Αρχικά αυτή η δημοσίευση ξεκίνησε ως σχόλιο στο blog του φίλου Γιάννη Πλιώτα αλλά τράβηξε πολύ σε μάκρος και είπα να το γράψω εδώ.
Inglourious Basterds λοιπόν, και, εν συντομία, Ταραντίνο να κάνει πολεμική ταινία. Αυτό θα αρκούσε ως κριτική. Ανάλογα λοιπόν με τη γνώμη σας για το σκηνοθέτη θα απολαύσετε και την ταινία αυτή.
Προσωπικά, αν και αναγνωρίζω την ικανότητα του Ταραντίνο να γράφει απίστευτους διαλόγους και τη σκηνοθετική του δεινότητα, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν πολυπάω την ιντελεκτουέλ καφρίλα του και τον σινεφίλ καννιβαλισμό του και στο Basterds δεν άλλαξα γνώμη.
Θέμα της ταινίας είναι μια ομάδα Αμερικανοεβραίων κομάντο που δρουν στη Γαλλία, σπέρνοντας τον τρόμο στους ναζί, ενώ καταλήγουν μπλεγμένη σε ένα σχέδιο εξόντωσης υψηλόβαθμων στελεχών του Άξονα.
Στα υπέρ: Απίστευτοι διάλογοι, τρομερές ερμηνείες με αποκορύφωμα τον "κακό", χαρακτήρες που είναι larger than life και μένουν, το έξυπνο σενάριο με τις ανατροπές και κάποιες ΠΑΝΕΞΥΠΝΕΣ σκηνές διάσπαρτες στην ταινία (πχ η εισαγωγική)
Στα κατά: το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι (όπως σωστά διατύπωσε ένας φίλος μου) ότι ήταν δύο διαφορετικές ταινίες με κοινό τέλος και τον κακό της μίας να περνάει ξαφνικά στην άλλη. Η ιστορία της Εβραιοπούλας, όσο καλή και να ήταν, κάπου δεν κόλλαγε στην όλη ταινία, κυρίως εξαιτίας του μεγέθους της. Όταν πχ στην πρώτη μιάμιση ώρα της ταινίας έχεις δει τους "Μπάσταρδους" μόνο σε 4 σκηνές κάτι πάει στραβά (κι ας τράβαγαν πολύ δύο από αυτές).
Επίσης οι μακροσκελείς σκηνές με τους ενδελεχείς διαλόγους και τα mexican stand-offs πετυχαίνουν μεν να βγάλουν την ένταση που χρειάζεται, αλλά κάπου χαλάνε τον ρυθμό της ταινίας (και, δυστυχώς, το ύφος αυτό έχει πάψει να είναι φρέσκο από το Pulp fiction, οπότε είναι καθαρά θέμα του κατά πόσο αντέχετε Ταραντίνο)
Συνολικά: μην περιμένετε ένα ακόμα "Από το Σούρουπο ως την Αυγή" (όπως ο υποφαινόμενος) αλλά αν πάτε προετοιμασμένοι για ένα Pulp Fiction με ναζί και συμμάχους τότε ίσως και να το απολαύσετε (αν και πάλι η ταινία δεν φτάνει το Pulp Fiction σε ποιότητα)
Βαθμολογία: 4/5
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 07, 2009
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 03, 2009
Kings of metal?
Οι Manowar:
- Στα μισά τραγούδια τους λένε για το πόσο γαμάτοι είναι, πόσο πηδάνε και πόσο false είναι όλα τα άλλα συγκροτήματα
- Φωτογραφίζονται με αστεία ρούχα και τόνους από αλυσίδες (αλλά πολύ πιο σπάνια από τους συναδέλφους τους με όπλα)
- Έχουν τραγούδι που οι στίχοι του είναι μόνο τίτλοι άλλων τραγουδιών τους
- Λατρεύουν μια κουλτούρα που όχι μόνο δεν είναι δικιά τους, αλλά είναι από την άλλη όχθη του Ατλαντικού
- Έχουν τραγούδι σε άθλια Ελληνικά για τον πατέρα τους
Δευτέρα, Αυγούστου 17, 2009
Γράφοντας ιστορίες - 2 - Το νόημα
Κάποτε είχα συναντήσει δύο παιδιά και μιλάγαμε για το zine of synergy #1 και την ιστορία που είχα γράψει σε αυτό και πέφτει η ερώτηση-κλειδί: "Ποιο ήταν το νόημα";
Εκεί μπλόκαρα. Επειδή φαντάζομαι οι περισσότεροι δεν το έχετε διαβάσει, ήταν ένα τρισέλιδο με μια παραλλαγή του μύθου του μπαμπούλα που ζει κάτω από το κρεβάτι και, ουσιαστικά, δεν είχε κάποιο βαθύτερο νόημα πέρα από τα όσα γράφονται στα captions.
Και αυτό μας φέρνει στο κρίσιμο ερώτημα: χρειάζεται η ιστορία κάποιο βαθύτερο νόημα για να λειτουργήσει; Προσωπικά πιστεύω πως όχι, αν και πολλοί φιλόλογοι και βιβλιοκριτικοί μοιάζουν να διαφωνούν. Όμως κάθε ιστορία χρειάζεται τουλάχιστον ένα νοηματικό πυρήνα γύρω από τον οποίο θα αναπτυχθεί. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιο βαθύ θέμα που να αλλάζει τη ζωή των χαρακτήρων, δεν είναι ανάγκη να είναι στην πρώτη γραμμή ούτε να διδάσκει κάτι σημαντικό στον αναγνώστη, αλλά αποτελεί μια ραχοκοκαλιά που στερεώνει την ιστορία. Στην ιστορία που ανέφερα για παράδειγμα το κυρίαρχο θέμα ήταν η παιδική αθωότητα και πως κάνει κάτι απόκοσμο και διεστραμένο να φαντάζει κανονικό.
Οπότε πιστεύω πως όσοι θα ήθελαν να γράψουν κάποια ιστορία καλό θα ήταν να ανακαλύψουν ποια είναι τα θέματα που αυτή διαπραγματεύεται και να βρουν τρόπους να τα θέσουν έτσι ώστε να είναι πιο ισχυρά και να ισορροπούν καλύτερα μέσα στο σύνολο της ιστορίας.
Εκεί μπλόκαρα. Επειδή φαντάζομαι οι περισσότεροι δεν το έχετε διαβάσει, ήταν ένα τρισέλιδο με μια παραλλαγή του μύθου του μπαμπούλα που ζει κάτω από το κρεβάτι και, ουσιαστικά, δεν είχε κάποιο βαθύτερο νόημα πέρα από τα όσα γράφονται στα captions.
Και αυτό μας φέρνει στο κρίσιμο ερώτημα: χρειάζεται η ιστορία κάποιο βαθύτερο νόημα για να λειτουργήσει; Προσωπικά πιστεύω πως όχι, αν και πολλοί φιλόλογοι και βιβλιοκριτικοί μοιάζουν να διαφωνούν. Όμως κάθε ιστορία χρειάζεται τουλάχιστον ένα νοηματικό πυρήνα γύρω από τον οποίο θα αναπτυχθεί. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιο βαθύ θέμα που να αλλάζει τη ζωή των χαρακτήρων, δεν είναι ανάγκη να είναι στην πρώτη γραμμή ούτε να διδάσκει κάτι σημαντικό στον αναγνώστη, αλλά αποτελεί μια ραχοκοκαλιά που στερεώνει την ιστορία. Στην ιστορία που ανέφερα για παράδειγμα το κυρίαρχο θέμα ήταν η παιδική αθωότητα και πως κάνει κάτι απόκοσμο και διεστραμένο να φαντάζει κανονικό.
Οπότε πιστεύω πως όσοι θα ήθελαν να γράψουν κάποια ιστορία καλό θα ήταν να ανακαλύψουν ποια είναι τα θέματα που αυτή διαπραγματεύεται και να βρουν τρόπους να τα θέσουν έτσι ώστε να είναι πιο ισχυρά και να ισορροπούν καλύτερα μέσα στο σύνολο της ιστορίας.
Πέμπτη, Αυγούστου 13, 2009
O Δράκος και η Ελληνική μουσική σκηνή
Σίγουρα κάποιοι από εσάς θα έχετε διαβάσει το ιντερνετικό ανέκδοτο με τους μεταλλάδες που πάνε να σώσουν την Πριγκίπισσα από τον Δράκο. Ο Χεβιμεταλλάς για παράδειγμα σκάει με τη Χάρλεϋ, δέρνει τον Δράκο και πηδάει την πριγκίπισσα κτλ κτλ κτλ ανάλογα με το υποείδος του μεταλ που αναφέρεται. Για να δούμε όμως, πώς θα τα κατάφερναν τα διάφορα είδη Ελληνικής μουσικής:
Ελληνικό Ροκ: Ο ήρωας σκάει με το παπάκι, ρίχνει μια γρήγορη φάπα στο δράκο, τον περνάει όσο αυτός προσπαθεί να καταλάβει τι τον χτύπησε, πετάει την πριγκίπισσα στο κρεβάτι και παθαίνει πρόωρη εκσπερμάτωση.
Ελληνικό Πανκ: Ο ήρωας σκοτώνει τον δράκο με μια μολότοφ και οργανώνει συναυλία διαμαρτυρίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ κάτω από το παράθυρο της πριγκίπισσας.
Ελληνικό Χιπ-Χοπ: Ο ήρωας μαζί με έναν φίλο του παίρνουν τον ηλεκτρικό για να πάνε να δείρουν τον δράκο. Μέσα στο τρένο μαλώνουν για το ποιος είναι ο πιο αληθινός και, με έναν φίλο του ο καθένας φτιάχνουν από ένα συγκρότημα και βρίζονται, ενώ μαζεύουν και οπαδούς που κάνουν συγκροτήματα και στήνουν labels. Έπειτα ο φίλος του ήρωα μαλώνει μαζί του, φεύγει από το label και φτιάχνει άλλο ένα συγκρότημα που βρίζει το συγκρότημα του ήρωα, ενώ ο φίλος του αρχικού φίλου μαλώνει μαζί του και πάει στο label του ήρωα.
Και ο δράκος ακόμα περιμένει.
Έντεχνο: Η ηρωίδα κυκλοφορεί και οπλοφορεί, τραβάει σκανδάλη, τέζα ο δράκος, βάζει την πριγκίπισσα στο διθέσιό της και άντε πιάσε την.
Έντεχνο-ροκ: Ο ήρωας μαζεύει άλλους 3-4 φίλους του και οργανώνει συναυλία συμπαράστασης στον αγωνιστή δράκο για την αντιβασιλική δράση του.
Λαϊκό: Ο ήρωας βαράει ένα ζεϊμπέκικο όλο ντέρτι και λέει στο δράκο ένα δριμύ κατηγορώ γιατί είναι παιδί του λαού και όχι ιππότης, αλλά την αγαπάει την πριγκίπισσα και θα την φροντίζει, ο δράκος παθαίνει καρδιακό από τη στενοχώρια και ήρωας και πριγκίπισσα ζούνε φτωχοί αλλά ευτυχισμένοι.
Λαϊκοπόπ: Ο ήρωας σκάει με ένα κάμπριο, φορώντας παλτό με γούνα και κρατάει μπαστούνι, τραγουδάει για το ότι είναι παιδί του λαού και ότι έχει γραμμένη την πριγκίπισσα, ο δράκος πεθαίνει από τα γέλια ενώ η πριγκίπισσα φωνάζει σαν υστερική το όνομά του από το κάστρο και του πετάει γαρύφαλλα. Τελικά βέβαια δεν του κάθεται γιατί τον βρίσκει μπας-κλας, αλλά το τραγούδι γίνεται σουξέ.
Σκυλάδικο: Ο ήρωας φτάνει στο κάστρο, τραγουδάει στον δράκο τον καημό του, που τον λυπάται και τον αφήνει να περάσει, και μετά τον τραγουδάει στην πριγκίπισσα που του κάθεται για να τον παρηγορήσει.
Φοιτητικό ροκ: Ο ήρωας φτάνει με μια κιθάρα, θέτει στον δράκο το υπαρξιακό δίλημμα: “υπάρχουν χρυσόψαρα στα δοκάρια που κρέμονται από το γρασίδι της σκεπής που τραγουδάει ο μπαμπούλας;” κάνοντας τον εγκέφαλό του να ανατιναχτεί, ενώ συνεχίζουν κάνοντας καντάδα με το σουξέ τους “γιατί έπαψες μοναξιά μου μυστική να είσαι;” (το οποίο κάθε φορά έχει και διαφορετικούς στίχους, παρά το ότι η μουσική του παραμένει η ίδια). Στο τέλος πάνε μαζί στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.
Παραδοσιακή μουσική: Ο ήρωας σκάει μαζί με κλαρίνα, σφάζει το δράκο με το μαχαίρι του στο γόνατο και στη συνέχεια παντρεύεται την πριγκίπισσα με παραδοσιακό γάμο, τριήμερο γλέντι με σουβλιστά αρνιά, χορούς και πανηγύρια.
Μαντινάδες: Ο ήρωας σκάει με τα αδέρφια του, που ρίχνουν μπαλωθιές, ο δράκος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, και στεφανώνεται την πριγκίπισσα με παπά και με κουμπάρο. Άντε άντε, παπά μα και κουμπάρο.
Δημοτικό: Καβάλα πάει ο ήρωας στου δράκου το λημέρι/ Σαν φτάνει εκεί το θεριό τηράει/ και δίχως λέξη να του πει, ορμάει να το φάει/ Πόλεμο άγριο κάνανε, χτυπιούντανε τρεις μέρες/ Και μόνο την ετέταρτη τον δράκο κατεβάζει/ Και σαν είδε την πριγκίπισσα, έκαν' η καρδιά του κράτει/ Ήταν έμορφη σαν την αυγή και δροσερή σαν κρήνη/ Ευθύς την επαντρεύτηκε, στο κάστρο του την πήρε/ Και έκαναν πολλά παιδιά και ζήσαν μ' ευτυχία.
Νησιώτικο: Ο ήρωας σκάει με το καΐκι του στο νησί του δράκου το βράδυ, κλέβει την πριγκίπισσα και την πάει σε ένα ερημονήσι για να ζήσουν τον έρωτά τους.
Ρεμπέτικο: Ο ήρωας σκάει στο λημέρι του δράκου, καπνίζοντας χασίς, του δίνει μια τζούρα, δίνει και άλλη μία στην πριγκίπισσα και μαστουρώνουν και οι τρεις τους, τραγουδώντας “απαγορευμένα”
Bonus: Ελληνικό Black Metal: Ο ήρωας σκάει πάνω σε ένα άρμα, προσεύχεται στον Άρη να του δώσει δύναμη, σκοτώνει τον δράκο με το δόρυ του, ωσάν το νέο Διγενή Ακρίτα, παίρνει την πριγκίπισσα και πάνε μαζί στον Όλυμπο για να παντρευτούν με δωδεκαθεϊστικό γάμο.
---------------------------------SPECIAL REQUESTS----------------------------------
Gothic: Ο σκοτεινός και καταραμένος ήρωας κάθεται στο σκοτεινό και υγρό μπουντρούμι του, πίνοντας αίμα παρθένων από ένα ασημένιο δισκοπότηρο, ενώ νοσταλγεί τα ματτωμένα φιλιά της σκοτεινής πριγγίπισσας της νύχτας που ο δράκος φυλλάει στον σκοτεινό και καταραμένο πύργο της
Emo: Ο ήρωας πίνει τον, πικρό σαν τη ζωή του, μόκα φραπουτσίνο των Scarbacks καθισμένος σε ένα πεζούλι, γράφει ένα ποιήμα για το πόσο τον κάνουν να υποφέρει οι γονείς του, το σχολείο και ο δράκος που φυλάει την πριγκίπισσα και προσπαθεί να κόψει τις φλέβες του.
Όχι πολύ βέβαια για να μην πονέσει.
Storm Elves (διότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου): O ήρωας σκάει υπό τη μουσική υπόκρουση μελαγχολικών μελωδιών που συνοδεύονται από αιθέρια γυναικεία φωνητικά. Ο δράκος στέκεται απέναντί του. Η μουσική αλλάζει, καθώς τώρα μπαίνει και ηλεκτρονικός θόρυβος. Ο ήρωας πέφτει σε νιρβάνα ακούγοντας τις ηχητικές υφές που χαϊδεύουν τα αφτιά του, ενώ ο δράκος κλείνει τα αφτιά του επειδή δεν αντέχει.
Η πριγκίπισσα πάλι γουστάρει και πάει μαζί με τον ήρωα στο σπίτι του, για να ακούσουν non-stop όλα τα remix του Beloved.
Ελληνικό Ροκ: Ο ήρωας σκάει με το παπάκι, ρίχνει μια γρήγορη φάπα στο δράκο, τον περνάει όσο αυτός προσπαθεί να καταλάβει τι τον χτύπησε, πετάει την πριγκίπισσα στο κρεβάτι και παθαίνει πρόωρη εκσπερμάτωση.
Ελληνικό Πανκ: Ο ήρωας σκοτώνει τον δράκο με μια μολότοφ και οργανώνει συναυλία διαμαρτυρίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ κάτω από το παράθυρο της πριγκίπισσας.
Ελληνικό Χιπ-Χοπ: Ο ήρωας μαζί με έναν φίλο του παίρνουν τον ηλεκτρικό για να πάνε να δείρουν τον δράκο. Μέσα στο τρένο μαλώνουν για το ποιος είναι ο πιο αληθινός και, με έναν φίλο του ο καθένας φτιάχνουν από ένα συγκρότημα και βρίζονται, ενώ μαζεύουν και οπαδούς που κάνουν συγκροτήματα και στήνουν labels. Έπειτα ο φίλος του ήρωα μαλώνει μαζί του, φεύγει από το label και φτιάχνει άλλο ένα συγκρότημα που βρίζει το συγκρότημα του ήρωα, ενώ ο φίλος του αρχικού φίλου μαλώνει μαζί του και πάει στο label του ήρωα.
Και ο δράκος ακόμα περιμένει.
Έντεχνο: Η ηρωίδα κυκλοφορεί και οπλοφορεί, τραβάει σκανδάλη, τέζα ο δράκος, βάζει την πριγκίπισσα στο διθέσιό της και άντε πιάσε την.
Έντεχνο-ροκ: Ο ήρωας μαζεύει άλλους 3-4 φίλους του και οργανώνει συναυλία συμπαράστασης στον αγωνιστή δράκο για την αντιβασιλική δράση του.
Λαϊκό: Ο ήρωας βαράει ένα ζεϊμπέκικο όλο ντέρτι και λέει στο δράκο ένα δριμύ κατηγορώ γιατί είναι παιδί του λαού και όχι ιππότης, αλλά την αγαπάει την πριγκίπισσα και θα την φροντίζει, ο δράκος παθαίνει καρδιακό από τη στενοχώρια και ήρωας και πριγκίπισσα ζούνε φτωχοί αλλά ευτυχισμένοι.
Λαϊκοπόπ: Ο ήρωας σκάει με ένα κάμπριο, φορώντας παλτό με γούνα και κρατάει μπαστούνι, τραγουδάει για το ότι είναι παιδί του λαού και ότι έχει γραμμένη την πριγκίπισσα, ο δράκος πεθαίνει από τα γέλια ενώ η πριγκίπισσα φωνάζει σαν υστερική το όνομά του από το κάστρο και του πετάει γαρύφαλλα. Τελικά βέβαια δεν του κάθεται γιατί τον βρίσκει μπας-κλας, αλλά το τραγούδι γίνεται σουξέ.
Σκυλάδικο: Ο ήρωας φτάνει στο κάστρο, τραγουδάει στον δράκο τον καημό του, που τον λυπάται και τον αφήνει να περάσει, και μετά τον τραγουδάει στην πριγκίπισσα που του κάθεται για να τον παρηγορήσει.
Φοιτητικό ροκ: Ο ήρωας φτάνει με μια κιθάρα, θέτει στον δράκο το υπαρξιακό δίλημμα: “υπάρχουν χρυσόψαρα στα δοκάρια που κρέμονται από το γρασίδι της σκεπής που τραγουδάει ο μπαμπούλας;” κάνοντας τον εγκέφαλό του να ανατιναχτεί, ενώ συνεχίζουν κάνοντας καντάδα με το σουξέ τους “γιατί έπαψες μοναξιά μου μυστική να είσαι;” (το οποίο κάθε φορά έχει και διαφορετικούς στίχους, παρά το ότι η μουσική του παραμένει η ίδια). Στο τέλος πάνε μαζί στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.
Παραδοσιακή μουσική: Ο ήρωας σκάει μαζί με κλαρίνα, σφάζει το δράκο με το μαχαίρι του στο γόνατο και στη συνέχεια παντρεύεται την πριγκίπισσα με παραδοσιακό γάμο, τριήμερο γλέντι με σουβλιστά αρνιά, χορούς και πανηγύρια.
Μαντινάδες: Ο ήρωας σκάει με τα αδέρφια του, που ρίχνουν μπαλωθιές, ο δράκος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, και στεφανώνεται την πριγκίπισσα με παπά και με κουμπάρο. Άντε άντε, παπά μα και κουμπάρο.
Δημοτικό: Καβάλα πάει ο ήρωας στου δράκου το λημέρι/ Σαν φτάνει εκεί το θεριό τηράει/ και δίχως λέξη να του πει, ορμάει να το φάει/ Πόλεμο άγριο κάνανε, χτυπιούντανε τρεις μέρες/ Και μόνο την ετέταρτη τον δράκο κατεβάζει/ Και σαν είδε την πριγκίπισσα, έκαν' η καρδιά του κράτει/ Ήταν έμορφη σαν την αυγή και δροσερή σαν κρήνη/ Ευθύς την επαντρεύτηκε, στο κάστρο του την πήρε/ Και έκαναν πολλά παιδιά και ζήσαν μ' ευτυχία.
Νησιώτικο: Ο ήρωας σκάει με το καΐκι του στο νησί του δράκου το βράδυ, κλέβει την πριγκίπισσα και την πάει σε ένα ερημονήσι για να ζήσουν τον έρωτά τους.
Ρεμπέτικο: Ο ήρωας σκάει στο λημέρι του δράκου, καπνίζοντας χασίς, του δίνει μια τζούρα, δίνει και άλλη μία στην πριγκίπισσα και μαστουρώνουν και οι τρεις τους, τραγουδώντας “απαγορευμένα”
Bonus: Ελληνικό Black Metal: Ο ήρωας σκάει πάνω σε ένα άρμα, προσεύχεται στον Άρη να του δώσει δύναμη, σκοτώνει τον δράκο με το δόρυ του, ωσάν το νέο Διγενή Ακρίτα, παίρνει την πριγκίπισσα και πάνε μαζί στον Όλυμπο για να παντρευτούν με δωδεκαθεϊστικό γάμο.
---------------------------------SPECIAL REQUESTS----------------------------------
Gothic: Ο σκοτεινός και καταραμένος ήρωας κάθεται στο σκοτεινό και υγρό μπουντρούμι του, πίνοντας αίμα παρθένων από ένα ασημένιο δισκοπότηρο, ενώ νοσταλγεί τα ματτωμένα φιλιά της σκοτεινής πριγγίπισσας της νύχτας που ο δράκος φυλλάει στον σκοτεινό και καταραμένο πύργο της
Emo: Ο ήρωας πίνει τον, πικρό σαν τη ζωή του, μόκα φραπουτσίνο των Scarbacks καθισμένος σε ένα πεζούλι, γράφει ένα ποιήμα για το πόσο τον κάνουν να υποφέρει οι γονείς του, το σχολείο και ο δράκος που φυλάει την πριγκίπισσα και προσπαθεί να κόψει τις φλέβες του.
Όχι πολύ βέβαια για να μην πονέσει.
Storm Elves (διότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου): O ήρωας σκάει υπό τη μουσική υπόκρουση μελαγχολικών μελωδιών που συνοδεύονται από αιθέρια γυναικεία φωνητικά. Ο δράκος στέκεται απέναντί του. Η μουσική αλλάζει, καθώς τώρα μπαίνει και ηλεκτρονικός θόρυβος. Ο ήρωας πέφτει σε νιρβάνα ακούγοντας τις ηχητικές υφές που χαϊδεύουν τα αφτιά του, ενώ ο δράκος κλείνει τα αφτιά του επειδή δεν αντέχει.
Η πριγκίπισσα πάλι γουστάρει και πάει μαζί με τον ήρωα στο σπίτι του, για να ακούσουν non-stop όλα τα remix του Beloved.
Παρασκευή, Ιουλίου 03, 2009
Movies: May - 2002
Γενικά, από όσες ταινίες του Lucky McGee έχω δει ως τώρα (The Woods, Red, MoH: Sick Girl) δεν μπορούσα να καταλάβω πως μάζεψε τόσο hype με τόσο μέτριες ταινίες (αν και το να κάνεις πλέον μέτριες ταινίες τρόμου αρκεί για να γίνεις γνωστός με τα χάλια που έχουν οι περισσότερες που βγαίνουν)
Είδα όμως σήμερα το ντεμπούτο του, May του 2002 και επιτέλους κατάλαβα το γιατί τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του.
Η May (Angela Betis), μια κοπέλα που μεγάλωσε με μόνη φίλη της μια κούκλα (την οποία και είχε πάντα κλεισμένη σε ένα κουτί) ζει στη μοναξιά της, μέχρι που γνωρίζει έναν άντρα με "τέλεια χέρια" και τον ερωτεύεται, βγαίνοντας από το δικό της κουτί. Παράλληλα μια συνάδελφός της στην κλινική που δουλεύει τη φλερτάρει. Όμως, σύντομα, οι προσπάθειές της για μια κανονική ζωή καταρρέουν, αφήνοντάς την στα όρια της (κλονισμένης) λογικής της.
Πολύ δυνατή ταινία ψυχολογικού τρόμου με μια απίστευτα δυνατή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια που κουβαλάει την ταινία (σκηνοθετημένη με οικονομία και με ένα συμπαγές σενάριο) και την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό με τις ταινίες τρόμου που κυκλοφορούν.
Το μακελιό αργεί να ξεκινήσει. Η αρχή παραπέμπει περισσότερο σε μια μείξη αισθηματικής κομεντί και ψυχολογικού δράματος, σταδιακά όμως τα σημάδια ότι όλα θα πάνε στραβά ξεκινάνε, μέχρι το μακελειό του τελευταίου μισάωρου. H προοικονομία γενικά λειτουργεί πολύ καλά και υπάρχουν κάποιες πολυ δυνατές εικόνες (πχ το ίδρυμα με τα τυφλά παιδιά) και γενικά η λογική της ταινίας που θύμισε αυτή του the Audition του Miike Takahasi (αν και το May δε φτάνει σε τίποτα την σκληρότητα της ταινίας αυτής).
Γενικά προτείνεται ως κάτι το διαφορετικό από τα άπειρα splatter/slasher.
Βαθμολογία: 9/10
Σελίδα στο IMDB
Είδα όμως σήμερα το ντεμπούτο του, May του 2002 και επιτέλους κατάλαβα το γιατί τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του.
Η May (Angela Betis), μια κοπέλα που μεγάλωσε με μόνη φίλη της μια κούκλα (την οποία και είχε πάντα κλεισμένη σε ένα κουτί) ζει στη μοναξιά της, μέχρι που γνωρίζει έναν άντρα με "τέλεια χέρια" και τον ερωτεύεται, βγαίνοντας από το δικό της κουτί. Παράλληλα μια συνάδελφός της στην κλινική που δουλεύει τη φλερτάρει. Όμως, σύντομα, οι προσπάθειές της για μια κανονική ζωή καταρρέουν, αφήνοντάς την στα όρια της (κλονισμένης) λογικής της.
Πολύ δυνατή ταινία ψυχολογικού τρόμου με μια απίστευτα δυνατή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια που κουβαλάει την ταινία (σκηνοθετημένη με οικονομία και με ένα συμπαγές σενάριο) και την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό με τις ταινίες τρόμου που κυκλοφορούν.
Το μακελιό αργεί να ξεκινήσει. Η αρχή παραπέμπει περισσότερο σε μια μείξη αισθηματικής κομεντί και ψυχολογικού δράματος, σταδιακά όμως τα σημάδια ότι όλα θα πάνε στραβά ξεκινάνε, μέχρι το μακελειό του τελευταίου μισάωρου. H προοικονομία γενικά λειτουργεί πολύ καλά και υπάρχουν κάποιες πολυ δυνατές εικόνες (πχ το ίδρυμα με τα τυφλά παιδιά) και γενικά η λογική της ταινίας που θύμισε αυτή του the Audition του Miike Takahasi (αν και το May δε φτάνει σε τίποτα την σκληρότητα της ταινίας αυτής).
Γενικά προτείνεται ως κάτι το διαφορετικό από τα άπειρα splatter/slasher.
Βαθμολογία: 9/10
Σελίδα στο IMDB
Κυριακή, Ιουνίου 28, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #4
Και πάμε για την τελική δόση από τα βιβλία που διάβασα από τον Μάιο του 2008 έως αυτόν του 2009
40- Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας (εκδόσεις κλειδί)
Περισσότερο ιστορίες ΕΦ ήταν παρά κάτι άλλο. Συμπαθητική συτλλογή, αν την πετύχετε σε κανένα παζάρι σηκώστε την
41- Το πρόσωπο - Dean Koontz
Αναρχικός τρομοκράτης στέλνει απειλητικά μυνήματα σε σταρ του σινεμά, ενώ ταυτόχρονα σπέρνει το χάος δίνοντας LCD σε μικρά παιδιά και βουλώνοντας τουαλέτες εμπορικών κέντρων. Και κάπου στη μέση μπλέκουν και φαντάσματα.
EPIC FAIL!
42 - O Δαίδαλος του Διαβόλου - G. Suster
Ιδιόρυθμο ψευδογοτθικό βιβλίο που περιγράφει τον αγώνα ενός λευκού μάγου ενάντια σε μια συμμορία δολοφόνων/μαύρων μάγων, ενώ μπλέκει και έναν νεαρό συγγραφέα και τις ιστορίες του μέσα στην ιστορία. Σίγουρα όχι αυτό που ακούγεται από την περιγραφή.
43 - Εξουσιαστική μανία - Christa Faust.
Αστυνομικό θρίλερ με σαδομαζοχιστική θεματολογία. Η αστυνομική πλοκή είναι καλή, το ερωτικό κομμάτι μάλλον απευθύνεται μόνο στους S/M fans, η μετάφραση ανιση, τεχνικά σωστή αλλά ενοχλητικά λέξη προς λέξη σε κάποια σημεία.
44 - Κραυγή από την Κόλαση - Ramsey Cambell
Γυναίκα ψάχνει τη δολοφονημένη κόρη της (που πιστεύει ότι ζει ακόμα). Πολύ καλό βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, αν και προς το τέλος κάπου το βρήκα να κουτσαίνει.
45 - Reaper man - Terry Pratchett
Πρατσεττ που δεν απογοητεύει και Χάρος. Τί άλλο θέλετε;
46 - The last watch - S. Lukyanenko
Νομίζω δεν το έχω γράψει πολλές φορές στο blog αυτό, αλλά η τριλογία των Watches ήταν ότι καλύτερο βγήκε από φάνταζυ τα τελευταία 10 χρόνια. Απλά και καθαρά. Το τέταρτο βιβλίο της σειράς είναι απολαυστικό, αλλά λίγο πιο κάτω από την τριλογία. Έχει όμως πολύ δυνατό τέλος και φυσικά τον Anton Godorosky σε νέες, διεθνείς περιπέτειες.
47 - Night Watch - Lilith Saintcrow
To μόνο εμπνευσμένο στο βιβλίο είναι το ψευδώνυμο της συγγραφέος
Κατά τα άλλα: κυνηγος δαιμόνων που συνεργάζεται με την αστυνομία (και που παίρνει δυνάμεις μετά από συμφωνία με τον αρχιδαίμονα, ιδιοκτήτη Νάιτ κλαμπ που την ποθεί κολλασμένα - σας θυμίζει κάτι; ) ψάχνει να βρει έναν δολοφόνο σε συνεργασία με τρεις λυκανθρώπους, ο ένας από τους οποίους την ποθεί (ξαναρωτάω, σας θυμίζει κάτι; ) και ενώ θυμάται το τραγικό παρελθόν της και το νεκρό μέντορά της (καλά, αυτό δε σας θυμίζει τίποτα, εκτός κι αν έχετε πολύ καλή μνήμη) μέσα από την κυνική της αφήγηση (εδώ σίγουρα σας θυμίζει) και εντελώς κινηματογραφική (βλέπε ποστ-μάτριξ) γραφή.
Αν τα παραπάνω δε σας θύμισαν τίποτα και το μοτίβο σας φάνηκε ενδιαφέρον, διαβάστε Anita Blake. Αν θέλετε μέτριο κλώνο της κυρίας Blake όπως και δήποτε, αυτό θα σας κάνει.
48 - Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ - H.P.Lovecraft.
Ο Lovecraft σε μια επίδειξη οργάνωσης υλικού σε μια από τις καλύτερες ιστορίες του
49 - Επιστροφή στο μέλλον - Δ. Φλωράκης
Ουμανιστική ΕΦ από τον Έλληνα γίγαντα του είδους. Πολύ καλή αρχή, με μια ενδιαφέρουσα ιδέα (η βία ως πηγή θέλησης για ζωή) που όμως καταλήγει σε ένα ντελιριακό τέλος. Ενδιαφέρον και ιδιόρυθμο, αν και προσπαθεί υπερβολικά νομίζω να περάσει το μήνυμα του, χάνοντας λίγο στον τομέα της ιστορίας
50 - angels of Darkness - Gav Thorpe
Warhammer 40K Novel, αφιερωμένη στο Dark Angels Space Marine Chapter. Μέτρια γραμμένη, αλλά πιάνει απίστευτα τον σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού και του Chapter, οι σκηνές της ανάκρισης είναι πολύ δυνατές και μια ατάκα που πετάγεται κάπου είναι απλά... δυναμίτης (θα την καταλάβετε διαβάζοντας). Όχι κάτι που θα πρότεινα για εισαγωγή στον κόσμο του παιχνιδιού, αλλά αν είστε φαν αξίζει τον κόπο.
Και κάπου εδώ τέλος, κι ας είχα υποσχεθει άλλα 2 βιβλία που μάλλον ήταν κακός υπολογισμός.
Σε επόμενα παρόμοια posts θα έχω αναλυτικές κριτικές.
40- Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας (εκδόσεις κλειδί)
Περισσότερο ιστορίες ΕΦ ήταν παρά κάτι άλλο. Συμπαθητική συτλλογή, αν την πετύχετε σε κανένα παζάρι σηκώστε την
41- Το πρόσωπο - Dean Koontz
Αναρχικός τρομοκράτης στέλνει απειλητικά μυνήματα σε σταρ του σινεμά, ενώ ταυτόχρονα σπέρνει το χάος δίνοντας LCD σε μικρά παιδιά και βουλώνοντας τουαλέτες εμπορικών κέντρων. Και κάπου στη μέση μπλέκουν και φαντάσματα.
EPIC FAIL!
42 - O Δαίδαλος του Διαβόλου - G. Suster
Ιδιόρυθμο ψευδογοτθικό βιβλίο που περιγράφει τον αγώνα ενός λευκού μάγου ενάντια σε μια συμμορία δολοφόνων/μαύρων μάγων, ενώ μπλέκει και έναν νεαρό συγγραφέα και τις ιστορίες του μέσα στην ιστορία. Σίγουρα όχι αυτό που ακούγεται από την περιγραφή.
43 - Εξουσιαστική μανία - Christa Faust.
Αστυνομικό θρίλερ με σαδομαζοχιστική θεματολογία. Η αστυνομική πλοκή είναι καλή, το ερωτικό κομμάτι μάλλον απευθύνεται μόνο στους S/M fans, η μετάφραση ανιση, τεχνικά σωστή αλλά ενοχλητικά λέξη προς λέξη σε κάποια σημεία.
44 - Κραυγή από την Κόλαση - Ramsey Cambell
Γυναίκα ψάχνει τη δολοφονημένη κόρη της (που πιστεύει ότι ζει ακόμα). Πολύ καλό βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, αν και προς το τέλος κάπου το βρήκα να κουτσαίνει.
45 - Reaper man - Terry Pratchett
Πρατσεττ που δεν απογοητεύει και Χάρος. Τί άλλο θέλετε;
46 - The last watch - S. Lukyanenko
Νομίζω δεν το έχω γράψει πολλές φορές στο blog αυτό, αλλά η τριλογία των Watches ήταν ότι καλύτερο βγήκε από φάνταζυ τα τελευταία 10 χρόνια. Απλά και καθαρά. Το τέταρτο βιβλίο της σειράς είναι απολαυστικό, αλλά λίγο πιο κάτω από την τριλογία. Έχει όμως πολύ δυνατό τέλος και φυσικά τον Anton Godorosky σε νέες, διεθνείς περιπέτειες.
47 - Night Watch - Lilith Saintcrow
To μόνο εμπνευσμένο στο βιβλίο είναι το ψευδώνυμο της συγγραφέος
Κατά τα άλλα: κυνηγος δαιμόνων που συνεργάζεται με την αστυνομία (και που παίρνει δυνάμεις μετά από συμφωνία με τον αρχιδαίμονα, ιδιοκτήτη Νάιτ κλαμπ που την ποθεί κολλασμένα - σας θυμίζει κάτι; ) ψάχνει να βρει έναν δολοφόνο σε συνεργασία με τρεις λυκανθρώπους, ο ένας από τους οποίους την ποθεί (ξαναρωτάω, σας θυμίζει κάτι; ) και ενώ θυμάται το τραγικό παρελθόν της και το νεκρό μέντορά της (καλά, αυτό δε σας θυμίζει τίποτα, εκτός κι αν έχετε πολύ καλή μνήμη) μέσα από την κυνική της αφήγηση (εδώ σίγουρα σας θυμίζει) και εντελώς κινηματογραφική (βλέπε ποστ-μάτριξ) γραφή.
Αν τα παραπάνω δε σας θύμισαν τίποτα και το μοτίβο σας φάνηκε ενδιαφέρον, διαβάστε Anita Blake. Αν θέλετε μέτριο κλώνο της κυρίας Blake όπως και δήποτε, αυτό θα σας κάνει.
48 - Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ - H.P.Lovecraft.
Ο Lovecraft σε μια επίδειξη οργάνωσης υλικού σε μια από τις καλύτερες ιστορίες του
49 - Επιστροφή στο μέλλον - Δ. Φλωράκης
Ουμανιστική ΕΦ από τον Έλληνα γίγαντα του είδους. Πολύ καλή αρχή, με μια ενδιαφέρουσα ιδέα (η βία ως πηγή θέλησης για ζωή) που όμως καταλήγει σε ένα ντελιριακό τέλος. Ενδιαφέρον και ιδιόρυθμο, αν και προσπαθεί υπερβολικά νομίζω να περάσει το μήνυμα του, χάνοντας λίγο στον τομέα της ιστορίας
50 - angels of Darkness - Gav Thorpe
Warhammer 40K Novel, αφιερωμένη στο Dark Angels Space Marine Chapter. Μέτρια γραμμένη, αλλά πιάνει απίστευτα τον σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού και του Chapter, οι σκηνές της ανάκρισης είναι πολύ δυνατές και μια ατάκα που πετάγεται κάπου είναι απλά... δυναμίτης (θα την καταλάβετε διαβάζοντας). Όχι κάτι που θα πρότεινα για εισαγωγή στον κόσμο του παιχνιδιού, αλλά αν είστε φαν αξίζει τον κόπο.
Και κάπου εδώ τέλος, κι ας είχα υποσχεθει άλλα 2 βιβλία που μάλλον ήταν κακός υπολογισμός.
Σε επόμενα παρόμοια posts θα έχω αναλυτικές κριτικές.
Παρασκευή, Ιουνίου 26, 2009
Συγγραφή: Η φωνή του αφηγητή
Πριν τρία χρόνια, στο Nanowrimo, είχα αρχίσει να γράφω μια ιστορία που σχεδίαζα καιρό. Ήταν σύγχρονης φαντασίας, σε μια εναλλακτική Ελλάδα (που δεν ήταν ακριβώς Ελλάδα, παράλληλος κόσμος ήταν που θύμιζε εν μέρει την Ελληνική κοινωνία). Είχα γράψει κάπου 27000. Και μετά το παράτησα, επειδή δεν έβρισκα την κατάλληλη φωνή για να το αφηγηθώ.
Πριν δύο μήνες προσπάθησα να ξεκινήσω από την αρχή. Οι ιδέες μου είχαν ωριμάσει και αλλάξει. Αυτό που αρχικά ήταν μια αλληγορική ιστορία είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε κάτι αρκετά πιο ελαφρύ και διασκεδαστικό, πιο κοντά στο ύφος που γράφω. Και κάπου ενδιάμεσα είχαν αρχίσει να σκάνε διάφορες ιστορίες-συνέχειες του βιβλίου (που με παρακαλάνε να τις γράψω σε μια σπονδυλωτή νουβέλα) στις οποίες η φωνή νομίζω ότι βγαίνει καλά (το πρώτο δείγμα, το "στην Μαύρη Όπερα" που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Mystery, άφησε -και σε εμένα και σε άλλους- πολύ καλές εντυπώσεις). Παράλληλα με αυτό έπιασα πάλι από την αρχή το παρατημένο μυθιστόρημα.
Η φωνή μουγκάθηκε... Είμαι στις 1000 λέξεις και οι μισές είναι για πέταμα. Ξαναβλέπω το παλιό σχεδιάγραμμα και σκέφτομαι τί πρέπει να πετάξω για να δουλέψει αυτό το πράγμα, γιατί, όπως είναι, απλά δεν ταιριάζει με τη φωνή που θέλω να βγάζει. Πιθανότατα θα μπει στον πάγο, όσο γράφω άλλη μια σύντομη ιστορία της Όπερας, πολύ μετά στη συνέχεια του continuity, και παράλληλα να ξαναδουλέψω πάνω στο τί θα μείνει και τί θα φύγει από το κείμενο.
Αλλά, πέρα από τα δικά μου, η φωνή είναι βασικό στοιχείο ή όχι για την επιτυχία ενός κειμένου. Αν βρεθεί, το κείμενο γράφεται σχεδόν από μόνο του. Αν όχι... κουράγιο.
Πριν δύο μήνες προσπάθησα να ξεκινήσω από την αρχή. Οι ιδέες μου είχαν ωριμάσει και αλλάξει. Αυτό που αρχικά ήταν μια αλληγορική ιστορία είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε κάτι αρκετά πιο ελαφρύ και διασκεδαστικό, πιο κοντά στο ύφος που γράφω. Και κάπου ενδιάμεσα είχαν αρχίσει να σκάνε διάφορες ιστορίες-συνέχειες του βιβλίου (που με παρακαλάνε να τις γράψω σε μια σπονδυλωτή νουβέλα) στις οποίες η φωνή νομίζω ότι βγαίνει καλά (το πρώτο δείγμα, το "στην Μαύρη Όπερα" που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Mystery, άφησε -και σε εμένα και σε άλλους- πολύ καλές εντυπώσεις). Παράλληλα με αυτό έπιασα πάλι από την αρχή το παρατημένο μυθιστόρημα.
Η φωνή μουγκάθηκε... Είμαι στις 1000 λέξεις και οι μισές είναι για πέταμα. Ξαναβλέπω το παλιό σχεδιάγραμμα και σκέφτομαι τί πρέπει να πετάξω για να δουλέψει αυτό το πράγμα, γιατί, όπως είναι, απλά δεν ταιριάζει με τη φωνή που θέλω να βγάζει. Πιθανότατα θα μπει στον πάγο, όσο γράφω άλλη μια σύντομη ιστορία της Όπερας, πολύ μετά στη συνέχεια του continuity, και παράλληλα να ξαναδουλέψω πάνω στο τί θα μείνει και τί θα φύγει από το κείμενο.
Αλλά, πέρα από τα δικά μου, η φωνή είναι βασικό στοιχείο ή όχι για την επιτυχία ενός κειμένου. Αν βρεθεί, το κείμενο γράφεται σχεδόν από μόνο του. Αν όχι... κουράγιο.
Τετάρτη, Ιουνίου 10, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #3
Συνεχίζουμε από 20 Γενάρη και μετά όπου και ήμουν σε άδεια απολύσεως
31) Νεκρή σαιζόν - Jack Ketchum.
Τον Ketchum τον είχα σε μεγάλη υπόληψη μετά το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας και τη σύντομη ιστορία "Το κουτί". Στο πρώτο του μυθιστόρημα είναι φανερή η τάση του να ξεπερνάει τα όρια εδώ με ωμή βία που ανακατεύει στομάχια. Κι όμως η βία από μόνη της μου φάνηκε πολύ λίγη για να με εντυπωσιάσει.
32) Δαιμονική Καταιγίδα - Jim Butcher
Βιβλίο-κλώνος της Anita Blake με άντρα πρωταγωνιστή; Ναι. Μάγος-ντετέκτιβ βοηθάει την αστυνομία με ανεξήγητες υποθέσεις. Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο περιμένω να βγούν στα Ελληνικά και τα επόμενα της σειράς (δεν μου άρεσε και τόσο που να το ψάχνω/παραγγέλνω στα Αγγλικά)
33) Terror by Night - Ambrose Bierce
Μου πήρε κάπου έναν χρόνο να τελειώσω αυτή τη συλλογή. Μπορεί να ακούγομαι ιερόσυλος, αλλά οι ιστορίες αυτές με κούρασαν περισσότερο παρά με τρόμαξαν.
Την τελευταία εβδομάδα στο στρατό:
34) Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται - Graham Masterton
Κλασσικός MAsterton, αυτή τη φορά στα καλύτερά του. Εφευρετικοί (και βίαιοι) φόνοι, ενδιαφέρον δαίμονας, δυνατή πλοκή, δουλεμένοι χαρακτήρες. Νομίζω στα καλύτερά του.
Μεγάλο συν το ότι, στο στρατόπεδο όσο το διάβαζα, ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ποτέ δεν κοιμούνταν (εμπλοκή)
Ως πολίτης: (μέσα Φεβρουαρίου και μετά)
35-39) Amber - R. Zelazny (Nine Princes in Amber, Guns of Avalon, Sign of the Unicorn, Hand of Oberron, Courts of Chaos)
Fantasy από τα λίγα, γεμάτη με έξυπνες ιδέες, δολοπλόκους χαρακτήρες, ανατροπές από το πουθενά και εξαιρετική γραφή. Στα προτεινόμενα και θα πιάσω σύντομα και τη δεύτερη πενταλογία.
40) Χ.Φ. Λαβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, εναντίον της ζωής
Σύντομη πραγματεία πάνω στον συγγραφέα. Ενδιαφέρουσα.
41) Χαμένο Αγόρι, Χαμένο Κορίτσι - Π. Στράουμπ
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο τρόμου με τον χρόνο να διπλώνει περίεργα μέχρι τις αποκαλύψεις που κρύβει. Ήδη έχω πάρει το επόμενο του συγγραφέα (το Χαμένο δωμάτιο νομίζω) ενώ θα πάρω με την πρώτη ευκαιρία και το Κόκο.
Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
42) Κυνηγοί Κεφαλών - John King
Μου θύμισε όλους τους λόγους που δε διαβάζω "συμβατική" λογοτεχνία. Παρέα Άγγλων μπεκροπίνουν ενώ κρατάνε σκορ με το πόσες πηδάνε (ένας από αυτούς βλέπει και προφητικά οράματα). Σε σημεία εξεζητημένη γραφή, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και τέλος-έκπληξη που απλά ήταν too much.
43) Ο Τρόμος - Αρθουρ Μάχεν
Ενδιαφέρον βιβλίο κλασσικού τρόμου.
31) Νεκρή σαιζόν - Jack Ketchum.
Τον Ketchum τον είχα σε μεγάλη υπόληψη μετά το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας και τη σύντομη ιστορία "Το κουτί". Στο πρώτο του μυθιστόρημα είναι φανερή η τάση του να ξεπερνάει τα όρια εδώ με ωμή βία που ανακατεύει στομάχια. Κι όμως η βία από μόνη της μου φάνηκε πολύ λίγη για να με εντυπωσιάσει.
32) Δαιμονική Καταιγίδα - Jim Butcher
Βιβλίο-κλώνος της Anita Blake με άντρα πρωταγωνιστή; Ναι. Μάγος-ντετέκτιβ βοηθάει την αστυνομία με ανεξήγητες υποθέσεις. Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο περιμένω να βγούν στα Ελληνικά και τα επόμενα της σειράς (δεν μου άρεσε και τόσο που να το ψάχνω/παραγγέλνω στα Αγγλικά)
33) Terror by Night - Ambrose Bierce
Μου πήρε κάπου έναν χρόνο να τελειώσω αυτή τη συλλογή. Μπορεί να ακούγομαι ιερόσυλος, αλλά οι ιστορίες αυτές με κούρασαν περισσότερο παρά με τρόμαξαν.
Την τελευταία εβδομάδα στο στρατό:
34) Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται - Graham Masterton
Κλασσικός MAsterton, αυτή τη φορά στα καλύτερά του. Εφευρετικοί (και βίαιοι) φόνοι, ενδιαφέρον δαίμονας, δυνατή πλοκή, δουλεμένοι χαρακτήρες. Νομίζω στα καλύτερά του.
Μεγάλο συν το ότι, στο στρατόπεδο όσο το διάβαζα, ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ποτέ δεν κοιμούνταν (εμπλοκή)
Ως πολίτης: (μέσα Φεβρουαρίου και μετά)
35-39) Amber - R. Zelazny (Nine Princes in Amber, Guns of Avalon, Sign of the Unicorn, Hand of Oberron, Courts of Chaos)
Fantasy από τα λίγα, γεμάτη με έξυπνες ιδέες, δολοπλόκους χαρακτήρες, ανατροπές από το πουθενά και εξαιρετική γραφή. Στα προτεινόμενα και θα πιάσω σύντομα και τη δεύτερη πενταλογία.
40) Χ.Φ. Λαβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, εναντίον της ζωής
Σύντομη πραγματεία πάνω στον συγγραφέα. Ενδιαφέρουσα.
41) Χαμένο Αγόρι, Χαμένο Κορίτσι - Π. Στράουμπ
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο τρόμου με τον χρόνο να διπλώνει περίεργα μέχρι τις αποκαλύψεις που κρύβει. Ήδη έχω πάρει το επόμενο του συγγραφέα (το Χαμένο δωμάτιο νομίζω) ενώ θα πάρω με την πρώτη ευκαιρία και το Κόκο.
Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
42) Κυνηγοί Κεφαλών - John King
Μου θύμισε όλους τους λόγους που δε διαβάζω "συμβατική" λογοτεχνία. Παρέα Άγγλων μπεκροπίνουν ενώ κρατάνε σκορ με το πόσες πηδάνε (ένας από αυτούς βλέπει και προφητικά οράματα). Σε σημεία εξεζητημένη γραφή, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και τέλος-έκπληξη που απλά ήταν too much.
43) Ο Τρόμος - Αρθουρ Μάχεν
Ενδιαφέρον βιβλίο κλασσικού τρόμου.
Κυριακή, Μαΐου 31, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #2
Συνεχίζουμε λοιπόν από το Δεκέμβρη του 2008 και πέρα, όπου ο Ελληνικός στρατός αποφάσισε να με αφήνει ολομόναχο όλη μέρα σε ένα γραφείο. Και, αφού δεν είχαμε σκύλο πρόχειρο, το βιβλίο ήταν ο καλύτερός μου φίλος.
Πάμε λοιπόν:
13) Predator and Prey: Mage
αρπιτζονουβέλα της White Wolf, crossover Hunter: The reckoning/mage: the ascension Ενδιαφέρουσα ιδέα και υλοποίηση, αλλά καθόλου διασκεδαστικός ο τρόπος που γράφεται, αφού όλη σχεδόν η δράση είναι έξω από τα όσα διαβάζουμε, με τον πρωταγωνιστή να είναι απλά ένα πιόνι.
14) Παρίας - G. Masterton
Πάλι το ίδιο βιβλίο, με αρχαίο δαίμονα, ωμή βία, λίγο σεξ κτλ. Απλά εδώ έχουμε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, ο ήρωας δεν είναι ντετέκτιβ αλλά αντικιέρ που βλέπει το φάντασμα της γυναίκας του και γενικά τραβάει το βιβλίο, αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα ακόμα από τα ίδια του Masterton
15) Red Roses for a Blue Lady - Nancy A. Collins
8 ιστορίες με την ηρωίδα-σήμα κατατεθέν της Collins Sonya Blue. Όσο ενδιαφέρον ήταν το Sunglasses after Dark, τόσο βαρετό είναι αυτό εδώ. (στα συν η ιστορία που διαβάσαμε και στις αρχές των Paint it Black και Darkest Heart για άλλη μια φορά κι εδώ)
16)Ζόμπυ - J.C. Oats
Μέσα από ημερολογιακού ύφους κείμενο έχουμε την ιστορία ενός διαταραγμένου ομοφιλοφύλου που προσπαθεί να λοβοτομήσει άντρες για να φτιάξει τον τέλειο εραστή-ζόμπυ. Διαταραγμένο αλλά όχι κάτι εντυπωσιακό.
17) Α Dosen Black Roses - Nancy A. Collins
Κι άλλη Sonya Blue, αυτή τη φορά στον κόσμο του Vampire: The Masquerade. Συμπαθητικό αν και οτιδήποτε ενδιαφέρον είχε να δώσει η σειρά νομίζω τελειώνει στο δεύτερο βιβλίο, In the blood.
18) Moving Pictures - Terry Pratchett.
Ο θείος Τέρρυ είναι σταθερή αξία, πιάνοντας αυτή τη φορά τον κινηματογράφο. Απολαυστικό.
19) Πεθαίνοντας στην Τερατούπολη - J. Thomas
Cthulhu Mythos σε cyberpunk/sci-fi/new weird; Ακούγεται γαμάτο και είναι μέχρι κάπου την 100-στη σελίδα. Όσο προχωράει όμως χάνει δύναμη, ενώ το τέλος έρχεται πολύ βεβιασμένα κλείνοντας λαχανιασμένο κάτι που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό βιβλίο.
20) Ιστορίες με μαγεία και δράκους - Εκδόσεις Ωρόρα.
Άλλη μια κλασική αξία, αν και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι κάποια από τις ιστορίες.
21) Οι κυρίες του τρόμου
Άλλη μια συλλογή με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα. Μπορώ να θυμηθώ 3-4 από αυτές χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω το βιβλίο, άρα κάτι λεει αυτό. Νομίζω εδώ διάβασα επιτέλους και κάτι καλό από το χέρι της Collins που θάβω πιο πάνω, το Rant.
22)Witches Abroad - T. Pratchett
Κι άλλος θειος Terry σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του.
23) People of the Dark - R. E. Howard
Howard είναι αυτός, σε μια από τις συλλογές με τις ιστορίες που είχε εκδόσει στο Weird Tales.
24) Heart Shaped Box - Joe Hill
Ενδιαφέρον ντεμπούτο από τον γιο του stephen King. Θυμίζει λίγο τον πατέρα του (κάτι που δεν είναι σπάνιο) και έχει ενδιαφέρουσα φωνή, αν και μικροαδυναμίες στο βιβλίο το κάνουν να χάνει λίγο από τη δύναμή του. Προτείνεται πάντως
2009
25-26-27-28) Daggerspell/ Darkspell /Dragonspell/Dawnspell - Katherine Kerr
Κελτικό φάνταζυ με μετεμψυχώσεις, προηγούμενες ζωές και ένα καταραμένο ερωτικό τρίγωνο που σπάει επιτέλους το κάρμα του με τη βοήθεια ενός αθάνατου μάγου που τα προκάλεσε όλα άθελά του. Πολύ διασκεδαστικό, χορταστικό fantasy που με εξέπληξε ευχάριστα. Μακριά από ντιενντοειδή πράγματα και με όλα τα κλισέ του Τολκιεν περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα ώστε να μην καταλήγουν ανιαρά. Προτείνεται άνετα.
29) Light.
New wave sci fi με τρεις παράλληλες ιστορίες, ωραία γραφή και ένα απίστευτο μπάχαλο. Καλό άλλά για ειδικά γούστα.
30) Η εποχή των Μαγισσών
Μεταφυσικό θρίλερ με χάκερ που διαβάζει τη σκέψη να ερευνά ένα θάνατο και δύο μυστηριώδεις αδερφές. Γραμμένο με συνταγή best seller αλλά ενδιαφέρον.
(εδώ βλέπετε τα καλά σε τα 14-ωρα σε γραφεία. Στο επόμενο ποστ η άδεια απολύσεως και οι τελευταίες μέρες στο στρατό)
Πάμε λοιπόν:
13) Predator and Prey: Mage
αρπιτζονουβέλα της White Wolf, crossover Hunter: The reckoning/mage: the ascension Ενδιαφέρουσα ιδέα και υλοποίηση, αλλά καθόλου διασκεδαστικός ο τρόπος που γράφεται, αφού όλη σχεδόν η δράση είναι έξω από τα όσα διαβάζουμε, με τον πρωταγωνιστή να είναι απλά ένα πιόνι.
14) Παρίας - G. Masterton
Πάλι το ίδιο βιβλίο, με αρχαίο δαίμονα, ωμή βία, λίγο σεξ κτλ. Απλά εδώ έχουμε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, ο ήρωας δεν είναι ντετέκτιβ αλλά αντικιέρ που βλέπει το φάντασμα της γυναίκας του και γενικά τραβάει το βιβλίο, αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα ακόμα από τα ίδια του Masterton
15) Red Roses for a Blue Lady - Nancy A. Collins
8 ιστορίες με την ηρωίδα-σήμα κατατεθέν της Collins Sonya Blue. Όσο ενδιαφέρον ήταν το Sunglasses after Dark, τόσο βαρετό είναι αυτό εδώ. (στα συν η ιστορία που διαβάσαμε και στις αρχές των Paint it Black και Darkest Heart για άλλη μια φορά κι εδώ)
16)Ζόμπυ - J.C. Oats
Μέσα από ημερολογιακού ύφους κείμενο έχουμε την ιστορία ενός διαταραγμένου ομοφιλοφύλου που προσπαθεί να λοβοτομήσει άντρες για να φτιάξει τον τέλειο εραστή-ζόμπυ. Διαταραγμένο αλλά όχι κάτι εντυπωσιακό.
17) Α Dosen Black Roses - Nancy A. Collins
Κι άλλη Sonya Blue, αυτή τη φορά στον κόσμο του Vampire: The Masquerade. Συμπαθητικό αν και οτιδήποτε ενδιαφέρον είχε να δώσει η σειρά νομίζω τελειώνει στο δεύτερο βιβλίο, In the blood.
18) Moving Pictures - Terry Pratchett.
Ο θείος Τέρρυ είναι σταθερή αξία, πιάνοντας αυτή τη φορά τον κινηματογράφο. Απολαυστικό.
19) Πεθαίνοντας στην Τερατούπολη - J. Thomas
Cthulhu Mythos σε cyberpunk/sci-fi/new weird; Ακούγεται γαμάτο και είναι μέχρι κάπου την 100-στη σελίδα. Όσο προχωράει όμως χάνει δύναμη, ενώ το τέλος έρχεται πολύ βεβιασμένα κλείνοντας λαχανιασμένο κάτι που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό βιβλίο.
20) Ιστορίες με μαγεία και δράκους - Εκδόσεις Ωρόρα.
Άλλη μια κλασική αξία, αν και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι κάποια από τις ιστορίες.
21) Οι κυρίες του τρόμου
Άλλη μια συλλογή με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα. Μπορώ να θυμηθώ 3-4 από αυτές χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω το βιβλίο, άρα κάτι λεει αυτό. Νομίζω εδώ διάβασα επιτέλους και κάτι καλό από το χέρι της Collins που θάβω πιο πάνω, το Rant.
22)Witches Abroad - T. Pratchett
Κι άλλος θειος Terry σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του.
23) People of the Dark - R. E. Howard
Howard είναι αυτός, σε μια από τις συλλογές με τις ιστορίες που είχε εκδόσει στο Weird Tales.
24) Heart Shaped Box - Joe Hill
Ενδιαφέρον ντεμπούτο από τον γιο του stephen King. Θυμίζει λίγο τον πατέρα του (κάτι που δεν είναι σπάνιο) και έχει ενδιαφέρουσα φωνή, αν και μικροαδυναμίες στο βιβλίο το κάνουν να χάνει λίγο από τη δύναμή του. Προτείνεται πάντως
2009
25-26-27-28) Daggerspell/ Darkspell /Dragonspell/Dawnspell - Katherine Kerr
Κελτικό φάνταζυ με μετεμψυχώσεις, προηγούμενες ζωές και ένα καταραμένο ερωτικό τρίγωνο που σπάει επιτέλους το κάρμα του με τη βοήθεια ενός αθάνατου μάγου που τα προκάλεσε όλα άθελά του. Πολύ διασκεδαστικό, χορταστικό fantasy που με εξέπληξε ευχάριστα. Μακριά από ντιενντοειδή πράγματα και με όλα τα κλισέ του Τολκιεν περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα ώστε να μην καταλήγουν ανιαρά. Προτείνεται άνετα.
29) Light.
New wave sci fi με τρεις παράλληλες ιστορίες, ωραία γραφή και ένα απίστευτο μπάχαλο. Καλό άλλά για ειδικά γούστα.
30) Η εποχή των Μαγισσών
Μεταφυσικό θρίλερ με χάκερ που διαβάζει τη σκέψη να ερευνά ένα θάνατο και δύο μυστηριώδεις αδερφές. Γραμμένο με συνταγή best seller αλλά ενδιαφέρον.
(εδώ βλέπετε τα καλά σε τα 14-ωρα σε γραφεία. Στο επόμενο ποστ η άδεια απολύσεως και οι τελευταίες μέρες στο στρατό)
Παρασκευή, Μαΐου 22, 2009
Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #1
Πριν ένα χρόνο (και κάτι ψιλές μέρες που δε σας ενδιαφέρουν) είχα τη χαρά να καταταγώ (στο τιμημένο πυροβολικό). Ιστορίες τρέλας από το στρατό ίσως διαβάσετε στο μέλλον, απλά, ανάμεσα στα άλλα, είχα τη φαεινή ιδέα να κρατήσω μια λίστα με όσα βιβλία διάβαζα. Προσθέστε σε αυτά και τη λίστα που κράτησα με όσα διάβασα μετά το Γεννάρη, ως μέρος της πρόκλησης του www.sff.gr για την ανάγνωση 50 βιβλίων το 2009 και έχετε τον θαυμαστό αριθμό των 32 του στρατού και άλλων 20 του τριμήνου που ακολούθησε = 52 βιβλία (βγάλτε και τα 3 που διάβασα από τις 14 αυτού του μήνα και μετά και έχετε 49 βιβλία ακριβώς στο χρόνο, αν και ξεκίνησα να διαβάζω στο στρατό τουλάχιστον μια εβδομάδα αφότου μπήκα).
Παρακάτω θα έχετε ανά δεκάδα τα βιβλία που διάβασα και μια σύντομη κριτική
ΚΕΠΒ Θήβας
1) Το βασίλειο της Αράχνης ΙΙ - Περπατώντας στα μονοπάτια των νεκρών Γ. Πλιώτας (fantasy)
ΟΚ, ο συγγραφέας είναι γνωστός μου, αναγνώστης αυτού του ιστολογίου και πάει λέγοντας, αλλά επειδή πιστεύω στη σωστή κριτική, το βιβλίο το βρήκα αδύναμο. Έχει και τις καλές ιδέες, και την πλούσια κοσμοπλασία, και το παραμυθικό στοιχείο, και τη σφιχτή πλοκή, και δυνατή γραφή. Όταν όμως κάθεται ο συγγραφέας να τα οργανώσει στο χαρτί χάνεται πολλή από τη δύναμή τους: πολλές σελίδες να εξηγούν τι έγινε στο πρώτο βιβλίο, πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες σε επίσης μπερδεμένες σκηνές, ένα twist κάπως αντικλιματικά δοσμένο και (το χειρότερο) ένα πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι στο τέλος που θα σήκωνε εξήγηση (για τα σκαλοπάτια μιλάω) και που εξήγηση δεν έχει.
Ίσως τα δύο επόμενα της σειράς να αναιρέσουν τα παραπάνω και το έργο ολοκληρωμένο να διαβάζεται καλύτερα, αλλά όπως είχε στο δεύτερο κομμάτι με άφησε λίγο απογοητευμένο (Όχι Γιάννη, ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες)
2) Γκάτερ - Ν. Παπαλιου (αστυνομικό)
Προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό, εφηβικό και να πιάσει και τους φαν των κόμιξ. Καλή γραφή, αλλά η προσπάθεια να πιάσει τρεις διαφορετικούς άξονες σε 200-κάτι σελίδες (σε συνδυασμό με το τέλος που είναι μεν "διαφορετικό") κάπου κάνει το βιβλίο να χάνει σε impact.
3) Η Νεραϊδα των δοντιών - Γκ. Τζόυς (μοντέρνα φαντασία-τρόμος)
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσυ. Μια αλληγορία πάνω στην ενηλικίωση/σεξουαλικότητα, με πολύ δυνατούς και καλογραμμένους χαρακτήρες, συναίσθημα να ρέει άφθονο, ένα από τα πιο ιδιαίτερα "τέρατα" στο πρόσωπο της "νεράιδας" και τον τρόμο σε ένα προσωπικό επίπεδο. Προτείνεται άφοβα.
Στα φυλλάκια του (δυτικού) νομού Έβρου
4) Χόλυγουντ - Τ. Μπουκόβσκι (αυτοβιογραφικό)
Το όνομα του συγγραφέα τα λέει όλα. Προσωπικά περίμενα περισσότερη καφρίλα (όπως στο Τοστ Ζαμπόν που είχα διαβάσει παλιότερα) αλλά δε με πείραξε και αυτό που διάβασα.
5) By the light of the moon - Dean Koontz (ΕΦ)
Ξεκινάει καλά. Ο Koontz ξέρει να γράφει ανάλαφρα μπεστ σέλλερ. Αλλά από ένα σημείο και μετά καταλήγει μια απίστευτη πατάτα.
6) Ματωμένο Φεγγάρι - Somtow (τρόμου)
Ευρωπαίοι εναντίων Ινδιάνων Λυκανθρώπων στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Απίστευτο βιβλίο, με πολύ δυνατούς χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, δυνατή πλοκή. Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
7) Tigana - G.G Kay (fantasy)
Τον κύριο Kay τον απέφευγα γενικά, γιατί είχα ακούσει για τη... λυρική γραφή του. Τελικά έκανα λάθος και το Tigana πραγματικά μου άρεσε. Τραβούσε λίγο σε μάκρος αργούσε να ξεκινήσει και μάλλον τελείωνε λίγο απότομα. Αλλά οι χαρακτήρες, η κοσμοπλασία, η πλοκή και το φινάλε μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο
8) Making Money - T. Pratchett (κωμικό fantasy)
Τον θείο Terry τον γνωρίζουμε και τον τιμάμε. Εδώ περισσότερο καταπιάνεται με σάτιρα παρά με χιούμορ, αλλά το γέλιο βγάινει για άλλη μια φορά αβίαστα. Κλασική αξία.
9) The Blood Knight - Gregg Keys (fantasy)
Το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας του Keys με έψησε να πιάσω και το τέταρτο κάποια στιγμή. Είναι μια πιο Light εκδοχή του Song of Ice and Fire, αλλά παραμένει διασκεδαστικό βιβλίο, έχει έξυπνη κοσμοπλασία και πολλή δράση (και κάμποσες ανατροπές) Για τους φαν του είδους.
Στο στρατόπεδο στην Αλεξανδρούπολη
10) Νύχτες της Εκάτης - Γ. Μπαλανος (τρόμου)
Ξεκινάει καλά, με θριλερίστικη διάθεση και από συγγραφέα διαβασμένο στο αντικείμενο της Μαγείας. Δυστυχώς απο τη μέση και μετά πνίγεται σε ένα απίστευτο infodump του (διαβασμένου όπως είπαμε) συγγραφέα που καταστρέφει το μουντ που είχε δημιουργήσει το πρώτο μισό.
11) Ονειροψιθυριστές - Σάββας Γρηγοριάδης (σύγχρονη φαντασία)
Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, πιάνει καλά το θέμα του, δεν πέφτει στην παγίδα να γίνει γραφικό παρά το περιεχόμενό του, διαβάζεται γρήγορα και είναι οργανωμένο έτσι που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω. Με χάλασαν όμως πολύ οι υπερβολικά πολλοί γοητευτικοί, ιδιοφυείς, άεργοι χαρακτήρες που είναι σα να είχαν βγει από σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Εντούτοις διασκεδαστικότατο.
Στο επόμενο ποστ: Φρουραρχείο Αλεξανδρουπόλεως ή πως να περάσετε μια ατελείωτη μέρα μόνος σας σε ένα γραφείο (όταν δεν έχετε ορδές κόσμου να εξυπηρετήσετε)
Παρακάτω θα έχετε ανά δεκάδα τα βιβλία που διάβασα και μια σύντομη κριτική
ΚΕΠΒ Θήβας
1) Το βασίλειο της Αράχνης ΙΙ - Περπατώντας στα μονοπάτια των νεκρών Γ. Πλιώτας (fantasy)
ΟΚ, ο συγγραφέας είναι γνωστός μου, αναγνώστης αυτού του ιστολογίου και πάει λέγοντας, αλλά επειδή πιστεύω στη σωστή κριτική, το βιβλίο το βρήκα αδύναμο. Έχει και τις καλές ιδέες, και την πλούσια κοσμοπλασία, και το παραμυθικό στοιχείο, και τη σφιχτή πλοκή, και δυνατή γραφή. Όταν όμως κάθεται ο συγγραφέας να τα οργανώσει στο χαρτί χάνεται πολλή από τη δύναμή τους: πολλές σελίδες να εξηγούν τι έγινε στο πρώτο βιβλίο, πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες σε επίσης μπερδεμένες σκηνές, ένα twist κάπως αντικλιματικά δοσμένο και (το χειρότερο) ένα πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι στο τέλος που θα σήκωνε εξήγηση (για τα σκαλοπάτια μιλάω) και που εξήγηση δεν έχει.
Ίσως τα δύο επόμενα της σειράς να αναιρέσουν τα παραπάνω και το έργο ολοκληρωμένο να διαβάζεται καλύτερα, αλλά όπως είχε στο δεύτερο κομμάτι με άφησε λίγο απογοητευμένο (Όχι Γιάννη, ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες)
2) Γκάτερ - Ν. Παπαλιου (αστυνομικό)
Προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό, εφηβικό και να πιάσει και τους φαν των κόμιξ. Καλή γραφή, αλλά η προσπάθεια να πιάσει τρεις διαφορετικούς άξονες σε 200-κάτι σελίδες (σε συνδυασμό με το τέλος που είναι μεν "διαφορετικό") κάπου κάνει το βιβλίο να χάνει σε impact.
3) Η Νεραϊδα των δοντιών - Γκ. Τζόυς (μοντέρνα φαντασία-τρόμος)
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσυ. Μια αλληγορία πάνω στην ενηλικίωση/σεξουαλικότητα, με πολύ δυνατούς και καλογραμμένους χαρακτήρες, συναίσθημα να ρέει άφθονο, ένα από τα πιο ιδιαίτερα "τέρατα" στο πρόσωπο της "νεράιδας" και τον τρόμο σε ένα προσωπικό επίπεδο. Προτείνεται άφοβα.
Στα φυλλάκια του (δυτικού) νομού Έβρου
4) Χόλυγουντ - Τ. Μπουκόβσκι (αυτοβιογραφικό)
Το όνομα του συγγραφέα τα λέει όλα. Προσωπικά περίμενα περισσότερη καφρίλα (όπως στο Τοστ Ζαμπόν που είχα διαβάσει παλιότερα) αλλά δε με πείραξε και αυτό που διάβασα.
5) By the light of the moon - Dean Koontz (ΕΦ)
Ξεκινάει καλά. Ο Koontz ξέρει να γράφει ανάλαφρα μπεστ σέλλερ. Αλλά από ένα σημείο και μετά καταλήγει μια απίστευτη πατάτα.
6) Ματωμένο Φεγγάρι - Somtow (τρόμου)
Ευρωπαίοι εναντίων Ινδιάνων Λυκανθρώπων στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Απίστευτο βιβλίο, με πολύ δυνατούς χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, δυνατή πλοκή. Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.
7) Tigana - G.G Kay (fantasy)
Τον κύριο Kay τον απέφευγα γενικά, γιατί είχα ακούσει για τη... λυρική γραφή του. Τελικά έκανα λάθος και το Tigana πραγματικά μου άρεσε. Τραβούσε λίγο σε μάκρος αργούσε να ξεκινήσει και μάλλον τελείωνε λίγο απότομα. Αλλά οι χαρακτήρες, η κοσμοπλασία, η πλοκή και το φινάλε μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο
8) Making Money - T. Pratchett (κωμικό fantasy)
Τον θείο Terry τον γνωρίζουμε και τον τιμάμε. Εδώ περισσότερο καταπιάνεται με σάτιρα παρά με χιούμορ, αλλά το γέλιο βγάινει για άλλη μια φορά αβίαστα. Κλασική αξία.
9) The Blood Knight - Gregg Keys (fantasy)
Το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας του Keys με έψησε να πιάσω και το τέταρτο κάποια στιγμή. Είναι μια πιο Light εκδοχή του Song of Ice and Fire, αλλά παραμένει διασκεδαστικό βιβλίο, έχει έξυπνη κοσμοπλασία και πολλή δράση (και κάμποσες ανατροπές) Για τους φαν του είδους.
Στο στρατόπεδο στην Αλεξανδρούπολη
10) Νύχτες της Εκάτης - Γ. Μπαλανος (τρόμου)
Ξεκινάει καλά, με θριλερίστικη διάθεση και από συγγραφέα διαβασμένο στο αντικείμενο της Μαγείας. Δυστυχώς απο τη μέση και μετά πνίγεται σε ένα απίστευτο infodump του (διαβασμένου όπως είπαμε) συγγραφέα που καταστρέφει το μουντ που είχε δημιουργήσει το πρώτο μισό.
11) Ονειροψιθυριστές - Σάββας Γρηγοριάδης (σύγχρονη φαντασία)
Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, πιάνει καλά το θέμα του, δεν πέφτει στην παγίδα να γίνει γραφικό παρά το περιεχόμενό του, διαβάζεται γρήγορα και είναι οργανωμένο έτσι που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω. Με χάλασαν όμως πολύ οι υπερβολικά πολλοί γοητευτικοί, ιδιοφυείς, άεργοι χαρακτήρες που είναι σα να είχαν βγει από σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Εντούτοις διασκεδαστικότατο.
Στο επόμενο ποστ: Φρουραρχείο Αλεξανδρουπόλεως ή πως να περάσετε μια ατελείωτη μέρα μόνος σας σε ένα γραφείο (όταν δεν έχετε ορδές κόσμου να εξυπηρετήσετε)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)