Miike Takahasi (αν και το May δε φτάνει σε τίποτα την σκληρότητα της ταινίας αυτής).

Γενικά προτείνεται ως κάτι το διαφορετικό από τα άπειρα splatter/slasher.

Βαθμολογία: 9/10
Σελίδα στο IMDB

Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #4

Και πάμε για την τελική δόση από τα βιβλία που διάβασα από τον Μάιο του 2008 έως αυτόν του 2009
40- Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας (εκδόσεις κλειδί)
Περισσότερο ιστορίες ΕΦ ήταν παρά κάτι άλλο. Συμπαθητική συτλλογή, αν την πετύχετε σε κανένα παζάρι σηκώστε την
41- Το πρόσωπο - Dean Koontz
Αναρχικός τρομοκράτης στέλνει απειλητικά μυνήματα σε σταρ του σινεμά, ενώ ταυτόχρονα σπέρνει το χάος δίνοντας LCD σε μικρά παιδιά και βουλώνοντας τουαλέτες εμπορικών κέντρων. Και κάπου στη μέση μπλέκουν και φαντάσματα.
EPIC FAIL!
42 - O Δαίδαλος του Διαβόλου - G. Suster
Ιδιόρυθμο ψευδογοτθικό βιβλίο που περιγράφει τον αγώνα ενός λευκού μάγου ενάντια σε μια συμμορία δολοφόνων/μαύρων μάγων, ενώ μπλέκει και έναν νεαρό συγγραφέα και τις ιστορίες του μέσα στην ιστορία. Σίγουρα όχι αυτό που ακούγεται από την περιγραφή.
43 - Εξουσιαστική μανία - Christa Faust.
Αστυνομικό θρίλερ με σαδομαζοχιστική θεματολογία. Η αστυνομική πλοκή είναι καλή, το ερωτικό κομμάτι μάλλον απευθύνεται μόνο στους S/M fans, η μετάφραση ανιση, τεχνικά σωστή αλλά ενοχλητικά λέξη προς λέξη σε κάποια σημεία.
44 - Κραυγή από την Κόλαση - Ramsey Cambell
Γυναίκα ψάχνει τη δολοφονημένη κόρη της (που πιστεύει ότι ζει ακόμα). Πολύ καλό βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, αν και προς το τέλος κάπου το βρήκα να κουτσαίνει.
45 - Reaper man - Terry Pratchett
Πρατσεττ που δεν απογοητεύει και Χάρος. Τί άλλο θέλετε;
46 - The last watch - S. Lukyanenko
Νομίζω δεν το έχω γράψει πολλές φορές στο blog αυτό, αλλά η τριλογία των Watches ήταν ότι καλύτερο βγήκε από φάνταζυ τα τελευταία 10 χρόνια. Απλά και καθαρά. Το τέταρτο βιβλίο της σειράς είναι απολαυστικό, αλλά λίγο πιο κάτω από την τριλογία. Έχει όμως πολύ δυνατό τέλος και φυσικά τον Anton Godorosky σε νέες, διεθνείς περιπέτειες.
47 - Night Watch - Lilith Saintcrow
To μόνο εμπνευσμένο στο βιβλίο είναι το ψευδώνυμο της συγγραφέος
Κατά τα άλλα: κυνηγος δαιμόνων που συνεργάζεται με την αστυνομία (και που παίρνει δυνάμεις μετά από συμφωνία με τον αρχιδαίμονα, ιδιοκτήτη Νάιτ κλαμπ που την ποθεί κολλασμένα - σας θυμίζει κάτι; ) ψάχνει να βρει έναν δολοφόνο σε συνεργασία με τρεις λυκανθρώπους, ο ένας από τους οποίους την ποθεί (ξαναρωτάω, σας θυμίζει κάτι; ) και ενώ θυμάται το τραγικό παρελθόν της και το νεκρό μέντορά της (καλά, αυτό δε σας θυμίζει τίποτα, εκτός κι αν έχετε πολύ καλή μνήμη) μέσα από την κυνική της αφήγηση (εδώ σίγουρα σας θυμίζει) και εντελώς κινηματογραφική (βλέπε ποστ-μάτριξ) γραφή.
Αν τα παραπάνω δε σας θύμισαν τίποτα και το μοτίβο σας φάνηκε ενδιαφέρον, διαβάστε Anita Blake. Αν θέλετε μέτριο κλώνο της κυρίας Blake όπως και δήποτε, αυτό θα σας κάνει.
48 - Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ - H.P.Lovecraft.
Ο Lovecraft σε μια επίδειξη οργάνωσης υλικού σε μια από τις καλύτερες ιστορίες του
49 - Επιστροφή στο μέλλον - Δ. Φλωράκης
Ουμανιστική ΕΦ από τον Έλληνα γίγαντα του είδους. Πολύ καλή αρχή, με μια ενδιαφέρουσα ιδέα (η βία ως πηγή θέλησης για ζωή) που όμως καταλήγει σε ένα ντελιριακό τέλος. Ενδιαφέρον και ιδιόρυθμο, αν και προσπαθεί υπερβολικά νομίζω να περάσει το μήνυμα του, χάνοντας λίγο στον τομέα της ιστορίας
50 - angels of Darkness - Gav Thorpe
Warhammer 40K Novel, αφιερωμένη στο Dark Angels Space Marine Chapter. Μέτρια γραμμένη, αλλά πιάνει απίστευτα τον σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού και του Chapter, οι σκηνές της ανάκρισης είναι πολύ δυνατές και μια ατάκα που πετάγεται κάπου είναι απλά... δυναμίτης (θα την καταλάβετε διαβάζοντας). Όχι κάτι που θα πρότεινα για εισαγωγή στον κόσμο του παιχνιδιού, αλλά αν είστε φαν αξίζει τον κόπο.

Και κάπου εδώ τέλος, κι ας είχα υποσχεθει άλλα 2 βιβλία που μάλλον ήταν κακός υπολογισμός.
Σε επόμενα παρόμοια posts θα έχω αναλυτικές κριτικές.

Συγγραφή: Η φωνή του αφηγητή

Πριν τρία χρόνια, στο Nanowrimo, είχα αρχίσει να γράφω μια ιστορία που σχεδίαζα καιρό. Ήταν σύγχρονης φαντασίας, σε μια εναλλακτική Ελλάδα (που δεν ήταν ακριβώς Ελλάδα, παράλληλος κόσμος ήταν που θύμιζε εν μέρει την Ελληνική κοινωνία). Είχα γράψει κάπου 27000. Και μετά το παράτησα, επειδή δεν έβρισκα την κατάλληλη φωνή για να το αφηγηθώ.

Πριν δύο μήνες προσπάθησα να ξεκινήσω από την αρχή. Οι ιδέες μου είχαν ωριμάσει και αλλάξει. Αυτό που αρχικά ήταν μια αλληγορική ιστορία είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε κάτι αρκετά πιο ελαφρύ και διασκεδαστικό, πιο κοντά στο ύφος που γράφω. Και κάπου ενδιάμεσα είχαν αρχίσει να σκάνε διάφορες ιστορίες-συνέχειες του βιβλίου (που με παρακαλάνε να τις γράψω σε μια σπονδυλωτή νουβέλα) στις οποίες η φωνή νομίζω ότι βγαίνει καλά (το πρώτο δείγμα, το "στην Μαύρη Όπερα" που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Mystery, άφησε -και σε εμένα και σε άλλους- πολύ καλές εντυπώσεις). Παράλληλα με αυτό έπιασα πάλι από την αρχή το παρατημένο μυθιστόρημα.
Η φωνή μουγκάθηκε... Είμαι στις 1000 λέξεις και οι μισές είναι για πέταμα. Ξαναβλέπω το παλιό σχεδιάγραμμα και σκέφτομαι τί πρέπει να πετάξω για να δουλέψει αυτό το πράγμα, γιατί, όπως είναι, απλά δεν ταιριάζει με τη φωνή που θέλω να βγάζει. Πιθανότατα θα μπει στον πάγο, όσο γράφω άλλη μια σύντομη ιστορία της Όπερας, πολύ μετά στη συνέχεια του continuity, και παράλληλα να ξαναδουλέψω πάνω στο τί θα μείνει και τί θα φύγει από το κείμενο.

Αλλά, πέρα από τα δικά μου, η φωνή είναι βασικό στοιχείο ή όχι για την επιτυχία ενός κειμένου. Αν βρεθεί, το κείμενο γράφεται σχεδόν από μόνο του. Αν όχι... κουράγιο.

Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #3

Συνεχίζουμε από 20 Γενάρη και μετά όπου και ήμουν σε άδεια απολύσεως

31) Νεκρή σαιζόν - Jack Ketchum.
Τον Ketchum τον είχα σε μεγάλη υπόληψη μετά το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας και τη σύντομη ιστορία "Το κουτί". Στο πρώτο του μυθιστόρημα είναι φανερή η τάση του να ξεπερνάει τα όρια εδώ με ωμή βία που ανακατεύει στομάχια. Κι όμως η βία από μόνη της μου φάνηκε πολύ λίγη για να με εντυπωσιάσει.

32) Δαιμονική Καταιγίδα - Jim Butcher
Βιβλίο-κλώνος της Anita Blake με άντρα πρωταγωνιστή; Ναι. Μάγος-ντετέκτιβ βοηθάει την αστυνομία με ανεξήγητες υποθέσεις. Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο περιμένω να βγούν στα Ελληνικά και τα επόμενα της σειράς (δεν μου άρεσε και τόσο που να το ψάχνω/παραγγέλνω στα Αγγλικά)

33) Terror by Night - Ambrose Bierce
Μου πήρε κάπου έναν χρόνο να τελειώσω αυτή τη συλλογή. Μπορεί να ακούγομαι ιερόσυλος, αλλά οι ιστορίες αυτές με κούρασαν περισσότερο παρά με τρόμαξαν.

Την τελευταία εβδομάδα στο στρατό:
34) Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται - Graham Masterton
Κλασσικός MAsterton, αυτή τη φορά στα καλύτερά του. Εφευρετικοί (και βίαιοι) φόνοι, ενδιαφέρον δαίμονας, δυνατή πλοκή, δουλεμένοι χαρακτήρες. Νομίζω στα καλύτερά του.
Μεγάλο συν το ότι, στο στρατόπεδο όσο το διάβαζα, ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ποτέ δεν κοιμούνταν (εμπλοκή)

Ως πολίτης: (μέσα Φεβρουαρίου και μετά)
35-39) Amber - R. Zelazny (Nine Princes in Amber, Guns of Avalon, Sign of the Unicorn, Hand of Oberron, Courts of Chaos)
Fantasy από τα λίγα, γεμάτη με έξυπνες ιδέες, δολοπλόκους χαρακτήρες, ανατροπές από το πουθενά και εξαιρετική γραφή. Στα προτεινόμενα και θα πιάσω σύντομα και τη δεύτερη πενταλογία.

40) Χ.Φ. Λαβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, εναντίον της ζωής
Σύντομη πραγματεία πάνω στον συγγραφέα. Ενδιαφέρουσα.

41) Χαμένο Αγόρι, Χαμένο Κορίτσι - Π. Στράουμπ
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο τρόμου με τον χρόνο να διπλώνει περίεργα μέχρι τις αποκαλύψεις που κρύβει. Ήδη έχω πάρει το επόμενο του συγγραφέα (το Χαμένο δωμάτιο νομίζω) ενώ θα πάρω με την πρώτη ευκαιρία και το Κόκο.
Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.

42) Κυνηγοί Κεφαλών - John King
Μου θύμισε όλους τους λόγους που δε διαβάζω "συμβατική" λογοτεχνία. Παρέα Άγγλων μπεκροπίνουν ενώ κρατάνε σκορ με το πόσες πηδάνε (ένας από αυτούς βλέπει και προφητικά οράματα). Σε σημεία εξεζητημένη γραφή, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και τέλος-έκπληξη που απλά ήταν too much.

43) Ο Τρόμος - Αρθουρ Μάχεν
Ενδιαφέρον βιβλίο κλασσικού τρόμου.