Το ημερολογιο ενος Τιποτένιου

Τρόμος: H επιδημία - The Fog, Erebus, The Ring

2010-08-16T00:41:00.000+03:00

Ένα από τα πολύ κλασικά θέματα σε ιστορίες τρόμου είναι αυτό της επιδημίας. Η χαοτική τυφλή μανία μιας επιδημίας είναι ίσως από τα πιο τρομαχτικά θέματα, αφού κανένας δεν μπορεί να γλυτώσει από τις φονικές δυνάμεις της.

Φέτος διάβασα τρία βιβλία με παρόμοιο θέμα.

Το πρώτο ήταν το "The Fog" του Βρετανού James Herbert. Ένας σεισμός εξαπολύει ένα σύννεφο από μικρόβια που σχηματίζουν μια φονική ομίχλη που μετατρέπουν όποιον μπαίνει μέσα της σε μανιακό.
Μόνη ελπίδα είναι ένας ερευνητής που μολύνθηκε νωρίς και έχει αποκτήσει ανοσία.

Το βιβλίο είναι παλιό και, τυπικό ίσως για βρετανικό τρόμο των 70's, πρόκειται για μέτρια γραμμένες σκηνές βίας και σεξ γύρω από την κυρίως πλοκή, καθώς μια σειρά από ανθρώπους μολύνονται από την ομίχλη.
Και, όταν τελικά έρχεται η λύση, αναρρωτιέσαι πώς και δεν σκέφτηκαν από την αρχή να κάνουν το προφανές...

To Εrebus του Βρετανού Shaun Hutson ήρθε μια δεκαετία αργότερα αλλά δε διαφέρει πολύ στη λογική του. Αποτελεί μια μείξη Salems Lot και I am Legend.
Πειραματική ζωοτροφή μετατρέπει τα ζώα και τους κατοίκους μιας μικρής αγγλικής πόλης σε βρυκόλακες και μόνη ελπίδα είναι μία αμερικανίδα δημοσιογράφος και ένας νεαρός κτηνοτρόφος.
Η βία και το σεξ είναι περισσότερα εδώ, αν και η γραφή δεν εντυπωσιάζει. Βέβαια τις ενδοσκοπήσεις του Ηerbert τις αντικαθιστά μια καθαρά κινηματογραφική γραφή γεμάτη με χολυγουντιανή δράση. Χωρίς να εκπλήσει είναι μια αρκετά διασκεδαστική σπλαττεριά για να περάσει η ώρα "ευχάριστα".
Και μια καλή ευκαιρία να δείτε από πού επηρεάστηκαν οι δημιουργοί του Resident Evil.

Την έκπληξη εδώ την κάνει ένα άλλο νησιωτικό κράτος, αυτό της Ιαπωνίας. Το Ring του Κ. Suzuki είναι μάλλον γνωστό σε όλους λόγω των κινηματογραφικών μεταφορών του. Με εξέπληξε όμως το πώς και οι δύο μεταφορές έχουν μεταφέρει στο περιθώριο την ιδεά της κατάρας ως μια επιδημία.
Κατά τα άλλα η γραφή ήταν άνετη, η (ελληνική) μετάφραση δε με άφησε παραπονεμένο και, αν εξαιρέσει κανείς την ανάγκη για εξήγηση του πώς ξεκίνησαν όλα (που ίσως και να παραπέμπει και σε S. King λιγουλάκι) απέχει παρασάγγας από την υπερβολή και τις καρικατούρες που έχουμε συνηθίσει να συναντάμε σε Ιαπωνικά έργα (ίσως επειδή είναι βιβλίο και όχι μάνγκα)

Scott Pilgrim

2010-08-03T14:57:00.001+03:00

Σήμερα θα αφήσουμε στην άκρη τα βιβλία και θα μιλήσουμε για κόμιξ. Θέμα μας λοιπόν μια σειρά που ολοκληρώθηκε πρόσφατα και με "έκαψε" πλήρως: Scott Pilgrim.

Δημιούργημα του Καναδού δημιουργού Bryan Lee O'Malley, μας περιγράφει τις περιπέτειες του 23-χρονου Scott Pilgrim.
Ο Scott είναι ο τυπικός slacker που θα περίμενε κανείς ως πρωταγωνιστή σε ένα indie comic. Άεργος, ζει με τον gay φίλο του Wallace West, παίζει μπάσο σε μια μπάντα με όνομα Sex Bob-omb (που όλοι συμφωνούν ότι είναι άθλια) και προσπαθεί να συνέλθει από τον χωρισμό του από την Envy Addams (τραγουδίστρια της πετυχημένης μπάντας Clash At the Demonhead).

Το κόμικ αρχίζει με τον Scott να βγαίνει με τη 16-χρονη Κnives Chau, όμως μια κοπέλα αρχίζει να τον επισκέπτεται στα όνειρά του. Και μια μέρα σε ένα πάρτυ τη γνωρίζει και μαθαίνει ότι είναι η Ramonna Flowers, κάτοικος Ν. Υόρκης που μετακόμισε πρόσφατα στο Τορόντο και οι δύο τους αρχίζουν να βγαίνουν.
Σύντομα μαθαίνει ότι η Ramonna είναι Νίτζα και ότι τα όνειρά του συμπίπτουν με το "μoνοπάτι" που χρησιμοποιεί για να κάνει πιο γρήγορα τη δουλειά της ως κούριερ του Amazon.
Και ότι, αν ο Scott θέλει να συνεχίσουν να βγαίνουν, τότε πρέπει να νικήσει τους 7 σατανικούς πρώην της, αρχηγός των οποίων είναι ο αινιγματικός Gideon.

Αν τα παραπάνω δεν βγάζουν απολύτως κανένα νόημα, τότε έχετε αρχίσει να καταλαβαίνετε την ομορφιά της σειράς. Είναι σαν ένα αμάγαλμα indie comic, sonen manga και δανείζεται πάρα πολλά απο την αισθητική των παιχνιδιών του NES (πχ ο ήρωας ανεβαίνει level, μόλις οι πρώην της Ramonna χάνουν μετατρέπονται σε νομίσματα ενώ και οι τίτλοι παραπέμπουν σε παιχνίδια 8-bit)

Προσθέστε σε όλα αυτά πολεμικές τέχνες, υπερφυσικές δυνάμεις, εξωφρενικές μονομαχίες, ρομπότ και μετεφηβικό δράμα και έχετε μια ιδέα του χάους που σας περιμένει στις σελίδες της σειράς.

Το σχέδιο (δυστυχώς) είναι μία μείξη indie και sonen, με άλλα λόγια "ίσως και να ξέρω να ζωγραφίζω, αλλά προσπαθώ να μην το δείχνω" στο τετράγωνο. Είναι όμως δυναμικό και ταιριάζει απόλυτα στο σουρεάλ σκηνικό του τίτλου.
Το pacing, το στήσιμο και το γράψιμο δεν είναι πάντα άψογα, όμως συνολικά μπορείς να παρακολουθήσεις τι συμβαίνει, ακόμα κι όταν δεν πιάνεις τα άπειρα references (είπαμε, είναι indie comic)

Oι χαρακτήρες... είναι 2,5 διαστάσεων. Ξεφεύγουν κάπως από την καρικατούρα, αλλά ο δημιουργός τους κρατάει εκεί για να περάσει αυτό που θέλει. Ειδικά ο Scott είναι ο ορισμός του μη-ήρωα: Δε νιώθει το παλικάρι, μόνο έτσι μπορώ να τον περιγράψω, ενώ η Ramonna είναι μέχρι τέλους ένα αίνιγμα. Το υπόλοιπο καστ απλά παίζει τους ρόλους του (και μάλιστα εξαιρετικά) και μόνο στον τελευταίο τόμο αρχίζουμε να βλέπουμε ανάπτυξη (ή όχι) χαρακτήρων.

Μετά από όλα αυτά ίσως να αναρρωτιέστε γιατί να διαβάσετε τη σειρά;
Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να σας εξηγήσω. Είναι λιγο love it or hate it σειρά και ίσως όχι για όλους. Παράλληλα όμως είναι τόσο καλοφτιαγμένα "λάθος" που δε μπορείς παρά να τη λατρέψεις μόλις καταλάβεις τί παίζει.
Και έχει layers: Κάτω από την όποια ακυρότητά της κρύβει με έναν δικό της τρόπο την πιο κλασική ιστορία που υπάρχει, αυτή του ήρωα που ενηλικιώνεται. Παράλληλα καταφέρνει να είναι ένα κόμικ για ανθρώπινες σχέσεις με έναν τρόπο που δεν κουράζει - και πού δεν είναι ανάγκη να διαβαστεί και ως τέτοιο.

Σε δύο εβδομάδες βγαίνει στους κινηματογράφους (του ΗΒ) η κινηματογραφική μεταφορά του κόμικ. Απολαύστε το τρέηλερ:

Epic Epicness, όχι αστεία...

Είναι κλασικό επειδή δουλεύει - Το στόμα του Διαβόλου, Α. Κρύσιλας

2010-07-22T15:12:00.000+03:00

Το σημερινό ποστ είναι για άλλη μια ανθολογία Έλληνα συγγραφέα, αυτή τη φορά ανθολογία τρόμου.
Ο Κρύσιλας είναι γνωστός για τις ιστορίες που είχε εκδόσει σε κάποιες από τις (κλασσικές πλέον) συλλογές τις Ωρώρα, τρεις από τις οποίες είναι στο βιβλίο αυτό.
Αν μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς με μία λέξη τις ιστορίες του Κρύσιλα, αυτή θα ήταν κλασικές. Όχι στην ποιότητα (αν και το αποτέλεσμα είναι σταθερά πολύ καλό) όσο στον τρόπο γραφής. Οι ιστορίες είναι γραμμένες στις παραδοσιακές φόρμες του μεταφυσικού, ατμοσφαιρικού τρόμου, παραπέμποντας σε παλαιότερες εποχές, με θεματολογία που έχουμε ξανασυναντήσει, αλλά γραμμένες με όρεξη και ρυθμό που κρατάει τον αναγνώστη.
Η ομώνυμη ιστορία είναι από βιβλίο της Ωρόρα. Μερικά αγόρια επισκέπτονται έναν αγωγό όμβριων υδάτων ως δοκιμασία θάρρους, χωρίς να ξέρουν τι τους περιμένει. Μία από τις καλύτερες ιστορίες του βιβλίου.
Η "Νύχτα τρόμου" είναι μια περίεργη ιστορία, κυρίως στη λογική της. Αν ο αναγνώστης δεν κολλήσει στα σημεία που δε βγάζουν και τόσο νόημα, θα ανταμειφθεί με μια ισχυρή ανατροπή. Αν όχι... έχουμε κι άλλες που ακολουθούν.
"Ο καθρέφτης", επίσης από Ωρόρα παίρνει άλλο ένα κλασσικό θέμα, το παλιό αρχοντικό που κρύβει ένα μυστικό και τον ήρωα που δεν αντέχει να το αντιμετωπίσει. Ωραία στημένο, αλλά παραμένει πολυφορεμένο θέμα.
"Τρέλα": Μια καθαρά "Ελληνική" ιστορία, με έναν φαντάρο στη σκοπιά να συναντάει... ας μη σας το χαλάσω. Πάντως είναι από τις ιστορίες που αναπροσαρμώζει τα μοτίβα στην Ελληνική πραγματικότητα.
Το ίδιο κάνει και το "Ψιλόβροχο", δένει άλλο ένα κλασσικό θέμα με την κίνηση της Αθήνας. Ο γνώριμος δρόμος της Πανώρμου έγινε κατά τη διάρκειά του ιδανικό σκηνικό για την ιστορία. Από τις πολύ καλές στιγμές του
Οι "Παιδικοί Φόβοι" είναι μάλλον η παραφωνία που κάνει το βιβλίο πιο ενδιαφέρον: ένα παιδί, ένας ψυχολόγος και ο μπαμπούλας. Εξαίρετη ιστορία και ένα βήμα πιο πέρα από το κλασσικό μοτίβο που υπάρχει εδώ.
Το "Τέρας" είναι Lovecraft with a twist. Επίσης δημοσιευμένη στην Ωρόρα, γραμμένη σαν χειρόγραφο ημερολόγιο, παίζει εξαιρετικά με τη θεματολογία της και κλείνει το βιβλίο με μια εξαίρετη ανατροπή.

Οι φαν του τρόμου τρέξτε να πάρετε το βιβλίο εδώ και τώρα. Είναι μία ακόμα πετυχημένη εκτέλεση όλων αυτών των ιστοριών που αγαπήσαμε.
Όχι ότι οι υπόλοιποι δε θα περάσουν καλά διαβάζοντάς το...

Και η βία θέλει συναίσθημα - The lost - Jack Ketchum

2010-07-13T15:02:00.001+03:00

O Jack Ketchum είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς τρόμου. Η δυνατή πένα του και το ταλέντο του να σκιαγραφεί πετυχημένα χαρακτήρες βοηθούν, αλλά λατρεύω το πώς δε δειλιάζει να ξεπεράσει τα όρια και να πάει σε μέρη που άλλοι συνάδελφοί του δεν μπορούν. Το "Κορίτσι της διπλανής πόρτας" ήταν ένα από τα βιβλία που με έχει σημαδέψει βαθύτατα και επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο διαβάζω βιβλία. Ενδεχομένως και τον τρόπο με τον οποίο ζώ.
Το The Lost είναι το βιβλίο που έγραψε το 2001 (5 χρόνια μετά το Girl Next Door) βασισμένος στη ζωή του κατά συρροή δολοφόνου Charles Schmid. Μεταφέρθηκε σε ταινία το 2006.
1969: O Ray Pye είναι κάτι σαν τοπικός ήρωας στην πόλη Sparta του New Jersey. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζει. Με τις καουμπόικες μπότες του, τη μάσκαρα στα μάτια και το περίεργο βάδισμά του είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Εγωκεντρικός, φαντασμένος και ανασφαλής, έχει μαζέψει γύρω του δύο άλλους ανασφαλείς συνομιλίκους του, τον Tim και τη Jennifer, που είναι άβουλα υποχείριά του. Μέχρι που στη ζωή του μπαίνουν δύο γυναίκες που δεν εντυπωσιάζονται από τον ήρωά μας, τα άβουλα υποχείριά του ξυπνάνε, στέλνοντάς τον εκτός ελέγχου.
Πράγματα βγαλμένα από τη ζωή θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο... Μόνο πως ο Ray και οι δύο "βοηθοί" του, πίσω στο 1965, είχαν πυροβολήσει δύο κατασκηνώτριες για πλάκα και ποτέ δεν καταδικάστηκαν παρόλο που τους υποπτεύονταν. Όταν και η δεύτερη κοπέλα πεθαίνει, μετά από 4 χρόνια που βρισκόταν σε κόμμα, οι δύο αστυνομικοί που είχαν αναλάβει τότε την υπόθεση αποφασίζουν να την ξανανοίξουν. Και, όταν μιλάμε για ένα άτομο που σκότωσε για πλάκα 2 κοπέλες και που βγαίνει εκτός ελέγχου, το καστ θα έχει μικρύνει πολύ μέχρι το τέλος του βιβλίου.

Όπως και τα υπόλοιπα βιβλία του Κέτσαμ της περιόδου εκείνης, έτσι κι εδώ ξεχωρίζουν οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες και η εξαιρετική γραφή. Το υπερφυσικό απουσιάζει πλήρως, αλλά η αποτύπωση της κοινωνίας και των χαρακτήρων κρατάνε το ενδιαφέρον. Το μεγάλο μου παράπονο όμως είναι το ότι, σε αντίθεση με τα εξαιρετικά The Girl Next Door και Red, εδώ έχουμε ένα μεγάλο βιβλίο (400 σελίδες) που αργεί πολύ να χτίσει την ένταση και κουράζει λιγουλάκι. Και όταν φτάνει η ώρα του μεγάλου μπαμ, το αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να χτυπήσει όλες εκείνες τις ευαίσθητες χορδές που θέλει ένας αναγνώστης τρόμου για να το... ας πούμε ευχαριστηθεί.

Επειδή όμως προσπαθώ για κάθε φετεινό βιβλίο να γράψω και το τι έμαθα, θα ξεχωρίσω από εδώ την αρχική διπλή δολοφονία.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Όταν διαβάζω τρόμο θέλω να νιώσω ανατριχίλα, το "Όχι, δε γίνεται αυτό!". Ο Lovecraft ή ο Straub με κάνουν να νιώσω έτσι με τις υπόνοιες που αφήνουν. Ο Μasterton το ίδιο, καθώς η βία που περιγράφει ξεπερνάει τα όρια με ευφάνταστα σαδιστικούς τρόπους.
Η σκηνή είναι απλή: δύο κοπέλες και ένας που τις πυροβολεί με την καραμπίνα του. Έχω διαβάσει πολύ χειρότερα πράγματα (ποιος μπορεί να ξεχάσει εξάλλου το γατάκι από το "Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται" ή την κορύφωση του Κοριτσιού της Διπλανής Πόρτας), όμως εδώ κάθε λέξη, κάθε γραμμή με πονούσε...Κι αυτό έπειδη κάθε λέξη είναι γραμμένη με συναίσθημα. Ο συγγραφέας νοιάζεται για τις χαρακτήρες του και έχει την πένα για να το εκφράσει. Έτσι, χωρίς ευφάνταστες περιγραφές εντοσθίων και λουτρά αίματος, ο τρόμος του βίαιου θανάτου περνάει στον αναγνώστη.

Δυστυχώς, στο υπόλοιπο βιβλίο ο Ketchum δεν τα καταφέρνει το ίδιο καλά, αν και φαντάζομαι ότι το αποτέλεσμα θα είναι ήδη δυνατό για όποιον το διαβάσει χωρίς να είναι hardcore οπαδός του τρόμου. Αλλά και ο χοροράς θα το χαρεί φαντάζομαι, αν και θα πρότεινα κάποιο από τα παλιότερα βιβλία του συγγραφέα, όπως το The Girl Next Door ή το She wakes

Σπάζοντας το κλισέ - The Stake, R. Laymon

2010-07-12T20:52:00.000+03:00

Ας υποθέσουμε ότι διαβάζουμε ένα μυθιστόρημα τρόμου. Δύο ζευγάρια καταλήγουν σε μια ερειπωμένη πόλη της Αμερικής ( ο ένας από τους συζύγους μάλιστα είναι και συγγραφέας βιβλίων τρόμου) και, στο υπόγειο ενός εγκαταλελειμένου ξενοδοχείου ανακαλύπτουν το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας με ένα παλούκι περασμένο στην καρδιά της.
Τη συνέχεια όλοι τη γνωρίζετε: βγάζουν το παλούκι, το πτώμα ζωντανεύει και αρχίζει να δαγκώνει κόσμο. Όλοι έχουμε διαβάσει κάποια παρόμοια ιστορία ή έχουμε δει μια ταινία σαν κι αυτή. Όχι όμως στο βιβλίο του Laymon.

Το The Stake (Παλούκι στην Καρδιά, εκδόσεις Οξύ) είναι ένα βιβλίο για έναν πετυχημένο συγγραφέα τρόμου που, μετά από παρότρυνση του γείτονά του, αρχίζει να γράφει για το περίεργο αυτό πτώμα που ανακάλυψε στην ερειπωμένη πόλη, προσπαθώντας να μιμηθεί την εμπορική επιτυχία του Amytiville House. Σταδιακά όμως αρχίζει να παθαίνει εμμονή με την υπόθεση. Το ξεπαλούκωμα όμως όλο και αναβάλλεται, ενώ ο ήρωας δείχνει να αγνοεί τα δύο ανθρώπινα τέρατα που απειλούν αυτόν και την οικογένειά του.
Ο μακαρίτης ο Laymon ήταν ένας από τους πιο γνωστούς σύγχρονους spatter συγγραφείς . Ιδιαίτερα δημοφιλής στη Βρετανία, χαρακτηρίζεται από τους ζωντανούς χαρακτήρες που γράφει, τις πολλές και έντονα γραμμένες ερωτικές σκηνές του (όχι πάντα με συνέναιση) και την άγρια βία. Στο συγκεκριμένο βιβλίο συναντάει κανείς και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, αλλά την παράσταση την κλέβει το πώς δεν ακολουθεί την πεπατημένη, επαναπροσδιορίζοντας όλον τον βαμπιρικό μύθο γύρω από το παλούκι που παραμένει στο πτώμα και την αμφιβολία για τη φύση του.
Ένα καλό δείγμα του πώς κάθε κλισέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντίστροφα για να δώσει νέα πνοή σε ένα κουρασμένο είδος.

Ελληνικό Sci-Fi - Το σάρκινο φρούτο/ Σχέδιο Φράκταλ

2010-07-12T18:56:00.001+03:00

Ελλάδα και φάνταζυ δεν πάνε πακέτο, αυτό το έχουμε αντιληφθεί όλοι νομίζω τόσο από τον μικρό αριθμό βιβλίων που βγαίνουν όσο και από την επιτυχία που (δεν) έχουν. Οι λόγοι πολλοί, αλλά ο κύριος λόγος είναι ότι το (δυτικοευρωπαϊκό) fantasy δεν επικοινωνεί με τον Έλληνα ούτε αναγνωστικά ούτε συγγραφικά.

Η Επιστημονική Φαντασία όμως έχει μια συνεχή παρουσία στα Ελληνικά γράμματα, έστω και μακριά από το προσκήνιο. Τόσο τις προηγούμενες δεκαετίες, με συγγραφείς όπως τον Διαμαντή Φλωράκη ή την Κύρα Σίνου (που, ως παιδικά τα βιβλία της, είχαν επιτυχία) όσο και σήμερα υπάρχει μια παραγωγή και ίσως και μια μικρή σκηνή στο χώρο.
Φέτος διάβασα 4 Ελληνικά βιβλία ΕΦ. Για την Ηγεμονία της Ευτυχίας και το "και το τέρας" έχω νομίζω αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις, και ήταν και τα δύο εξαιρετικές δουλειές. Σήμερα θα δούμε τα δύο βιβλία που διάβασα στο ημερολογιακό έτος 2010.

Το "σάρκινο φρούτο" του 1999 είναι μια συλλογή διηγημάτων του Μ. Μανωλιού (βλ: "και το τέρας"). Αποτελεί το πρώτο του βιβλίο και, αν και δεν φτάνει συνολικά το περσυνό "Και το τέρας" σε τεχνική έχει πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και υποσχόμενη γραφή. Το εναρκτήριο "Σοκολάτα" είναι ιστορία ανθολογίας για το Ελληνικό Sci fi αν και, γραμμένη καθώς είναι από την ΟΓ ενός ατόμου με ιδιαίτερη αντίληψη μπερδεύει εύκολα τον αναγνώστη. Γενικά, οι ιστορίες της ανθολογίας δεν είναι γραμμένες για άνετο διάβασμα: αφήνουν ερωτηματικά, απαιτούν προσοχή στις λεπτομέρειες, δεν ξοδεύουν χρόνο σε εξηγήσεις. Ούτε χαρίζονται στους χαρακτήρες τους. Η ομώνυμη ιστορία, "ο επιτάφιος" ή η "Εξεταστική περίοδος" είναι πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα, ενώ το "Η άμυνα" αποτελεί παράδειγμα του πως σπλάττερ και space opera. Δε λείπει όμως και το χιούμορ ("Χριστοπαναγίες") ή και υπόνοιες ηρωισμού από τους γκρίζους χαρακτήρες του (πάλι στην ομώνυμη ιστορία ή στο "Μόνο ένα παιχνίδι")
Για τους φαν του είδους της παραδοσιακής ΕΦ, που αντέχουν όμως τα άσχημα φινάλε.

Το σχέδιο Φράκταλ πάλι του Κώστα Χαρίτου είναι από τα βιβλία εκείνα που τα χαρίζεις σε κάποιον που δεν δε διαβάζει φανταστικό και να το ξεκοκκαλίσει άνετα. Απλά γραμμένο και σε μία Αθήνα του κοντινού μέλλοντος, μας περιγράφει το πως οι ζωές ενός μυθιστοριογράφου (συγγραφέας που γράφει φανταστικές βιογραφίες κατά παραγγελία) και μίας επιστήμονα του ερευνητικού κέντρου CERN μπλέκονται σε μία δαιδαλώδη συνωμοσία.
Αφήνοντας πίσω τα διαστημόπλοια και τα ρομπότ, είναι μία καθαρά Λαβκραφτικού τύπου ιστορία ΕΦ (ναι, ο Λάβκραφτ κατά μια έννοια ΕΦ έγραφε) που, χωρίς να δειλιάζει να μπει ενίοτε στα χωράφια της αποκαλούμενης "σκληρής ΕΦ", δεν κουράζει με υπερβολικές τεχνικές αναλύσεις και εξηγήσεις και κάνει τον αναγνώστη να γυρνάει τις σελίδες τη μία μετά την άλλη.
Μόνο μου παράπονο ήταν το τέλος του βιβλίου, αλλά οφείλεται περισσότερο στο αναγνωστικό μου γούστο και τις απόψεις μου για το τι πρέπει να κάνει ο κεντρικός χαρακτήρας στο τέλος μιας ιστορίας. Από τα βιβλία που θα πρότεινα άφοβα σε όποιον θέλει να αρχίσει να εξερευνά τον χώρο.

Εταιρικός τρόμος - T. Ligotti, My work is not yet done

2010-07-10T14:13:00.006+03:00

Υπάρχουν πολλοί τρόμοι στη σύγχρονη εποχή. Επιδημίες, τρομοκρατία, εγκληματικότητα, τεχνολογία δίχως φραγμούς, αποξένωση από το συνάνθρωπο, (παρα-)κρατική παρακολούθηση και καταστολή. Όλοι αυτοί οι τρόμοι έχουν εκφραστεί πολλές φορές στη λογοτεχνία τρόμου και με διαφορετικούς τρόπους. Έχω δει όμως πραγματικά λίγα έργα για τον τρόμο που ονομάζεται "σύγχρονες εταιρείες".
Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομαχτικό με τον σύγχρονο εταιρικό κόσμο: Το άγχος στο οποίο υπόκειται καθημερινά το στέλεχός του, οι καταπιεστικές σχέσεις εξουσίας ή η απρόσωπες οντότητες (μέτοχοι) και οι άγνωστοι (manager και HR) που αποφασίζουν για τους ανθρώπους σα να είναι απλοί αριθμοί;

Όπως και να είναι, ο Ligotti στο βιβλίο του αυτό εμπνέεται από τον τρόμο του εταιρικού βίου για να πλάσει τρεις ιστορίες. Στην ομώνυμη, ένας υπάλληλος απολύεται από την επιχείρηση που δουλεύει και σχεδιάζει να εκδικηθεί τον τμηματάρχη του και τους προϊστάμενους του τμήματός του, οι οποίοι και συνομώτησαν για να απολυθεί. Όταν όμως αποκτά ξαφνικά υπερφυσικές δυνάμεις η εκδίκησή του αγγίζει νέα όρια.
Στην νουβέλλα αυτή η Καφκική παράνοια συναντάει μια ιδιάζουσα πρωτοπρόσωπη γραφή που θυμίζει Lovecraft και μια γκροτέσκα εικονογραφία που παραπέμπει σε Clive Barker. Χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό διαβάζεται ευχάριστα μέχρι και το (όχι ικανοποιητικό) τέλος της.
Οι άλλες δύο ιστορίες είναι περισσότερο συμπληρώματα της νουβέλλας. Στο "I Have a Special Plan for This World," είναι η Καφκική περιγραφή μιας πόλης που ζεί από μια εταιρία παραγωγής χαρτιού και που πολιορκείται από μια κίτρινη ομίχλη. Ενδιαφέρον διήγημα, μέχρι και την εξαίρετη ανατροπή στο τέλος του, που θα μπορούσε άνετα να επεκταθεί και σε νουβέλα.
Το "The Nightmare Network" θυμίζει περισσότερο Νέο Κύμα ΕΦ παρά τρόμο. Βινιέτες που συνδέονται η μία με την άλλη για να δώσουν ένα εφιαλτικό διήγημα όπου αφηρημένες έννοιες περιγράφονται με όρους επιχειρήσεων (και είναι πιο ενδιαφέρον από όσο το περιγράφω)

Το βιβλίο ήταν η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και δεν με κέρδισε, αν και ακούω από πολλούς φαν του ότι είναι από τα πιο απογοητευτικά βιβλία του (και προτείνουν τις συλλογές του Teatro Grotesco ή το "Nightmare Factory" - μεταφρασμένο και στα Ελληνικά ως "Εργοστάσιο Εφιαλτών" από τις εκδόσεις Οξύ.)

Παρόλα αυτά, η ιδέα του "εταιρικού τρόμου" με κέρδισε και θεωρώ μεγάλο κρίμα που δεν τη συναντάμε συχνότερα...

RPG & Fantasy - Nightseer/Σμαράγδια με ασήμι

2010-06-29T23:11:00.000+03:00

"Πιστεύω ότι το fanfiction είναι μια καλή αρχή, ειδικά για όποιον καταπιάνεται με έργα φαντασίας. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις έναν κόσμο από την αρχή, αλλά μπορείς να ξεκινήσεις με κάτι έτοιμο και σταδιακά να αφήσεις το προσωπικό σου στίγμα."
Τάδε έφη ο υποφαινόμενος σε συνέντευξή του στα Νέα στην αρχή της χρονιάς. Και, στο επόμενο εξάμηνο διάβασε και δύο βιβλία που αγγίζουν τα όρια του fanfic από παιχνίδια ρόλων.

Το Nightseer της Laurell K. Hamilton ήταν το ντεμπούτο της και είχε εντυπωσιάσει όταν είχε βγει. Είναι η ιστορία μιας μάγισσας που θέλει να εκδικηθεί το θάνατο της μητέρας της αλλά καταλήγει στη μέση μιας πολιτικής συνωμοσίας. Ταυτόχρονα έχει μια σκοτεινή πλευρά (ένα pact με δαίμονα) και έναν σκοτεινό υποψήφιο μνηστήρα. Για να γίνω ισοπεδωτικός: η Anita Blake στο Dragonlance.
Και εντάξει, η πρώτη είναι η πιο γνωστή χαρακτήρας της συγγραφέα. Γιατί αναφέρω το Dragonlance; Πύργοι Μαγείας. Τρεις θεές. Αν θυμάμαι καλά και τρία χρώματα μάγων (καλοί, ουδέτεροι, σκοτεινή).
Αλλά κυρίως ντιεντάδικη λογική. Οι ήρωες ξεκινάνε με ένα τεράστιο backstory και προηγούμενες σχέσεις τις οποίες (στο πρώτο ακτ) αγωνίζεται να παρακολουθήσει ο αναγνώστης, ενώ σκάνε random encounters, επεισόδια που δεν πολυκολλάνε στην κυρίως πλοκή αλλά και "...to be continued" τέλος (που δικαιώνει κάποιους που λένε ότι δεν μπορεί να γραφτεί αυτοτελές fantasy)
Συνολικά, σαν βιβλίο, είναι καλύτερο από τη μέση νουβέλα της TSR (αφού ο κόσμος δεν περιορίζει τη συγγραφέα, αλλά αποτελεί εφαλτήριο για να να εμπνευστεί) αλλά όμως όλα αυτά που έκαναν τα πρώτα βιβλία της σειράς Anita Blake "ένοχες απολαύσεις" εδώ δε λειτουργούν.

Τα Σμαράγδια με Ασήμι είναι το πρώτο από μία εφταλογία Fantasy, που θα το χαρακτήριζα μία μείξη World of Darkness και Harry Potter. Ηρωίδα η Morrigan Crow, μια Ιρλανδέζα που καταλήγει (μαζί με τους λυκανθρώπους φίλους της) εσώκλειστη σε ένα σχολείο παραφυσικών μαθητών.
H συγγραφέας ακολουθεί πολλούς/-ες συνομιλίκους της (ανέκδοτους ως τώρα) σε ένα στυλ Fantasy που το χαρακτηρίζουν ο φρενίρης ρυθμός της δράσης, οι έντονες επιρροές από άλλα έργα φαντασίας, η κινηματογραφική αισθητική, οι πρωταγωνιστές-εκλεκτοί που βρίσκουν στο δρόμο τους μια σειρά από κουλ δυνάμεις, τα εξωτικά τοπία/ονόματα, η λίγη εμβάθυνση στους χαρακτήρες, οι συνεχείς ανατροπές (το στυλ ξεκινάει από message boards οπότε κάθε κεφάλαιο-κομμάτι πρέπει να τελειώνει με ένα bang) και η κατάργηση της δομής των τριών πράξεων.
Πιθανότατα κάτι τέτοιο να ξενίσει πολλούς παραδοσιακούς αναγνώστες (πχ εμένα, που βρήκα ότι το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να ήταν τριπλάσιο σε μέγεθος με τόσα που γίνονται στις 300 σελίδες του) αλλά έχει ενδιαφέρον το πώς αυτό το ύφος θα εξεληχθεί μελλοντικά.

Και, για τους πιο judgemental αναγνώστες που θα πουν: "τς, τς, σα δε ντρέπονται..." πολλοί το κάναμε αυτό. Το να έχεις έναν κόσμο έτοιμο από πίσω βοηθάει τρομερά στο να χτίσεις μια γερή πλοκή. Ίσως και να διαφοροποιηθείς από αυτόν και να βγάλεις κάτι καινούριο.
Δεν είναι ντροπή το να δανείζεσαι στοιχεία από αλλού, ντροπή είναι το να κλέβεις ξεδιάντρωπα. Και καμία από τις δύο παραπάνω συγγραφείς δεν το κάνει.

Real life Super heroes? - Kick Ass

2010-04-18T02:37:00.000+03:00

To ημερολόγιο ενός Τιποτένιου, σε μια μοναδική αποκλειστικότητα, σας παρουσιάζει από σήμερα το θέμα της τηλετρομοκρατίας 2-3 ημερών των επόμενων εβδομάδων.
Kick Ass η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο graphic novel των Mark Millar και John Romita Jr.
Θέμα της οι περιπέτειες ενός εφήβου που αποφασίζει να γίνει υπερήρωας. Μπορεί η πρώτη του απόπειρα να τον βρίσκει μαχαιρωμένο στο νοσοκομείο, αλλά σύντομα γίνεται ιντερνετικό φαινόμενο και μπλέκει στον μυστικό πόλεμο που ένας πρώην αστυνομικός και η 11-χρονη κόρη του έχουν ανοίξει κατά του οργανωμένου εγκλήματος.
Η ταινία είναι σα να βλέπετε τον Tarantino να κάνει ταινία με υπερήρωες - απλά με χιούμορ και έλλειψη pretentiousness. Η μουσική από άλλες ταινίες, η έξυπνη παρωδία γνωστών σκηνών από κόμιξ, η εκρηκτικά χορογραφημένες μάχες κάνουν την ταινία μια απίστευτα διασκεδαστική εμπειρία, ειδικά προς το τέλος που κάθε αίσθηση ρεαλισμού εκτοξεύεται από το παράθυρο για χάρη της καφρίλας. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, ειδικά από τον Kick Ass και την Hit Girl (και με έναν Nicholas Cage επιτέλους σε μια καλή ταινία).
Μετά το Watchmen, άλλο ένα meta- Graphic Novel περνάει στη μεγάλη οθόνη, με το meta- στοιχείο του ισχυρό, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τα κλισέ των κόμιξ (και των action movies) στο 11. Μόνο πως αυτή τη φορά το πετυχαίνει.

Και καλά θα μου πείτε, τι τους ενδιαφέρει στα δελτία ειδήσεων; Η 11 χρονη κόρη. Η Hit girl λοιπόν (όπως είναι το superhero όνομά της) σκοτώνει, βρίζει και όλα αυτά με την ψυχρότητα (και εν μέρει το oversexualisation) μίας action hero, προκαλώντας αντιδράσεις σε κοινό και κριτικούς.
Βέβαια, το ότι όλα αυτά γίνονται σε μια ατμόσφαιρα υπερβολής, με κορμιά να διαμελίζονται κάτω από bubblegum pop μουσική και το κλίμα μιας κάφρικης υπερβίαιης κωμωδίας φαίνεται ότι μάλλον πέρασε απαρατήρητο. Πηγαίντε λοιπόν και δείτε την ταινία μόλις βγει, μόνο και μόνο για να δείτε με τι θα κλαίνε στα κανάλια σε μερικές μέρες.

Γνώριζε αυτό για το οποίο γράφεις - She Wakes, J. Ketchum

2010-04-10T21:39:00.000+03:00

Υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι πρέπει να "γράφεις για αυτό που γνωρίζεις". Πολλοί συγγραφείς έχουν ακολουθήσει τον κανόνα αυτό με αποτέλεσμα ο χώρος του βιβλίου να έχει γεμίσει με αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που αφορούν τον συγγραφέα και 5-6 γνωστούς του.
Το πρόβλημα με τον κανόνα αυτό είναι ότι είναι "καραμέλα", δηλαδή μια εύκολη συμβουλή που μπορείς να επικαλείσαι υπό μορφή ενός mantra και να το προβάλεις ως απάντηση για το κάθε τι.
Προσωπικά, απεχθάνομαι τις "καραμέλες" επειδή δε βοηθάνε διόλου. Θα αντιστρέψω όμως τον κανόνα αυτόν λέγοντας ότι πρέπει να "γνωρίζεις αυτό για το οποίο γράφεις."

Το βιβλίο που θα αναφέρω ως παράδειγμα είναι το She Wakes του Jack Ketchum

Είναι ένα βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, με θέμα μια παρέα τουριστών που κάνει διακοπές στα Ελληνικά νησιά των 80's την περίοδο του Πάσχα. Με φόντο τις Μυκήνες, την Κρήτη, την Μύκονο και τη Δήλο, δύο άτομα με το χάρισμα της ενόρασης έρχονται αντιμέτωπα, καθώς ο τρόμος ξεσπάει.
Ο συγγραφέας, αν και Αμερικάνος, είχε ζήσει για μερικούς μήνες Ελλάδα και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, καταφέρνει να αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα των Ελληνικών νησιών. Έχει γνώση της Ελληνικής κουλτούρας και καταφέρνει πολύ έξυπνα να επανερμηνεύσει τη γιορτή του Πάσχα και συνδυάζοντας το ύφος του Stephen King με την αισθητική των grindhouse ταινιών της εποχής δημιουργεί ένα εξαιρετικό βιβλίο που, προσωπικά, με έπεισε και με έβαλε μέσα του άνετα.

Τo immersion, η ικανότητα δηλαδή ενός γραπτού να σε βάζει μέσα του είναι βασικό εργαλείο, ιδίως όταν γράφεις φανταστική λογοτεχνία. Η ατμόσφαιρα, η λογική συνέπεια, τα γεγονότα, όλα αυτά πρέπει να τα προσέχει ο συγγραφέας. Αρκεί μονάχα ένα λάθος και ο αναγνώστης που γνωρίζει έχει αυτόματα μυριστεί την αδυναμία και το ξόρκι που τον κρατάει στο βιβλίο έχει σπάσει. Δείξε του ότι γνωρίζεις γιατί μιλάς και μετά θα φάει ότι κουλαμάρα κι αν του δώσεις.
Οπότε, όταν ο συγγραφέας γράφει, καλό είναι να έχει κάνει μια έρευνα για τα όσα γράφει. Αντίστοιχα, αν γνωρίζει καλά κάτι, μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Έτσι πχ εγώ στο φετεινό nanowrimo δεν έγραψα για έναν Έλληνα μεταπτυχειακό πληροφορικής που σπουδάζει στο Cardiff του H.B. (αυτό που ξέρω γράφω) αλλά για έναν Έλληνα προγραμματιστή που καταλήγει στην πόλη του Cardiff ως μέλος μιας επιχείρησης πληροφορικής και πέφτει σε μια εντελώς μυστηριώδη επιχείρηση (ξέρω για αυτό που γράφω). Είδικά στο πρώτο κομμάτι καθόμουν και έγραφα διάφορα τεχνομπλαμπλά, όταν του εξηγούσαν τι ακριβώς κάνει το λογισμικό με το οποίο δουλεύουν (και χρησιμοποίησα και καταστάσεις από τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν για να περιγράψω τους συναδέλφους και τις σχέσεις τους) για να το κάνω πιο πειστικό. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, (ξέρω πολύ καλά ότι κάποιες εξηγήσεις δεν στέκουν τόσο καλά, αλλά το γιατί παίζει ρόλο αργότερα) αλλά θεωρώ ότι αν για παράδειγμα ο Έλληνας συγγραφέας αποφασίσει να γράψει βιβλίο που θα λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο, καλύτερα να μην γράψει για το Λονδίνο του Sweeney Todd, αλλά να κανονίσει να πάει ένα ταξίδι για να δει την πόλη με τα μάτια του - η εμπειρία θα κάνει τα γραπτά του πιο πειστικά.

101 + readers call

2010-04-10T03:48:00.000+03:00

Από ότι κοιτάζω στα στατιστικά του blog, το προηγούμενο ποστ στο μπλογκ ήταν το 100-στο. Να τα χιλιάσουμε λοιπόν.

Το ποστ αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους όσους διαβάζετε το blog αυτό. Αρχικά το blog αυτό διαβαζόταν από γνωστούς και φίλους, από ότι βλέπω όμως έχουμε πλέον αρκετούς νέους αναγνώστες στην παρέα μας. Και τα σχόλια είναι ένας καλός χώρος να πείτε ένα γεια ή να συστηθείτε.

Τα καλά βιβλία ξαναγράφονται - Α. Φιαμού, Δύναμη και Τιμή

2010-03-08T21:43:00.004+02:00

Για φέτος αποφάσισα, αντί να δίνω μια επιγραμματική λίστα του τι διάβασα, να γράφω και από ένα αρθράκι από το τι έμαθα ως συγγραφέας/αναγνώστης από κάθε βιβλίο που διάβασα.
Γενικά, θεωρώ ότι από κάθε βιβλίο που διαβάζει κάποιος επίδοξος συγγραφέας, μαθαίνει και από κάτι καινούριο. Αναλόγως με το πόσο καλό/κακό είναι, μαθαίνει και περισσότερα από ένα μαθήματα.

Θα πάω λοιπόν χρονολογικά, ξεκινόντας από το "Δύναμη και Τιμή" της Ανθίππης Φιαμού (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές). Στο βιβλίο αυτό έχουμε την διαδοχή του εκλεκτού της Θεάς βασιλιά από έναν νέο εκλεκτό διάδοχο, που είναι ορφανός και θύμα των καταπιεστικών θείων του. Σε μεγάλο βαθμό το θέμα είναι "γονείς και παιδιά", με όλους σχεδόν τους γονείς να μισούν τα παιδιά τους. Στα πολύ θετικά η πετυχημένη απεικόνιση ενός φάνταζυ Βυζαντίου και το όλο θέμα της σχέσης φυσικών γονιών-παιδιών-πατρικών προτύπων και την συναισθηματική κλιμάκωση προς το τέλος του.
Δυστυχώς όμως, το "μάθημα" εδώ αφορά την (κατά τη γνώμη μου) αχίλλειο πτέρνα του βιβλίου: φαίνεται σα να μην είναι αρκετά δουλεμένο*.
Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο ένα πρώτο draft που ήθελε άλλα 2-3 περάσματα για να δυναμώσει, παρά ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Οι χαρακτήρες δυσκολεύονται να αποκτήσουν τρίτη διάσταση (βάθος), η πλοκή (που στηρίζεται σε αυτούς) καταλήγει να είναι στεγνή και η γραφή, αν και σε ικανοποιητικά επίπεδα, πάσχει από το φαινόμενο του σιδηροδρόμου, με τεράστιες περιόδους και άπειρες δευτερεύουσες προτάσεις. Όλα αυτά, κατά τη γνώμη μου, αδικούν τo βιβλίο και τη συγγραφέα.

Και περνάμε στο ηθικό δίδαγμα: η πρώτη γραφή, όσο καλή και αν είναι, δεν είναι ποτέ από μόνη της αρκετή. Χρειάζεται τουλάχιστον ένα δεύτερο πέρασμα από τον συγγραφέα για στρώσιμο του μυθιστορήματος και, πιθανότατα, 2-3 ακόμα διορθώσεις (κάποιες από τις οποίες μπορούν να γίνουν και από κάποιον τρίτο διορθωτή) ώστε να λυθούν ασυνέπειες στην πλοκή και να ενδυναμωθούν όσα σημεία το χρειάζονται. Ο συγγραφέας το οφείλει αυτό στο έργο του (δεδομένου ότι, όσο καλός κι αν είναι ο διορθωτής, δε θα κάτσει να ξαναγράψει από την αρχή ένα βιβλίο με ουσιαστικά προβλήματα, τίποτα ορθογραφικά θα διορθώσει, μερικές ασυνταξίες, τίποτα λογικές ασυνέπειες και αυτό είναι όλο).

* Να σημειώσω ότι αυτό είναι μια δική μου εκτίμηση, μπορεί η συγγραφέας να είχε ρίξει αρκετές διορθώσεις αλλά η σούπα απλά να μην έδεσε

The Count is back

2010-02-22T22:55:00.005+02:00

Μπορεί να σάπισε τόσα χρόνια στις Νορβηγικές φυλακές με το αρμονιάκι του, αλλά επιστρέφει με νέο δίσκο στον γνώριμο μεταλλικό ήχο (καλά, το Belus' Doed περισσότερο παλιούς Thorns/Mayhem θυμίζει παρά τον παλιό καλό Vikernes, ενώ και το Sverddans ακούγεται κάπου μεταξύ παλιών Rotting Christ και παλιών Dodheimsgard - Δε γαμιέται όμως είναι Burzum και η λέξη κλειδί είναι 'παλιό' εδώ). Burzum και Belus και οι ψυχές στα τσιγκέλια.

Τραγούδια που έχουν βγει παραέξω:

Solomon Kane

2010-02-22T15:21:00.002+02:00

Συχνά παραπονιέμαι ότι τις ταινίες δεν τις φτιάχνουν όπως παλιά, κυρίως τις ταινίες δράσης. Πλέον οι περισσότερες ταινίες είναι εφέ-εφέ-εφέ και υποτυπώδη σενάρια (κυρίως οι φαντασίας). Ευτυχώς όμως υπάρχουν και δουλειές που σπάνε αυτόν τον κανόνα.
Τον Solomon Kane ελπίζω να τον ξέρετε. Πουριτανός ξιφομάχος που πολεμάει το κακό στην Ευρώπη και την Αφρική του 16ου αιώνα, αποτελεί δημιούργημα του Robert E. Howard, συγγραφέα (ανάμεσα στα άλλα) και του Κόναν του Βάρβαρου.
Η ταινία Solomon Kane λοιπόν είναι εμπνευσμένη από τα γραπτά και αποτελεί κάτι σαν prequel των ιστοριών του Howard (και, όπως και το Conan the Barbarian, δανείζεται σκηνικά από διάφορες ιστορίες. Διέκρινα λίγο από το Red Shadows, το Rattle of Bones, το The Footfalls Within αλλά και από το A Which Shall be Born και το People of the Dark)
Το στόρυ: Ο Solomon Kane, ένας Άγγλος πειρατής, ενώ λεηλατεί μια πόλη των Σαρακινών, δέχεται επίθεση από τον Satan's Reaper, έναν άγγελο θανάτου που τον ενημερώνει ότι η ψυχή του ανήκει στην Κόλαση. Τρομαγμένος εγκαταλείπει το βίαιο παρελθόν του και καταφεύγει σε ένα μοναστήρι. Μόνο πως ο ηγούμενός του τον αναγκάζει να φύγει (είτε από θείο όραμα είτε από φόβο - δεν προσδιορίζεται καλά) και τον ήρωα περιμαζεύει μια οικογένεια Πουριτανών. Όταν όμως ληστές (καθοδηγούμενοι από έναν σατανικό μασκοφόρο καβαλάρη) σκοτώνουν τον πατέρα και τους γιους της και απαγάγουν την κόρη, ο ήρωας ξαναπαίρνει τα όπλα για να τη σώσει.
Ο James Purefoy είναι εντυπωσιακός ως Solomon Kane και ίσως το δυνατότερο χαρτί της. Την πρώτη στιγμή που θα τον δεις στην οθόνη ξέρεις ότι ο Kane είναι ο γαμάουα χαρακτήρας και 3 λεπτά μετά τον μισείς με πάθος. Σε όλο το πρώτο act δε μπορείς παρά να του συμπαρασταθείς στην προσπάθειά του να αποφύγει τη βία, παρόλου που, βλέπουμε, παραμένει ο ίδιος πολεμιστής που είδαμε στην αρχή. Και όταν, στο δεύτερο act, αποφασίζει να ξαναπάρει τα όπλα, ο ήρωας Kane μεταμορφώνεται ξανά σε έναν μανιασμένο τιμωρό που, σαν χίλιοι διάβολοι σαρώνει το Κακό που συναντάει.
Το σενάριο στηρίζει απόλυτα τον Purefoy. Είναι καλογραμμένο, με σωστή ροή και καταφέρνει να μας κάνει να μπούμε στο πετσί του ήρωα και να του συμπαρασταθούμε στο δύσκολο δρόμο που έχει μπροστά του, ενώ μας δείχνει πολύ πετυχημένα το κλίμα του κόσμου στον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία.
Το ίδιο και η απίστευτα ατμοσφαιρική σκηνοθεσία: η Αγγλία του Kane είναι ένας σκοτεινός κόσμος, μαστίζεται από ληστές και την πανούκλα και είναι παραδομένος στις δυνάμεις του κακού (όπως βλέπουμε από τη σκηνή στο χωριό που έκαιγαν τη μάγισσα), εγκατειλημένος θαρρείς από το θεό.
Η μαγεία και τα ειδικά εφέ είναι σχετικά λίγα και χτυπάνε μόνο σε λίγα προσεκτικά επιλεγμένα σημεία, πιστά στο πνεύμα του Howard. Η ταινία θα μπορούσε να στηριχθεί και χωρίς τις πιο εφετζίδικες στιγμές (Satan's Reaper και ο δαίμονας στο τέλος) αλλά γενικά δεν ενοχλούν που υπάρχουν (αν και σε σημεία ο πρωταγωνιστής μοιάζει εκτός τόπου στις CGI-heavy σκηνές) Οι μάχες πάλι είναι όμορφα χορογραφημένες και αρκετά βίαιες για να ικανοποιήσουν τους φαν της S&S.

Συνολικά είναι μια ταινία πιστή στο πνεύμα των γραπτών του R.E. Howard, φτιαγμένη με κόπο και μεράκι (κάτι που σπανίζει σήμερα) και εγγυημένη απόλαυση για τους οπαδούς του Sword & Sorcery και του Dark Fantasy.

Υπάρχει καλύτερη eλλάδα;

2010-02-13T21:04:00.003+02:00

Γεια σας σε όλους.
Έχω πολύ καιρό να κάνω κάποιο ποστ, αλλά φταίνε διάφορα για αυτό.
Πρώτα από όλα έχω αρχίσει να πήζω στο διάβασμα για το μεταπτυχειακό. Η μία εργασία ξεφυτρώνει μετά την άλλη και, όσο ενδιαφέρον κι αν έχουν (τώρα γράφω ένα essay για την ιδιωτικότητα πληροφοριών - και ελπίζω κάποια στιγμή να κάτσω να γράψω και επί διαφόρων θεμάτων που πετυχαίνω διαβάζοντας στο blog) δε μου αφήνουν και πολύ όρεξη για γράψιμο.
Όρεξη που όταν βρίσκω αφιερώνω στο να ξαναγράφω ένα μυθιστόρημα που ελπίζω κάποια στιγμή να πάρει το δρόμο του ψάχνοντας για εκδότες. Και, αν δεν ασχολούμαι με αυτό, έχω και κάτι άλλα project στα σκαριά τα οποία προχωράνε με το ρυθμό τους.

Θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος του άρθρου; Στο browser game erepublik με το οποίο και ασχολούμαι τον τελευταίο καιρό. Το παιχνίδι είναι κάτι σαν γεωπολιτική προσομοίωση, με τους παίχτες να αποτελούν πολίτες ενός εικονικού κράτους.
Ως παιχνίδι είναι πολύ γρήγορο, αρκούν μερικά κλικ την ημέρα και καθάρισες, αλλά έχει ενδιαφέρον ως αποτύπωση των διαφόρων εθνών και της συμπεριφοράς τους, ενίοτε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από την πραγματική ζωή (πχ οι Eλληνες είναι σύμμαχοι με τους Κροάτες κατά των Σέρβων και οι ΗΠΑ κάνουν εισβολή στο UK που είναι σύμμαχοι με τους Ρώσσους, έτσι για να πάρετε μια ιδέα του τι παίζει)
Η eΕλλάδα πάντως τα πάει καλά οικονομικά και στρατιωτικά, έτσι για αλλαγή - αν και η πολιτική ζωή δε διαφέρει πολύ από τις πραγματικές συνθήκες.

(Επίσης κάθομαι και παίζω το πρώτο Baldur's Gate και ενίοτε Guild Wars και μάλιστα πολύ συχνά για τα δεδομένα μου - κάπου δύο φορές την εβδομάδα)

Triptychon

2010-02-03T00:54:00.003+02:00

Έκτακτο ανακοινωθέν για όλους τους τρου σκοτεινούς μεταλλάδες
Triptychon η νέα μπάντα του Thomas "Warrior" Fischer (τι εννοείτε ποιος είναι αυτός; )

Ακούστε και απλά απολαύστε. Μέχρι να επανενωθούν οι Celtic Frost έχουμε μια παρηγορία...

Γιατί το να πας φαντάρος είναι σα να παίζεις D&D:

2010-01-17T19:47:00.004+02:00

- ένα σωρό τύποι που ποτέ δε θα μπορούσαν ή δε θα έπρεπε να πιάσουν όπλο παίζουν τους fighters
- ξεκινάς τσουτσέκι, αλλά προς το τέλος δε σε πιάνει τίποτα
- οι γυναίκες είναι ελάχιστες αλλά καβλώνεις μαζί τους ανεξάρτητα με το αν είναι καλές ή μπάζα
- κυκλοφορείς μέσα σε ερείπια γεμάτα με κάθε λογής πανίδα και χλωρίδα
- ταξιδεύεις σε μια σειρά από εξωτικές τοποθεσίες που μόνο ακουστά τις είχες
- ένα σωρό ασχετοι τύποι (NPC/μόνιμοι) σου λένε να κάνεις ότι μαλακία τους κατέβει
- ότι βρίσκεις πεταμένο μπορείς να το λουτάρεις
- ένα σωρό παίχτες/φαντάροι τραυματίζονται/ψοφάνε με ηλίθιους τρόπους.
- την πέφτεις σε ότι σερβιτόρα βρεις όταν φτάσεις σε κάποιο inn/καφετέρια
- Κάθε βράδυ που θα φυλάτε σκοπιά θα σας την πέφτουν διάφοροι
- σπάνια διαρκεί πάνω από 9 μήνες
- θα ακούτε για προφητείες και για επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία (και αν είστε παιδιά του 83 και πετύχετε Λιακοπουλικό ΕΠΟΠ, όπως ο υποφαινόμενος, θα μάθετε ότι είστε ο εκλεκτός)
- ο παπάς (αν τον έχετε για βύσμα) κάνει θαύματα

Τα βιβλία που διάβασα πέρσι - μέρος τελευταίο

2010-01-11T22:38:00.003+02:00

Βιβλία που διάβασα ~~φέτος~~ πέρσυ, στην ξενιτιά και επιστρέφοντας στο Ελλάντα:

1.Let the right on in – J.A. Lindqvist
Η ταινία ήταν ο twilight της κουλτουριάρας αδερφής, αλλά το βιβλίο ήταν εξαιρετικό. Θυμίζει Stephen King στα καλά του και είναι μια μοναδική απεικόνιση της μοναξιάς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Προτείνεται αβίαστα.

2.Πιτσαρία η Κόλαση – Μικέλε Σέριο
Ένα σπάνιο διαμάντι, το οποίο παντρεύει τη γκροτέσκα μαύρη κομωδία με το Ιταλικό Σπλάττερ. Προσχηματική πλοκή, βία, σεξ, toilet humor και γκροτέσκοι χαρακτήρες, το αποτέλεσμα όμως είναι υπέροχο. Για πολύ ειδικά γούστα...

3.Guards! Guards! - Terry Pratcett
Κι άλλος Pratchett, αυτή τη φορά με ήρωες τη φρουρά της Ankh Morpork. Πολύ καλό.

4.Wasp Factory – Iain Banks
Το βιβλίο αυτό το έψαχνα χρόνια (από ένα ντοκυμαντέρ που είχα δει για αυτό στα μέσα των 90's) και που μάλλον με απογοήτευσε. Ένα αγόρι-δολοφόνος μεγαλώνει σε ένα νησί κοντά σε ένα μικρό Σκωτσέζικο χωριό μαζί με τον πατέρα του, καίει λαγούς με ναπάλμ και παγιδεύει σφίκες σε ένα ρολόι- παγίδα θανάτου για να προβλέψει το μέλλον.
Και... αυτό πάνω κάτω. Περίμενα κάτι περισσότερο, αν και ήταν καλό βιβλίο συνολικά.

5.The Final Programme – M. Moorcock
Ο Jerry Cornelious... δεν ξέρω, από τα βιβλία που δε βγάζουν νόημα, πρώτο της τετραλογίας, ένα ελαφρώς σουρεαλιστικό, hip βιβλίο με ήρωα έναν μποέμ δολοφόνο που προσπαθεί να σώσει την αδερφή του από τον διεστραμένο αδερφό τους μαζί με μια συμμορία που αναζητά κάποια έρευνα του πατέρα τους...
Ωραίο με τον τρόπο του, αλλά λίγο φεύγα.

6.Delightful Corpse – P.Z. Brite
Ζευγάρι γκέυ κατά συρροή δολοφόνων στη Νέα Ορλεάνη. Όλα τα ταμπού (ομοφυλλοφιλία, νεκροφιλία, καννιβαλισμός, σαδομαζοχισμός) να σπάνε με μια πολύ καλή γραφή, αλλά, λόγω του ότι όλοι οι χαρακτήρες είναι γκέυ άντρες, με δυσκόλεψε πολύ να μπω στην ιστορία.
Έχω την υποψία ότι θα ασχοληθώ με αυτό το βιβλίο πάλι σε ένα μελλοντικό ποστ.

7.Η ηγεμονία της Ευτυχίας – Α. Δημητρομανωλάκη
Βιβλίο - έκπληξη που είχα πάρει πάμφτηνο μετά από πρόταση στο ιστολόγιο του Γιάννη Πλιώτα. Μελλοντολογικό θριλερ στα πρότυπα του 1984 με ήρωα έναν συγγραφέα το σπίτι του οποίου δέχεται επίθεση με βιοχημικά όπλα που σκοτώνουν τον φίλο και γείτονα του που είναι βουλευτής.
Πολύ αξιόλογο και όχι μόνο "για Ελληνικό".

8.~~Faust~~Eric – Terry Pratchet
Πράτσετ σε μια από τις πιο αδύναμες νουβέλες του.
Ο Rincewind ως "δαίμονας" να κάνει πραγματικότητα τις τρεις ευχές ενός 15-χρονου Φάουστ...

9.A cure for Cancer – M. Moorcock
Δεύτερος Jerry Cornelious, ο οποίος ξαφνικά έχει γίνει μαύρος και ζει σε μια Ευρώπη έτοιμη να δεχτεί εισβολή από τις ΗΠΑ...
Τα ίδια με το Final Programme κατά βάση...

10.Lovecraft's Book – R. Lupoff
Έχει και δικό του τόπικ, δε θα πω περισσότερα.

11.O Αμαρτοβόρος – E. Missie
Σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ ο αμαρτοβόρος είναι ένα πλάσμα που τρώει τις αμαρτίες των νεκρών. Όταν ο τελευταίος αμαρτοβόρος όμως παντρεύεται και κάνει παιδιά βιαία γεγονότα αρχίζουν να συγκλονίζουν την πόλη.
Αν και το υπερφυσικο στοιχείο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου, το βιβλίο αυτό χτίζει πετυχημένα το δέος παίζοντας με τις φοβίες και δυσειδαιμονίες μιας μικρής πόλης. Καλό.

12.Η μουσική του Αίματος – Greg Bear
Η αρχική νουβέλα είναι εξαιρετική, επειδή όμως αυτή ήταν η έκδοση που είχε επεκταθεί σε πλήρες μυθιστόρημα, από ένα σημείο και μετά ένιωσα ότι έχασε την ορμή της.
Βιοχημικός κατασκευάζει σκεπτόμενους μικροοργανισμούς που εμβολιάζει στο σώμα του. Και αρχίζει να αλλάζει.
Ισορροπόντας μεταξύ body horror και ουτοπικής ΕΦ δημιουργεί ένα ενδιαφέρον μείγμα για τους οπαδούς του είδους.

13.Το πρόσωπο που πρέπει να πεθάνει – R. Cambell
Θαρρείς βγαλμένο από ιταλικό giallo, είναι η ιστορία ενός μοναχικού ομοφοβικού τύπου που αναγνωρίζει στο πρόσωπο ενός ομοφυλόφιλου άντρα έναν κατά συρροή δολοφόνο ομοφυλοφίλων (ναι, για κάποιο λόγο φέτος διάβασα για περισσότερους γκέυ από ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί)
Βάλτε μέσα και τους χίπιδες γείτονες του "δολοφόνου" και έχετε μια συνταγή για giallo. Μόνο πως το βιβλίο δεν είναι κάτι το τρομερό...

14.... και το τέρας – Μ. Μανωλιός
Συλλογή διηγημάτων πολιτικής ΕΦ. Κάμποσες από τις ιστορίες έχουν δημοσιευτεί και στο 9, όμως εδώ έχουμε με εξαιρετικές ιστορίες γεμάτες συναίσθημα και έξυπνες ιδέες. Τα συγκλονιστικά "θα είσαι εδώ" και το ομώνυμο, καθώς και το υπέροχα αισιόδοξο Αρμελίνα ΙΙ κλέβουν τις παραστάσεις.

15.Η νύχτα της λευκής παπαρούνας – Κ. Μίσσιος
Ένας ξένος, ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, ένα χωριό και μια ταβέρνα όπου όλοι διηγούνται φρικιαστικές ιστορίες. Μια ανθολογία τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία.
Μερικές καλές ιδέες και πολύ καλή γραφή, αλλά ο συγγραφέας μου δίνει την εντύπωση ότι βιάζεται να τελειώσει τις ιστορίες, έτσι οι ιστορίες δε φτάνουν στην κορύφωση.
Αγαπημένη μου ιστορία η τελευταία, το ρολόι

Αυτά για πέρσι, φέτος είμαι ακόμα στο δεύτερο βιβλίο.

Καλώς μας μπήκε

2010-01-04T22:07:00.000+02:00

Οι θερμότερες ευχές του blog μας για το 2010.

Επίσης ο χρόνος άνοιξε με το όνομά μου και τα σοφά λόγια μου σε εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, άρα μάλλον καλά ξεκινάει...

Ελληνικότητα και φάνταζυ

2009-12-30T23:00:00.000+02:00

Η πρώτη φορά που άκουσα για τον όρο ήταν σε μια ομιλία/συζήτηση για το Ελληνικό φανταστικό που τη διοργάνωνε (νέο τότε) περιοδικό του χώρου. Η πλειοψηφία των ομιλητών ήταν λάβροι σε αυτό το ζήτημα: "Μην αντιγράφετε τον Τόλκιεν και το Ντιενντι, ΓΡΑΦΤΕ για Ελληνικά θέματα!" Φυσικά ο (όχι και τόσο μικρός τότε, ακόμα λιγότερο μικρός σήμερα) Μιχάλης δε μπορούσε να διαφωνίσει περισσότερο. Τότε θα έλεγε απλά κάτι για το τι ζητάει το κοινό, διαβάζουμε ότι μας αρέσει και τα σχετικά μισόλογα αυτού που κάτι καταλαβαίνει αλλά δεν ξέρει πως να το πει. Σήμερα, σε αυτό το συγκλονιστικό ποστ με το οποίο κλείνει το έτος, θα προσπαθήσει να σας εξηγήσει όσο πιο καλά μπορεί τις αντιρρήσεις του πάνω στο θέμα.

Πριν αναλύσουμε οτιδήποτε, καλό είναι να ορίζουμε το θέμα. Ως Ελληνικό φανταστικό λοιπόν ορίζουμε το κομμάτι εκείνο της Ελληνικής λογοτεχνίας όπου τα φανταστικά στοιχεία παίζουν βασικό ρόλο στην πλοκή (είτε μιλάμε για fantasy, είτε για ΕΦ είτε για τρόμο). Για το παρόν άρθρο θα επικεντρωθούμε στο fantasy, διότι είναι η πιο ευαίσθητη κατηγορία και το κομμάτι με το οποίο κυρίως διαφωνώ (το γιατί στα άλλα δύο δε διαφωνώ τόσο θα φανεί ελπίζω στην πορεία του άρθρου αυτού).

Τι σημαίνει Ελληνικά θέματα;
Σε πρώτο επίπεδο μας λένε, αντί να εμπνεόμαστε από ψευδομεσαιωνικούς κόσμους και να τους αντιγράφουμε, να πάρουμε ως πηγή έμπνευσης το Βυζάντιο και την αρχαία Ελλάδα. Κι εδώ έγκειται η πρώτη διαφωνία μου: το να παίρνεις το κλισαρισμένο Τολκιενικό πρότυπο και να του δίνεις ένα άλλο χρώμα δεν κάνει το αποτέλεσμα λιγότερο κλισαρισμένο, αντίθετα το κάνει ακόμα πιο γραφικό. Το φάνταζυ είναι φαντασία και, αυτό που χρειαζόμαστε είναι καλή κοσμοπλασία και καλές ιστορίες, όχι επιπλέον περιορισμούς στη φαντασία του συγγραφέα. Το να γράψει κανένας τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών με σάτυρους και δρυάδες αντί για ξωτικά και νάνους και ακρίτες αντί για ρέηντζερ είναι μάλλον αστείο (πόσο μάλλον αν αντί για ορκ έχει Τούρκους).
Βεβαίως κάπου εδώ σκάει και η επεξήγηση: “εννοούμε θέματα που να απασχολούν τον Έλληνα αναγνώστη.” Και, όπως όλες οι “καραμέλες” ακούγεται ολόσωστο, μέχρι που σκεφτόμαστε τι ακριβώς είναι το Ελληνικό κοινό. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι θρύλοι και οι παραδόσεις αφορούν ελάχιστα τον μέσο κάτοικο του αστικού περιβάλλοντος κάτω από 30. Οι φανταζάδες της γενιάς μου έμαθαν το φανταστικό ως Tolkien - Conan της Κόμπρα Πρες – Manowar ή Blind Guardian και τα θρίλερ της τηλεόρασης (και η επόμενη γενιά με Harry Potter αντί για Κόναν).
Οπότε το να γράψει κάποιος φανταστικό με ξωθιές και τελώνια αφορά μικρή μερίδα του κοινού, που δείχνει να έχει περισσότερο λαογραφικό ενδιαφέρον και που μάλλον είναι αρνητικό σε δραματικές τροποποιήσεις των θρύλων και παραδόσεων.
Αν μιλήσουμε δε για εμάς, τα παιδιά της Ελληνικής επαρχίας των 90's, οι ιστορίες τρόμου που θα κατεβάσουμε δεν αφορούν καλλικατζάρια και μάγισσες, αλλά ενέδρες σε έρημους δρόμους από Αλβανούς λαθρομετανάστες, κωλάδικα και μανιακούς που τριγυρνάνε τις νύχτες στα χωράφια και παραμονεύουν για ζευγαράκια. Αυτές τις μέρες για παράδειγμα διαβάζω τη “Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας” του Κ. Μίσσιου που είναι ιστορίες τρόμου με φόντο την Ελληνική επαρχία και, παρόλο που είναι καλογραμμένο βιβλίο, η εικόνα μιας επαρχίας 50 χρόνια πίσω δε με αφορά κάτι που (για βιβλίο τρόμου) δε με αφήνει να το απολαύσω.
Η μυθολογία και η αρχαία Ελλάδα παρόλα αυτά δείχνει αρκετά δημοφιλής στις τάξεις των ελλήνων αναγνωστών και πιθανότατα να υπήρχε χώρος για μυθολογικό φάνταζυ στην αγορά. Δυστυχώς όμως υπάρχει ακόμα τόσο ένας πιουρισμός σχετικά με τη μυθολογία όσο και (δυστυχώς) μια προσπάθεια πολιτικών χώρων να ταυτιστούν με την ιστορία και μυθολογία για δικά τους οφέλη, τα οποία καλλιεργούν μια δυσπιστία απέναντι σε όποιον προσπαθεί να κάνει κάτι τέτοιο, που, για μια άλλη μερίδα αντίθετων πολιτικών απόψεων οδηγεί σε μια πλήρη εικονοκλασία (πχ σκεφτείτε τα όσα είχε ακούσει ο Κώστας Φραγκιαδάκης για το κόμικ του “Μύθος” - που είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Ελληνοκεντρικού φάνταζυ).

Και κάπου εδώ θα μου πείτε: όπα ρε Μιχάλη, το ένα σου βρωμάει, το άλλο σου ξυνίζει, το άλλο σου βρωμάει, να γράφουμε για ελφ και ντουόρφ; Η απάντηση είναι όχι, εκτός κι αν έχετε μια ενδιαφέρουσα ιστορία να πείτε με αυτά. Αυτό όμως δεν εμποδίσει τους συγγραφείς να εκμεταλλευτούν το Ελληνικό στοιχείο στο ύφος των έργων τους, όπως πχ έχει κάνει πολύ πετυχημένα ο Γιάννης Πλιώτας στην τετραλογία του “Το βασίλειο της Αράχνης”. Χωρίς να είναι κραυγαλέα περίπτωση έργου που φωνάζει: Βυζάντιο, οι τοπικοί θρύλοι και παραδόσεις έχουν ένα ξεχωριστό χρώμα που Ελληνίζει όπου πρέπει, δημιουργεί όμως κάτι εντελώς νέο. Παρομοίως Ελληνικά αρχέτυπα και συμπεριφορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τους χαρακτήρες (και αυτό σας το λέει άτομο που έχει φτιάξει ως εξήγηση για τη μαγεία ότι το αφεντικό – θεός - κοιμάται και οι υπάλληλοί του – μια γραφειοκρατεία θεών και πνευμάτων – κάνουν ρουσφέτια – πείτε μου, δεν είναι αυτό καθαρά Ελληνικό φάνταζυ; )
Το Ελληνικό στοιχείο μπορεί πάντα να χρησιμοποιηθεί αυτούσιο, πάνω σε ένα ευρύτερο μυθολογικό πλαίσιο, όπως γίνεται για παράδειγμα στην τριλογία της Υπερβορέας του Μ. Αντωνόπουλου (με εξαίρεση το δεύτερο βιβλίο που κάθεται και γράφει το Evil Dead σε νησάκι έξω από την Πύλο και που, προσωπικά, το βρήκα να μου χτυπάει άσχημα – όπως ανέφερα και πιο πάνω) ή στις “Νύχτες της Εκάτης” του Μπαλανου, όπου, με αφετηρία την μυθολογική Εκάτη ξεναγούμαστε στον κόσμο του Απόκρυφου και της Μαύρης Μαγείας (που ήταν της μόδας το 1994 που γράφτηκε, λόγω των Σατανιστών της Παλλήνης)
Ανέφερα πιο πάνω τον τρόμο: είτε σε αστικό είτε σε αγροτικό πλαίσιο το Ελληνικό στοιχείο μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά. Διαβάστε πχ το “Ανάμεσα” του Π.Μ. Ζερβού και θα δείτε το πως ένα στοιχείο της Ελληνικής παράδοσης δένει με την πόλη του Πειραιά ή το υπερφυσικό μέσα σε στιγμές της Ελληνικής ιστορίας – κάτι που ίσως και να είχε προοπτικές, αν και τη μόνη σχετική δουλειά που έχω υπόψη μου, το “Τον έφαγε το φεγγάρι” της Α. Φιαμού με θέμα ιστορίες τρόμου από την Τουρκοκρατία, δεν το έχω διαβάσει για να σας εκφέρω γνώμη.

Γενικά, θεωρώ ότι επιλογές υπάρχουν για όποιον θελήσει να εκμεταλλευτεί τον πλούτο της Ελληνικής μυθολογίας και παράδοσης, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν είναι ασημένια σφαίρα* ούτε ιερός νόμος, αντίθετα είναι πάντα μια επιπλέον επιλογή. Μην κοιτάτε μακριά, η σπηλιά του Νταβέλη και οι στοές κάτω από την Ακρόπολη μπορεί πάντα να γεννήσουν μια καλή ιστορία.

Καλή μας χρονιά, ευτυχισμένο το 2010 και ένα καλό συμβόλαιο σε όλους εμάς τους μάχιμους συγγραφείς.

*Ορολογία πληροφορικάριων που σημαίνει τη μαγική λύση σε όλα τα προβλήματα. Ξεκινάει από το δοκίμιο του F.P. Brooks “No Silver Bullet: Essence and Accidents of Software Engineering” του 1987

Know your enemy

2009-12-11T23:03:00.002+02:00

Για σήμερα ετοίμαζα ένα βαθυστόχαστο και φιλοσοφικό άρθρο, αλλά, ~~επειδή βαριέμαι~~ άνοιξα τα e-mail μου και είδα ένα chain mail που με εκνεύρισε αρκετά και το οποίο θέλω να σχολιάσω.

Τι έλεγε το μύνημα:
10 λόγοι που ο Mikeius είναι λιγότερο πρωτότυπος από μια μαύρη τρίχα στα αρχίδια του Maddox:

1. Ξεκίνησε την καριέρα του ως blogger με αφορμή ένα e-mail που απαριθμεί καμιά 50αριά εκνευριστικές κατηγορίες ανθρώπων. Απόσπασμα από το site του Maddox:
How did this site start? How do you promote your site?
This site started out as a text document containing a list of 50 things that "pissed me off." I circulated it to people on efnet #coders a long time ago, they liked it, so I posted my first page back in '97. I don't promote this site, all traffic has been generated by word-of-mouth alone.
2. Έχει για έμβλημά του ένα κωλοδάχτυλο. Το κωλοδάχτυλο του Maddox. Πάρε κι αυτό Μιχάλη!
3. Του αρέσει να επεξεργάζεται φωτογραφίες και να βάζει πάνω διαλόγους. Το ίδιο και του Maddox.
4. Του αρέσει να απαριθμεί πράγματα σε hate lists. Μαντέψτε και σε ποιόν άλλο... Ναι, ταινίες και τραγούδια, καλά είδατε. Ούτε εδώ είναι πρωτότυπος...
5. Βρίζει πολύ και αισχρά και από αυτό βγάζει γέλιο. Ο δάσκαλος και σε αυτό εξακολουθεί όμως να είναι ο Maddox.
6. Εκφράζει politically incorrect απόψεις με τις οποίες ταυτίζεται το κάθε καταπιεσμένο πρόβατο - ανδρείκελο. MADDOX.
7. Το παίζει κριτικός ταινιών. Ο Maddox είναι.
8. Δημοσιεύει τα hate mail του. Μάγγα, δεν ξέρεις τι θα πει hate mail!.
9. Το άρθρο του για τη γρίπη των χοίρων είχε 9 σχόλια. Του Maddox έχει 730.000 unique views.
10. Έδωσε 22 συμβουλές στις γυναίκες. Ο Maddox έδωσε 26 και διάβολε ήταν πολύ πιο αστείες...

Διαφορές:

* Ο Maddox χλευάζει όσους κάνουν ορθογραφικά λάθη στα mail τους και τους γελοιοποιεί. Ο Mikeius δεν ξέρει ορθογραφία αλλιώς θα έκανε κι εκείνος το ίδιο.
* O Μιχαλάκης το παίζει κάποιες φορές λίγο συναισθηματικός και νοσταλγός του παρελθόντος. Ο Maddox δεν έχει συναισθήματα!
* Ο Maddox μισεί τους bloggers. LOSER!

Με λίγα λόγια αν σας αρέσει το στυλ του Mikeius διαβάστε Maddox. Είναι ο original και έχει άπειρο περισσότερο γέλιο. Εκτός αν είστε ζώα και δεν ξέρετε αγγλικά.
Και Mikeius αν διαβάζεις αυτό το mail: Συγχαρητήρια, είσαι καλός μιμητής αλλά έχεις να φας πολλά ψωμιά ακόμα μέχρι να φτάσεις τον θεό... Αλήθεια, την πρωταπριλιά θα αλλάξεις κι εσύ τη σελίδα σου;

Δε θέλω να το παίξω υπερασπιστής του Mikeius του faeenamalaka. Το Blog του είναι διασκεδαστικό και οι δημοσιεύσεις βγάζουν γέλιο, οι δε απαντήσεις των haters ακόμα περισσότερo. Έχω κάτι θέματα κι εγώ προς κριτική, αλλά ξέρω ότι με κάθε δημοσίευση σκάει το γέλιο σε κάμποσα σημεία και αυτό μου αρκεί.
Αλλά γιατί ρε γαμώτο να αφιερώσει κάποιος τόσο χρόνο για να μας πει ότι ένας τύπος στο ίντερνετ γράφει όπως ένας άλλος τύπος στο ιντερνετ; Γιατί; Δεν το ξέρουμε νομίζει ότι το στυλ γραφής του κάθε ενός είναι αποτέλεσμα των όσων έγραφαν κάποιοι άλλοι πριν από αυτόν (ή νομίζει ότι ο Maddox εφεύρε αυτό το στυλάκι από το μηδέν); Κάτι πιο σοβαρό δεν έχει να κάνει στη ζωή του;
Δεν ξέρω, το όλο chainmail μου βγάζει κάτι πολύ θλιβερό και αυτό με ρίχνει, διότι, αντί να κάτσει να γράψει κάποιος αυτό το δεκάλογο μπορεί να κάνει κάτι πιο χρήσιμο με τη ζωή του. Πχ να κάνει κάποιο chainmail που δεν είναι καρμπον-αντιγραφή της Μαντοξολίστας για την οποία κατηγορεί κάποιον άλλο.
Μάλλον όμως είναι μόδα το να μισεί τον εκάστοτε πιο δημοφιλή blogger της σαιζόν (διότι τα ίδια είχαν γίνει και με τον Master G του Cave studioz). Τελικά συμπεραίνω ότι μάλλον κυκλοφορούν πολλοί κομπλεξικοί ανάμεσά μας που, αντί να προσπαθούν να γίνουν οι ίδιο καλύτεροι, κάνουν αγώνα για να ρίξουν όποιον είναι πιο πάνω από αυτούς στο επίπεδό τους. Μάλλον είμαι πολύ καθυστερημένος για να το καταλαβαίνω και να μου προκαλεί έκπληξη τελικά.

ΥΓ: Οι ανώνυμοι μπορούν να λυσσάξουν που δεν μπορούν να κάνουν σχόλιο από κάτω. Λυπάμαι, προτιμώ τα σχόλια να είναι επώνυμα (έστω και με ένα nick) όπως είναι και τα ποστ εδώ.

3 τρόποι να κάνεις το φινάλε της ταινίας σου πιο έξυπνο

2009-12-10T02:59:00.003+02:00

1) Ο πρωταγωνιστής είναι νεκρός
2) Όλα τα έκανε το σατανικό άλτερ ίγκο του πρωταγωνιστή
3) Τίποτα από όσα είδαμε δεν έγιναν στην πραγματικότητα

Ποια να είναι άραγε η πιο έξυπνη ταινία στον κόσμο;

ΥΓ: Και μην ξεχνάς, πρέπει να παίζει κάπου το θέμα από το ρέκβιεμ για ένα όνειρο.

Lovecraft's Book - R. Lupoff

2009-12-10T01:40:00.005+02:00

Ο H.P.Lovecraft ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση συγγραφέα. Το γεγονός ότι στα έργα του έμπλεκε και πραγματικές πηγές για να κάνει πιο τρομαχικές τις ιστορίες του, καθώς και το ότι είχε μια μυστηριώδη ζωή, έχει κάνει πολλούς συνεχιστές του να τον τοποθετούν ως έναν "Προφήτη των Μεγάλων Παλαιών" (1)

Ο συγγραφέας είναι γνωστός για τις ρατσιστικές απόψεις του (2)

Σε ένα παλαιοβιβλιοπολείο μπορείς να βρεις οτιδήποτε(3)

Ξεκινώντας από τις τρεις αυτές παραδοχές φτάνουμε στο σημερινό ποστ μας...
Είναι γνωστό ότι λόγω του (1) ο Lovecraft εμφανίζεται πολλές φορές πρωταγωνιστής σε έργα τρόμου (πχ στην ταινία Necronomicon, στο Graphic Novel Lovecraft ή στο - Ελληνικό - βιβλίο το Δαιμόνιο της γραφής) Ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να σκεφτεί να κάνει το ίδιο βασισμένος στις πολιτικές του απόψεις (2), ειδικά σε μια περίοδο που μια μεγάλη υπόγεια μάχη παρατάξεων συγκλόνιζε την Αμερική. Αυτός ο κάποιος είναι ο Richard Lupoff και στο βιβλίο του Lovecraft's Book βάζει το συγγραφέα να προσεγγίζεται από πράκτορες των Ναζί που, υποσχόμενοί του ότι θα εκδόσουν μια ανθολογία με τις ιστορίες του, προσπαθούν να τον πείσουν να γράψει την Αμερικάνικη εκδοχή του Ναζιστικού Μανιφέστου.

Πού κολλάει το (3); Στο ότι το πέτυχα τη Δευτέρα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο και το αγόρασα δίχως δεύτερ σκέψη, έκατσα δε και το διάβασα. Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαθητικό κατασκοπικό θρίλερ, που όμως η παρουσία της παρέας του Weird Tales το κάνει απίστευτα διασκεδαστικό. Ο συγγραφέας προφασίζεται ότι αποκαλύπτει μια συνομωσία και κάνει πολύ καλή δουλειά για να πείσει τον αναγνώστη (ο Lovecraft είχε το προφίλ του ανθρώπου που θα μπορούσε να είχε ασπαστεί τις ιδέες αυτές) αν και δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα, ιδίως προς το τέλος. Καταφέρνει όμως να δώσει μια πετυχημένη αναπαράσταση της εποχής εκείνης.
Όμως αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, το βιβλίο, χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό, φαντάζομαι θα ενδιαφέρει αρκετούς από εσάς (έτσι Μανώλη; )

Ο Connan και ο Frodo

2009-12-07T23:36:00.003+02:00

(για αρχη θα σας ζητησω να συγχωρεσετε την ελλειψη τονων, αλλα το πληκτρολογιο μου τα εχει παιξει)

Μια σκεψη που ειχα προσφατα ηταν η εξης: στον χωρο του φανταζυ υπαρχουν δυο αρχετυπα ηρωα (βασικα υπαρχουν πολλα, αλλα στη συγκεκριμενη περιπτωση μας αφορουν μονο τα δυο αυτα για να τονισουμε τη διαφορα τους), ο Frodo και ο Conan.
Φανταζομαι ολοι γνωριζουν και τους δυο ηρωες. Ο Frodo, πρωταγωνιστης στην επικη τριλογια του Αρχοντα των Δακτυλιδιων και ο μονος ηρωας βιβλιου που καταφερε να περασει κοντα 1000 σελιδες χωρις να κανει τιποτα σημαντικο περα απο το να τον σωζουν οι υπολοιποι χαρακτηρες του βιβλιου.
Ο Conan απο την αλλη ειναι ο γνωστος μαυρομαλλης και βλοσυρος βαρβαρος ηρωας του Robert E. Howard, γνωστος επειδη ξεκινησε απο τπ χωριο του και κατεληξε βασιλιας ενος εθνους μονο με το σπαθι και την πονηρια του.

Αν δε διακρινατε ακομα τη διαφορα, προκειται για το τι κανουν οι ηρωες μονοι τους και τι κανουν οι αλλοι για αυτους. Προσωπικα, οταν διαβαζω χαρακτηρες τυπου Φροντο ξενερωνω χοντρα. Χαρακτηρες που ειναι οι εκλεκτοι και ολοι οι υπολοιποι χαρακτηρες γυρω τους τους ξελασπωνουν συνεχεια (ενας απο τους λογους που δεν αντεξα να διαβασω το τελευταιο Harry Potter) καταληγουν αφορητα κουραστικοι.
Φυσικα εδω θα ερθει ο αντιλογος: "Μα ειναι ο μεσος ανθρωπος, πως θα τα βγαλει περα με τοσους κινδυνους;" Και, φυσικα, στην ενεδρα των ορκ που εχουν συλλαβει τον εκλεκτο ηρωα θα ερθει η πανεμορφη ξωτικινα αμαζονα που θα σωσει τον ηρωα και σταδιακα (στο 5ο βιβλιο της εννιαλογιας) θα του μαθει τα μυστικα του ερωτα (διοτι το επικο φανταζυ γραφεται και απο ανασφαλη αγορια - αν και προς τιμην του ο Τολκιεν τον λαδωνε τον μεντεσε, σε αντιθεση με τον Bob που τη Νοβελιν Πραις την ειχε αφησει ανεγκιχτη, και οχι επειδη εκεινη δεν ηθελε).
Μισο, καπου το εχασα, για να το ξαναπαμε μια. Α, ναι, ο ηρωας ειναι ο μεσος ανθρωπος. Τοτε τι σκατα εκλεκτος ειναι. Δωσε του κατι για να τα βγαλει περα με τους κινδυνους αυτους. Βαλε τον να κρυβεται, να τρεχει, να ειναι πονηρος και να ξεγελαει τους εχθρους του, να εχει καποιο μαγικο ταλεντο, να ξυπναει μεσα του καποιος αρχαιος πολεμιστης και να αποκταει τις δυναμεις του, κατι (και οχι, της μανας η ευχη δεν κανει καλο φιναλε επικης επταλογιας, ουτε το να σκονταφτει ο κακος με το μαγικο αντικειμενο και να πεφτουν στο λακκο με τη λαβα). Ο ηρωας τυπου Φροντο εχει ικανους συντροφους και εναν μεντορα που τον καθοδηγει, και συνηθως ολοι αυτοι κανουν τα παντα για την παρτη του. Αποφυγετε το οπως ο διαολος την αγιαστουρα.
Απο την αλλη βεβαια, ουτε και ο ubermancht τυπου Conan εχει πλακα. Ειναι πολυ λεπτες οι ισορροπιες αναμεσα στο να γραψεις εναν ηρωα που ειναι τρομερα ικανος και εναν ηρωα που ειναι απλα αστεια ισχυρος. Ο θειος Bob το καταφερε εξαιρετικα, αλλα διαβαστε πχ τον αλλον τον Bob και το μαυριδερο ελφ του με τα γιαταγανια για να δειτε ποσο over the top μπορεις να κανεις τον ηρωα σου. Το να βαλεις κατι πιο δυνατο απο τον προηγουμενο αντιπαλο δε θα δουλεψει, εκτος κι αν γραφεις Dragonball Z fanfic.
Οπως μου ειχε πει καποτε ιδιοκτητης κομιξαδικου: "Διαβαζω Superman γιατι ειναι δυσκολος χαρακτηρας να τον γραψεις: ειναι τοσο δυνατος που οι συγγραφεις πρεπει να σκεφτουν κατι καινουριο για να εχει ενδιαφερον η ιστορια." Και εχει δικιο. Το μυστικο ειναι οι προκλησεις να ειναι εξυπνες και φτιαγμενες ετσι ωστε ο ηρωας να μπορει να τα βγαζει περα και μονος του, αλλα οχι παντα.

Αντι επιλογου θα προσθεσω και δυο παραλλαγες στα αρχετυπα αυτα που θεωρω ενδιαφεροντα.
Το ενα απο αυτα ειναι ο Ελρικ του M. Moorcock. Ο Ελρικ λοιπον ειναι αντικοναν και αυτο το ξερουμε ολοι. Ταυτοχρονα ομως ειναι και αντιφροντο: ολη του η δυναμη ειναι στο μαγικο σπαθι του, στο οποιο και στηριζεται, ενω συχνα καλει τον "Γκανταλφ" του να τον σωσει, με τη διαφορα οτι αυτος ειναι ενα καθικι και μισο που ακουει στο ονομα Αριοχ. Ναι, ο Ελρικ ειναι ενα καλο παραδειγμα του πως μπορεις να φτιαξεις εναν πανισχυρο χαρακτηρα με ενδιαφερουσες ιστοριες.

Το αλλο παραδειγμα ειναι ο Χαρρυ Τσο απο το Νεκροσκοπο του B. Lumney. Ο ηρωας αυτος ειναι ο Υπερφροντο: ενω ο αντιπαλος του βεβυλωνει πτωματα για να παρει τις υπερδυναμεις τους, τα πνευματα των νεκρων απλα πανε διπλα στον ηρωα και του τα δινουν ολα στο χερι, χωρις καν αυτος να προσπαθησει (ναι, απο το βιβλιο αυτο κλεψανε τον Syler και τον μικρο Πετρελη οι δημιουργοι του Heroes). Απο τα μεγαλυτερα παραδειγματα προς αποφυγη.

Τι έκανες στα Δεκεμβριανά, Μιχάλη;

2009-12-07T00:18:00.008+02:00

Αυτές τις μέρες η μπλογκόσφαιρα έχει πλημυρίσει από ποστ για τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου πριν ένα χρόνο στα Εξάρχεια, από σφαίρα Ειδικού Φρουρού. (Φαντάζομαι) όλοι ξέρουμε τα γεγονότα που ακολούθησαν.
Τις μέρες εκείνες που συνέβησαν όλα αυτά, ο αγαπητός Τιποτένιος σας μόλις έμπαινε στις 50 ΚΣ (χωρίς τις άδειες) στον ΕΣ φεύγοντας (νομίζοντας οριστικά, αλλά τελικά τη μια επιπλέον βδομάδα την έφαγε πανιγυρικότατα) από τη Μοίρα των τρελών με απόσπαση για το φρουραρχείο μεγάλης ακριτικής πόλης.
Και φυσικά, με τη γκαντεμιά που με έδερνε, η θητεία εκεί ξεκίνησε με τα Δεκεμβριανά (και συνεχίσε να μας πάει γαμιώντας, αλλά 3 είμασταν που πηγαίναμε εναλλάξ τις άδειες, όλοι απολυόμασταν Φλεβάρη και δεν πολυνοιαζόμασταν). Ενώ λοιπόν η Αθήνα καιγόταν, λάβαμε ενημέρωση ότι θα γινόταν και μια διαδήλωση μαθητών και φοιτητών στο κέντρο της πόλης και, δίπλα ακριβώς στο αστυνομικό τμήμα της πόλης ήταν η Λέσχη Αξιωματικών, στην οποία και στεγάζεται το Φρουραρχείο της πόλης. Φοβούμενοι λοιπόν τα χειρότερα, ο στρατός της πόλης έχει βαρέσει συναγερμό: μέτρα έκτακτης ανάγκης, οι φαντάροι χωρίς έξοδο (ευτυχώς, αν υπήρχαν και φαντάροι ανάμεσα στους διαδηλωτές θα τα είχαν κάνει όλα λαμπόγυαλο από τα νεύρα) και οι δύο ηρωικοί γραφιάδες κλειδωμένοι μέσα στο γραφείο, με αστυνομικό με πολιτικά στην πόρτα για να ελέγχει όσους μας επισκέπτονται.
Τελικά η διαδήλωση έγινε. Αστυνομικοί με εξοπλισμό των ΜΑΤ είχαν παρκάρει κάθετα στο δρόμο μια κλούβα και εμπόδιζαν τους διαδηλωτές να φτάσουν στο αστυνομικό τμήμα, ενώ είχαν παραταχθεί μπροστά της με ασπίδες. Οι οργισμένοι μαθητές φώναζαν συνθήματα και πέταγαν, σε σποραδικές ομοβρωντίες, αυγά, τομάτες, κόκκινη μπογιά κτλ, τα οποία έβρισκαν στις ασπίδες των αστυνομικών. Αυτό συνεχίστηκε για κανένα 20-λεπτο, με αποτέλεσμα οι ΜΑΤ-ατζίδες να έχουν αρχίσει να βαριούνται, να μιλάνε μεταξύ τους, να χασμουριούνται, κάποιος νομίζω είχε ανάψει και τσιγάρο, αλλά μάλλον το λέω αυτό λόγω συγγραφικής αδείας γιατί κάνει τη σκηνή πιο παραστατική.
Εδώ να πω και κάτι άλλο. Ακριβώς δίπλα στα επεισόδια ήταν η λέσχη αξιωματικών, και τα όσα διαδραματίζονταν τα βλέπαμε με τον άλλο γραφιά από ένα παράθυρο. Λίγο πιο δίπλα ήταν το σημείο Ανάμεσα λοιπόν στο εξαγριωμένο πλήθος και τα ΜΑΤ υπήρχε ένας δρόμος ανοιχτός και, όταν δεν εκτοξεύονταν φαγώσιμα, περνούσε κόσμος. Ανάμεσα τους και δύο κοπελίτσες, γύρω στα 13-14, που θα έπαιζαν μοιραίο ρόλο στα γεγονότα εκείνης της ημέρας.
Λίγο πιο δίπλα από το παράθυρο υπήρχε ένας χώρος όπου το προσωπικό της Λέσχης άφηνε τα καφάσια με τα άδεια μπυρομπούκαλα. Κατά καιρούς λοιπόν κάποιο μπουκάλι θα ξέμενε, όπως είχε γίνει και αυτή τη φορά. Η μια λοιπόν από τις κοπέλες το βρήκε, το πήρε στα χέρια της και είπε στη φίλη της: "Θα το πετάξω."
"ΌΧΙ ΜΩΡΗΗΗ!!! ΘΑ ΜΠΛΕΞΟΥΜΕΕΕΕ!!!" ούρλιαξε η άλλη, αλλά ήταν αργά. Το μπουκάλι έκανε ένα μικρό τόξο στον αέρα έπεσε στο πεζοδρόμιο και θρυματίστηκε ακολουθούμενο από τον χαρακτηριστικό ήχο του γυαλιού που σπάει.
Και, καθώς ο ήχος από το σπασμένο γυαλί έσβηνε στον χειμωνιάτικο αέρα, έσβηναν μαζί του και οι φωνές των διαδηλωτών. Μια ηχηρή σιωπή κάλυψε τον χώρο. Και σιγά σιγά οι διαδηλωτές έσπασαν το μπλοκ τους και επέστρεψαν στα σπίτια τους (ή στις καφετέρειες και πάει λέγοντας). Τα επεισόδια είχαν γίνει, η εκδίκησή τους είχε παρθεί, είχαν κάνει το καθήκον τους.

Θα με ρωτήσετε τώρα ποιο το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας. Δεν ξέρω να σας πω την αλήθεια. Ή μάλλον ξέρω, αλλά είναι θέμα της οπτικής γωνίας με την οποία θα το δείτε, από "μαλακισμένα που διαδηλώνετε" έως "τι μαλάκας που είσαι και κοροϊδεύεις τα παιδιά." Αφήνω σε εσάς τον προβληματισμό.

Τα βιβλία που διάβασα φέτος #5

2009-12-03T11:58:00.005+02:00

Σε άλλη μια επιγραμματική ενημέρωση για τα όσα διάβασα φέτος, ας δούμε την περίοδο Ιούλιος-Σεπτέμβριος, κατά την οποία εργαζόμουν:

1) Τα βιβλία του αίματος 1 - C. Barker
Κλασσική ανθολογία που ξαναδιάβασα μετά από κάμποσα χρόνια. Η δεύτερη φορά δεν είναι ποτέ σαν το σοκ της πρώτης, αλλά εδώ υπάρχουν πραγματικά κλασσικές ιστορίες (η ομώνυμη, το Pig blood blues, Midnight meat train και In the Hills... the cities - καθώς και το κωμικό The Yattering and Jack)
Αν είναι να διαβάσετε μόνο ένα βιβλίο από Barker, διαβάστε αυτό.

2) Κόκο P. - Straub
Τον Στράουμπ τον γνώρισα φέτος χάρη στην αδελφή μου και το βιβλίο "Χαμένο Αγόρι, χαμένο κορίτσι" το οποίο και είχε πάρει λόγω δουλειάς και μου το πρότεινε. Στη συνέχεια έψαξα και τα υπόλοιπα βιβλία του με ήρωα τον Tim Underhill. To Koko είχε πάρει world fantasy award το 1988 που εκδόθηκε και, σε αντίθεση με τα δύο πιο πρόσφατα βιβλία που είχα διαβάσει, δεν είναι τόσο μεταλογοτεχνικό, αν και δικαιολογεί το γιατί ο συγγραφέας θεωρείται ένας πιο εγκεφαλικός Stephen King.
Μια ομάδα βετεράνων του Βιετναμ αναζητούν τον συγγραφέα Tim Underhill, παλιό συμπολεμιστή τους που ζει κάπου στην Άπω Ανατολή και που τον θεωρούν ύποπτο για μια σειρά από δολοφονίες.
Πολύ δυνατό ψυχολογικό θρίλερ, προτεινόμενο σε όλους τους φαν του είδους. Πρέπει να ψάξω για τα throat και ghost story του Straub κάποια στιγμή

3) Tales of Magick: Dark Adventure
Αρπιτζοσάπλεμεμντ για το Mage: the Ascension, αναφέρει το πώς μπορεί να πάρεις ένα παιχνίδι που είναι θεωρητικά όλο φιλοσοφία, μεταφυσική και υπαρξιακές ανησυχίες και να το κάνεις ένα απίστευτο φεστιβαλ δράσης, πιστολιδιού, κουνγκ φου και ΓΑΜΑΤΟΣΥΝΗΣ.
Πολύ καλή επιλογή για αρχάριους STs αν και out of print...
(μήπως να έκανα κανένα ποστ και για M:tA; )

4)Το συμβούλιο των αφυπνισμένων (Abyss Descending: Οι δέκα παραδόσεις ενώνονται)- Γιάννης Καρατσιώρης
Μια ομάδα Ελλήνων έπαιξε κάποτε ένα campaign Mage: the Awakening κια είπε να μεταφέρει όλη την ιστορία σε fantasy setting και κάποιος την έγραψε σε βιβλίο.
Και δε δουλεύει, διότι οι δύο μορφές storytelling διαφέρουν ριζικά και δεν είναι εύκολο να μεταφέρεις το αποτέλεσμα από την μία στην άλλη.
Θα το ανέλυα περισσότερο, αλλά νομίζω σηκώνει ολόκληρο ποστ από μόνο του.

5) Αδέσποτα παιδιά - J. Oates
Συλλογή σκοτεινών, βίαιων κοινωνικών ιστοριών με κύριο θέμα την σχέση γονέων-παιδιών. Έχει μερικές δυνατές ιστορίες, αλλά καμία σχέση με τρόμο (από όσο ήξερα η συγγραφέας έχει βγάλει και έργα τρόμου) ή φανταστικό

6) Νεκρός μέχρι να σκοτεινιάσει - Σαρλάιν Χάρρις
Το πρώτο από τα βιβλία της σειράς Sookie Stackhouse/Southern Vampire Mysteries, στην οποία και βασίζεται η σειρά True Blood.
Τηλεπαθητική σερβιτόρα στον Αμερικάνικο Νότο γνωρίζει και ερωτεύεται βρικόλακα επειδή δεν ακούει τις σκέψεις του, ενώ διάφορες κοπέλες που είχαν ερωτικές σχέσεις με βρικόλακες δολοφονούνται άγρια και ο αδερφός της είναι ο βασικός ύποπτος.
Δανείζεται πάρα πολλά από την Laurell Hammilton (πχ οι βρικόλακες είναι "out of the coffin" λόγω της ύπαρξης συνθετικού αίματος) αλλά έχει μια δική του προσωπικότητα και διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα.
Είναι επίσης μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η σειρά είναι καλύτερη από το βιβλίο.

5) Έλος - Πέτρος Τσαλπατούρος
Πολύ μικρό βιβλίο τρόμου, μόλις 100 αραιογραμμένες σελίδες, περισσότερο νουβέλλα παρά μυθιστόρημα. Όμως είναι μια φρικιαστική χαοτική ανταπόκριση από μια πλυνηρισμένη πόλη στην οποία κάθε συνοχή πραγματικότητας έχει χαθεί.
The stuff nightmares are made of, μην το χάσετε με τίποτα.

6) Λυκάνθρωποι: Το φεγγάρι του Αγγέλου - Συλλογή, εκδόσεις Λιβάνη αν θυμάμαι καλά
Μια συλλογή με ιστορίες λυκανθρώπων. Καλύπτει γενικά πολλά είδη και ύφη. Δυστυχώς δε θυμάμαι συντελεστές ή ιστορίες, διότι δυσκολεύτηκα να ξεχωρίσω κάποιες. Όχι η καλύτερη δυνατή επιλογή, αλλά αν το βρείτε στο επόμενο παζάρι βιβλίου και σας περισσεύουν χρήματα δαγκώστε το, μπορεί και να περάσετε καλά μαζί του.

7) Αποκάλυψη - Ανθολογία, εκδόσεις
Τα νικητήρια διηγήματα από τον διαγωνισμό του βιβλιοπωλείου Cube στις αρχές του 2009 (έκανε κι άλλον ένα στα τέλη του και λογικά θα δούμε κι άλλη συλλογή κάποια στιγμή).
Έχει μερικές ενδιαφέρουσες δουλειές μέσα (ξεχώρισα την Μάυρη Ηρωίνη του φίλου Γ. Κοτρώνη) αλλά το αποτέλεσμα είναι γενικότερα κάτω του μετρίου, λόγω του ότι οι περισσότερες ιστορίες είναι "αγυάλιστες".
Ελπίζω το επόμενο να είναι καλύτερο.

8) Vampire: the Masquerade: The Fall of Atlanta
Ο πρώτος από τους 4 τόμους που καλύπτει χρονολογικά τα 13 clan novels του παιχνιδιού Vampire: the Masquerade.
Παλιότερα είχα διαβάσει το clan novel Toreador και με είχε απωθήσει τρελά το ότι δεν υπήρχε το pay-off στο τέλος, ήταν απλά μια μακριά εισαγωγή για κάτι άλλο. Το βιβλίο αυτό καλύπτει όλο το βιβλίο, καθώς και το clan novel Tzimisce, ενώ μεγάλο μέρος των CN Setite και Giovani είναι μέρος του. Και για κάποιον λόγο δουλεύει, καθώς, μόλις ο αναγνώστης περάσει τις 200 πρώτες σελίδες με τους σκόρπιους προλόγους, η ιστορία μπαίνει σε κίνηση, με πολλά νήματα να πλέκονται σταδιακά και να μπαίνουν στο κυρίως ρεύμα της επικής ιστορίας.
Εντάξει, για αρπιτζάδες και out of print, αλλά διαβάζεται άνετα.

9) Lords and Ladies - T. Pratchett
Ίσως όσο πιο κοντά έχει φτάσει ο θείος Terry στο να γράψει ένα "κανονικό" fantasy βιβλίο. Εδώ το άφθονο χιούμορ το συμπληρώνει η περιπέτεια και η ένταση, καθώς οι τρεις μάγισσες έχουν να αντιμετωπίσουν μια εισβολή ξωτικών στον δισκόκοσμο.
Και, παρόλη την (σχετική) σοβαρότητα που υπάρχει το αποτέλεσμα κατατάσσεται σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του Pratchett.

10) Mage: the ascension: The book of mirrors
Ξαναδιάβασα το ST guide του Mage: the Ascension. Για άλλη μια φορά ήταν ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους και, ανεξάρτητα του παιχνιδιού, ένα από τα καλύτερα GM guides που γράφτηκαν ποτέ. Αν το βρείτε (είναι out of print, εγώ to βρήκα 3 δολάρια στο e-bay και πλήρωσα συνολικά 15$ για να μου το στείλουν από Αμερική) και ενδιαφέρεστε για αρπιτζιά τσιμπίστε το.

11) Το άνοιγμα της μύτης - Άντζελα Δημητρακάκη
Κοινωνικές ιστορίες, μερικές τζούρες ΕΦ σε μερικές από αυτές, παραλληριματική γραφή ενίοτε για να μας δώσει κάποιες πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις περιθωριακών ατόμων και γενικά οι παλιές καλές εκδόσεις Οξύ που κανένας μας (εκτός από έναν συνάδελφό μου που διάβαζε τα κοινωνικά τους - αλλα κι αυτός έκραζε το μυθιστόρημα που είχε εκδόσει η συγγραφέας) δεν αγάπησε.

12) Starship troopers - R. Heinlein
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσι. Σε ένα απολυταρχικό μέλλον ένας νεαρός κατατάσσεται στο στρατό για να αποκτείσει δικαίωμα ψήφου. Παρακολουθούμε την εκπαίδευσή του και την πορεία της θητείας του μέσω αφήγησης πρώτου προσώπου, καθώς τις μάχες διαδέχονται σύντομες παύσεις και, σταδιακά από νεοσύλλεκτος ανεβαίνει στο βαθμό.
Πολλοί έχουν κατηγορίσει το βιβλίο αυτό ως μιλιταριστική προπαγάνδα. Προσωπικά το θεωρώ μια πολύ ρεαλιστική αποτύπωση μιας μελλοντικής κοινωνίας, τόσο πετυχημένα γραμμένη που σου δίνει την ευκαιρία να δεις την αφήγηση και από τις δύο πλευρές του πολιτικού άξονα
ΥΓ: Ειδικά οι warhammer-άδες οφείλετε να το διαβάσετε, για να δείτε ποιοι είναι οι κύρια επιροή για τον στρατό του Imperium, τόσο IG όσο και Space Marines.

(επίσης, κάπου στο ενδιάμεσο, διάβασα ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα φίλου, το οποίο ήταν πολύ καλό και ελπίζω μέσα στα επόμενα χρόνια να μπορέσω να γράψω μια κριτική για αυτό σε παρόμοιο τόπικ)

Σας χρωστάω ένα ακόμα ποστ, για τα 6 (και μάλλον 1-2 ακόμα που θα προλάβω μέχρι το τέλος του μήνα) βιβλία που διάβασα στα ξένα.

To φαινόμενο Γιαννάκης: Dave Mustaine

2009-12-02T17:20:00.023+02:00

Το παρακάτω άρθρο απαιτεί γνώσεις αρπιτζι και μέταλ μουσικής για να το κατανοήσετε και εκφράζει μια πρωτοποριακή θεωρία που εξηγεί καταστάσεις της πραγματικής ζωής μέσα από τις αρπιτζάδικες εμπειρίες μας.

Τι είναι λοιπόν το φαινόμενο Γιαννάκης;
Ας υποθέσουμε ότι η σκηνή του Bay Area στις αρχές του 80 ήταν ένα P&P RPG με όνομα Metal: the Thrashing. Μια ωραία μέρα λοιπόν ένας DM μάζεψε τον Γιαννάκη και τρεις φίλους του να φτιάξουν χαρακτήρες για ένα πάρτυ (στο συγκεκριμένο παιχνίδι λέγεται συγκρότημα) και ο καθένας ανέλαβε από κάποιον ρόλο.
Ο Γιαννάκης θα ήταν ο lead κιθαρίστας. "Lead guitarist is the star," εξήγησε στους υπόλοιπους.
OK, είπε ο GM, για να δω χαρακτήρες.
Πρώτος ήρθε στο τραπέζι ο χαρακτήρας του Lars. "Είναι ντράμερ και έχει φράγκα, γιατί παίζει επαγγελματικό τέννις," είπε ο παίχτης του. "Έχει μεγάλη δισκοθήκη και ξέρει από songwriting."
"Τενίστας;" είπε ο Γιαννάκης με απέχθεια. "Αδερφή Ευρωπαίος είναι. Και δεν του έχεις βάλει και πολλούς πόντους στο drumming ρε!"
"Μια χαρά είναι," σχολίασε ο GM, μου αρέσει.
Επόμενος χαρακτήρας ήταν ο James. "Κιθαρίστας και τραγουδιστής," είπε εκείνος, "ξέρει να γράφει τραγούδια και κάνει και λίγο scateboard."
"Και κιθαρίστας και τραγουδιστής;" ρώτησε ο Γιαννάκης. "Θα είσαι άχρηστος ρε. Εγώ δεν έβαλα τραγούδι, μόνο κιθάρα. Ούτε μαλακίες songwriting, τα σόλο μου γαμάνε όμως."
Ο GM τον αγνόησε. "Επόμενος;" ρώτησε.
"Έφτιαξα τον Ron," είπε ο τρίτος, "είναι ο μπασίστας. Βασικά είναι εντάξει παιδί και... εχμ..."
"Νουμπάς," σχολίασε ο Γιαννάκης.
"Γιαννάκη," του είπε ο GM, "για να δούμε τον χαρακτήρα σου."
"Ο χαρακτήρας μου είναι ο Dave. Γαμεί στην κιθάρα και δέρνει. Και είναι και Ιρλανδός."
"Έχεις πάρει το trait ξένος;" ρώτησε ο GM.
"Δεν είμαι αδερφή Ευρωπαίος σαν τον Lars," είπε ο Γιαννάκης με στόμφο, "είμαι ένας γνήσιος Αμερικάνος Ιρλανδός."
"Αχά," είπε ο GM, "βλέπω πήρες το flaw addictions."
"Sex drugs and rock and roll," απάντησε ο Γιαννάκης.
Ο GM στραβοκατάπιε με την απάντηση. Ήξερε ότι ήταν κάτι περισσότερο, αλλά ήταν ο μόνος τρόπος για το Γιαννάκη να βγάλει το ποσοστό που είχε στην κιθάρα
"Έχω αμφιβολίες για το violent tendencies," συνέχισε ο GM.
"Μου δίνει μπόνους στο ξύλο!"
Ο GM ξεφύσηξε. Τον ήξερε τον Γιαννάκη, δε θα άλλαζε γνώμη.
"Και πώς θα πείτε την μπάντα;" ρώτησε ο GM
"Metallica," είπε ο παίχτης του Lars.

Τρία session μετά, ενώ ο Dave έχει δείρει όλο το συγκρότημα, έχει πουλήσει όργανα για ναρκωτικά και γενικά σπάει τα αρχίδια ολονών, ο παίχτης του Ron πλησιάζει τον GM και του λέει: "θέλω να αλλάξω χαρακτήρα," του είπε, "Ο Ron τους κρατάει όλους πίσω. Θα φτιάξω τον Cliff, έναν γαμάτο μπασίστα/songwriter."
"Δε σου φτάνουν οι πόντοι," είπε ο GM βλέποντας το character sheet, βάλε κανένα flaw. To Addictions θα δούλευε. Ετοίμαζε ήδη ένα subplot με την απεξάρτηση του Dave και μπορούσε να τους πετάξει και τους δύο μαζί.
Ο παίχτης του Cliff κοίταξε στραβά προς το Γιαννάκη. "Σκέφτομαι το only the good die young," του είπε.
"Είσαι σίγουρος;" τον ρώτησε ο GM. "Ο χαρακτήρας σου θα πεθάνει αργά ή γρήγορα..."
"Ναι," είπε ο 'Cliff'. Εξάλλου δε θα κρατούσε πολύ το campaign, το έβλεπε.

Ακόμα μερικά σέσσιονς και το γκρουπ έχει αρχίσει να πετάει. Με την προσθήκη του Cliff και τις επιλογές του Lars η μπάντα μόλις έκλεισε συμβόλαιο με δισκογραφική.
Και ήρθε η δύσκολη ώρα να μιλήσουν στον Γιαννάκη.
"Γιαννάκη," του είπε ο Lars, "πρέπει να αλλάξεις χαρακτήρα."
"Να πας να γαμηθείς," του είπε ο Γιαννάκης, "o Dave γαμάει. Η ευρωπαία η αδερφάρα σου δεν μπορεί να παίξει ντραμς. Να δεις εκείνον τον Ιταλό που έφτιαξε ο Τάκης στην μπάντα του Αλέκου και του Κώστα."
"Δυστυχώς αποφασίσαμε να απολύσουμε τον Dave," του είπε ο 'James', "γιατί δεν φτιάχνεις κάποιον άλλο χαρακτήρα;"
Ο Γιαννάκης, νιώθοντας προδωμένος, γύρισε και κοίταξε τον GM.
"Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι," του είπε εκείνος. "Αν θες να συνεχίσουμε με τον Dave solo sessions."
Το μάτι του Γιαννάκη άστραψε. "Εντάξει," του είπε, και γυρνώντας προς τους άλλους είπε: "θα σας δείξω εγώ! Η μπάντα μου θα γίνει μεγαλύτερη από την δικιά σας."

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι Megadeth...

Για να ανακεφαλαιώσουμε, το φαινόμενο Γιαννάκης αφορά άτομα που είναι εξαιρετικά σε κάτι (o Mustaine είναι εξαιρετικός κιθαρίστας και οι Megadeth γκρουπάρα) αλλά εντελώς αυτιστικοί σε οτιδήποτε άλλο.
Όταν, δε, έχουμε μαζικές εκφάνσεις Γιαννάκηδων το αποτέλεσμα είναι απλά απερίγραπτο: χαρακτηριστική περίπτωση: Οι Manowar.

To the Victor the spoils

2009-12-01T20:07:00.013+02:00

Τις τελευταίες μέρες νιώθω διπλά περίφανος. Όχι μόνο τελείωσα το φετεινό NaNoWriMo, αλλά, ψάχνοντας στη μπλογκόσφαιρα είδα κάτι που με γέμισε καμάρι.

Για όσους δε γνωρίζουν τι εστί NaNoWriMo, ας επισκεφτούν το www.nanowrimo.org Αν πάλι βαριούνται, ας τους πω ότι είναι ένα event που γίνεται κάθε Νοέμβριο και στο οποιο οι συμμετέχοντες πρέπει μέσα σε ένα μηνα να γράψουν ένα μυθιστόρημα τουλάχιστον 50000 λέξεων.

Το ξέρω, ακούγεται αδύνατο, αλλα το έχω κάνει ήδη δυο φορες και είναι δυνατό να το κανεις με κόπο και τρόπο (αν και αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει Ουαλή που έφτασε τις 200+ χιλιάδες μέσα στο Νοέμβρη). Πρώτη φορα που συμμετείχα ήταν το 2005 με ένα μυθιστόρημα, κάπου μεταξύ εφηβικής ιστορίας και Cthulhu Mythos, με τίτλο "Ο Οίκος του Θεού" και ένα αγόρι σε διακοπές σε ένα Ελληνικό ξερονήσι. Έμεινε στις 22000 λέξεις και στο συρτάρι μου, γιατί ΔΕΝ.
Το 2006 δοκίμασα σε αστική φαντασία την "αναζήτηση των Οχτώ". Δεν έφτασα πάνω από τις 28000 λέξεις, αλλα ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ξαναγράψω από την αρχή το βιβλίο, γιατί θεωρώ ότι έχει προοπτικές, αλλα θέλει ριζικές αλλαγές στη δομή για να δούλεψει.
Το 2007 έκατσα και έγραψα τις 50000 πρώτες λέξεις από το "Σακάτες Άγιοι", στο οποιο μετά προστέθηκαν άλλες 10 χιλιάδες και που θα παχύνει κι άλλο τώρα που το ξαναγράφω. Sword and Sorcery με ιδιαιτερότητες, πιστεύω σε αυτό, αλλα θέλει δουλειά ακόμα μέχρι να κάνει τις βόλτες του σε εγχώριους εκδοτικούς.
Το 2008 τον μπούλο λόγω στρατού.
Φέτος έπιασα μια ιδέα που μου ήρθε την πρώτη φορα που πάτησα το πόδι μου στην εδώ σχολη μου. Σταδιακά τη δούλεψα για ένα μηνα μέχρι που αποφάσισα ότι έχω αρκετό υλικό για να βγάλω περίπου 40 χιλιάδες λέξεις, άντε 50K αν το τράβαγα λίγο. 50 χιλιάδες λέξεις μετά και μόλις που πρόλαβα να μπαίνω στο ζουμί της υπόθεσης, μετά τα ατέλειωτα building ups και με άλλες 20+ χιλιάδες να μου χρειάζονται για να την τελειώσω.
Θέλει πολλές διορθώσεις, διότι έκατσα να το γράψω στα Αγγλικά (και οι πρώτες 20 χιλιάδες λέξεις πρέπει να μου βγήκαν πραγματικά για τον μπούτσο καβάλα - τρέμω να τις ξαναδιαβάσω) αλλα στην πορεία μου βγήκαν ένα σωρό νέα πράγματα και πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες που λάτρεψα (ειδικά ο επιστάτης αξίζει ένα δικό του βιβλίο ο άτιμος). Όταν δε έφτασα σε μια σκηνή τρόμου προς το τέλος είχα τρομοκρατηθεί και ο ίδιος ενώ την έγγραφα,και αυτό πρέπει να λέει κάτι (και όχι απαραίτητα ότι είμαι φοβητσιάρης).
Θέμα του ένας Έλληνας προγραμματιστής στα Ουαλικά εδάφη, σε μια εταιρία που αναπτύσσει cutting edge software, και που διαφορα ανεξήγητα φαίνονται να συμβαίνουν σε αυτή. Προσωρινός τίτλος: Deamons Labyrinth ενώ μπορώ να το χαρακτηρίσω ως technothriller meets supernartural horror.

Α, ναι, ο δεύτερος λόγος που ανέφερα: Τα παιδιά από τη Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. διάβασαν προσεκτικά το άρθρο μου για τον "Άντρα στο όχι και τόσο ψηλό κάστρο" και, μετά από σοβαρή σκέψη που, όπως φαίνεται, διήρκεσε 2 μήνες, έγραψαν μια απάντηση σε αυτό, αντάξια της οξυδέρκειας και της σοβαρότητας τους.
Σταμάτη, ειλικρινά, ευχαριστώ πολύ που ξόδεψες τόσον από τον πολύτιμο χρόνο σου για έναν τιποτένιο σαν κι εμενα. Ξέρω ποσο πιο σοβαρά πράγματα έχεις να κανεις εσύ και η λέσχη σου.
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν το άρθρο εδώ, (τίτλος: "Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ και οι άλλοι… Εισαγωγή στον ΚΑΨΗΜΑΚ") είναι, πιστεύω, κείμενο που αποζημιώνει τον αναγνώστη.

Mario: ένας ήρωας της εργατιάς

2009-11-24T20:37:00.004+02:00

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς συμφωνείτε, αλλά τα βιντεοπαιχνίδια δεν τα φτιάχνουν όπως παλιά. Πλέον όλα τα παιχνίδια είναι τίγκα στο μπλα μπλα και τα κατσινς και δε συμαζεύεται, κάνοντας τα κάποτε απλοϊκά παιχνίδια των 8-bit που όμως είχαν ιμπρεσιονιστικά σενάρια και βαθύτατους συμβολισμούς βαρετές χολυγουντιανές ταινίες.

Πάρτε για παράδειγμα τον Μάριο, ένα βαθύτατα συμβολικό έργο για τους πόνους και τα βάσανα της εργατιάς. Γιατί, φίλοι μου, ο Μάριο ήταν ο Ξανθόπουλος των video games (και ο Toad ο Βασιλάκης Καΐλας)

Ο Μάριο, ξεριζωμένος βιοπαλαιστής μετανάστης ξεκίνησε την καριέρα του ως ένας φτωχός και ταπεινός ξυλουργός που προσπαθούσε να σώσει την αγαπημένη του από έναν μεγάλο μαλλιαρό γορίλα (Donkey Kong).
Γρήγορα όμως κατάλαβε ότι το επάγγελμα του ξυλουργού δεν έχει προοπτικές (σκεφτείτε, ο πιο γνωστός ξυλουργός της ιστορίας, ο Ιησούς Χρηστός πέθανε καρφωμένος πάνω σε δύο σανίδες και θα καταλάβετε) και αποφάσισε να αλλάξει το επάγγελμά του σε αυτό του υδραυλικού.

Όμως ο ταπεινός και καταφρονεμένος Μάριο δεν μπορεί να ησυχάσει: η αγαπημένη του την βλέπει πριγκιπέσσα και καταλήγει στο κάστρο ενός πλούσιου τέρατος. Ο Μάριο είναι συντετριμένος και αρχίζει να την αναζητά. Προσπαθεί να ξεπεράσει τα (κοινωνικά) χάσματα που τον χωρίζουν από αυτή, βουτάει ολόκληρος μέσα σε σωλήνες για να βγάλει αρκετά χρήματα ώστε να έχει μια ακόμα ευκαιρία (ζωή) για να την κερδίσει πίσω, αντιμετωπίζει τους μπράβους του αντιζήλου του, ενώ πέφτει και στα ναρκωτικά για να αντέξει τις κακουχίες (μανιτάρια, παπαρούνες, στο Super Mario Bros 3 μάλιστα παίρνει και φύλλα για να πετάει...). Και κάθε φορά που νομίζει ότι έφτασε κοντά στην αγαπημένη του, μαθαίνει ότι έχει πάει σε κάποιο άλλο, πιο απόρθητο κάστρο.
Κάπου ενδιάμεσα τρώει ένα κακό τριπάκι από τα ναρκωτικά και αρχίζει να βλέπει τα πατζάρια ανάποδα (Super Mario Bros 2) αλλά το ξεπερνάει και συνεχίζει σε έναν ακόμα πιο δύσκολο αγώνα και σε νέες δοκιμασίες, όπως πχ να γίνει furry (φορώντας στολή ρακούν) για να κερδίσει την καρδιά της αγαπημένης του (Super Mario Bros 3).
Λίγο αργότερα, στα 16 bit, θα γίνει μέχρι και οδηγός σε παράνομους και ριψοκίνδυνους αγώνες ταχύτητας (Super Mario Cart) ενώ η κοινωνική του άνωδος θα τον φέρει βαθιά στον κόσμο των δεινοσαύρων που χειρίζονται το καπιταλιστικό σύστημα (Super Mario World)

Ο Μάριο είναι ένας γνήσιος ήρωας της εργατικής τάξης, παιδί του λαού και αξίζει τη συμπαράσταση όλων μας. Ντροπή και όνειδος στον καπιταλιστικό κολοσσό της Νιτέντο που τον έχει προδόσει έτσι την τελευταία δεκαετία.

Συγγραφική λίμπιντο

2009-11-16T02:09:00.003+02:00

Επειδή βαριέμαι τρελά, ας απολαύσουμε μια ερωτική ανάλυση της συγγραφής, και πιο συγκεκριμένα των διαφόρων κατηγοριών συγγραφέων

Ο ξεπέτας: Γράφει μικρές ιστοριούλες της μιας βραδιάς και επιστρέφει σε αυτές μόνο αν ξεμείνει από επιλογές

Ο μονογαμικός: Όταν πιάνει μια ιστορία δεν ασχολείται με κανένα άλλο γραπτό, μέχρι να τελειώσει με αυτό που έχει. Θα το αφήσει όταν πια δε θα βλέπει άλλο μέλλον σε αυτό.

Ο σχεσιάκιας: Ανεξάρτητα με το πόσες ιστορίες θα πιάσει, θα κάνει τα πάντα για να κρατήσουν.

Ο με σκοπό το γάμο: Ψάχνει απελπισμένα την ιδέα που θα τον κάνει να γράφει μια ολόκληρη ζωή. Συνήθως καταλλήγει να γράφει φάνταζυ απειρολογίες, που τελειώνουν με το θάνατό του και τα παιδιά των πρωταγωνιστών του στα βαθιά γεράματα.

Ο πολυγαμικός: ποτέ δεν μπορεί να γράψει μόνο μία ιστορία.

Ο swinger: Δε γράφει ιστορίες μόνος του, μοιράζεται τη συγγραφή και με άλλους σαν κι αυτόν

Ο επιδειξίας: Ανεξάρτητα με τις επιδόσεις του, σε πρήζει να διαβάσεις την ιστορία που σήκωσε στο blog του.

Ο μαλάκας: Γράφει ιστορίες και τις κρύβει στο συρτάρι του.

Ο καληνυχτάκιας: Ξεκινάει γράφοντας, ποτέ δεν φτάνει στο τέλος

Ο γκέυ: γράφει μόνο ποιήματα

Ο bi: Γράφει πεζά και ποιήματα

Ο bi-curious: Πεζογράφος που θέλει να δοκιμάσει ποίηση (ή το αντίστροφο)

Ο φετιχιστής: όλα τα έργα του έχουν ακριβώς το ίδιο θέμα.

Ο ρομαντικός: γράφει κάθε του λέξη με αγάπη και αφοσίωση. Του παίρνει περισσότερο χρόνο να ολοκληρώσει, αλλά για αυτόν είναι μια ξεχωριστή εμπειρία.

Ο ζιγκολό: γράφει ότι του πούνε.

Ο "μαύρη χήρα": Μηδενική αφοσίωση, γράφει μέχρι να ξεζουμίσει την ιστορία του και μετά την πετάει μόλις την ξεζουμίσει τελείως.

Ο μαζοχιστής: Κάνει τα πάντα για να κάνει την συγγραφή του έργου του πιο δύσκολη - και το απολαμβάνει

Ο σαδιστής: Μόνος του σκοπός το να κάνει κάθε σύμβαση της ιστορίας του να πονέσει.

Ο Γκουσγκούνης: Γνωστός για τα so bad it is good έργα του

Ο Ασκητής: Δεν ξέρω τι κάνει με τη συγγραφική του καριέρα, αλλά είναι γνωστός για τις συμβουλές του προς τους άλλους συναδέλφους

Ο Βαλιανάτος: Μαχητικός συνδικαλιστής υπέρ των δικαιωμάτων των συναδέλφων στο genre του.

Χαλαρά θα ακολουθήσει και addentum επειδή έχω ξεχάσει άλλες 20 κατηγορίες.
Παρακάτω είστε ελεύθεροι να κατηγοριοποιήσετε τον εαυτό σας, καθώς και γνωστούς συγγραφείς.

Η πίστα δικιά σας.

Veronica Mars

2009-10-25T21:16:00.003+02:00

Χθες είδα και το τελευταίο επεισόδιο της τρίτης και τελευταίας σαιζόν αυτής της σειράς. Πώς θα τη χαρακτήριζα με μία λέξη: χίπστερ.
Τι εννοώ με αυτό; Πολύ απλό: όλη η σειρά στηρίζεται στο αναμάσιμα παλιότερων πετυχημένων σειρών. Το στόρυ έχει ως εξής: Η Βερόνικα Μαρς είναι η κόρη του σερίφη του Neptune, μιας μικρής κωμόπολης της Καλλιφόρνια, δημοφιλής ξανθιά μαζορέτα με μυαλό ξυράφι, που χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της όταν η κολητή της δολοφονείται (Twin peaks ως εδώ). Κάποιος συλλαμβάνεται για το φόνο, αλλά πατέρας της υποψιάζεται συγκάλυψη και χάνει τη δουλειά του. Ανοίγει λοιπόν γραφείο ερευνών και η Veronica, απόκληρη πια του σχολείου, ψάχνει να βρει στοιχεία για το φόνο της κολλητής της με τη βοήθεια ενός καλόκαρδου geeky φίλου της, ενός αλήτη με χρυσή καρδιά και μιας εσωστρεφούς χάκερ, ενώ είναι συναισθηματικά διχασμένη ανάμεσα σε έναν ευγενή άντρα με σκοτεινή πλευρά και έναν βίαιο και αυτοκαταστροφικό άντρα που όμως γίνεται καλύτερος δίπλα της (ναι, το πρόσεξα κι εγώ ότι οι περισσότεροι χαρακτήρες θα μπορούσαν να είχαν βγει από το Buffy: the Vampire Slayer. Ιδίως επειδή μιλάνε ακριβώς έτσι). Βέβαια η σειρά αγνοεί το υπερφυσικό στοιχείο των παραπάνω σειρών και προτιμά τον ρεαλισμό και τα προβλήματα των εφήβων, όπως το Dawson's Creek από όπου ξεκίνησε την καριέρα του ο δημιουργός της σειράς.
Αν από όλα τα παραπάνω δεν έχετε καταλάβει πόσο επικά fail είναι η σειρά θα σας το κάνω ξεκάθαρο στις παραγράφους που ακολουθούν.
Υπάρχει μόνο ένας λόγος για να δείτε τη σειρά: η πρωταγωνίστρια. Η Veronica είναι μια καλογραμμένη Mary Sue που δουλεύει εντυπωσιακά καλά κυρίως επειδή χρησιμοποιεί όλα αυτά τα πανέξυπνα τρικ για να λύσει την υπόθση, ενώ το ειρωνικό στυλάκι/εγωκεντρικό κλαψομούνιασμα της ισχυρής γυναίκας a la Buffy Summers καταφέρνει και δεν κουράζει (κυρίως επειδή υπάρχουν τόσα άλλα για να κουράσουν) ενώ η Kristen Bell ταιριάζει πολύ καλά στο ρόλο της. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες: κάποιοι είναι επίσης καλογραμμένοι και καλοπαιγμένοι (πχ ο πατέρας της ή ο Logan, ένας από τους δύο γκόμενους που ανέφερα πιο πάνω, καθώς και ο Weevil, ο αλήτης με τη χρυσή καρδιά) αλλά παραμένουν αυτό που είναι: supporting characters. Κατά βάση δε νομίζω ότι ενδιαφέρουν κανένα και υπάρχουν ως δορυφόροι της Veronica (τί, μόνο η σειρά θα κάνει λογοπαίγνια με τους πλανήτες; )
Το wuddanit της σειράς ήταν αυτό που με κράτησε μέχρι τέλους, αν και κατά βάση είναι αδύναμο. Σε 22 επεισόδια της κάθε μίας από τις 2 πρώτες σαιζόν η ηρωίδα πρέπει να λύσει δύο μυστηριώδεις φόνους καθώς βρίσκεται μπλεγμένη με αντιφατικά στοιχεία και συνομοσίες. Και βεβαίως, για να γεμίσει η σειρά, πρέπει σε κάθε επεισόδιο να λύσει και από μία υπόθεση που της αναθέτει συνήθως κάποιος συμμαθητής της ή σαν χάρη σε κάποιον φίλο ή κτλ. Οι υποθέσεις αυτές είναι στη φάση: έχασα τη γάτα μου/ποιος διαδίδει ψευδείς φήμες για εμένα/βρες το αμάξι του μπαμπά μου κτλ (και υπάρχει πάντα και το μυστήριο που παίρνει δύο ολόκληρες σαιζόν να λυθεί, πώς η πρωταγωνίστρια έχασε την παρθενιά της, γιατί πριν χάσει τη φίλη της κάποιος την είχε βιάσει - όχι, δεν κάνω καθόλου πλάκα), συνολικά όμως το wudunnit δε δουλεύει ακριβώς επειδή πάρα πολλά όχι τόσο σημαντικά πράγματα συμβαίνουν και χαλαρώνουν υπερβολικά πολύ την πλοκή. Στην τρίτη σαιζόν που την έσπασαν σε τρία μυστήρια το αποτέλεσμα ήταν πιο σφιχτοδεμένο.
Το γράψιμο είναι επιφανειακά καλό, με πολλά και witty one-liners και κάποιες πραγματικά πολύ έξυπνες σκηνές, αλλά εδώ βρίσκονται δύο άλλα από τα προβλήματα της σειράς. Το πρώτο από αυτά είναι ότι νομίζει ότι είναι πιο έξυπνη από ότι είναι πραγματικά. Δείτε για παράδειγμα το τέλος της δεύτερης σαιζόν και παρακολουθήστε με τρόμο τις ανατροπές και την εξήγηση του μυστηρίου: αγγίζει επικά επίπεδα βλακείας και μελοδραματισμού και, σε γενικές γραμμές, is trying too hard and it's not quite hip. Και πέρα από το εξώφθαλμο αυτό παράδειγμα είναι τόσες πολλές οι φορές που η υποτιθέμενη εξυπνάδα της σειράς της βάζει τρικλοποδιές.
Το δεύτερο είναι ότι προσπαθεί να πουλήσει εξυπνάδα με ξένα κόλυβα και μάλιστα μπαγιάτικα. Outcast έφηβοι πιο έξυπνοι από τον μέσο όρο, έξω από τις κουλ παρέες, μιλάνε με μεγάλες λέξεις, σαρκασμό και αναφορές στην ποπ κουλτούρα και όμως λύνουν όλα τα προβλήματα του σχολείου-ως-αλληγορία-πάνω-στην-κόλαση-της-εφηβείας; Ναι, ήταν ψαγμένο το 1997 που προτοβγήκε η Buffy. Αλλά 7 χρόνια μετά το 2004 δεν ήταν πια τόσο hot.
Όπως και να έχει, τη σειρά την αγάπησαν οι κριτικοί (hipster friandly σειρά είπαμε) αλλά δεν την είδε απολύτως κανείς όπως αποδεικνυει το ότι επί τρία χρόνια ήταν στον πάτο των ratings, παρά το hype, τα βραβεία και τους κριτικούς , παραγωγούς και τα fanboys/girls στο ίντερνετ που την εξυμνούσαν, οπότε τελικά κόπηκε το 2007 (και για άλλη μια φορά καταλαβαίνουμε ότι κριτικοί και παραγωγοί δεν ξέρουν από τηλεόραση)

Πόρισμα: δεν ήταν άσχημη σειρά, είχε μερικές πολύ δυνατές ιδέες αλλά και πολύ wasted potential και μια τρομερή ανισορροπία σε όλα τα συστατικά της (αυτό βέβαια δεν μπορεί να πει και κάποιος για την hipster κουλτούρα; ).
Βαθμολογία: 2,5 στα 5
Σελίδα στο imdb

Θα ήθελα να είμαι...

2009-10-22T23:21:00.006+03:00

Επειδή ως λαός έχουμε απαλοτριωθεί πλήρως από τις εκμαυλιστικές σειρήνες που μας προτάσουν μη-ΕΛ-ληνικά πρότυπα ζωής (ναι, θέλω να γίνω Άδωνις στη θέση του Άδωνι), στο ποστ αυτό θα εξετάσουμε το τι λαός θα ήθελαν να ήταν οι έλληνες που μας περιβάλλουν.

1) Αμερικάνοι: Κακά τα ψέματα, το χόλυγουντ μας έχει υπνωτίσει με την παραγωγή του. Όταν τόσες σημαντικές προσωπικότητες με τις οποίες μεγαλώσαμε και που μας έκαναν τους άντρες που είμαστε σήμερα (ο Ράμπο, ο Ρόκυ, ο Τζον ΜακΛέην, ο επιθεωρητής Κάλαχαν) είναι Αμερικάνοι και περίφανοι για αυτό, οι πρώτοι σπόροι έχουν πέσει.
Έτσι λοιπόν προκύπτει το Αμερικανάκι: ντύνεται με αθλητικές φανέλες, στραβό καπελάκι ΝΒΑ ή, ακόμα χειρότερα, baseball, τρώει στα MacDonnalds, ακούει Χιπ χοπ, παίζει μπάσκετ και μιλάει Ελληνικά και αγγλικά με τέλεια ΝεοΥορκέζικη προφορά. Όνειρό του να πάει να σπουδάσει στο Αμέρικα.
Στην πράξη βέβαια ίσως στο λύκειο να καυλαντριστεί με καμιά ΣΥΡΙΖικιά ή καμιά ΚΝΙτισσα και να καταλήξει φανατικός πολέμιος της ιμπεριαλιστικής μηχανής των ΗΠΑ (ακόμα κι αν δεν πηδήξει).

2) Ιρλανδοί: Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει κυρίως μεταλλάδες και αρπιτζάδες, που βαθιά μέσα τους νιώθουν την Κέλτικη ρίζα να φυτρώνει. Ο φιλοιρλανδός ακούει Λορένα ΜακΚέννιτ, φολκ μέταλ, πίνει φανατικά γκίνες και έχει ένα Όκραμ για τατουάζ, ενώ οι κοπέλες μαζεύουν φανατικά νεράιδες. Όνειρό του να βρει μια πρασινομάτα κοκκινομάλλα Ιρλανδή και να της κάνει πολλά Κελτάκια (ή αντίστοιχα έναν κοκκινοτρίχη Ιρλανδό με μπυροκοίλι να της κάνει πολλούς μικρούς Κέλτες)
Η τραγική αλήθεια είναι ότι οι Ιρλανδοί είναι οι Ραγιάδες των Βρετανικών νήσων: Η Ελλάδα και η Πορτογαλία μπήκαν στην ΕΟΚ επειδή όλοι κορόηδευαν τους Ιρλανδούς. Χόμπυ του σύγχρονου Ιρλανδού είναι να μεθοκοπάει με γκίνες και σφηνάκι ουίσκι (κάτι που θέλει προσπάθεια για κάθε έλληνα που σέβεται τον εαυτό του) και να χάνει στους πολέμους και στο ποδόσφαιρό από τους Σάξονες Άγγλους, ενώ πιο πολλές κοκκινομάλλες θα βρεις στο μέσο Ελληνικό γκοθάδικο παρά ανάμεσα στις ξανθοβαμένες Ιρλανδές. Όσο για το Κέλτικο αίμα: είναι όσο καθαρό όσο και το Ελληνικό μετά από τόσα χρόνια που τους γαμάνε οι Αγγλοσάξονες.

3) Γερμανοί: Οι πνευματικοί απόγονοι ηρωικών Ελλήνων μαυραγοριτών, καταδοτών και Χίτιδων, ονειρεύονται ότι ανήκουν στην πολεμική μηχανή του τρίτου Ράιχ και προσδοκούν την κλωνοποίηση του Αδόλφου Χίτλερ.
Εδώ να κάνω μια διευκρίνηση: αν αξίζει να θες να γίνεις κάτι στη ζωή σου αυτό είναι Γερμανός, αλλά για άλλους λόγους: φάγανε τον πούλο στον πρώτο παγκόσμιο, ξαναχτίσανε τη χώρα τους, πήγαν γαμιώντας τη μισή Ευρώπη στον δεύτερο παγκόσμιο, φάγανε ακόμα πιο χοντρό πούλο και ξαναχτίσανε άλλη μια φορά τη χώρα τους, ενώ η Siemens κάνει τον κάθε ντόπιο μεγαλοακάλυπτο να φαντάζει παιδάκι. (συν ότι οι Γερμανίδες είναι οι πιο καυλωτικές δυτικοευρωπαίες)
Αλλά, για να το θέσω με ιντερνετικούς όρους, οιΝαζί πήραν πολύ aggro και τους gangαραν. Συγχαρητήρια: υποστηρίζετε το Leeroy Jenkins του 20ου Αιώνα.

4) Βίκινγκς: Αυτοί εδώ είναι απλά μεταλλάδες που ακούγαν πολύ Manowar και Bathory και ονειρεύονται ντράκαρ, τσεκούρια και πλιάτσικο. Είναι πεπεισμένοι ότι κάποιος Βίκινγκ κάποτε κατέβηκε στο Βυζάντιο και γκάστρωσε κάποια πρόγονή τους, έτσι στις ρίζες τους κυλλάει μια ρανίδα Βίκινγκ αίματος. Οι περισσότεροι ονειρεύονται ότι είναι Σουηδοί, με ελάχιστους Black-metallers να ονειρεύονται τη Νορβηγία (με πιο γνωστούς τους Naer Mataron).
Βέβαια, καλό θα είναι να έχουν υπόψη τους ότι η Σουηδία είναι το όνειρο του GAP και ότι στη Νορβηγία είναι τόσο φλώροι που η εγκληματικότητα είναι τόση όσο η μέση θερμοκρασία της χώρας.
Κάπου εδώ θα παρατηρήσουμε ότι πολλοί από όσους ονειρεύονται ότι ανήκουν σε κάποια βάρβαρη φυλή (πχ Κέλτες ή Βίκινγκ) τυχαίνει να είναι σκούροι και σχιστομάτηδες, οπότε απορώ πως δεν θα ήθελάν να είναι μογκόλοι, που είναι και το πιθανότερο.

5) Φιλανδοί: Η Φιλανδία μας έχει προσφέρει μερικά από τα πιο γκαίη ροκ/μέταλ συγκροτήματα των τελευταίων δεκαετιών (λογικό, όταν οι δίπλα τους πήγαιναν γαμιόντας τους Άγγλους αυτοί πουλάγανε χαϊμαλιά στο Βυζάντιο), με αποτέλεσμα μια σειρά από ήμο κορίτσια (και αγορίτσια) να ονειρεύονται τη μελαγχολική χώρα με τις χίλιες λίμνες.
Μόνη συνεισφορά της Φιλανδίας στον σύγχρονο κόσμο είναι η βόμβα Μολότοφ, ενώ οι κύριες ασχολίες των Φιλανδών είναι η σάουνα, το μπεκρούλιασμα με βότκα και η αυτοκτονία. Αν θέλετε κλειστείτε σε ένα τσιμεντένιο δωμάτιο με τον καύσωνα (πετώντας νερό εκεί που χυπάει ο ήλιος και έχει κάψει το πάτωμα) πιείτε μια βότκα και κόψτε τις φλέβες σας: θα γλυτώσετε και τα έξοδα

6) Ιάπωνες: Τα άνιμε έχουν καταστρέψει τον κόσμο. Από τον σούπερ Μάρι και τον Πίκατσου μέχρι και το Ναρούτο και τα Χεντάι, ο Ιαπωνικός Γκοτζίλα προσπαθεί να υποτάξει πολυτισμικά τη Δύση: αποτέλεσμα, ένα μάτσο οτάκου που μιλάνε καλύτερα Ιαπωνικά από Ελληνικά, που ονειρεύονται να γίνουν Ιάπωνες μανγκάκα (και συνήθως τα αποτελέσματα της ζωγραφικής τους είναι σαν πρώιμα σκίτσα του Βασίλη Λώλου που τα ζωγράφισε με το στόμα ενώ ήταν μεθυσμένος) που ντύνονται και μιλάνε σαν ήρωες από Anime, συλλέγουν Ιαπωνικά όπλα και θα γράψουν οργισμένα ποστ από κάτω.
Αν θέλετε να νιώσετε Ιάπωνες όταν στη δουλειά σας κάνουν απεργία πηγαίνετε και δουλέψετε κανονικά με ταμπελίτσα "απεργώ". Να παίρνετε πάντα το βαγόνι του Ηλεκτρικού που δεν χωράει ούτε σαρδέλα παράλληλα με την οροφή και να βάφετε τα μαλλιά σας μπλε με έναν τόνο ζελέ (γιατί όλοι οι Ιάπωνες κάπως έτσι είναι) και να μιλάτε σαν υστερικά καθυστερημένα επαναλαμβάνοντας συνέχεια: καβάι, σουγκόι οντεσού κτλ, γιατί έτσι μιλάνε οι Ιάπωνες.
Σας παραπέμπω όλους να διαβάσετε Gantz, εκεί που ο δημοσιογράφος πάει στη Γερμανία για να κάνει έρευνα και έχει για ξεναγό έναν Οτάκου: ναι, έτσι ακριβώς σας βλέπουν οι Ιάπωνες.

7) Ελφ: Το να θες να γίνεις μέλος ένος άλλου λαού είναι τραγικό. Το να θες να γίνεις μέλος μιας φυλής που δεν υπάρχει είναι κωμικοτραγικό. Παιδιά που έπεσαν στην τραγική παγίδα του Τόλκιεν και στα σατανιστικά ξόρκια του D&D ονειρεύονται ότι είναι ξωτικά (κι ας έχουν κορμοστασιά Χόμπιτ ή ορκ) και ακούνε τα ξεχασμένα τραγούδια της φυλής τους από το νησί τους που ανάθεμα κι αν θυμάμαι πώς το έλεγαν στον Άρχοντα. Χόμπυ τους είναι να μαθαίνουν Κουένια, να διαβάζουν τον Άρχοντα αν και τον ξέρουν ήδη απέξω, ενώ έχουν συλλογή από όλα τα όπλα της ταινίας.
Δεν υπάρχει ελπίδα για αυτούς.

8) Βαμπίρ: Η νέα μόδα. Ισχνές ή τροφαντές υπογκοθούδες που ονειρεύονται να έρθει να της πάρει ο σκοτεινά γοητευτικός σκοτεινός άρχοντας τους σκότους (ή έστω ο άρχοντας του σκότους-ντισκομπάλα την ημέρα) και να τις οδηγήσει μακριά από τη θλιβερή γηίνη ύπαρξή τους στο σκοτεινό βασίλειο της νύχτας: στο ενδιάμεσο φοράνε μαύρα, ακούνε Νάιτβις, Εβανέσενς και το σάουντρακ του Twilight και διαβάζουν άλλη μια φορά το Twilight.
...
...
...
ΣΚΟΡΔΟ ΚΑΙ ΠΑΛΟΥΚΙ ΡΕ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;

(Το τόπικ είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Έλβις της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας, που δεν είναι πια μαζί μας, αλλά όλοι λένε ότι τον είδαν κάπου να σχολιάζει ανώνυμα)

Βιβλία που διάβασα φέτος #5

2009-10-20T16:37:00.002+03:00

Από το τελευταίο σχετικό ποστ πέρασε πολύς καιρός στο αυλάκι και καμία τριανταρία ακόμα βιβλία από τα χέρια μου. Ακόμα άνεργος και σε αναζήτηση εργασίας είχα μπόλικο χρόνο να περάσω έναν Ιούνιο (και τις αρχές Ιουλίου) παρέα με τα εξής έντεκα βιβλία:
1) Soul music - Τ. Pratchett
Ο Τέρρυ Πράτσετ είναι κλασική αξία. Και, όταν αποφασίζει να βάλει το Ροκ εντ Ρολλ στο δισκόκοσμο, μαζί με το Θάνατο (που για άλλη μια φορά εγκαταλείπει το πόστο του) και την γκόθικ εγκονή του, βγαίνει γέλιο. Από τα πιο καλά βιβλία του δισκόκοσμου, γεμάτο με πετυχημένα inside jokes.
2) Αγνοημένοι - Bentley Little
Πώς θα ήταν αν μια μέρα ανακάλυπτες ότι κανένας δε σε προσέχει; Το θέμα του βιβλίου αυτού είναι ακριβώς αυτό, μια ομάδα ατόμων που είναι τόσο κοινότυποι που περνάνε απαρατήρητοι και την τρομοκρατική οργάνωση που ιδρύουν. Ενδιαφέρον πρώτο μισό, αλλά χωλαίνει τρομερά στο δεύτερο.
3) Τα πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου - Δ. Φλωράκης
Ο Διαμαντής Φλωράκης είναι ένας καλτ Έλληνας συγγραφέας ΕΦ, με ένα ουμανιστικό, μεταφυσικό ύφος. Για άλλη μια φορά ξεκινάει με μεταφυσικές ανησυχίες (τον τελευταίο άνθρωπο που ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο) και για άλλη μια φορά καταλήγει σε ένα παραλληρηματικό τέλος.
Καλό, αλλά για ειδικά γούστα
4) Η Πύλη - Μ. Κουτσούκος
Αυτό το "διαμάντι" της Ελληνικής πεζογραφίας δεν πρέπει να το χάσετε: Πράκτορας του FBI στο μακρινό μέλλον, την ημέρα ακριβώς που σκότωσαν την γκόμενά του, διατάσσεται να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, παρέα με μια αρχαιολόγο, μόνο και μόνο για να βρεθεί σε έναν ντιεντόκοσμο με ορκ, ξωτικά, μάγους και δε συμμαζεύεται.
Προς υπεράσπιση του συγγραφέα, το έγραψε όταν ήταν 16. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα επικά τραγελαφικό βιβλίο φάνταζυ όπου κάθε έννοια συνέχειας χάνεται και όπου χαρακτήρες που σε ένα κεφάλαιο ψοφάνε, στο επόμενο ανασταίνονται ξαφνικά. Απλά έπος
5) Στο σκοτεινό δωμάτιο - P. Straub
Συνέχεια του "Χαμένο αγόρι - χαμένο κορίτσι", είναι ένα μεταλογοτεχνικό θρίλερ που συναρπάζει. Πετυχημένη συγγραφέας παντρεύεται έναν μυστηριώδη άντρα με κάποια μυστικά, ενώ ο Τιμ Άντερχιλ καταδιώκεται από κάποιον περίεργο θαυμαστή του. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.
6) Small Gods - T. Pratchett
Μια από τις πιο ιδιοφυείς στιγμές του Πράτσετ, όπου ένας αυτιστικός νεαρός καταλήγει προφήτης του θεού του (που έχει πάρει τη μορφή χελώνας) ενώ το ανώτατο ιερατείο του τον αγνοεί επιδεικτικά.
7) Το τραγούδι της Αυγής - M. Marano
Θα μπορούσε να είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο: ποιητική γραφή, εμβάθυνση σε χαρακτήρες, μια μάχη ανάμεσα σε δύο αρχιδαίμονες ενώ ξεκινάει ο πόλεμος του Κόλπου.
Και είναι μια μαλακία και μισή. Το βιβλίο είναι επίδειξη του πώς ΔΕΝ γράφεις ένα βιβλίο: φλύαρο, κουραστικό, γεμάτο με άχρηστους χαρακτήρες (παράδειγμα: υπάρχει μία γυναίκα που βάζει τον άντρα της να ανάβει τα φώτα πριν μπει στο σπίτι της γιατί φοβάται τον άντρα με το μαχαίρι που παραμονεύει στο σκοτάδι - το introduction της είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο. και για μαντέψτε: δεν ξαναεμφανίζεται σε ολόκληρο το βιβλίο) και την πιο αντιερωτική σούκουμπους όλων των εποχών. Μείνετε μακριά.
8) The Born Queen - Gregg Keyes
Τελευταίο βιβλίο της τετραλογίας του Keyes, κλείνει καλά το μύθο, αν και σε καμία περίπτωση δεν απειλεί τα "φαβορί" του επικού φάνταζυ. Είναι όμως ένα καλό, μικρό και γρήγορο εναλλακτικό στις αλλεπάλληλες τριλογίες και τις εννια-/δεκά-/δεκατριά-λογίες που παίζουν στην πρώτη γραμμή.
9) Ο Άρχοντας των Μυγών - W. Goldberg
Κλασσικό έργο για το τέρας που κρύβουμε μέσα μας. Μια ομάδα αγοριών ναυαγεί σε ένα νησί και σταδιακά οδηγείται στην αγρίοτητα.
10) The man in the high castle - P.K.Dick
Ο Άξονας κέρδισε τον Β' Παγκόσμιο και οι ΗΠΑ είναι μοιρασμένες ανάμεσα στους Γερμανούς και τους Ιάπωνες. Μια σειρά από χαρακτήρες βρίσκονται μπλεγμένοι στη δαιδαλώδη πλοκή του βιβλίου με μόνο συνδετικό κρίκο το I-Ching και ένα βιβλίο που περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο νίκησαν οι σύμμαχοι, γραμμένο από τον Άντρα στο Ψηλό Κάστρο.
Το βρήκα λίγο κουραστικό σαν ανάγνωσμα, αλλά οι ιδέες που έχει μέσα του αξίζουν την ανάγνωση του.
11) Red - Jack Ketchum
Γέρος πληγωμένος από τη ζωή χάνει τον μοναδικό του σύντροφο, το σκύλο του Ρεντ, όταν τρία κακομαθημένα πλουσιόπαιδα τον σκοτώνουν. Έτσι ξεκινά έναν αγώνα για δικαίωση.
Ο Κέτσαμ είναι ίσως ο καλύτερος σύγχρονος συγγραφέας τρόμου που δε φοβάται να φτάσει στα άκρα. Εδώ είναι σε ένα από τα πιο "ήρεμα" βιβλία του, σε μια δραματική ανάλυση χαρακτήρων και μια πολύ βαθιά πλοκή.
Αριστούργημα, και αν το πετύχετε πουθενά (έχει κυκλοφορήσει στα Ελληνικά από μια μικρή εκδοτική, εγώ το πέτυχα στο βιβλιοπωλείο Jemma στον Πειραιά) πάρτε το αμέσως.
Εναλλακτικά δείτε την αξιοπρεπέστατη κινηματογραφική μεταφορά του, αν και το βιβλίο... είναι πολύ καλύτερο.

Τα γραπτά μου

2009-10-07T14:17:00.004+03:00

Επειδή εδώ και καιρό διαβάζετε τα όσα γράφω περί συγγραφής και φαντάζομαι αναρρωτιέστε: τι έχεις γράψει ρε μεγάλε και μας τα λες αυτά; σκεφτόμουν να φτιάξω ένα δεύτερο blog με ιστορίες. Αλλά, επειδή η πλειοψηφία τους είναι ήδη online, θα αρκεστώ στο να σας δώσω μερικά links σε ότι έχω πρόχειρο αυτή τη στιγμή:

Μεγάλα κείμενα:
Rioneer Aset - FanFiction, Exalted
The romantix - Σατιρικό
The romantix 2.0 - Συνέχεια του προηγούμενου
Η πρώτη ημέρα (κεφάλαια 1ο-3ο) - FanFiction, Vampire the Masquerade
Η πρώτη ημέρα (κεφάλαιο 4ο - απόσπασμα) - Συνέχεια του προηγούμενου
Το φλεγόμενο στέμμα - Φαντασία

Φαντασίας
Άρωμα ελπίδας
Μετατόπιση παραδείγματος
Ο Άρχοντας των Καταιγίδων
Στη Μαύρη Όπερα
Στην αγκαλιά του Τίποτα
Το Ιερό της Γνώσης

Τρόμος
A predator in human guise
A soundtrack to Armageddon
Perfection in Darkness
The gallows end
The gift that keeps on giving
The Lady of ravens
The pain
The suicide copse
Where blood red roses bloom
Αιτία Θανάτου
Απληστία
Αυτό
Βροχή από αίμα
Ένα κομμάτι από το Μαύρο
Η Ασημένια Σφραγίδα
Η κοιμωμένη

Επιστημονική φαντασία
61.
Cleanse and purify
Η αποστολή
Η Παρτίδα

Χιούμορ
April fool's child
Greek army tours
Heavy Metal 2002
Metal Father
Τα σήκουελ που ποτέ δε θα δούμε
Το κοριτσάκι με τα piercing

Απλά περίεργα
Puddles-rain-clouds
Χωροχρόνος

Γράφοντας Ιστορίες - Ο τρόμος

2009-10-04T23:30:00.002+03:00

Μόλις πριν λίγο τελειώσα το βιβλίο "Let the right one in" του σουηδού J.A. Lindvquist. Ίσως κάποιοι από εσάς να είχατε δει την κινηματογραφική μεταφορά του πέρσι ή να είχατε ακούσει τις διθυραμβικές κριτικές για την ταινία αυτή (προσωπικά με είχε αφήσει με ανάμεικτες εντυπώσεις αλλά το βιβλίο ήταν απείρως καλύτερο και τα όσα κόπηκαν από αυτό για την ταινία πιθανότατα θα έκαναν τους κριτικούς να μην πλέξουν διθυράμβους).
Το βιβλίο αυτό μου ξαναθύμισε κάτι πολύ βασικό για τον τρόμο: το θέμα πρέπει να μας αφορά.
Θέμα του βιβλίου είναι τα άτομα που επιλέγει ο καθένας να βάλει στη ζωή του και πώς αυτά τον επηρεάζουν. Ποιο είναι το σωστό άτομο να βάλεις μέσα; Είναι ένα θέμα που μας έχει απασχολήσει φαντάζομαι όλους. Ξεκινόντας από αυτό είναι εύκολο να μπεις στα διλήματα των χαρακτήρων, να καταλάβεις τον πόνο και τις αγωνίες τους και να αναρρωτηθείς: τι θα γινόταν αν ο μόνος σωστός για εμένα ήταν ένα τέρας;
Η πλειονότητα των ταινιών slasher για παράδειγμα αποτυγχάνουν ακριβώς εκεί: δεν αγκίζουν κάτι που μας αφορά όλους, αφού ο μανιακός που σφάζει αδιακρίτως ή για έναν αδιόρατο λόγο δεν πείθει πλέον μετά το Halloween. Όταν όμως βλέπεις "Τη Λάμψη" κάπου μέσα σου σκέφτεσαι ότι υπάρχουν στιγμές που ένιωθες τους δικούς σου να σε κρατάνε πίσω από τα σχέδιά σου και κάπου στον Τζακ Τόρενς βλέπεις τον εαυτό σου. Όταν βλέπεις τον Κόλπο του Αίματος του Μάριο Μπάβα σκέφτεσαι ότι για τόσα λεφτά ίσως και να σκότωνες τους υπόλοιπους κληρονόμους - ειδικά όταν αυτοί θα σε σκοτώσουν πρώτοι. Όταν διαβάζεις την Υπόθεση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ του Λάβκραφτ μπορείς να ταυτιστείς με τον ήρωα που μπλέκει επειδή είχε περιέργεια για κάτι που δεν έπρεπε ή το πως κάποιος που γνωρίζεις αποδεικνύεται ότι δεν είναι αυτός που ήταν.
Ο τρόμος είναι η μεγέθυνση όλων των φόβων μας, συνήθως σε ένα φανταστικό πλαίσιο. Ο έρημος δρόμος, ο ξένος με το ευγενικό χαμόγελο, η γοητευτική μυστηριώδης γυναίκα, εκείνο το σπυρί που εμφανίστηκε προχθες στο χέρι μας και δε λέει να σβήσει, η αναζήτηση του τέλειου συντρόφου (είχα γράψει μια ιστορία εμπνευσμένη από το θέμα πριν κανα τρίμηνο) όλα τα κοινά μας άγχη και φοβίες είναι υλικό για πετυχημένο τρόμο. Αρκεί να συνδεθούν πετυχημένα με το εκάστοτε τέρας.

5 bloggers που όλοι μισούμε

2009-09-29T16:04:00.006+03:00

1) Η Καίτη Μπράντσω
Η Καιτούλα ζούσε μια ευτυχισμένη ζωή μέχρι που είδε για πρώτη φορά (κάπου δηλαδή στην 20η επανάληψη του από το άλτερ) το σεξ εντ δε σίτυ. Και τότε μια πρωτότυπη ιδέα της πέρασε από το μυαλό: θα κάνω ένα μπλογκ κάπως έτσι και θα γίνω πλούσια, διάσημη και επιτυχημένη.
Φυσικά δε σκέφτηκε στιγμή ότι:
α) πολλές άλλες σκέφτηκαν το ίδιο
β) το ότι κάνει σεξ 3 φορές το χρόνο δεν την κάνει ειδική επί του θέματος
γ) δεν ξέρει να γράφει.
Το μπλογκ της λοιπόν είναι μια άκρως άγευστη μείξη πικάντικων λεπτομερειών για τη ζωή τη δική της και των φίλων της και υπαρξιακών προβληματισμών περί της ζωής και του σεξ.
Το ύφος γραφής συνήθως είναι γεμάτο με κλισέ εκφράσεις που διάβασε κάπου, ηλίθιες παρομοιώσεις και σεξουαλικές περιγραφές τύπου άρλεκιν.
Ενδεικτικό ποστ:
Η μουσική κοπανούσε σα μποξερ τα τύμπανα των μοναχικών ψυχών που είχαν επιλέξει να περάσουν κι αυτό το μοναχικό Σαββατόβραδο σε εκείνο το κλαμπ, σε αναζήτηση συντροφιάς. Μπήκα μέσα και έψαξα με το βλέμμα μέχρι που τον διέκρινα μέσα στο πλήθος. Ήταν ψηλός και με βλέμμα που μαγνήτιζε. Τον χαιρέτισα. Η Μάρω δεν μπορούσε να έρθει σήμερα, θα ήμασταν οι δυο μας.

Τρια ποτά αργότερα και φεύγαμε παρέα. Με πήγε σπίτι μου και του πρότεινα να περάσει για ένα ποτό ακόμα. Το ένα ποτό άκόμα έφερε άλλο ένα και πριν προλάβω να καταλάβω τι είχε συμβεί ήμασταν μαζί στο κρεβάτι, ένα κουβάρι από κατακόκκινο πάθος.
Το άλλο πρωί ξύπνησα και εκείνος είχε φύγει. Είχε αφήσει μόνο την ενοχη ότι είχα κοιμηθεί με τον γκόμενο της κολλητής μου*
( *Η οποία παρεπιμπτώντως διαβάζει το μπλογκ με θρησκευτική ευλάβεια)

2) Ο Σπιρτούλης
Το ίντερνετ έχει ένα κακό: ο καθένας μπορεί να γράψει. Τί γίνεται λοιπόν όταν κάποιος άσχετος αποφασίσει να ξεκινήσει ένα μπλογκ όπου και εκφέρει άποψη για κάποιο θέμα θεωρόντας τον εαυτό του αυθεντία; Τότε παίρνουμε τον Σπιρτούλη.
Ο Σπιρτούλης λοιπόν ξέρει τα πάντα καλύτερα από εμάς. Φροντίζει να το τονίζει διακριτικά, αποφεύγοντας επιδεικτικά να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για την άποψή του. Είναι άποψή του, άρα είναι σωστή, ακόμα κι αν λέει ολοφάνερες μπαρούφες.
Είναι ο τύπος που θα γράψει για σινεμά λέγοντας για το πόσο ταλαντούχος σκηνοθέτης είναι ο Μπενίσιο Ντελ Τόρο που έβγαλε τον καταπληκτικό Λαβύρινθο του Πάνα, πόσο το επεισόδιο Cyberwoman του Torchwood ήταν μία ώρα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗΣ τηλεόρασης, πόσο κακή αντιγραφή του Morowind είναι το παιχνίδι Mount and Blade (χωρίς να αναφέρει πουθενά τη λέξη κλειδί: pirates) ή πόσο φρέσκο ήταν το νέο άλμπουμ των Iron Maiden, και όλα αυτά γεμάτα με ψαρωτικές αγγλικές λέξεις πεταμένες εδώ και εκεί για το εφέ.
Αν είμαστε τυχεροί θα τον προσλάβει κάποιος να γράφει σε περιοδικό: τουλάχιστον εκεί δε θα τον διαβάζει κανένας (έχει κλείσει και το u-man ρε γαμώτο)
Ενδεικτικό ποστ:
Το Cyberwoman ήταν μια καταπληκτική ώρα τηλεόρασης. Είναι αναμφίβολα η καλύτερη στιγμή του μεγαλοφυιούς Torchwood, μια gripping character study που είμαι σίγουρος ότι θα αλλάξει fundamentaly το status quo της σειράς. Ειδικά στη σκηνή με τον Πτεροδάκτυλο ο συμβολισμός του conflict τεχνολογίας και της primal φύσης του ανθρώπου με άφησε breathless. Stunning. 10/1o

3) Η διαλυμένη ψυχή
Μπορείτε να το αρνηθείτε όσο θέλετε, αλλά όλοι σας κάποτε ψάχνατε να βρείτε γκόθικ γκομενάκια μέσω μπλογκ και πέσατε πάνω της.
Είναι εύκολο να την ξεχωρίσετε: μαύρο παντού, αβατάρι από το deviantart (κατά προτίμηση Lilliana Sanches) σκοτεινό walpaper που δεν αφήνει τα γράμματα να ξεχωρίσουν.
Περιεχόμενο: στίχοι από τραγούδια των: Anathema, Paradise Lost, Evanescence, Nightwish, HIM κλπ γκόφικ συγκροτημάτων, kfta grklsh και πολλές εικόνες από το deviantart (όλες photomanipulation>dark φυσικά, με γυναίκες με μαύρα φορέματα να στήνονται πλάτη μπροστά σε σκοτεινά γκόθικ τοπία)
Αν ακόμα δεν πειστήκατε, βάλτε το Black no 1 από Type of Negative για να καταλάβετε πόσο μαλάκες είστε που ασχολείστε με την πάρτυ της
Ενδεικτικό ποστ:
Fragile Dreams

Countless times I trusted you,
I let you back in,
Knowing... Yearning... you know
I should have run... but I stayed

Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken... for you

Today I introduced myself
To my own feelings
In silent agony, after all these years
They spoke to me... after all these years

Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken... for you

follow me by $chix0r on deviant ART
4) Ο Οργισμένος Κάφρος
Είναι αναπόφευκτο φαινόμενο ότι, αφού το faeenamalaka.blogspot.com έχει πήξει στα κόμμεντς ένα σωρό άλλοι τύποι θα προσπαθήσουν να το μιμηθούν. Αυτοί είναι οι οργισμένοι κάφροι που λέγαμε.
Πώς ξεχωρίζεις τον Οργισμένο Κάφρο; Πρώτα απ' όλα από την οργή του. Οι τίτλοι των ποστ του θα είναι εκρήξεις οργής και μίσους στο στυλ: "100 μαλάκες που θέλετε να σοδομίσετε με συρματόπλεγμα από το πρωί μέχρι τις 12 το μεσημέρι" και που θα σας αναφέρουν με "χιουμοριστικούς"*τρόπους όλα αυτά που κάνουν τον μπλόγκερ μας έξαλλο.
Όπλα του οι τυφλές γενικεύσεις, η διόγκωση ασήμαντων θεμάτων σε κρίσεις μεγέθους ανάλογου με αυτές που αντιμετωπίζει το DC Universe όταν πια οι συγγραφείς τα έχουν κάνει τόσο σκατά που θέλουν reboot όλοι οι τίτλοι, ρατσισμό και ομοφοβία που θα προσέβαλε και τον πιο φανατικό Ναζί και στο να επαναλαμβάνει τα λεκτικά εκείνα που έκαναν τόσο μεγάλη επιτυχία το αείμνηστο το cavestudios.blogspot.com
Όταν ο Οργισμένος Κάφρος δεν κάνει ποστ τότε έχει άλλους 4-5 λογαριασμούς και τρολλάρει άλλα μπλογκ. Αποτυχημένα.
Ενδεικτικό ποστ:
Ρε γαμω τον μπούστη μου! Ποιος μαλάκας σκέφτηκε την ιδέα να βγάλουνε φραπέ με γεύση βανίλια!
ΜΕ ΓΕΥΣΗ ΒΑΝΙΛΙΑ ΓΑΜΩ ΤΟ ΞΕΣΤΑΥΡΙ ΜΟΥ!
Ρε γαμώτο, πείτε μου, υπάρχει δηλαδή πιο γκέυ γεύση από τη βανίλια; Φαντάζομαι κιόλας τα πουστράκια που κυκλοφορούν με σανδάλι χειμώνα καλοκαίρι να αράζουν και να βεβηλώνουν ΤΗΝ ΠΑΤΡΟΠΑΡΑΔΟΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΡΑΠΕΔΙΑ αφού την πίνουν λες και είναι κάποιο από τα πούστικα τα μιλκ σέηκ τους, γαμώ τη τους. Προτιμώ να καρφώσω τον οσχεό μου στο μάτι της κουζίνας και να το ανοίξω τέρμα, παρά να πιω έστω και μια γουλιά από αυτή την αηδία.
Θα θέλατε δηλαδή εσείς σε 30 χρόνια να διηγήστε στα παιδιά σας πώς γνωρίσατε τη μάνα τους, να τους πείτε "κι εκεί που έπινα τη φραπεδιά μου περνάει-" και να σας κοιτάνε με αυτό το βλέμμα του ήσουν-και-πολύ-φλώρος-μικρός-ρε-γέρο; Το θέλετε αυτό από τα σκατόπαιδα σας;
Αν όχι τότε πείτε ΟΧΙ σε αυτή την τρέλα.
*για τον πούτσο καβάλα δηλαδή

5) Ο ανθρωπος-πινακίδα:
Παντού υπάρχουν άνθρωποι που κοιτάνε να εκμεταλλευτούν τη δουλειά των γύρω τους. Το ίδιο γίνεται και στα μπλογκ, όπου συνήθως κάποιοι κάθονται και αντιγράφουν το στυλ άλλων πετυχημένων μπλόγκερ. Ο άνθρωπος-πινακίδα όμως δε μπορεί ή βαρίεται να κάνει ακόμα κι αυτό. Αρκείται λοιπόν στο να ψάχνει τη μπλογκόσφαιρα και να κάνει ποστ με λινκ σε ποστ που διάβασε και του φάνηκαν να έχουν ενδιαφέρον.
Θα μπορούσα να έγραφα πολλά για την προσωπικότητά του αλλά δε μπορώ να βρω τώρα το λινκ.
Ενδεικτικό ποστ:
Και τώρα ένα ενδιαφέρον ποστ από τον μπλόγκερ Νιχιλιο σχετικά με εκνευριστικούς τύπους μπλογγερ.

O άνθρωπος στο όχι και τόσο ψηλό κάστρο

2009-09-16T23:03:00.003+03:00

Disclaimer: Το κείμενο αυτό γράφτηκε γενικά και αόριστα, χωρίς συγκεκριμένα άτομα ως στόχο. Αν για κάποιο λόγο αισθάνεστε (ή σας τα μετέφερε κάποιος που το διάβασε) ότι στοχεύω προσωπικά εσάς, πιθανότατα ανήκετε στην ομάδα που περιγράφω και οι απόψεις μου γενικά αφορούν και εσάς.
Δεν γράφεται όμως για την πάρτη σας, αλλιώς θα αναιρούσε όλα τα επιχειρήματά του
----
Συχνά ακούμε για αυτά που φταίνε στην Ελλάδα για το επίπεδο της καλλιτεχνικής παραγωγής. Φταίει η έλλειψη κοινού, τα συμφέροντα, τα βύσματα κτλ. Αυτό δε θα το αναλύσσω. Απλά στη λίστα θα προσθέσω και κάτι άλλο που (κατά τη γνώμη μου) φταίει, τον Άντρα στο (όχι και τόσο ψηλό) Κάστρο (για να παραφράσω τον P.K.Dick). Και φυσικά θα ρωτήσετε ποιος είναι αυτός, έτσι δεν είναι;
Ας πάμε λίγο στα πιο παλιά χρόνια, όταν ακόμα οι άνθρωποι δεν είχαν το ίντερνετ. Όσοι είχαν κοινά ενδιαφέροντα στηρίζονταν στον γνωστό του γνωστού του γνωστού για ενημέρωση/ανταλλαγή απόψεων. Κάπου εκεί κάνει την εμφάνισή του και ο ΑσοτΨΚ. Ήταν ο τύπος που είχε δει όλα τα σταρ τρεκ, που είχε τη μεγαλύτερη δισκοθήκη ή τον υπάλληλο που είχε το #1 του Amazing Spiderman και πάει λέγοντας, και που δεν έχανε ευκαιρία να το δηλώνει περήφανος, δημιουργώντας γύρω του μια ομάδα "ακολούθων". Με άλλα λόγια ο Alpha Geek.
Και εδώ θα μου πείτε: κάτσε ρε φίλε, γιατί δηλαδή κάποιος που ήξερε μας βλάπτει; Απάντηση: επειδή είναι το εγώ να το κάνει. Σε αντίθεση με τον "παλιό" ή "παππού" που όλοι σεβόμαστε και εκτιμάμε, ο ΑσοτΨΚ έχει μια άποψη που πρέπει να την δεκτείς ως ευαγγέλιο αν θέλεις να ανήκεις στους εκλεκτούς. Αν διαφωνείς απλά εξοστρακίζεσαι από τον κύκλο. Και, επειδή μιλάμε τώρα για παλιότερες εποχές, το αποτέλεσμα ήταν συνήθως κάποιο "κάστρο", συνήθως υπό τη μορφή λέσχης, με όλα τα τραγελαφικά που έχετε ακούσει για τις εποχές εκείνες: κόντρες, διαγραφές, λέσχες αποχωρισάντων, βραβεία που διοργανωτές, κριτές και νικητές ήταν τα ίδια πρόσωπα, ακόμα και ξύλο σε ορισμένες περιπτώσεις (έχω ακούσει μέχρι και για κανονισμένη από τα "αφεντικά" υποκίνηση κόντρας ανάμεσα σε ακολούθους για να πολώνει ο καθένας τον κόσμο του, αλλά εκεί έπαιζαν και χοντρά φράγκα).
Για αυτό ας μιλήσουμε για το τι γίνεται όταν στη φάση μπαίνουν και χρήματα, όπου ξαφνικά ο ΑσοτΨΚ είχε χώσει βαθιά το χέρι στην πίτα πολλές φορές "ρίχνοντας" χοντρά τους δικούς τους. Σπάνιες περιπτώσεις που ΑσοτΨΚ καταφέρνει να επεκτείνει το κάστρο του και να αποκτήσει μεγάλη επιροή στο χώρο του έχουν χαντακώσει ολόκληρες σκηνές και πολλούς καλλιτέχνες είτε κρατώντας τους από κάτω του, είτε επιβάλλοντας έναν σκληρό νεποτισμό και μια "γραμμή" που τους εμποδίζει να εκφράσουν το ταλέντο τους όπως θα ήθελαν (και όλοι φαντάζομαι καταλαβαίνετε σε τι αναφέρομαι).
Ακόμα θα απορείτε γιατί είναι πια τόσο επικίνδυνος ο ΑσοτΨΚ. ΟΚ, έχει εγώ, θα μου πείτε, τον οδηγεί να πάει μπροστά. Έλα όμως που δεν παίζει αυτό. Τις περισσότερες φορές γίνεται ένα παιχνίδι κατινιάς και control games. Δε θα μιλήσω καν για το τι παθαίνει ο κακόμοιρος που θα πέσει σε δυσμένεια ή, φευ, θα υψώσει ανάστημα στον ΑσοτΨΚ. Μαύρο φίδι που τον έφαγε! Την επόμενη μέρα όλοι οι πρώην σύντροφοί του τον μισούν, καλείται σε απολογίες μπροστά σε επιτροπές ανακριτών, διαγράφεται από τα κατάστοιχα, μπαίνει στη λίστα των "εχθρών", γίνεται στόχος των προκυρήξεων και του λοιπού προπαγανδιστικού υλικού και ίσως και θύμα σταλινικών πρακτικών τύπου διαγραφή από φωτογραφίες.
Εντάξει ρε Μιχάλη, θα μου πείτε, φαίνεται ο τύπος, θα προσέχω. Η πικρή αλήθεια όμως λέει ότι ο ΑσοτΨΚ δεν φαίνεται. Είναι χαρισματικός, έχει απόψεις και ξέρει πως να τις στηρίξει, ξέρει πως να σου μιλήσει και να σε καθοδηγεί σε νέα μονοπάτια σκέψης, ενώ θα σου δανείσει να διαβάσεις και αυτό το X-men που έλειπε από τη συλλογή σου και να ακούσεις αυτά τα σπάνια βυνίλια που έχει. Τα μικρά σημάδια που παρουσιάζονται τα αγνοείς εύκολα, όταν δεν ξέρεις πού να κοιτάξεις. Και όταν πια μαθαίνεις το ποιόν του είναι αργά... Για αυτό προσοχή.

Ο ΑσοτΨΚ σήμερα έχει αρχίσει να χανει την επιροή του. Κυκλοφορεί μεν ακόμα και θα τον πετύχετε σε φόρα και μπλογκ να στήνει ίντριγκες με άλλους του είδους του. Δυστυχώς όμως για αυτόν το google, το Amazon και τα εξειδικευμένα fora κάνουν δύσκολο πια να ελέγξει ολοκληρωτικά τους ακολούθους του, αφου αυτοί με το πάτωμα ενός κουμπιού μπορεί να επισκέπτονται και τους χώρους "ανταγωνιστών", να αγοράζουν/κατεβάζουν το υλικό που θέλουν και να γνωρίζουν εύκολα και γρήγορα άλλους με τα ίδια ενδιαφέροντα που ίσως και να ανήκουν σε άλλες "κλίκες". Αν καταλήξει πάντως σε μια θέση "επιρροής" θα τον ξεχωρίσετε για τον στομφώδη πολεμικό λόγο του, το ύφος χιλίων καρδιναλίων και τις φωτογραφίες του με διάφορους "celebrities" όπου θα καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι.
Ίσως σε μερικά χρόνια, στις αναρχικές αυτές εποχές της πληροφορίας, το φαινόμενο να εξαλειφθεί (αν και πάντα θα βρεθούν θύματα). Οι υπόλοιποι την προσοχή σας για να μην μπλέξετε. Αν το κάνετε μην πείτε "αχ δεν το ήξερα".

Addentum #1: Αν βέβαια μέσα σε ένα κάστρο εμφανιστεί και ένα μέλος που εξεληχθεί σε ΑσοκτΨΚ τότε ακολουθεί ένα υπέροχο πάρτυ με αφορισμούς, πολεμικούς λόγους, διαγραφές και δημιουργείται στο τέλος ένα δεύτερο κάστρο.

Γίνομαι παλιομεταλλάς;

2009-09-15T00:44:00.003+03:00

Θα ξεκινήσω σαν σωστός blogger και θα αναφέρω μια εντελώς άχρηστη προσωπική εμπειρία που στα αρχίδια σας κιόλας αν δεν τήν έλεγα, αλλά οι παραδόσεις της μπλογκόσφαιρας είναι παραδόσεις.
Είχα καιρό να πάω σε γνωστή μεταλλάδικη καφετέρεια της περιοχής των Εξαρχείων. Οι μεταλλοπαρέες μου έχουν αραιώσει και είναι πλέον δύσκολο να σέρνω στα βασανιστικά ντεσιμπέλ της αθώους. Ήταν όμως ειδική συγκυρία αφού φιλαράκι πήρε άδεια από το στράτευμα και αποφασίσαμε να τιμήσουμε το στέκι.
Όσοι γνωρίζουν τη γνωστή καφετέρεια και το ρεπερτόριό της τις μεσημεριανές ώρες μπορούν να φανταστούν το τι έπαιζε: σύγχρονο μέταλ. Σε απλά Ελληνικά Αμερικάνικο metalcore (και κάτι μου λέει ότι έχει αρχίσει να υπάρχει και ταμπέλα gothicmetalcore). Και ναι, για άλλη μια φορά διαπίστωσα αυτό που ήξερα πάντα: ότι δεν μπορώ να ακούσω πλέον σύγχρονο metal.
Λατρεύω τα 80's και τα 90's, δεν έχω πρόβλημα με συγκροτήματα που ξεκίνησαν τότε και συνεχίζουν ακόμα να δισκογραφούν, αλλά αυτό το σύγχρονο στυλ δε το σηκώνει ο οργανισμός μου. Καλογυαλισμένη παραγωγή, τεχνικό παίξιμο, έντονοι ρυθμοί, δυνατά hooks αλλά... δεν έχει ψυχή. Είναι διαρκές αναμάσημα κάποιων επιτυχημένων συνταγών που καταλήγει εντελώς αναλλώσιμο και οι μπάντες απόλυτα αδιάφορες. Τα παλικάρια ξέρουν να παίζουν, αλλά η μουσική τους δεν έχει ψυχή και αρχίδια. Ίσως για αυτό σκάει κάθε τρεις και λίγο κάποιος τύπος ξεχασμένος από τα 80's και βγάζει έναν δίσκο που κάνει κόσμο να παραμιλάει. Επειδή τότε ήταν METAL και όχι metal...
Πείτε μου, έχω δίκιο ή απλά γίνομαι γερογκρινιάρης;

ΥΓ: Μόνο κομμάτι που άκουσα και μου έκανε εντύπωση ήταν ένα ξεδιάντροπο gothic metal ξεπατίκωμα του Wasted Years των Iron maiden (οι στίχοι λέγανε κάτι για Voices in my head, αν το ξέρει κάποιος ας πει τίτλο)

Inglourious Basterds

2009-09-07T02:57:00.003+03:00

Αρχικά αυτή η δημοσίευση ξεκίνησε ως σχόλιο στο blog του φίλου Γιάννη Πλιώτα αλλά τράβηξε πολύ σε μάκρος και είπα να το γράψω εδώ.

Inglourious Basterds λοιπόν, και, εν συντομία, Ταραντίνο να κάνει πολεμική ταινία. Αυτό θα αρκούσε ως κριτική. Ανάλογα λοιπόν με τη γνώμη σας για το σκηνοθέτη θα απολαύσετε και την ταινία αυτή.
Προσωπικά, αν και αναγνωρίζω την ικανότητα του Ταραντίνο να γράφει απίστευτους διαλόγους και τη σκηνοθετική του δεινότητα, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν πολυπάω την ιντελεκτουέλ καφρίλα του και τον σινεφίλ καννιβαλισμό του και στο Basterds δεν άλλαξα γνώμη.

Θέμα της ταινίας είναι μια ομάδα Αμερικανοεβραίων κομάντο που δρουν στη Γαλλία, σπέρνοντας τον τρόμο στους ναζί, ενώ καταλήγουν μπλεγμένη σε ένα σχέδιο εξόντωσης υψηλόβαθμων στελεχών του Άξονα.
Στα υπέρ: Απίστευτοι διάλογοι, τρομερές ερμηνείες με αποκορύφωμα τον "κακό", χαρακτήρες που είναι larger than life και μένουν, το έξυπνο σενάριο με τις ανατροπές και κάποιες ΠΑΝΕΞΥΠΝΕΣ σκηνές διάσπαρτες στην ταινία (πχ η εισαγωγική)
Στα κατά: το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι (όπως σωστά διατύπωσε ένας φίλος μου) ότι ήταν δύο διαφορετικές ταινίες με κοινό τέλος και τον κακό της μίας να περνάει ξαφνικά στην άλλη. Η ιστορία της Εβραιοπούλας, όσο καλή και να ήταν, κάπου δεν κόλλαγε στην όλη ταινία, κυρίως εξαιτίας του μεγέθους της. Όταν πχ στην πρώτη μιάμιση ώρα της ταινίας έχεις δει τους "Μπάσταρδους" μόνο σε 4 σκηνές κάτι πάει στραβά (κι ας τράβαγαν πολύ δύο από αυτές).
Επίσης οι μακροσκελείς σκηνές με τους ενδελεχείς διαλόγους και τα mexican stand-offs πετυχαίνουν μεν να βγάλουν την ένταση που χρειάζεται, αλλά κάπου χαλάνε τον ρυθμό της ταινίας (και, δυστυχώς, το ύφος αυτό έχει πάψει να είναι φρέσκο από το Pulp fiction, οπότε είναι καθαρά θέμα του κατά πόσο αντέχετε Ταραντίνο)

Συνολικά: μην περιμένετε ένα ακόμα "Από το Σούρουπο ως την Αυγή" (όπως ο υποφαινόμενος) αλλά αν πάτε προετοιμασμένοι για ένα Pulp Fiction με ναζί και συμμάχους τότε ίσως και να το απολαύσετε (αν και πάλι η ταινία δεν φτάνει το Pulp Fiction σε ποιότητα)

Βαθμολογία: 4/5

Kings of metal?

2009-09-03T00:54:00.003+03:00

Οι Manowar:

Στα μισά τραγούδια τους λένε για το πόσο γαμάτοι είναι, πόσο πηδάνε και πόσο false είναι όλα τα άλλα συγκροτήματα
Φωτογραφίζονται με αστεία ρούχα και τόνους από αλυσίδες (αλλά πολύ πιο σπάνια από τους συναδέλφους τους με όπλα)
Έχουν τραγούδι που οι στίχοι του είναι μόνο τίτλοι άλλων τραγουδιών τους
Λατρεύουν μια κουλτούρα που όχι μόνο δεν είναι δικιά τους, αλλά είναι από την άλλη όχθη του Ατλαντικού
Έχουν τραγούδι σε άθλια Ελληνικά για τον πατέρα τους

Όχι, πείτε μου, είναι ή δεν είναι Ελληνικό hip hop;

Γράφοντας ιστορίες - 2 - Το νόημα

2009-08-17T11:34:00.003+03:00

Κάποτε είχα συναντήσει δύο παιδιά και μιλάγαμε για το zine of synergy #1 και την ιστορία που είχα γράψει σε αυτό και πέφτει η ερώτηση-κλειδί: "Ποιο ήταν το νόημα";
Εκεί μπλόκαρα. Επειδή φαντάζομαι οι περισσότεροι δεν το έχετε διαβάσει, ήταν ένα τρισέλιδο με μια παραλλαγή του μύθου του μπαμπούλα που ζει κάτω από το κρεβάτι και, ουσιαστικά, δεν είχε κάποιο βαθύτερο νόημα πέρα από τα όσα γράφονται στα captions.
Και αυτό μας φέρνει στο κρίσιμο ερώτημα: χρειάζεται η ιστορία κάποιο βαθύτερο νόημα για να λειτουργήσει; Προσωπικά πιστεύω πως όχι, αν και πολλοί φιλόλογοι και βιβλιοκριτικοί μοιάζουν να διαφωνούν. Όμως κάθε ιστορία χρειάζεται τουλάχιστον ένα νοηματικό πυρήνα γύρω από τον οποίο θα αναπτυχθεί. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιο βαθύ θέμα που να αλλάζει τη ζωή των χαρακτήρων, δεν είναι ανάγκη να είναι στην πρώτη γραμμή ούτε να διδάσκει κάτι σημαντικό στον αναγνώστη, αλλά αποτελεί μια ραχοκοκαλιά που στερεώνει την ιστορία. Στην ιστορία που ανέφερα για παράδειγμα το κυρίαρχο θέμα ήταν η παιδική αθωότητα και πως κάνει κάτι απόκοσμο και διεστραμένο να φαντάζει κανονικό.
Οπότε πιστεύω πως όσοι θα ήθελαν να γράψουν κάποια ιστορία καλό θα ήταν να ανακαλύψουν ποια είναι τα θέματα που αυτή διαπραγματεύεται και να βρουν τρόπους να τα θέσουν έτσι ώστε να είναι πιο ισχυρά και να ισορροπούν καλύτερα μέσα στο σύνολο της ιστορίας.

O Δράκος και η Ελληνική μουσική σκηνή

2009-08-13T22:25:00.001+03:00

Σίγουρα κάποιοι από εσάς θα έχετε διαβάσει το ιντερνετικό ανέκδοτο με τους μεταλλάδες που πάνε να σώσουν την Πριγκίπισσα από τον Δράκο. Ο Χεβιμεταλλάς για παράδειγμα σκάει με τη Χάρλεϋ, δέρνει τον Δράκο και πηδάει την πριγκίπισσα κτλ κτλ κτλ ανάλογα με το υποείδος του μεταλ που αναφέρεται. Για να δούμε όμως, πώς θα τα κατάφερναν τα διάφορα είδη Ελληνικής μουσικής:

Ελληνικό Ροκ: Ο ήρωας σκάει με το παπάκι, ρίχνει μια γρήγορη φάπα στο δράκο, τον περνάει όσο αυτός προσπαθεί να καταλάβει τι τον χτύπησε, πετάει την πριγκίπισσα στο κρεβάτι και παθαίνει πρόωρη εκσπερμάτωση.

Ελληνικό Πανκ: Ο ήρωας σκοτώνει τον δράκο με μια μολότοφ και οργανώνει συναυλία διαμαρτυρίας για τον πόλεμο του Βιετνάμ κάτω από το παράθυρο της πριγκίπισσας.

Ελληνικό Χιπ-Χοπ: Ο ήρωας μαζί με έναν φίλο του παίρνουν τον ηλεκτρικό για να πάνε να δείρουν τον δράκο. Μέσα στο τρένο μαλώνουν για το ποιος είναι ο πιο αληθινός και, με έναν φίλο του ο καθένας φτιάχνουν από ένα συγκρότημα και βρίζονται, ενώ μαζεύουν και οπαδούς που κάνουν συγκροτήματα και στήνουν labels. Έπειτα ο φίλος του ήρωα μαλώνει μαζί του, φεύγει από το label και φτιάχνει άλλο ένα συγκρότημα που βρίζει το συγκρότημα του ήρωα, ενώ ο φίλος του αρχικού φίλου μαλώνει μαζί του και πάει στο label του ήρωα.
Και ο δράκος ακόμα περιμένει.

Έντεχνο: Η ηρωίδα κυκλοφορεί και οπλοφορεί, τραβάει σκανδάλη, τέζα ο δράκος, βάζει την πριγκίπισσα στο διθέσιό της και άντε πιάσε την.

Έντεχνο-ροκ: Ο ήρωας μαζεύει άλλους 3-4 φίλους του και οργανώνει συναυλία συμπαράστασης στον αγωνιστή δράκο για την αντιβασιλική δράση του.

Λαϊκό: Ο ήρωας βαράει ένα ζεϊμπέκικο όλο ντέρτι και λέει στο δράκο ένα δριμύ κατηγορώ γιατί είναι παιδί του λαού και όχι ιππότης, αλλά την αγαπάει την πριγκίπισσα και θα την φροντίζει, ο δράκος παθαίνει καρδιακό από τη στενοχώρια και ήρωας και πριγκίπισσα ζούνε φτωχοί αλλά ευτυχισμένοι.

Λαϊκοπόπ: Ο ήρωας σκάει με ένα κάμπριο, φορώντας παλτό με γούνα και κρατάει μπαστούνι, τραγουδάει για το ότι είναι παιδί του λαού και ότι έχει γραμμένη την πριγκίπισσα, ο δράκος πεθαίνει από τα γέλια ενώ η πριγκίπισσα φωνάζει σαν υστερική το όνομά του από το κάστρο και του πετάει γαρύφαλλα. Τελικά βέβαια δεν του κάθεται γιατί τον βρίσκει μπας-κλας, αλλά το τραγούδι γίνεται σουξέ.

Σκυλάδικο: Ο ήρωας φτάνει στο κάστρο, τραγουδάει στον δράκο τον καημό του, που τον λυπάται και τον αφήνει να περάσει, και μετά τον τραγουδάει στην πριγκίπισσα που του κάθεται για να τον παρηγορήσει.

Φοιτητικό ροκ: Ο ήρωας φτάνει με μια κιθάρα, θέτει στον δράκο το υπαρξιακό δίλημμα: “υπάρχουν χρυσόψαρα στα δοκάρια που κρέμονται από το γρασίδι της σκεπής που τραγουδάει ο μπαμπούλας;” κάνοντας τον εγκέφαλό του να ανατιναχτεί, ενώ συνεχίζουν κάνοντας καντάδα με το σουξέ τους “γιατί έπαψες μοναξιά μου μυστική να είσαι;” (το οποίο κάθε φορά έχει και διαφορετικούς στίχους, παρά το ότι η μουσική του παραμένει η ίδια). Στο τέλος πάνε μαζί στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Παραδοσιακή μουσική: Ο ήρωας σκάει μαζί με κλαρίνα, σφάζει το δράκο με το μαχαίρι του στο γόνατο και στη συνέχεια παντρεύεται την πριγκίπισσα με παραδοσιακό γάμο, τριήμερο γλέντι με σουβλιστά αρνιά, χορούς και πανηγύρια.

Μαντινάδες: Ο ήρωας σκάει με τα αδέρφια του, που ρίχνουν μπαλωθιές, ο δράκος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια, και στεφανώνεται την πριγκίπισσα με παπά και με κουμπάρο. Άντε άντε, παπά μα και κουμπάρο.

Δημοτικό: Καβάλα πάει ο ήρωας στου δράκου το λημέρι/ Σαν φτάνει εκεί το θεριό τηράει/ και δίχως λέξη να του πει, ορμάει να το φάει/ Πόλεμο άγριο κάνανε, χτυπιούντανε τρεις μέρες/ Και μόνο την ετέταρτη τον δράκο κατεβάζει/ Και σαν είδε την πριγκίπισσα, έκαν' η καρδιά του κράτει/ Ήταν έμορφη σαν την αυγή και δροσερή σαν κρήνη/ Ευθύς την επαντρεύτηκε, στο κάστρο του την πήρε/ Και έκαναν πολλά παιδιά και ζήσαν μ' ευτυχία.

Νησιώτικο: Ο ήρωας σκάει με το καΐκι του στο νησί του δράκου το βράδυ, κλέβει την πριγκίπισσα και την πάει σε ένα ερημονήσι για να ζήσουν τον έρωτά τους.

Ρεμπέτικο: Ο ήρωας σκάει στο λημέρι του δράκου, καπνίζοντας χασίς, του δίνει μια τζούρα, δίνει και άλλη μία στην πριγκίπισσα και μαστουρώνουν και οι τρεις τους, τραγουδώντας “απαγορευμένα”

Bonus: Ελληνικό Black Metal: Ο ήρωας σκάει πάνω σε ένα άρμα, προσεύχεται στον Άρη να του δώσει δύναμη, σκοτώνει τον δράκο με το δόρυ του, ωσάν το νέο Διγενή Ακρίτα, παίρνει την πριγκίπισσα και πάνε μαζί στον Όλυμπο για να παντρευτούν με δωδεκαθεϊστικό γάμο.
---------------------------------SPECIAL REQUESTS----------------------------------
Gothic: Ο σκοτεινός και καταραμένος ήρωας κάθεται στο σκοτεινό και υγρό μπουντρούμι του, πίνοντας αίμα παρθένων από ένα ασημένιο δισκοπότηρο, ενώ νοσταλγεί τα ματτωμένα φιλιά της σκοτεινής πριγγίπισσας της νύχτας που ο δράκος φυλλάει στον σκοτεινό και καταραμένο πύργο της

Emo: Ο ήρωας πίνει τον, πικρό σαν τη ζωή του, μόκα φραπουτσίνο των Scarbacks καθισμένος σε ένα πεζούλι, γράφει ένα ποιήμα για το πόσο τον κάνουν να υποφέρει οι γονείς του, το σχολείο και ο δράκος που φυλάει την πριγκίπισσα και προσπαθεί να κόψει τις φλέβες του.
Όχι πολύ βέβαια για να μην πονέσει.

Storm Elves (διότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου): O ήρωας σκάει υπό τη μουσική υπόκρουση μελαγχολικών μελωδιών που συνοδεύονται από αιθέρια γυναικεία φωνητικά. Ο δράκος στέκεται απέναντί του. Η μουσική αλλάζει, καθώς τώρα μπαίνει και ηλεκτρονικός θόρυβος. Ο ήρωας πέφτει σε νιρβάνα ακούγοντας τις ηχητικές υφές που χαϊδεύουν τα αφτιά του, ενώ ο δράκος κλείνει τα αφτιά του επειδή δεν αντέχει.
Η πριγκίπισσα πάλι γουστάρει και πάει μαζί με τον ήρωα στο σπίτι του, για να ακούσουν non-stop όλα τα remix του Beloved.

Movies: May - 2002

2009-07-03T02:50:00.006+03:00

Γενικά, από όσες ταινίες του Lucky McGee έχω δει ως τώρα (The Woods, Red, MoH: Sick Girl) δεν μπορούσα να καταλάβω πως μάζεψε τόσο hype με τόσο μέτριες ταινίες (αν και το να κάνεις πλέον μέτριες ταινίες τρόμου αρκεί για να γίνεις γνωστός με τα χάλια που έχουν οι περισσότερες που βγαίνουν)
Είδα όμως σήμερα το ντεμπούτο του, May του 2002 και επιτέλους κατάλαβα το γιατί τόσος κόσμος πίνει νερό στο όνομά του.
Η May (Angela Betis), μια κοπέλα που μεγάλωσε με μόνη φίλη της μια κούκλα (την οποία και είχε πάντα κλεισμένη σε ένα κουτί) ζει στη μοναξιά της, μέχρι που γνωρίζει έναν άντρα με "τέλεια χέρια" και τον ερωτεύεται, βγαίνοντας από το δικό της κουτί. Παράλληλα μια συνάδελφός της στην κλινική που δουλεύει τη φλερτάρει. Όμως, σύντομα, οι προσπάθειές της για μια κανονική ζωή καταρρέουν, αφήνοντάς την στα όρια της (κλονισμένης) λογικής της.
Πολύ δυνατή ταινία ψυχολογικού τρόμου με μια απίστευτα δυνατή ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια που κουβαλάει την ταινία (σκηνοθετημένη με οικονομία και με ένα συμπαγές σενάριο) και την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό με τις ταινίες τρόμου που κυκλοφορούν.
Το μακελιό αργεί να ξεκινήσει. Η αρχή παραπέμπει περισσότερο σε μια μείξη αισθηματικής κομεντί και ψυχολογικού δράματος, σταδιακά όμως τα σημάδια ότι όλα θα πάνε στραβά ξεκινάνε, μέχρι το μακελειό του τελευταίου μισάωρου. H προοικονομία γενικά λειτουργεί πολύ καλά και υπάρχουν κάποιες πολυ δυνατές εικόνες (πχ το ίδρυμα με τα τυφλά παιδιά) και γενικά η λογική της ταινίας που θύμισε αυτή του the Audition του Miike Takahasi (αν και το May δε φτάνει σε τίποτα την σκληρότητα της ταινίας αυτής).

Γενικά προτείνεται ως κάτι το διαφορετικό από τα άπειρα splatter/slasher.

Βαθμολογία: 9/10
Σελίδα στο IMDB

Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #4

2009-06-28T00:56:00.002+03:00

Και πάμε για την τελική δόση από τα βιβλία που διάβασα από τον Μάιο του 2008 έως αυτόν του 2009
40- Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας (εκδόσεις κλειδί)
Περισσότερο ιστορίες ΕΦ ήταν παρά κάτι άλλο. Συμπαθητική συτλλογή, αν την πετύχετε σε κανένα παζάρι σηκώστε την
41- Το πρόσωπο - Dean Koontz
Αναρχικός τρομοκράτης στέλνει απειλητικά μυνήματα σε σταρ του σινεμά, ενώ ταυτόχρονα σπέρνει το χάος δίνοντας LCD σε μικρά παιδιά και βουλώνοντας τουαλέτες εμπορικών κέντρων. Και κάπου στη μέση μπλέκουν και φαντάσματα.
EPIC FAIL!
42 - O Δαίδαλος του Διαβόλου - G. Suster
Ιδιόρυθμο ψευδογοτθικό βιβλίο που περιγράφει τον αγώνα ενός λευκού μάγου ενάντια σε μια συμμορία δολοφόνων/μαύρων μάγων, ενώ μπλέκει και έναν νεαρό συγγραφέα και τις ιστορίες του μέσα στην ιστορία. Σίγουρα όχι αυτό που ακούγεται από την περιγραφή.
43 - Εξουσιαστική μανία - Christa Faust.
Αστυνομικό θρίλερ με σαδομαζοχιστική θεματολογία. Η αστυνομική πλοκή είναι καλή, το ερωτικό κομμάτι μάλλον απευθύνεται μόνο στους S/M fans, η μετάφραση ανιση, τεχνικά σωστή αλλά ενοχλητικά λέξη προς λέξη σε κάποια σημεία.
44 - Κραυγή από την Κόλαση - Ramsey Cambell
Γυναίκα ψάχνει τη δολοφονημένη κόρη της (που πιστεύει ότι ζει ακόμα). Πολύ καλό βιβλίο υπερφυσικού τρόμου, αν και προς το τέλος κάπου το βρήκα να κουτσαίνει.
45 - Reaper man - Terry Pratchett
Πρατσεττ που δεν απογοητεύει και Χάρος. Τί άλλο θέλετε;
46 - The last watch - S. Lukyanenko
Νομίζω δεν το έχω γράψει πολλές φορές στο blog αυτό, αλλά η τριλογία των Watches ήταν ότι καλύτερο βγήκε από φάνταζυ τα τελευταία 10 χρόνια. Απλά και καθαρά. Το τέταρτο βιβλίο της σειράς είναι απολαυστικό, αλλά λίγο πιο κάτω από την τριλογία. Έχει όμως πολύ δυνατό τέλος και φυσικά τον Anton Godorosky σε νέες, διεθνείς περιπέτειες.
47 - Night Watch - Lilith Saintcrow
To μόνο εμπνευσμένο στο βιβλίο είναι το ψευδώνυμο της συγγραφέος
Κατά τα άλλα: κυνηγος δαιμόνων που συνεργάζεται με την αστυνομία (και που παίρνει δυνάμεις μετά από συμφωνία με τον αρχιδαίμονα, ιδιοκτήτη Νάιτ κλαμπ που την ποθεί κολλασμένα - σας θυμίζει κάτι; ) ψάχνει να βρει έναν δολοφόνο σε συνεργασία με τρεις λυκανθρώπους, ο ένας από τους οποίους την ποθεί (ξαναρωτάω, σας θυμίζει κάτι; ) και ενώ θυμάται το τραγικό παρελθόν της και το νεκρό μέντορά της (καλά, αυτό δε σας θυμίζει τίποτα, εκτός κι αν έχετε πολύ καλή μνήμη) μέσα από την κυνική της αφήγηση (εδώ σίγουρα σας θυμίζει) και εντελώς κινηματογραφική (βλέπε ποστ-μάτριξ) γραφή.
Αν τα παραπάνω δε σας θύμισαν τίποτα και το μοτίβο σας φάνηκε ενδιαφέρον, διαβάστε Anita Blake. Αν θέλετε μέτριο κλώνο της κυρίας Blake όπως και δήποτε, αυτό θα σας κάνει.
48 - Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ - H.P.Lovecraft.
Ο Lovecraft σε μια επίδειξη οργάνωσης υλικού σε μια από τις καλύτερες ιστορίες του
49 - Επιστροφή στο μέλλον - Δ. Φλωράκης
Ουμανιστική ΕΦ από τον Έλληνα γίγαντα του είδους. Πολύ καλή αρχή, με μια ενδιαφέρουσα ιδέα (η βία ως πηγή θέλησης για ζωή) που όμως καταλήγει σε ένα ντελιριακό τέλος. Ενδιαφέρον και ιδιόρυθμο, αν και προσπαθεί υπερβολικά νομίζω να περάσει το μήνυμα του, χάνοντας λίγο στον τομέα της ιστορίας
50 - angels of Darkness - Gav Thorpe
Warhammer 40K Novel, αφιερωμένη στο Dark Angels Space Marine Chapter. Μέτρια γραμμένη, αλλά πιάνει απίστευτα τον σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού και του Chapter, οι σκηνές της ανάκρισης είναι πολύ δυνατές και μια ατάκα που πετάγεται κάπου είναι απλά... δυναμίτης (θα την καταλάβετε διαβάζοντας). Όχι κάτι που θα πρότεινα για εισαγωγή στον κόσμο του παιχνιδιού, αλλά αν είστε φαν αξίζει τον κόπο.

Και κάπου εδώ τέλος, κι ας είχα υποσχεθει άλλα 2 βιβλία που μάλλον ήταν κακός υπολογισμός.
Σε επόμενα παρόμοια posts θα έχω αναλυτικές κριτικές.

Συγγραφή: Η φωνή του αφηγητή

2009-06-26T00:46:00.002+03:00

Πριν τρία χρόνια, στο Nanowrimo, είχα αρχίσει να γράφω μια ιστορία που σχεδίαζα καιρό. Ήταν σύγχρονης φαντασίας, σε μια εναλλακτική Ελλάδα (που δεν ήταν ακριβώς Ελλάδα, παράλληλος κόσμος ήταν που θύμιζε εν μέρει την Ελληνική κοινωνία). Είχα γράψει κάπου 27000. Και μετά το παράτησα, επειδή δεν έβρισκα την κατάλληλη φωνή για να το αφηγηθώ.

Πριν δύο μήνες προσπάθησα να ξεκινήσω από την αρχή. Οι ιδέες μου είχαν ωριμάσει και αλλάξει. Αυτό που αρχικά ήταν μια αλληγορική ιστορία είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε κάτι αρκετά πιο ελαφρύ και διασκεδαστικό, πιο κοντά στο ύφος που γράφω. Και κάπου ενδιάμεσα είχαν αρχίσει να σκάνε διάφορες ιστορίες-συνέχειες του βιβλίου (που με παρακαλάνε να τις γράψω σε μια σπονδυλωτή νουβέλα) στις οποίες η φωνή νομίζω ότι βγαίνει καλά (το πρώτο δείγμα, το "στην Μαύρη Όπερα" που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Mystery, άφησε -και σε εμένα και σε άλλους- πολύ καλές εντυπώσεις). Παράλληλα με αυτό έπιασα πάλι από την αρχή το παρατημένο μυθιστόρημα.
Η φωνή μουγκάθηκε... Είμαι στις 1000 λέξεις και οι μισές είναι για πέταμα. Ξαναβλέπω το παλιό σχεδιάγραμμα και σκέφτομαι τί πρέπει να πετάξω για να δουλέψει αυτό το πράγμα, γιατί, όπως είναι, απλά δεν ταιριάζει με τη φωνή που θέλω να βγάζει. Πιθανότατα θα μπει στον πάγο, όσο γράφω άλλη μια σύντομη ιστορία της Όπερας, πολύ μετά στη συνέχεια του continuity, και παράλληλα να ξαναδουλέψω πάνω στο τί θα μείνει και τί θα φύγει από το κείμενο.

Αλλά, πέρα από τα δικά μου, η φωνή είναι βασικό στοιχείο ή όχι για την επιτυχία ενός κειμένου. Αν βρεθεί, το κείμενο γράφεται σχεδόν από μόνο του. Αν όχι... κουράγιο.

Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #3

2009-06-10T01:53:00.003+03:00

Συνεχίζουμε από 20 Γενάρη και μετά όπου και ήμουν σε άδεια απολύσεως

31) Νεκρή σαιζόν - Jack Ketchum.
Τον Ketchum τον είχα σε μεγάλη υπόληψη μετά το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας και τη σύντομη ιστορία "Το κουτί". Στο πρώτο του μυθιστόρημα είναι φανερή η τάση του να ξεπερνάει τα όρια εδώ με ωμή βία που ανακατεύει στομάχια. Κι όμως η βία από μόνη της μου φάνηκε πολύ λίγη για να με εντυπωσιάσει.

32) Δαιμονική Καταιγίδα - Jim Butcher
Βιβλίο-κλώνος της Anita Blake με άντρα πρωταγωνιστή; Ναι. Μάγος-ντετέκτιβ βοηθάει την αστυνομία με ανεξήγητες υποθέσεις. Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο περιμένω να βγούν στα Ελληνικά και τα επόμενα της σειράς (δεν μου άρεσε και τόσο που να το ψάχνω/παραγγέλνω στα Αγγλικά)

33) Terror by Night - Ambrose Bierce
Μου πήρε κάπου έναν χρόνο να τελειώσω αυτή τη συλλογή. Μπορεί να ακούγομαι ιερόσυλος, αλλά οι ιστορίες αυτές με κούρασαν περισσότερο παρά με τρόμαξαν.

Την τελευταία εβδομάδα στο στρατό:
34) Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται - Graham Masterton
Κλασσικός MAsterton, αυτή τη φορά στα καλύτερά του. Εφευρετικοί (και βίαιοι) φόνοι, ενδιαφέρον δαίμονας, δυνατή πλοκή, δουλεμένοι χαρακτήρες. Νομίζω στα καλύτερά του.
Μεγάλο συν το ότι, στο στρατόπεδο όσο το διάβαζα, ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που ποτέ δεν κοιμούνταν (εμπλοκή)

Ως πολίτης: (μέσα Φεβρουαρίου και μετά)
35-39) Amber - R. Zelazny (Nine Princes in Amber, Guns of Avalon, Sign of the Unicorn, Hand of Oberron, Courts of Chaos)
Fantasy από τα λίγα, γεμάτη με έξυπνες ιδέες, δολοπλόκους χαρακτήρες, ανατροπές από το πουθενά και εξαιρετική γραφή. Στα προτεινόμενα και θα πιάσω σύντομα και τη δεύτερη πενταλογία.

40) Χ.Φ. Λαβκραφτ: Εναντίον του Κόσμου, εναντίον της ζωής
Σύντομη πραγματεία πάνω στον συγγραφέα. Ενδιαφέρουσα.

41) Χαμένο Αγόρι, Χαμένο Κορίτσι - Π. Στράουμπ
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο τρόμου με τον χρόνο να διπλώνει περίεργα μέχρι τις αποκαλύψεις που κρύβει. Ήδη έχω πάρει το επόμενο του συγγραφέα (το Χαμένο δωμάτιο νομίζω) ενώ θα πάρω με την πρώτη ευκαιρία και το Κόκο.
Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.

42) Κυνηγοί Κεφαλών - John King
Μου θύμισε όλους τους λόγους που δε διαβάζω "συμβατική" λογοτεχνία. Παρέα Άγγλων μπεκροπίνουν ενώ κρατάνε σκορ με το πόσες πηδάνε (ένας από αυτούς βλέπει και προφητικά οράματα). Σε σημεία εξεζητημένη γραφή, πολλοί εσωτερικοί μονόλογοι και τέλος-έκπληξη που απλά ήταν too much.

43) Ο Τρόμος - Αρθουρ Μάχεν
Ενδιαφέρον βιβλίο κλασσικού τρόμου.

Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #2

2009-05-31T00:56:00.004+03:00

Συνεχίζουμε λοιπόν από το Δεκέμβρη του 2008 και πέρα, όπου ο Ελληνικός στρατός αποφάσισε να με αφήνει ολομόναχο όλη μέρα σε ένα γραφείο. Και, αφού δεν είχαμε σκύλο πρόχειρο, το βιβλίο ήταν ο καλύτερός μου φίλος.
Πάμε λοιπόν:
13) Predator and Prey: Mage
αρπιτζονουβέλα της White Wolf, crossover Hunter: The reckoning/mage: the ascension Ενδιαφέρουσα ιδέα και υλοποίηση, αλλά καθόλου διασκεδαστικός ο τρόπος που γράφεται, αφού όλη σχεδόν η δράση είναι έξω από τα όσα διαβάζουμε, με τον πρωταγωνιστή να είναι απλά ένα πιόνι.

14) Παρίας - G. Masterton
Πάλι το ίδιο βιβλίο, με αρχαίο δαίμονα, ωμή βία, λίγο σεξ κτλ. Απλά εδώ έχουμε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, ο ήρωας δεν είναι ντετέκτιβ αλλά αντικιέρ που βλέπει το φάντασμα της γυναίκας του και γενικά τραβάει το βιβλίο, αν κάποιος θέλει να διαβάσει ένα ακόμα από τα ίδια του Masterton

15) Red Roses for a Blue Lady - Nancy A. Collins
8 ιστορίες με την ηρωίδα-σήμα κατατεθέν της Collins Sonya Blue. Όσο ενδιαφέρον ήταν το Sunglasses after Dark, τόσο βαρετό είναι αυτό εδώ. (στα συν η ιστορία που διαβάσαμε και στις αρχές των Paint it Black και Darkest Heart για άλλη μια φορά κι εδώ)

16)Ζόμπυ - J.C. Oats
Μέσα από ημερολογιακού ύφους κείμενο έχουμε την ιστορία ενός διαταραγμένου ομοφιλοφύλου που προσπαθεί να λοβοτομήσει άντρες για να φτιάξει τον τέλειο εραστή-ζόμπυ. Διαταραγμένο αλλά όχι κάτι εντυπωσιακό.

17) Α Dosen Black Roses - Nancy A. Collins
Κι άλλη Sonya Blue, αυτή τη φορά στον κόσμο του Vampire: The Masquerade. Συμπαθητικό αν και οτιδήποτε ενδιαφέρον είχε να δώσει η σειρά νομίζω τελειώνει στο δεύτερο βιβλίο, In the blood.

18) Moving Pictures - Terry Pratchett.
Ο θείος Τέρρυ είναι σταθερή αξία, πιάνοντας αυτή τη φορά τον κινηματογράφο. Απολαυστικό.

19) Πεθαίνοντας στην Τερατούπολη - J. Thomas
Cthulhu Mythos σε cyberpunk/sci-fi/new weird; Ακούγεται γαμάτο και είναι μέχρι κάπου την 100-στη σελίδα. Όσο προχωράει όμως χάνει δύναμη, ενώ το τέλος έρχεται πολύ βεβιασμένα κλείνοντας λαχανιασμένο κάτι που θα μπορούσε να ήταν εξαιρετικό βιβλίο.

20) Ιστορίες με μαγεία και δράκους - Εκδόσεις Ωρόρα.
Άλλη μια κλασική αξία, αν και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι κάποια από τις ιστορίες.

21) Οι κυρίες του τρόμου
Άλλη μια συλλογή με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες μέσα. Μπορώ να θυμηθώ 3-4 από αυτές χωρίς να χρειάζεται να ψάχνω το βιβλίο, άρα κάτι λεει αυτό. Νομίζω εδώ διάβασα επιτέλους και κάτι καλό από το χέρι της Collins που θάβω πιο πάνω, το Rant.

22)Witches Abroad - T. Pratchett
Κι άλλος θειος Terry σε ένα από τα καλύτερα βιβλία του.

23) People of the Dark - R. E. Howard
Howard είναι αυτός, σε μια από τις συλλογές με τις ιστορίες που είχε εκδόσει στο Weird Tales.

24) Heart Shaped Box - Joe Hill
Ενδιαφέρον ντεμπούτο από τον γιο του stephen King. Θυμίζει λίγο τον πατέρα του (κάτι που δεν είναι σπάνιο) και έχει ενδιαφέρουσα φωνή, αν και μικροαδυναμίες στο βιβλίο το κάνουν να χάνει λίγο από τη δύναμή του. Προτείνεται πάντως

2009
25-26-27-28) Daggerspell/ Darkspell /Dragonspell/Dawnspell - Katherine Kerr
Κελτικό φάνταζυ με μετεμψυχώσεις, προηγούμενες ζωές και ένα καταραμένο ερωτικό τρίγωνο που σπάει επιτέλους το κάρμα του με τη βοήθεια ενός αθάνατου μάγου που τα προκάλεσε όλα άθελά του. Πολύ διασκεδαστικό, χορταστικό fantasy που με εξέπληξε ευχάριστα. Μακριά από ντιενντοειδή πράγματα και με όλα τα κλισέ του Τολκιεν περασμένα μέσα από προσωπικά φίλτρα ώστε να μην καταλήγουν ανιαρά. Προτείνεται άνετα.

29) Light.
New wave sci fi με τρεις παράλληλες ιστορίες, ωραία γραφή και ένα απίστευτο μπάχαλο. Καλό άλλά για ειδικά γούστα.

30) Η εποχή των Μαγισσών
Μεταφυσικό θρίλερ με χάκερ που διαβάζει τη σκέψη να ερευνά ένα θάνατο και δύο μυστηριώδεις αδερφές. Γραμμένο με συνταγή best seller αλλά ενδιαφέρον.

(εδώ βλέπετε τα καλά σε τα 14-ωρα σε γραφεία. Στο επόμενο ποστ η άδεια απολύσεως και οι τελευταίες μέρες στο στρατό)

Τα βιβλία του τελευταίου χρόνου #1

2009-05-22T00:17:00.005+03:00

Πριν ένα χρόνο (και κάτι ψιλές μέρες που δε σας ενδιαφέρουν) είχα τη χαρά να καταταγώ (στο τιμημένο πυροβολικό). Ιστορίες τρέλας από το στρατό ίσως διαβάσετε στο μέλλον, απλά, ανάμεσα στα άλλα, είχα τη φαεινή ιδέα να κρατήσω μια λίστα με όσα βιβλία διάβαζα. Προσθέστε σε αυτά και τη λίστα που κράτησα με όσα διάβασα μετά το Γεννάρη, ως μέρος της πρόκλησης του www.sff.gr για την ανάγνωση 50 βιβλίων το 2009 και έχετε τον θαυμαστό αριθμό των 32 του στρατού και άλλων 20 του τριμήνου που ακολούθησε = 52 βιβλία (βγάλτε και τα 3 που διάβασα από τις 14 αυτού του μήνα και μετά και έχετε 49 βιβλία ακριβώς στο χρόνο, αν και ξεκίνησα να διαβάζω στο στρατό τουλάχιστον μια εβδομάδα αφότου μπήκα).

Παρακάτω θα έχετε ανά δεκάδα τα βιβλία που διάβασα και μια σύντομη κριτική
ΚΕΠΒ Θήβας
1) Το βασίλειο της Αράχνης ΙΙ - Περπατώντας στα μονοπάτια των νεκρών Γ. Πλιώτας (fantasy)
ΟΚ, ο συγγραφέας είναι γνωστός μου, αναγνώστης αυτού του ιστολογίου και πάει λέγοντας, αλλά επειδή πιστεύω στη σωστή κριτική, το βιβλίο το βρήκα αδύναμο. Έχει και τις καλές ιδέες, και την πλούσια κοσμοπλασία, και το παραμυθικό στοιχείο, και τη σφιχτή πλοκή, και δυνατή γραφή. Όταν όμως κάθεται ο συγγραφέας να τα οργανώσει στο χαρτί χάνεται πολλή από τη δύναμή τους: πολλές σελίδες να εξηγούν τι έγινε στο πρώτο βιβλίο, πολλοί δευτερεύοντες χαρακτήρες σε επίσης μπερδεμένες σκηνές, ένα twist κάπως αντικλιματικά δοσμένο και (το χειρότερο) ένα πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι στο τέλος που θα σήκωνε εξήγηση (για τα σκαλοπάτια μιλάω) και που εξήγηση δεν έχει.
Ίσως τα δύο επόμενα της σειράς να αναιρέσουν τα παραπάνω και το έργο ολοκληρωμένο να διαβάζεται καλύτερα, αλλά όπως είχε στο δεύτερο κομμάτι με άφησε λίγο απογοητευμένο (Όχι Γιάννη, ειλικρινά, δεν το κάνω επίτηδες)

2) Γκάτερ - Ν. Παπαλιου (αστυνομικό)
Προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα αστυνομικό, εφηβικό και να πιάσει και τους φαν των κόμιξ. Καλή γραφή, αλλά η προσπάθεια να πιάσει τρεις διαφορετικούς άξονες σε 200-κάτι σελίδες (σε συνδυασμό με το τέλος που είναι μεν "διαφορετικό") κάπου κάνει το βιβλίο να χάνει σε impact.

3) Η Νεραϊδα των δοντιών - Γκ. Τζόυς (μοντέρνα φαντασία-τρόμος)
Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρσυ. Μια αλληγορία πάνω στην ενηλικίωση/σεξουαλικότητα, με πολύ δυνατούς και καλογραμμένους χαρακτήρες, συναίσθημα να ρέει άφθονο, ένα από τα πιο ιδιαίτερα "τέρατα" στο πρόσωπο της "νεράιδας" και τον τρόμο σε ένα προσωπικό επίπεδο. Προτείνεται άφοβα.

Στα φυλλάκια του (δυτικού) νομού Έβρου
4) Χόλυγουντ - Τ. Μπουκόβσκι (αυτοβιογραφικό)
Το όνομα του συγγραφέα τα λέει όλα. Προσωπικά περίμενα περισσότερη καφρίλα (όπως στο Τοστ Ζαμπόν που είχα διαβάσει παλιότερα) αλλά δε με πείραξε και αυτό που διάβασα.

5) By the light of the moon - Dean Koontz (ΕΦ)
Ξεκινάει καλά. Ο Koontz ξέρει να γράφει ανάλαφρα μπεστ σέλλερ. Αλλά από ένα σημείο και μετά καταλήγει μια απίστευτη πατάτα.

6) Ματωμένο Φεγγάρι - Somtow (τρόμου)
Ευρωπαίοι εναντίων Ινδιάνων Λυκανθρώπων στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα. Απίστευτο βιβλίο, με πολύ δυνατούς χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, δυνατή πλοκή. Προτείνεται ανεπιφύλλακτα.

7) Tigana - G.G Kay (fantasy)
Τον κύριο Kay τον απέφευγα γενικά, γιατί είχα ακούσει για τη... λυρική γραφή του. Τελικά έκανα λάθος και το Tigana πραγματικά μου άρεσε. Τραβούσε λίγο σε μάκρος αργούσε να ξεκινήσει και μάλλον τελείωνε λίγο απότομα. Αλλά οι χαρακτήρες, η κοσμοπλασία, η πλοκή και το φινάλε μου κράτησαν το ενδιαφέρον αμείωτο

8) Making Money - T. Pratchett (κωμικό fantasy)
Τον θείο Terry τον γνωρίζουμε και τον τιμάμε. Εδώ περισσότερο καταπιάνεται με σάτιρα παρά με χιούμορ, αλλά το γέλιο βγάινει για άλλη μια φορά αβίαστα. Κλασική αξία.

9) The Blood Knight - Gregg Keys (fantasy)
Το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας του Keys με έψησε να πιάσω και το τέταρτο κάποια στιγμή. Είναι μια πιο Light εκδοχή του Song of Ice and Fire, αλλά παραμένει διασκεδαστικό βιβλίο, έχει έξυπνη κοσμοπλασία και πολλή δράση (και κάμποσες ανατροπές) Για τους φαν του είδους.

Στο στρατόπεδο στην Αλεξανδρούπολη
10) Νύχτες της Εκάτης - Γ. Μπαλανος (τρόμου)
Ξεκινάει καλά, με θριλερίστικη διάθεση και από συγγραφέα διαβασμένο στο αντικείμενο της Μαγείας. Δυστυχώς απο τη μέση και μετά πνίγεται σε ένα απίστευτο infodump του (διαβασμένου όπως είπαμε) συγγραφέα που καταστρέφει το μουντ που είχε δημιουργήσει το πρώτο μισό.

11) Ονειροψιθυριστές - Σάββας Γρηγοριάδης (σύγχρονη φαντασία)
Πολύ διασκεδαστικό βιβλίο, με γρήγορο ρυθμό, πιάνει καλά το θέμα του, δεν πέφτει στην παγίδα να γίνει γραφικό παρά το περιεχόμενό του, διαβάζεται γρήγορα και είναι οργανωμένο έτσι που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω. Με χάλασαν όμως πολύ οι υπερβολικά πολλοί γοητευτικοί, ιδιοφυείς, άεργοι χαρακτήρες που είναι σα να είχαν βγει από σίριαλ του Παπακαλιάτη.
Εντούτοις διασκεδαστικότατο.

Στο επόμενο ποστ: Φρουραρχείο Αλεξανδρουπόλεως ή πως να περάσετε μια ατελείωτη μέρα μόνος σας σε ένα γραφείο (όταν δεν έχετε ορδές κόσμου να εξυπηρετήσετε)

Γράφοντας ιστορίες - 1 - Η αρχή

2009-05-13T00:03:00.003+03:00

Φαντάζομαι ότι όλοι όσοι διαβάζουν λογοτεχνία έχουν δοκιμάσει να γράψουν κάποτε μια ιστορία (είτε διήγημα, είτε νουβέλα, είτε μυθιστόρημα, είτε σειρά μυθιστορημάτων). Εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση, το κάνω μάλιστα εδώ και 6 χρόνια, στο χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας, με ποικίλα αποτελέσματα...

Στο ζουμί τώρα: Πρόσφατα μιλούσα με έναν σχεδιαστή comics. Το παιδί έψαχνε σενάρια και του είχε στείλει κάποιος μια πρόταση για ιστορία που ήταν στο στυλ: "Έχουμε μια μεταποκαλυπτική σάιμπερπανκ Αρχαία Αίγυπτο, όπου κατοικούν μεταλλαγμένα ραδιενεργά ζαρζαβατικά. Ο κόσμος αυτός έχει έναν Φαραώ και κάτι σα μαγεία που όμως...μπλαμπλαμπλά" (το περιεχόμενο είναι εντελώς φανταστικό και θα το συναντήσετε και πολλές φορές στο μέλλον) και ο εν λόγω σχεδιαστής δήλωνε προβληματισμένος με το περιεχόμενό του. Όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι.
Η ιδέα που μου ανέφερε δεν ήταν άσχημη. Είχε όμως ένα βασικό πρόβλημα: δεν είχε ήρωα ή πλοκή. Είχε μόνο έναν φανταστικό κόσμο, ένα setting. Όσο βασική κι αν είναι για κάποιους η κοσμοπλασία, η πλοκή είναι το όχημα που θα μας οδηγήσει μέσα σε αυτή. Και, αν οδηγείτε μια ετοιμόρροπη σακαράκα σε ένα ειδυλιακό τοπίο δε φαντάζομαι να το ευχαριστηθείτε ιδιαίτερα.
Οπότε για αρχή κάθε ιστορίας είναι καλό να έχετε μια βασική πλοκή. Μια καλή συνταγή για πλοκή είναι το εξής μοτίβο: έχουμε μια κατάσταση ισορροπίας γύρω από το χαρακτήρα/τους χαρακτήρες μας. Τότε συμβαίνει μια αλλαγή και οι χαρακτήρες αντιδρούν ανάλογα, οδηγόντας σε νέες προσωρινές ισορροπίες (ή σε ντόμινο αλλαγών). Στο παράδειγμα μας λοιπόν, τι θα γίνει αν στον κόσμο αυτό κάποιοι πάνε να ρίξουν τον Φαραώ, αλλά το μάθει ο ήρωάς μας;
Βασικό είναι βέβαια και το να έχουμε μια ιδέα για το ποιοι είναι οι χαρακτήρες μας. Φύλο, φυλή, ηλικία, προσωπικότητα, όλα αυτά είναι απαραίτητα για να γράψουμε μια πετυχημένη ιστορία. Πολλοί είναι αυτοί μάλιστα που, πριν γράψουν την τους πρώτη λέξη, έχουν λίστες με όλες τις πληροφορίες που αφορούν τους κύριους χαρακτήρες τους. Από την εμφάνιση και την ηλικία, μέχρι και τα αγαπημένα τους ρούχα, φαγητά, τραγούδια και πάει λέγοντας. Σχετικές λίστες κυκλοφορούν πολλές στο ίντερνετ και μάλιστα έχω δοκιμάσει να συμπληρώσω μερικές: συνήθως δεν τα κατάφερνα.
Προσωπικά είμαι της άποψης ότι ένας καλός χαρακτήρας γράφεται όσο προχωράει η ιστορία. Για αρχή καλό είναι να γνωρίζεις το όνομα, την ηλικία, την εμφάνιση, μερικά βασικά βιόματα και 2-3 κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Έτσι στο παράδειγμα, κεντρικός ήρωας είναι ένα μπρόκολο, αλκοολικός και μισάνθρωπος πολεμιστής, που, απογοητευμένος από τη ζωή, κάνει ότι δουλειά βρει για να έχει να πιει για το βράδυ . Αρχιδολοπλόκος θα είναι ο πρωθυπουργός του Φαραώ, ένα παμπόνηρο και μεγαλομανές καρότο. Ο Φαραώ ένα ανόητο και ματαιόδοξο λάχανο που βαριέται να ασχολείται με τις υποθέσεις του βασιλείου και έχει αφήσει τα πάντα στα χέρια του πρωθυπουργού.
Ξεκινόντας με αυτούς τους τρεις χαρακτήρες και τη βασική πλοκή που έχω, μπορώ πια να αρχίσω να χτίζω την ιστορία, βάζοντας ταυτόχρονα και κάποια παραπάνω στοιχεία στις προσωπικότητές τους και να προσθέτω κι άλλους χαρακτήρες όποτε αυτό χρειάζεται. Γενικά, ένας ικανός συγγραφέας μπορεί, με 2-3 σύντομους χαρακτηρισμούς, να δημιουργήσει έναν ζωντανό και ενδιαφέροντα χαρακτήρα.

Αυτά τα λίγα για τώρα. Σε μελλοντικές δημοσιεύσεις θα διαβάσετε περισσότερα πάνω στο θέμα της συγγραφής.

Μεταφράσεις

2009-05-08T00:53:00.006+03:00

Εύκολη η δουλειά του μεταφραστή;
Μπα, μάλλον όχι, ειδικά αν δεν πας να κάνεις δουλειά του ποδαριού. Κατά καιρούς έχω πει πολλά για μεταφράσεις, αλλά τώρα που κάθομαι να βγάλω δουλειά ο ίδιος βλέπω με τα μάτια μου πόσο δύσκολο είναι να αποδοθούν όλες οι ιδιοτροπίες και οι μικρολεπτομέρειες της ξένης γλώσσας στην Ελληνική.
Είναι δύσκολο να κρατήσεις το λόγο ζωντανό από τη μια γλώσσα στην άλλη (για να μην πω για λογοπαίγνια). Κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να παρεκλίνεις από το κείμενο, για να βγάλεις κάτι καλό (οι δουλειές που συνήθως μου χτυπάνε άσχημα δεν το κάνουν αυτό. Πχ διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο και ο μεταφραστής δεν είχε ξεφύγει από τη λέξη προς λέξη μετάφραση. Γράφει λοιπόν: "Είναι μια γαμημένη ντροπή μια τέτοια κοπέλα να μπλέξει σε αυτά τα σκατά." Όλοι καταλαβαίνουμε φαντάζομαι τι έγραφε το πρωτότυπο, και φαντάζομαι όλοι πόσο χάλια ακούγεται στα Ελληνικά)

Αυτά τα λίγα για τώρα, η επόμενη δημοσίευση ελπίζω να αργήσει λιγότερο.

2009

2009-02-25T18:47:00.001+02:00

Με αυτά και με αυτά πέρασαν 2+ χρόνια από το τελευταίο ποστ, και πηγαίνω για ανάσταση του ιστολογίου. Θα το κάνω όμως;
Στοιχηματίστε...

Με αυτά και αυτά

2006-12-07T00:16:00.001+02:00

Πέρασε ένας μήνας και δεν έκανα ούτε μια καταχώρηση. Βασικός λόγος: βαριέμαι να γράφω, αφήστε που δεν έχω και τίποτα να πω. Το sffnowrimo πήγε μέτρια, με 25000 λέξεις και κάτι ψηλά στο τέλος του μήνα και τώρα έχει παγώσει για λίγο, μέχρι να ξαναβρώ κουράγιο να γράψω. Προέχει να τελειώσω τον Λύκο, αλλά και για αυτό δε μπορώ να βρω την όρεξη. Γενικά δεν έχω το κουράγιο να ανοίξω word αυτές τις ημέρες και έχω πολλά πράγματα που θέλω να αρχίσω/συνεχίσω/τελειώσω.
Αυτά από εμένα, over and out

Ακούγοντας: ένα από τα μισοτελειωμένα κομμάτια των Storm Elves με τίτλο (μάλλον) Decipher

sffnowrimo 2006- 6η ημέρα

2006-11-06T18:21:00.001+02:00

Για όσους δε γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι δείτε εδώ: http://www.sff.gr/forums/index.php?showtopic=5318

Έχω ξεκινήσει να γράφω ένα άτιτλο μυθιστόρημα το πρώτο μέρος του οποίου θα γραφτεί ως μέρος της εκδήλωσης. Αν και ξεκίνησα δυνατά, το Σ/Κ έκανα κοιλιά (ή μάλλον τα έξυνα) και τώρα είμαι στις 8350 λέξεις, ενώ πρέπει να έχω 10000 λέξεις ως τα μεσάνυχτα για να είμαι εντός προγραμματος. Είναι μια urban fantasy ιστορία με θέμα που δε θα σας αποκαλύψω, απλά κύρια επιροή (που αγγίζει τα όρια του κλεψίματος) είναι το κόμικ Sandman του Neil Gaiman, αλλά πάντα περασμένο μέσα από προσωπικά φίλτρα.
Κατά τα άλλα, τις επόμενες μέρες που θα έχω χρόνο (ούτε να κράξω με την ησυχία μου δεν προλαβαίνω...)

Back for blood

2006-10-31T23:40:00.001+02:00

Χθες βράδυ ένας φίλος μου μου παραπονιόταν ότι πρέπει να ξαναρχίσω να γράφω στο blog, επειδή, όπως ανέφερε, δεν μπορεί να βρει άλλο μπλογκ με τόση καφρίλα και σαρκασμό. Και, ως κρυπτοψώνιο, μπροστά στην αναγνώρηση της μοναδικότητας του blog μου αποφάσισα να ξαναρχίσω να γράφω. Ας με υποδεχτεί λοιπόν η blog-όσφαιρα με όλες τις τιμές που μου αρμόζουν (αγνοώντας με δηλαδή επιδεικτικά).
Μπι γουορντ, Αι'μ μπακ.

Music - Slayer - Christ Illusion

2006-09-01T20:55:00.001+03:00

(Nα σας προειδοποιήσω ότι πριν από την ακρόαση, άκουσα ΟΛΗ τη δισκογραφία των slayer για να έχω καλύτερη άποψη)
Για αρχή το artwork είναι βίαιο, σκοτεινό, χαοτικό και βλάσφημο, όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς, παραπέμποντας σε αυτό του Reign in black

Flesh storm - ξεκινάει με drone αλλά δεν αργεί να ξεκινήσει το τρίπτυχο: ξύσιμο-Αράγια φωνάζει-ντράμς στο τέρμα. Το ρεφραίν πάλι έιναι mid tempo, με μια κολλητική μελωδία (που θυμίζει αρκετά κομμάτι από τον προηγούμενο των exodus) και ακολουθεί κλασικό slayer-ικό σόλο. Το δεύτερο ρεφραίν μάλιστα το προλογίζει μια επίσης πορωτική εκτέλεση του αργού γεμάτου αυτού ριφ και ένα κόψιμο-ξυράφι για δεύτερο σόλο και ένα ακόμα βαρύ γκρουβάτο mid tempo κομμάτι και ξανά το ρεφραίν. Χαλαρά θα ανοίγει συναυλίες μέχρι τον επόμενο δίσκο και όχι άδικα.

Catalyst - Ξεκινά επίσης κλασικά, με σκασίματα στα ντραμς, ένα κουπλέ που φέρνει πολύ σε εποχές Diabolus in musica και τον Araya να ουρλιάζει τους στίχους όπως αυτός ξέρει. Κι εδώ υπάρχει ένα ακόμα mid tempo πέρασμα που συνοδεύει το πρώτο σόλο, όπως και μερικά από τα κλασικά slayer-ικά ριφάκια στο όχι και τόσο ξεχωριστό ρεφραίν, ενώ προς το τέλος γυρνάει λίγο σε εποχές που θυμίζουν Reign in blood (χωρίς φυσικά την κολασμένη δύναμη που έβγαζε η βίβλος εκείνη του μέταλ). Δυνατό μεν, αλλά όχι τόσο ώστε να μπορείς να το πεις το καλύτερο κομμάτι του δίσκου.

Skeleton Christ - Μπαίνει ωραία με ένα κοφτό επαναλαμβανόμενο riff και μεσαίας ταχύτητας "ραπαριστά" φωνητικά, για να δώσει συνέχεια σε ένα (ευτυχώς καθόλου χαρούμενο) πανκοειδές ρεφραίν και ένα σύντομο σόλο. Δεύτερο κουπλέ στον ίδιο ρυθμό και δεύτερη φορά το ρεφραίν με λίγο αλλαγμένους στίχους και μετά άλλη μία με άλλη μια φορά διαφορετικούς στίχους. Ακολουθεί ένα ριφ που θυμίζει αρκετά raining blood και ο κόσμος μπορεί να χαρεί headbanging και στο καπάκι moshing με το ρεφραίν που ξανακολουθεί, ενώ ακολουθεί ένα beatdown πέρασμα συνοδεία σόλο για ακόμα περισσότερο ξύλο. Στα κατά του κομματιού κατ' εμέ οι αφελείς αντιχριστιανικοί στίχοι

Eyes of the insane - Ξεκινάει θυμίζοντας λίγο South of heaven και συνεχίζει γκρουβάτα για πιο χαλαρό κοπάνημα, ενώ ακολουθεί ένα δυναμικό, πιασάρικο ρεφραίν ιδανικό για body slamming, ενώ μπαίνει και ένα δεύτερο ρεφραίν που ακολουθεί το πρώτο, κοφτό και τσαμπουκαλεμένο. Οι στίχοι, αντιπολεμικού περιεχομένου, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά το τραγούδι έχει πολύ δυναμική (στα συν μια στιχουργική αναφορά στο mandatory suicide)

Jihad - Ξεκινάει με μια χαλαρή εισαγωγή ενώ μετά από λίγο μπαίνει ένα αργό, μακρόσυρτο ριφ και ένα ακόμα "ραπάρισμα" πάνω σε ένα γρήγορο κοφτό ριφ που κάνει το σώμα να κινείται στο ρυθμό του. Το ρεφραίν, σαν σύνθημα, τα σπάει, αλλά το γύριστό ριφάκι που χρησιμοποιείται για να περάσουμε στο δεύτερο κουπλέ και που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται προσωπικά δε μου άρεσε. Το δεύτερο ρεφραίν ακολουθεί ένα πέρασμα με που κιθάρες παίζουν χαμηλά, τα ντραμς δίνουν ρυθμό και τα φωνητικά απαγγέλουν χαμηλά κάτι σα λόγο.
Στιχουργικά δε, πρέπει να είναι το πιο ακραίο τραγούδι που έχουν γράψει μετά το Angel of death.

Consfearancy - Κοφτά ριφς, σκασίματα, καλπασμός στα ντραμς, σόλο μετά την εισαγωγή, φωναχτό χοροπηδηχτάδικο κουπλέ, ένα ωραίο lead και ένα επίσης κοφτό χοροπηδηχτάδικο ρεφραίν. Πολύ κοπάνημα, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο αλλά σίγουρα απολαυστικό.

Catatonic - τίγκα στα αργά βαριά riff σε κλασικές μινόρε κλίμακες είναι ένα κομμάτι αργό και βαρύ, για πολύ headbanging, με τoν Araya να ουρλιάζει το κολλητικό ρεφραίν που πορώνει με την σκοτεινή μελωδική γραμμή του, ενώ κάπου πριν το σόλο ακούγεται ένα μινόρε ριφάκι που ακολουθείται απο σκασίματα, όπως raining blood (αν και εντάξει, καμία σύγκριση) Από τα πιο δυνατά κομμάτια του δίσκου.

Black serenade - Ο χαρακτηρισμός "καλό μωρέ" δεν θα μπορούσε να δωθεί στο ελαφρώς ανευρο κουπλέ του τραγουδιού αυτού, η ρυθμική γέφυρα όμως και το "ραπαριστό" ρεφραίν του δίνουν αρκετή ενέργεια, όπως και το φρενήρες πρώτο σόλο. Γενικά το πιο αδύναμο ίσως κομμάτι και μουσικά και στιχουργικά.

Cult - Σκοτεινή εισαγωγή που θυμίζει λίγο dead skin mask, δυνατό mid tempo riff, σκασίματα στα ντράμς και μια μελωδία γεματη και πορωτική που σε αναγκάζει να κοπανηθείς, ενώ, για να θυμηθούμε λίγο το hell awaits, ακολουθεί ένα τυπικό γρήγορο thrash κομμάτι με ένα "γηπεδικό" ρεφραίν που ξεσηκώνει στην αρχή, για να καταλήξει σε ένα mosh friendly βίαιο ρυθμό. Δεύτερο κουπλέ, δεύτερο ρεφραίν για να συνεχίσει να δέρνεται ο κόσμος και αργό βαρύ πέρασμα για λίγο headbanging ρε αδερφέ πριν το σόλο. Δεν είναι τυχαίο ότι το κομμάτι επιλέχθηκε ως single του δίσκου και νομίζω ότι θα εκτιμηθεί σε πολλά pits ανά τον κόσμο.

Supremist - αυτό εδώ έχει μια αρκετά heavy metal εισαγωγή και αρκετά παλαιομοδήτικο riff στο κουπλέ, με ένα αρκετά τεχνικό riff να το ακολουθεί και ένα ελαφρώς υποτονικό ρεφραίν και αρκετά τεχνικά περάσματα που δεν λειτουργούν απολύτως καλά μέσα στη σύνθεση. Ωραία riffs, μέτριο τραγούδι (αν και φαντάζομαι οι κιθαρίστες θα το χαρούνε αρκετά)

Συνολικά είναι ένας συμπαγής, λακωνικός (κρατάει λίγο λιγότερο από 40 λεπτά) δίσκος με πολύ ένταση και χωρίς πολλά βαρετά σημεία. Είναι πολύ χορταστικός και γενικά αποφεύγει να πλατειάζει, διατηρόντας τη δύναμή του καθόλη τη διάρκειά του. Του λείπουν όμως τα τραγούδια που ξεχωρίζουν, καθώς και τα 8 τραγούδια είναι εφάμιλα με τα "γεμίσματα" σε οποιονδήποτε από τους πέντε πρώτους δίσκους, άρα είναι σαφέστατα κατώτερός τους ως ποιότητα. Παράλληλα όμως έχει περισσότερο ενδιαφέρον από οποιονδήποτε δίσκο έβγαλαν μετά το Seasons in the abyss, επιλέγοντας επιστροφήστις ρίζες.
Γενικά αν δεν έχετε ξανασχοληθεί με το συγγρότημα ασχοληθείτε με κάποιο από τα Reign in blood, south of heaven και Seasons in the abyss, αν όμως είστε οπαδός των Slayer ή γενικά του thrash μπορείτε να επενδύσετε στο δισκάκι αυτό. Χωρίς να είναι διαμάντι, κλασικό, αριστούργημα κτλ τα βγάζει τα λεφτά του.

Βαθμολογία 4/5

Iron Maiden - A matter of life and death

2006-08-31T02:54:00.002+03:00

To άκουσα μια φορά χθες και βαρέθηκα τη ζωή μου. Τώρα κάνω τη δεύτερη ακρόαση:

Different worlds: τους φαντάζομαι στο στούντιο, να ανακαλύπτουν ότι έχουν μόνο 10 τραγούδια και χρειάζονται άλλο ένα. Οπότε λέει ο Harris: "Λοιπόν παιδιά, το γνωστό riff οι κιθάρες, κλασικό μπάσσο εγώ, τυπικά τύμπανα κι εσύ Bruce άρχισε να τραγουδάς ότι σου κατεβαίνει στο κεφάλι." Κάπως έτσι γράφτηκε το δεύτερο χειρότερο τραγούδι που ανοίγει δίσκο των maiden (το Wildest dreams παραμένει βέβαια αξεπέραστα στον πάτο)

These colours don't run: ένα "επιβλητικό" mid tempo κομμάτι: βαρετά riff που το έχουμε ξανακούσει (με καλύτερο το γύρισμα ανάμεσα στα σόλο από το heaven can wait νομίζω) και έναν Bruce να φαλτσάρει στις κορόνες (το κάνει και στο πρώτο τραγούδι αλλά εκείνο είναι πολύ βαρετό για να το προσέξεις)

Brighter than a thousand suns: Ίσως ο τίτλος είναι υπερβολή, αλλά σίγουρα θα έπρεπε να λέγεται Brighter than eleven songs, μιας και είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, με μια ριφάρα στην αρχή που κάνει τον σβέρκο να γαργαλάει. Κι εδώ ο Bruce ψιλοφαλτσάρει, αλλά το αγνοείς ακούγοντας τον γεμάτο ήχο στις κιθάρες. Εντάξει, Slayer do this shit much better, αλλά εδώ υπάρχουν και μελωδίες που σου κολλάνε. Ένα καλό τραγούδι σε έναν μέτριο δίσκο, καταφέρνει τουλάχιστον να πορώσει, αν και τραβάει πολύ περισσότερο από όσο πρέπει.

The pilgrim: Ξεκινάει με το λαλαλαλα ριφ, συνεχίζει με taps, έχει όμορφη μελωδία στα φωνητικά του κουπλέ, μέτρια πριος καλή γέφυρα και προβλέψιμο ρεφραίν με τον Bruce να το στριγγλίζει, χωρίς φάλτσα αυτή τη φορά, ενώ ακολουθεί το αναμενόμενο τσιφτετέλι ως γύρισμα, το οποίο ομολογουμένως και πολύ άργησε και λίγο κρατάει: και μόνο το όνομα με είχε προετοιμάσει για βάρβαρη αντιγραφή του Nomad, αλλά εντάξει, αντιγράφουν και άλλα τραγούδια τους εδώ έτσι για την ποικιλία.
Συμπαθητικό, αλλά βαριέσαι από το δεύτερο κουπλε.

The longest day: συμπαθητική εισαγωγή, ατμοσφαιρική που ανεβάζει σιγά σιγά ένταση, και ανεβάζει, και ανεβάζει για να σε ρίξει στα τάρταρα με ένα βαρετό μελωδικό ξέσπασμα ενάμιση λεπτό αργότερα, που το διαδέχεται ένα "επικό" "ρεφραιν". Δεύτερο κουπλέ με taps και ελαφρώς γρυλιστά φωνητικά ξαναδίνει δύναμη στο κομμάτι, αλλα πάμε πάλι μια από τα ίδια ενώ προς το τέλος ξαναφτιάχνει και μετά ξαναχαλάει. Αν δεν ήταν τόσο κουρασμένες οι ιδέες του ίσως και να ήταν πάρα πολύ καλό, υπάρχουν σημεία που θα γίνονταν ένα πολύ δυνατό κομμάτι, αλλά η δύναμη χάνεται στην φλυαρία της σύνθεσης.

Out of the shadows: Ντουμ ντουμ ντουμ ντουμ εισαγωγή, μελωδικό μελαγχολικό κουπλέ, τυπικός απελπισμένος Dickinson να γκαρίζει στο ρεφραίν, το wasting love ήταν απείρως καλύτερη "πλαστικούρα" μπαλάντα από αυτό εδώ το έκτρωμα. Συμπαθητικό σόλο πάντως.

The reincarnation of Benjamin Breeg: Βαρετή θλιμμένη εισαγωγή, dickinson να ψιθυρίζει στίχους, η μελωδία αρχίζει να γίνεται συμπαθητική ενώ περιμένουμε το ξέσπασμα, που έρχεται με ένα διόλου λυτρωτικό αλλά τουλάχιστον κλασικό ριφ, μια μετριότατη μελωδία φωνητικών από έναν Dickinson κουρασμένπο από τις πατάτες που τραγουδάει τόση ώρα, ένα καλό ριφάκι καθώς η ένταση ανεβαίνει λίγο, το καλό ριφ ξαναχτυπά πολλές φορές πριν το ρεφραίν που δεν λέει να έρθει, τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι η άνευρη γέφυρα που ακούς τόση ώρα είναι μάλλον το ρεφραίν, μετά αρχίζουν τα κλασικά ταραταραμ που έχουν γίνει κλισέ από την εποχή που έγραψαν το trooper, μόνο πως σκάνε και καλούτσικα σόλο, το γύρισμα ανάμεσα στα δύο πρώτα σόλο είναι επίσης φοβερό και επιτέλους η αναμενόμενη λύτρωση που το κομμάτι τόσο επιζητά έρχεται, ενώ το ρεφραιν ξαναχτυπά και αυτή την φορά αντέχεται περισσότερο. Ούτε καν απείλησε τελικά τη θέση του Wildest dreams ως του χειρότερου single τους, παρά τις αρχικές προσδοκίες μου. Ήταν καλύτερο και από το bring your daughter to the slaughter αν σας λέει κάτι αυτό, αν και δε νομίζω να υπάρχει άλλο single που μπορεί να συναγωνιστεί.

For the greater good of God: Υποτονική αρχή, δυνάμωμα στη συνέχεια, γαμάτο ρεφραίν που χαλαρά το ξανακούσαμε, δυνατό δεύτερο κουπλέ, ξανά το πορωτικό ρεφραίν ξανά και ξανά για να το εμπαιδώσουμε,εντυπωσιακό γύρισμα για καμια εκατοστή φορές, γιατί αφού τους βγήκε και κάτι καλό να το παίξουν αρκετά ρε παιδί μου να μην πάνε τσάμπα τα λεφτά του κόσμου, σόλο της σειράς, δεύτερο σόλο καλύτερο αλλά επαναλαμβανόμενο, άλλη μία από ρεφραίν και το εννιάλεπτο κλείνει με επίσης ξεσηκοτικό τέλος. Πολύ καλές ιδέες αλλά δωσμένες με το κιλό που μετά από κάποιες ακροάσεις φαντάζομαι θα ακούγονται κουραστικές. Αυτή τη στιγμή πάντως το κομμάτι είναι απίστευτα ξεσηκωτικό.

Lord of Light: και αυτό υποτονική ψιλοοριεντάλ εισαγωγή, ψιθυριστά φωνητικά, συνέχεια με ριφ-καλπασμό, δυνατές φωνητικές γραμμές που συνεχίζουν να φαλτσάρουν ελαφρά, αργό, επιβλητικό ρεφραίν, που όμως ακούγεται ευχάριστα, ξανά υποτονική μελωδία, ξέσπασμα, solo, ρεφραιν, συμπαθητικό κομμάτι, πολύ καλύτερο από μερικά εδώ μέσα, αλλά τίποτα το συγκλονιστικό, αν το ακούσω 4-5 φορές ακόμα μπορεί και να μου αρέσει.

The Legacy: Υποτονική αρχή (τι έκπληξη!) χτίσιμο, ψιλοσυμπαθητικό ρεφραίν, καλή συνέχεια, δυνατό τελείωμα. Θα μπορούσα επίσης να το συμπαθήσω αρκετά.

End of the universe: "Συμφωνική" εισαγωγή, "στοιχειωτικές" μελωδίες, υποτονικό κουπλέ, ψευδοσυμφωνικό ξέσπασμα (που κόβω τον λαιμό μου το έχω ακούσει σχεδόν ίδιο από black/ατμοσφαιρικό συγκρότημα) ξανά στοιχειωτικά, δυνατό ριφ που επιτέλους ανταμείβει, σόλο, κουπλέ με νεύρο, δυνατά ριφάκια, το συμφωνικό κομμάτι που λέγαμε, ριφ που σπάνε σβέρκο παράλληλα με παιχνιδάκια με synths, η γύφτικη επικίλα ξαναχτυπά, ξανα οι στοιχειωτικές μελωδίες από synth και το ρεφραιν μάλλον συνοδεία μικρής χωρωδίας και σόλο της synth κιθάρας (γιατί αυτό πρέπει να ακούγεται τόση ώρα) και η γυφτιά να κλείνει. Παρά το cheesy του κομματιού ο Dickinson το στηρίζει με τη φωνή του και γενικά στέκει ως σύνθεση. Από τα καλά του δίσκου.

Συνολικά: Μετριότατος δίσκος για τα δεδομένα των maiden με τα μισά κομμάτια να σώζουν τις πατάτες που έχουν κάνει στα άλλα μισά. Αξίζει τα λεφτά που θα πληρώσετε για να τον πάρετε σε έκπτωση του χρόνου αν σας αρέσει το συγκρότημα, εκτός κι αν είστε φανατικός των maiden οπότε εγώ σας προειδοποίησα, το κρίμα στο λαιμό σας.

Βαθμολογία 3/5

Αν ποτέ χρειαστώ λεφτά

2006-08-28T21:20:00.001+03:00

My blog is worth $2,822.70.
How much is your blog worth?

Θα πουλήσω το blog αυτό :p

Rockwave 2006 - 3η ημέρα

2006-07-13T20:28:00.001+03:00

Για αρχή μία ώρα πριν φύγω μαθαίνω ότι θα μπορούσα να καβαντζώσω πάσο φωτογράφου, αλλά ούτε φωτογραφική μηχανή είχα ούτε τον χρόνο να πάω να το πάρω. Άρα τζίφος.
Τέλος πάντως, φτάνω σταθμό Λαρίσσης και παίρνω το τρένο για Μαλακάσα. Στον σταθμό πετυχαίνω και έναν φίλο μου, οπότε στο τρένο η κουβέντα γυρνούσε γύρω από warhammer 40K, τα ελληνικά στρατά, συζητήσεις περί τέχνης (aka δούλεμα στην ψευτοκουλτούρα συγκροτημάτων τύπου Sunn 0) και στο ότι μετά τη συναυλία τους στην Ελλάδα οι Kreator έγραψαν το When the sun burns red (ενώ περπατάγαμε στο καταμεσίμερο για να πάμε από το τρένο στο Terra Vibe)
Φτάνουμε στις 5, ενώ οι πύλες είχαν μόλις ανοίξει. Εντυπωσιακός ήταν ο μικρός αριθμός του κόσμου που είχε έρθει (και που παρέμεινε χαμηλός, το πολύ 8000 άτομα να ήταν χθες). Μετά από μια βόλτα στα stands για μπλούζες (όπου βρήκαμε μπλούζες monotheist με 30€) και μια επίσκεψη στο silent disco (που ήταν γαμώ τις φάσεις, έβαζες ασύρματα ακουστικά και άκουγες δύο dj, έναν να παίζει nu metal και έναν να παίζει κλασικές μεταλιές) οι Moonspell εμφανίστηκαν στη σκηνή.
Αν και ο κόσμος μπροστά ήταν λίγος (4 σειρές, το πολύ 25 άτομα στην κάθε μια) έπεσε αρκετό κοπάνιμα από μεταλλουδίτσες ενώ και το συγκρότημα ήταν αρκετά καλό, παίζοντας το γοτθικό doom/death metal τους με εξαιρετική επιτυχία. Highlights όταν ο τραγουδιστής αναφέρθηκε στην ήττα της Πορτογαλίας στο Euro και όταν, εχμ, τραβούσε μαλ... στο μικρόφωνο (δεν έχω φωτογραφία να καταλάβετε τι εννοώ ρε γαμώτο, αν βρω θα την ποστάρω Razz)
Από τη στιγμή που οι Moonspell σταμάτησαν μέχρι την στιγμή που τέλειωσαν οι Crimson glory, καλύτερη στιγμή ήταν αναμφίβολα όταν ο DJ έβαλε να παίξει το Future tense των Sanctuary. Κι αυτό επειδή ποι Crimson glory ήταν ΑΘΛΙΟΙ. Όλες οι ψηλές νότες του midnight έπεφταν στο χώμα σπαρταρώντας, αφήνοντας την τελευταία τους ανάσα, ενώ οι χαμηλές δεν ακούγονταν τόσο καλά, με αποτέλεσμα να έχουν ένα σιωπηλό θάνατο. Το υπόλοιπο συγκρότημα έπαιζε το ίδιο άσχημα, με αποτέλεσμα σε ένα σημείο να με πονέσουν τα αφτιά μου. Ο κόσμος γενικά βαριόταν που ζούσε, ακόμα και όταν έπαιζαν κομματάρες όπως το Queen of the masquarade και το Lost reflection, που είναι τραγούδι για νύχτα μεν, αλλά και χρειάζεται και μια σοβαρή ερμηνεία για να πορώσει τον κόσμο. Το μόνο θετικό είναι ότι το συγκρότημα μετά το show του κυκλοφορούσε ανάμεσα στον κόσμο και μιλούσε, μοίραζε αυτόγραφα κτλ (εγώ πήρα αυτόγραφο από τον τραγουδιστή)
Πριν καλά καλά τελειώσουν οι Crimson Glory οι Celtic Frost είχαν αρχίσει να κλέβουν την παράσταση. Κόσμος άρχισε να στοιβάζεται στο κάγκελο, ενώ ο DJ είχε σταματήσει να παίζει μουσική, βάζοντας υποβλητικά ηχοτόπια που ετοίμαζαν το κλίμα για τους Ελβετούς. Ο κόσμος φώναζε για το συγκρότημα, ενώ τεχνικοί έφερναν στην σκηνή banners με την επτάλφα και στο πίσω μέρος της σκηνής είχε κρεμαστεί το απίστευτο Satan I του H.R.Giger.
Μετά από αρκετοί ώρα αναμονής το Tottengot άρχισε να παίζει, ενώ τα μέλη του συγκροτήματος, ντυμένα στα μαύρα και με υποτυπώδες corpsepaint μπήκαν στη σκηνή. Ο Martin ήταν σε στάση προσευχής ενώ ο Tom, με τον μαύρο σκούφο το μαύρο πουκάμισο και το μακιγιάζ του ήταν σαν μια γερασμένη εκδοχή του τραγουδιστή των HIM. Τέλος ο δεύτερος κιθαρίστας περισσότερο φαινόταν να παίζει σε κάποιον κλώνο των Apoptygma Berzerk παρά στους Celtic Frost.
Δε νομίζω ότι άλλο συγκρότημα θα καταφέρει να σκάσει σε metal φεστιβάλ με λουκ "τελειωμένου" γκοθά και θα κάνει αυτό που έκαναν οι Frost. ΜΕ τις πρώτες νότες του Procreation of the wicked και το πρώτο Deathgrunt του Fischer ξεκίνησε ανελέητο moshing. Το Dethroned Emperor δεν άφησε χρόνο για ανάσα, ενώ, επειδή μπροστά δεν υπήρχε ούτε γρασίδι ούτε πλαστικά πλακάκια κάθε προσπάθεια να γίνει moshpit καταστρεφόταν από το σύννεφο σκόνης που σηκωνόταν. Συνέχισαν με το usurperer και το Jewel throne, σπάζοντας σβέρκους, ενώ, μετά από έναν εντυπωσιακό μονόλογο του Ain ακολούθησε το Ain Elohim. Το Necromantical screams (με τα προηχογραφημένα γυναικεία φωνητικά) έδωσε ξανά τροφή στο moshpit που υπήρχε στο κέντρο, ενώ το Dawn of Meggido έκανε σβέρκους να πονέσουν και έδειξε τι πραγματικά σημαίνει ατμοσφαιρικό death metal με τον αργό επικό όγκο του. Αλλά πάλι το necrothrash πήρε τη σκυτάλη με τα Circle of the tyrants και into the crypt of rays να κλείνουν το show.
Οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου μας εγκατέλειπαν, όταν ομίχλη γέμισε τη σκηνή και το συγκρότημα ξαναβγήκε για ένα τελευταίο τραγούδι. To Synagoga Satanae έκλεισε την βραδιά απίστευτα, με ένα μάτσο καμμένους κάφρους από κάτω να κοπανιούνται ανελέητα κατά τα 10 λεπτά του. Ο δε Thomas έβγαλε το σκούφο του, μοιάζοντας, λόγω καράφλας και βαψίματος με τον Pennywise από το Αυτό του Stephen Κing. Απόλυτη καφρίλα ήταν ο drummer στο τέλος που γκρέμισε τα drums και βγήκε από τις αναποδογυρισμένες κάσες για να χαιρετίσει κι αυτός το κοινό.
Μετά το τέλος της εμφάνισης αυτής ήμουν πολύ λιώμα για το οτιδήποτε. Αν και οι Frost έπαιξαν τραγούδια μόνο από 3 δίσκους είχαν ένα απίστευτα συμπαγές πρόγραμμα και δώσαν μαθήματα death/necro σε όλους τους νεότερους. Οι άνθρωποι είναι πραγματικά θεοί του ακραίου ήχου και το απέδειξαν και με το παραπάνω. Εύχομαι να έρθουν κάποια στιγμή μόνοι τους, γιατί χρειάζεται τουλάχιστον σόου 2,5 ωρών για να ξεδιπλώσουν όλο το μεγαλείο τους.
Στη συνέχεια σύρθηκα πίσω και έκατσα στο χορτάρι, περιμένοντας τους Twisted Sister. Υπό άλλες συνθήκες θα ήμουν πρώτη γραμμή και στους παλαιομεταλλάδες τραβεστί, αλλά πραγματικά τα είχα δει όλα. Οι Sister έπαιξαν γαμιστερότατα, με τις επιτυχίες τους να ξεσηκώνουν τον κόσμο (φανταστείτε ότι το We ain't gonna take it το τραγουδούσε ολόκληρο το Terra Vibe) να κράζουν το Fame story της Αμερικής, να κόβους τις τούρτες για τα 10 χρόνια του Rockfest (όπως είχαν μπερδευτεί και το έλεγαν) και για τα γεννέθλια του μπασίστα και να διασκευάζουν το It's only Rock and roll των Stones.
Ως φεστιβάλ για μια low budget διοργάνωση ήταν αρκετά καλό αλλά όχι κάτι εξαιρετικό. Άξιζε και με το παραπάνω να δει κανείς Frost και Sisters αλλά δεν ήταν κάτι το συγκλονιστικό ως σύνολο. Ελπίζω του χρόνου να δούμε καλύτερο line up.

TV: Carnivale

2006-03-20T10:42:00.002+02:00

Μια σειρά μυστηρίου Αμερικάνικης παραγωγής που με εντυπωσίασε με την ποιότητα της παραγωγής της.
Η σειρά διαρκεί δύο σαιζόν (σύνολο 24 επεισόδια) και κόπηκε πριν ολοκληρωθεί, κάτι που είναι από τα μεγαλύτερα αρνητικά της.
Στην Αμερική της ύφεσης, λίγο πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ένα αγόρι με τη δύναμη να θεραπεύει αρρώστους και τραυματίες περισυλλέγεται από ένα περιπλανόμενο τσίρκο. ΠΑράλληλα ένας ιερέας δέχεται μηνύματα από το θεό και με οράματα τιμωρεί τους αμαρτωλούς. Ένας περίεργος δεσμός υπάρχει όμως μεταξύ τους.
Γενικά η σειρά προχωράει αργά και σε κάθε επεισόδιο όλο και περισσότερα ερωτήματα προκύπτουν, ειδικά στην πρώτη σαιζόν, αρκετά από τα οποία απαντιούνται στη δεύτερη (όχι όλα όμως)αποκτά όμως ρυθμό από τη μέση της δεύτερης σαιζόν. Παράλληλα δε με την κυρίως ιστορία μια σειρά από δευτερεύουσες ιστορίες αναπτύσσονται, δίνοντας βάθος στη σειρά, κάτι που της προσθέτει πολλούς πόντους.
Η δε αισθητική της είναι εντυπωσιακή: η φωτογραφία είναι πολύ χαρακτηριστική, ενώ εντύπωση κάνει η βρωμιά του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων, δίνοντας την αίσθηση του ρεαλισμού. Η μουσική είναι μυστηριακή και ταξιδιάρικη, τα οπτικά εφέ ικανοποιητικά και δεν υπάρχει καθόλου μα καθόλου λογοκρισία (κάτι το εντυπωσιακό για τηλεοπτική σειρά).
Οι ερμηνείες πάλι κυμαίνονται από μέτριες μέχρι εξαιρετικές, με κορυφαίο τον ηθοποιό που παίζει τον ιερέα, που έχει περάσει στη λίστα με τους αγαπημένους μου χαρακτήρες.
Συνολικά μια εξαιρετική παραγωγή που πρέπει να δειτε, κι ας μείνετε στο τέλος λίγο απογοητευμένοι με το τι θα μπορούσε να είχε γίνει στη συνέχεια.

Anime: Basilisk

2006-02-25T00:02:00.001+02:00

Δύο φιλές νίντζα στην Ιαπωνία βρίσκονται σε διαμάχη για 400 χρόνια, μια διαμάχη που έχει τη μορφή ψυχρού πολέμου, καθώς μια συνθήκη ειρήνης τους δεσμεύει και που θα ενισχυθεί με τον επικείμενο γάμο των διαδόχων των αρχηγών τους.
Όμως η μοίρα δε θέλει τις δύο φυλές να μονιάσουν: για να λυθεί ένα θέμα διαδοχής 10 μέλη της κάθε φυλής πρέπει να πολεμήσουν μέχρι θανάτου για να καθορίσουν ποιος από τους δύο διαδόχους θα κάτσει στο θρόνο. Βασική λεπτομέρεια: και οι 20 νίντζα διαθέτουν υπερφυσικές δυνάμεις.
Ένα αιματοβαμμένο ιστορικό δράμα πολεμικών τεχνών που προβλήθηκε στην ιαπωνική τηλεόραση την περασμένη χρονιά και που με εντυπωσίασε: σοβαρό καθόλη τη διάρκειά του και χωρίς ποτέ να καταλήγει μελό κερδίζει τον θεατή με την σοβαρότητά του. Ο σχεδιασμός είναι πιο ρεαλιστικός (όπως και σε άλλα ενήλικα manga δράσης, όπως το Berserk, Blade of the immortal και Ninja scroll - με το τελευταίο να είναι η κύρια επιρροή για τους δημιουργούς της σειράς, οπότε οι narutards να μην χαρούν άδικα) οι χαρακτήρες όλοι καλά αναπτυγμένοι, με τον καθε ένα να έχει τον χρόνο του στη σειρά, οι μάχες εντυπωσιακές και το σενάριο γεμάτο ένταση, πλατιάζοντας μόνο σε λίγα σημεία. Η μουσική επίσης αρκετά καλή και ταιριαστή με τη σειρά.
Χωρίς να είναι αριστούργημα (αν και δεν ξέρω ακριβώς γιατί καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα) είναι μια αξιόλογη δουλεία που αξίζει να την δει κανείς.

Movie: Η υπόσχεση

2006-02-23T10:39:00.001+02:00

Κινέζικη, φαντασίας.
Βλέποντας αυτή την ταινία ένοιωσα σα να πήγα εκκλησία, τόσες φορές που είπα "θέε μου". Συνολικά είχε μία καλή ιδέα, αυτή των ανθρώπων της χιονισμένης χώρας, κατα τα άλλα ήταν μια μετριότατη ταινία με πολύ άσχημα οπτικά εφέ, τεράστιες τρύπες στο σενάριο, καμία απολύτως λογική στις πράξεις των χαρακτήρων και ένα σωρό άλλα λάθη που βαριέμαι να αναλύσω.
Μόνο στο βίντεο και με καλή παρέα. So bad it's good: 1.5/5

Movie: The doom Generation

2006-02-19T22:44:00.001+02:00

Μια ακόμα από τις καμένες ταινίες που έχω δει αυτόν τον καιρό.
Η ίδια η ταινία χαρακτηρίζεται ως μια "ετεροφυλοφιλική ταινία του δε-θυμάμαι-πώς-τον-λένε", πράγμα που υποδηλώνει ότι ο σκηνοθέτης στο παρελθόν έκανε μάλλον gay movies.
Το σενάριο έχει ως εξής: νεαρό ζευγάρι σώζει από ξυλοδαρμό νεαρό και λίγο αργότερα και οι τρεις τους βρίσκονται μπλεγμένοι σε φόνο. Από εκεί και πέρα αρχίζει ένα ταξίδι γεμάτο με τυχαία περιστατικά άσκοπης βίας και ακόμα περισσότερο άσχετο σεξ.
Πιθανότατα ο σκηνοθέτης να ήθελε να δείξει την γενιά Χ και τα προβλήματά της (δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία αρχίζει σε κλαμπ όπου παίζει τέρμα Nine inch nails και ότι οι χαρακτήρες έχουν industrial look, όπως και ότι η μουσική της ταινίας είναι κομμάτια εναλλακτικών αμερικάνικων ηλεκτρονικών συγγροτημάτων) αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αποτελέι μια κάλτ ταινία χωρίς αξιόλογο περιεχόμενο.
Είναι όμως κάφρικη ταινία και για αυτό μόνο αξίζει να την δει κανείς.
Βαθμολογία:2/5

Hex Season 2

2006-02-14T01:04:00.001+02:00

Βρετανική σειρά φαντασίας και τρόμου. (2005 - 13 επεισόδια)
Η πρώτη σαιζόν της σειράς δε με είχε ενθουσιάσει να πω την αλήθεια. Ήταν όμορφη σειρά, αλλά όχι κάτι το εντυπωσιακό. Η δεύτερη όμως ήταν έκπληξη.
Ηρωίδα της σειράς είναι μια φοιτήτρια ενός αγγλικού κολεγίου, το κτήριο του οποίου έχει μια σκοτεινή ιστορία, που έρχεται αντιμέτωπη με έναν έκπτωτο άγγελο. Με τη βοήθεια του φαντάσματος της συγκατοίκου της, που είναι ερωτευμένη μαζί της (και της οποίας οι ατάκες κλέβουν την παράσταση), προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον δαίμονα Αζαζιήλ.
Η δεύτερη σαιζόν ξεκινάει από εκεί που τελείωσε η πρώτη, εισάγοντας όμως μία νέα βασική χαρακτήρα που στην συνέχεια θα παίξει σημαντικό ρόλο, ενώ οι δευτερεύοντες χαρακτήρες της πρώτης σειράς αναβαθμίζονται και παίζουν πολύ περισσότερο ρόλο στην πλοκή (κάτι λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι η πρώτη σαιζόν ήταν 5 επεισοδίων).
Το σενάριο, αν και όχι εξαιρετικά καλό (έχει τις τρύπες και τις υπερβολές του) καταφέρνει να είναι γεμάτο με ανατροπές που κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο, ενώ ιδιαίτερη έμφαση έχει δωθεί στους χαρακτήρες και τα πάθη τους, που οδηγούν σε μεγάλο βαθμό την πλοκή. Αθώοι διαφθείρονται και ένοχοι λυτρώνονται στην πορεία της σειράς, στα πρότυπα μιας γοτθικής σαπουνόπερας, θα μπορούσε να πει κανείς.
Σκηνές δράσης υπάρχουν δίάσπαρτες στη σειρά, αλλά και λίγες είναι και τα εφέ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, οπότε ο θεατής ας προετοιμαστεί καλύτερα για ένα έργο με πολλούς διαλόγους.
Βαθμολογία: 4/5
Ακούγοντας: Exodus - A.W.O.L.

Assault on precinct 13 (1976)

2006-02-13T00:37:00.001+02:00

Μια από τις πρώτες και καλύτερες ταινίες του John Carpenter.
Ένας αστυνομικός αναλαμβάνει την πρώτη μέρα στην υπηρεσίας να επιβλέπει την μετακόμιση ενός αστυνομικού τμήματος. Εντελώς τυχαία μια μεταγωγική αποστολή που συνοδεύει τρείς εγκληματίες, ανάμεσά τους και έναν θανατοποινήτη, καταλήγει να περνάει το βράδυ εκεί, ενώ μια οπλισμένη συμμορία πολιορκεί το τμήμα.
Από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει, καταπληκτικά σκηνοθετημένη, με χαρακτήρες που σου τραβάνε το ενδιαφέρον κι ας μη σκιαγραφούνται τόσο καλά, απλή αλλά ταιριαστή μουσική από τον Carpenter, ατμόσφαιρα που μαγνητίζει και, αν και φανερά φτηνή στην παραγωγή κεπερνάει πολλές πανάκριβες ταινίες δράσης.
Πέρσυ είχε βγει σε remake, αλλά δεν ξέρω τι λέει η ταινία αυτή. Το πρωτότυπο πάντως πρέπει να το δείτε.
4,5/5

Ακούγοντας: Testament - John Doe

The Stendhal Syndrome

2006-02-11T21:35:00.002+02:00

Ιταλικό ψυχολογικό θρίλερ του Dario Argento.
Υπάρχουν δύο λόγοι για να δει κάποιος μια ταινία του: να είναι καλή ή να παίζει η κόρη του. Η ταινία αυτή ανήκει σαφέστατα στην δεύτερη κατηγορία.
Βασισμένη σε βιβλίο, ξεκινάει με μια κοπέλα που επισκέπτεται ένα μουσείο στην Φλορεντία, και, μέσα από καταπληκτικά πλάνα (ταινία του Αrgento βλέπουμε) νιώθει να βυθίζεται σε έναν πίνακα και να λιποθυμάει.
Στην συνέχεια μαθαίνουμε ότι είναι μια αστυνομικίνα που κυνηγάει έναν βιαστή, του οποίου και πέφτει θύμα και στην συνέχεια αρχίζει να βυθίζεται στην τρέλα.
Συνολικά η ταινία είναι μέτρια. Οι ερμηνείες είναι χλιαρές, το σενάριο άνευρο, η σκηνοθεσία καλή άλλα όχι αρκετά για να σώσει τα πράγματα, είναι αρκετά αδύναμη για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή. Στα συν η καταπληκτική μουσική του Ennio Moricone.

Βαθμολογία: 2,5/5

Haute Tension

2006-02-07T22:02:00.001+02:00

Γαλλική Slasher ταινία που είδα σήμερα.
H Marie, μια φοιτήτρια, επισκέπτεται μαζί με τη φίλη της την Alex την αγροικία στην οποία ζουν οι γονείς της δεύτερης για να διαβάσουν για τις εξετάσεις. Το πρώτο βράδυ που μένουν εκεί ένας μανιακός δολοφόνος εισβάλει στο σπίτι.
Η ταινία δεν είναι με την καμία κάτι το συγκλονιστικό, είναι όμως χορταστική: έχει αίμα, αγωνία, λίγο σχεδόν άσχετο με την πλοκή γυμνό, συμπαθητικές ερμηνείες (ειδικά η πρωταγωνίστρια), σενάριο που προσπαθεί να το παίξει έξυπνο χωρίς να αποτυγχάνει παταγωδώς, σχετικά καλά εφέ (δεν φαίνονται εντελώς ψεύτικα), η σκηνοθεσία είναι καλή, με αρκετά έντονα χρώματα, κάτι που προσωπικά μου άρεσε, ενώ δεν φαίνεται φτηνιάρικη ταινία (αν και σίγουρα δεν κόστισε πολλά χρήματα στους παραγωγούς).
Με άλλα λόγια ένα ικανοποιητικό και αξιοπρεπές slasher κάτι που απο μόνο του το κάνει μια αρκετά καλή ταινία για τους οπαδούς του είδους (που συνήθως δεν διακρίνεται για την ποιότητά του)

Τρελές ιστορίες από μέσα μαζικής μεταφοράς #Ν+1

2006-02-06T23:38:00.002+02:00

Έχουμε και λέμε: Κυριακή απόγευμα και κατεβαίνω προς κέντρο μέσα στο λεωφορείο Α7 (Ν. Ερυθραία-Κέντρο). Κάπου στους Αμπελόκηπους μπαίνουν στο λεωφορείο 6-7 τύποι, σοβιετικής καταγωγής. Με ρωτάνε αν το λεωφορείο πάει Ομόνοια (ναι, με βρήκαν πρόχειρο). Τους λέω ναι. Φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής με ξαναρωτάνε "πώς πάμε Ομόνοια;" Με τα πολλά με τα λίγα τους λέω να με ακολουθήσουν μέχρι την Ομόνοια (όπου και πήγαινα). Στον δρόμο λοιπόν, τους ρωτάω από που είναι. Έχω προσέξει μάλιστα ένα σήμα που φέρει στο πέτο του ο ένας από αυτούς. Ουκρανία μου απαντάει. Τουρίστες; συνεχίζω.
Ε δεν ήταν. Είχα την τύχη να οδηγώ, έστω και για λίγο, την εθνική Kick Boxing της Ουκρανίας που πήγαινε προς το ΟΑΚΑ για τους αγώνες πολεμικών τεχνών που γίνονταν. (και για να βάλουμε και λίγο σεξ για να πουλήσει παραπάνω η καταχώρηση, ήταν μαζί τους μια τύπισα με ένα απίστευτο κολλητό δερμάτινο παντελόνι - και το απίστευτο πάει και στο περιεχόμενο ;))

Ακούγοντας: Nick Cave - Nobody's baby now

Outside looking in

2006-02-02T15:16:00.001+02:00

Συνέβη προχθες (και κλασικά σήμερα αξιώθηκα να το γράψω...)

Ήταν πρωί λοιπόν, κι εγώ έτρεχα να προλάβω να πάω να γράψω μάθημα. Μπαίνω σε ένα βαγόνι του μετρό πήχτρα στον κόσμο. Είμαι φάτσα κάρτα σε μια κοπέλα (όχι, δεν είναι αυτό το θέμα μας, θα μπορούσε να είναι και άντρας). Λίγο πιο πέρα ένας άντρας ακούει μουσική από ένα discman/walkman/mp3 player, κάτι τέτοιο τέλος πάντων (κι εγώ το ίδιο κάνω πάντα - εκείνη την ώρα ακούγα Bathory). Ακούει ποπ μουσική, γιατί κάνει ανάλογες χορευτικές πόζες. Τον κοιτάζω και στα χείλη μου σχηματίζεται το πνιγμένο χαμόγελο που σημαίνει "θέλω να γελάσω αλλά είναι αγενές". Η κοπέλα το ίδιο. Κοιταζόμαστε.
Ξανακοιτάζω τον τύπο. Το χαμόγελο υποχωρεί, αλλά πιέζομαι να μη γελάσω.
Την τρίτη φορά γυρνάω προς την κοπέλα και οι δύο παίρνουμε την γνωστή what the fuck!!! έκφραση.
Εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως με κοιτάνε σε λεωφορεία/τρένα/δρόμους όταν ακούω μουσική. Αν και σπάνια φτάνω σε τέτοιο ρεζιλίκι...

Όλα αυτά ακούγοντας: New model army - Green and grey

Nevermore - Dreaming neon black

2006-01-28T00:11:00.001+02:00

1999, Century media
1 Ophidian
2 Beyond Within
3 The Death of Passion
4 I Am the Dog
5 Dreaming Neon Black
6 Deconstruction
7 The Fault of Flesh
8 The Lotus Eaters
9 Poison Godmachine
10 All Play Dead
11 Cenotaph
12 No More Will
13 Forever

Ο δεύτερος δίσκος των Αμερικανών Nevermore και ένα αρκετά αξιόλογο άκουσμα (αν και όχι ο καλύτερος δίσκος τους,θα πρότεινα το επόμενο Dead heart in a dead world) είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής του μεγάλου αυτού συγκροτήματος. Συνδυάζοντας mid-tempo post thrash βαριά riffs με τραχιά power φωνητικά και μελωδικά περάσματα που συνοδεύονται από τη θεατρική ερμηνεία του τραγουδιστή, συνθέτουν έναν αρκετά δυνατό δίσκο, που προς το τέλος όμως καταλήγει λίγο επαναλαμβανόμενος. Τα Beyond within, The death of passion, I am the dog και η μπαλάντα The lotus eaters ξεχωρίζουν όμως άνετα από το σύνολο.
Συνολικά μια πολύ καλή κυκλοφορία που δένει κατάλληλα την μεταλλική παράδοση των 80's με τη μεταλλική μουσική του 90.
4,5/5

Conan Chronicles vol 1

2006-01-26T01:05:00.001+02:00

Μέσα στον παραλογισμό της λογικής, που διαβάζω, ας ρίξω και μια κριτική για ένα βιβλίο που τελείωσα πρόσφατα.
Το εν λόγω βιβλίο είναι μια συλλογή με ιστορίες του R.E.Howard με πρωταγωνιστή τον πιο διάσημο ήρωά του, τον Conan τον βάρβαρο (υπάρχει και δεύτερος τόμος, που δεν τον έχω όμως).
Αυθεντικό sword and sorcery από έναν μάστορα του είδους με απίστευτα καλή γραφή, ευρηματικότητα και προβλεψιμότητα αναμεμειγμένες (γενικά κάθε ιστορία έχει ένα ερείπιο, μια γκόμενα, έναν κακό μάγο και ένα πηθικόμορφο τέρας), δωσμένες όμως με πολλή ζωντάνια και από διαφορετικές οπτικές γωνίες ώστε να μην κουράζουν εύκολα (κάτι πολύ δύσκολο για το είδος).
Γενικά ένα πολύ καλό βιβλίο για όλους τους οπαδούς του Fantasy

Ακούγοντας: The Police - Fragile

mp3 player problems solved

2006-01-23T11:33:00.001+02:00

Είχα γράψει σε παλιότερο θέμα για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ένα mp3 player που έχω (Creative MuVo N200 πιο συγκεκριμένα). Τις περισσότερες φορές δεν άνοιγε, ή έκλεινε από μόνο του κατά την αλλαγή κομματιού. Τις τελευταίες μέρες όμως δεν άνοιγε καθόλου. Είχα κυριολεκτικά απηυδήσει και σκεφτόμουν να αγοράσω καινούριο, όταν αποφάσισα να κάνω μια τελευταία προσπάθεια και να ψάξω στο ιντερνετ.
Τελικά η λύση ήταν απλή: έπρεπε να ξαναεγκαταστήσω το λειτουργικό του. Το έκανα και τώρα όλα δείχνουν να λειτουργούν μια χαρά.

Weiss Kreuz Gluhen

2006-01-23T08:01:00.002+02:00

Ένα από τα anime που είδα τώρα τελευταία, το WKG είναι συνέχεια του Weiss Kreuz. Θέμα του οι περιπέτειες μιας ομάδας δολοφόνων που εξοντώνουν κακοποιούς. Το Weiss Kreuz ανήκει στην κατηγορία των μέτριων ανιμε που όμως μου άρεσαν. Το gluhen είναι άνετα καλύτερο.
Η υπόθεση ξεκινά σε ένα σχολείο, στο οποίο μαθητές αυτοκτονούν. Τρία από τα μέλη της ομάδας εισάγωνται ως μυστικοί πράκτορες, για να ερευνήσουν την υπόθεση (κάτι που στην προηγούμενη σειρά δε γινόταν, απλά έπαιρναν εντολές και τις εκτελούσαν)Η όλη φάση της έρευνας προσθέτει πολύ στη σειρά, αφού δίνεται η ευκαιρία για την αλληλεπίδραση των χαρακτήρων (ένας από τους καλύτερους τομείς και των δύο σειρών, οι ενδιαφέροντες χαρακτήρες) Αν και το σενάριο είναι over the top σε πολλά σημεία δε με ενόχλησε και πολύ: σε τελική anime δράσης έβλεπα, το δε τέλος της σειράς ήταν δραματικότατο και συγκινητικό.
Στα τεχνικά τώρα, το animation είναι αρκετά καλό, σαφέστατα βελτιωμένο σε σχέση με την πρώτη σειρά, ενώ ο νέος σχεδιασμός των χαρακτήρων ήταν καταπληκτικός. Η μουσική της σειράς ήταν απλά συμπαθητική, οι φωνές όμως των χαρακτήρων (ειδικά των πρωταγωνιστών) εκφραστικότατες.
Αρκετά καλή σειρά για να περάσει κάποιος ευχάριστα μερικές ώρες, ξαναβλέπεται ευχάριστα και κρατάει τον θεατή

Βαθμολογία: 8/10

RPG-άδικες ελληνικές κοινότητες και εγώ μέρος 1ο: RPG.gr Ι

2006-01-18T22:02:00.001+02:00

Μετά από πρόκληση ενός γάτου που έγινε κοντά πριν ένα μήνα, αποφάσισα να γράψω μια σειρά από πραγματάκια για τις ελληνικές rpg-άδικες κοινότητες στις οποίες έχω υπάρξει μέλος.
Το πρώτο μέρος αυτής της σειράς αφορά την κοινότητα με την οποία μπήκα στα πράγματα, το rpg.gr. Η πρώτη επαφή ήταν μέσω του PC Master, του οποίου συντάκτης ήταν και ο administrator. Υπήρχε μια καταχώρηση σε αυτό και αποφάσισα να επισκευτώ το site. Είχαν περάσει 2-3 μήνες που έμπαινα στο site, όταν αποφάσισα να γίνω μέλος του forum του. Μπήκα λοιπόν και ξεκίνησα να γράψω.
Θα ήθελα πολύ να διάβαζα τώρα τα πρώτα pοst μου τώρα, για να γελάσω με το πόσο "νουμπ" ήμουν τότε. Θυμάμαι όμως και το πόσο μου άρεσε η ατμόσφαιρα εκεί μέσα, ο χαβαλές που πήγαινε παρέα με τις σοβαρές συζητήσεις, η ζεστή ατμόσφαιρα, τα ετερόκλιτα άτομα, η συνύπαρξη "ψαγμένων" και "άσχετων" (εγώ ήμουν κάπου ανάμεσα). Σε ένα fair δε, είχα την ευκαιρία να γνωριστώ και με άλλα παιδιά που έμενα, ανάμεσα στα οποία τον πρώτο και έναν από τους καλύτερους e-φίλους που έκανα, τον Specter.
Επίσης στο rpg.gr βρήκα για πρώτη φορά την ευκαιρία να στρωθώ να γράψω μια από τις ιστορίες που τριγύρναγαν στο μυαλό μου, και μάλιστα ήταν πολύ λιγότερο χάλια από ότι θα περίμενα να έβγαινε. Από τότε το γράψιμο μου έχει μείνει ακόμα σαν χόμπυ, για να μην πω πάθος.
Κάπου εκεί βέβαια έκανε την εμφάνισή του το μεγάλο πρόβλημα που για τα επόμενα χρόνια θα έπλητε το rpg.gr: την αδιαφορία του admin. O DuMmWiAm είχε κάνει πολύ καλή δουλειά , αλλά κάπου στην πορεία ξέχασε το site του. Το πρόβλημα ήταν πως δεν είχε αφήσει άλλον στη θέση του, μάλλον από έλλειψη εμπιστοσύνης. Έτσι, στο πρώτο troll, τον διαβόητο forum ravager, ο μοναδικός moderator που είχε μείνει αποδείχτηκε ελειπής (και άφαντος), με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα μπάχαλο δίχως προηγούμενο.
Παρόλα αυτά η κοινότητα είχε κίνηση, συζητήσεις γίνονταν, παρέες σχηματίστικαν, δημιουργήθηκε για πρώτη φορά αυτό το συναίσθημα μεγάλης παρέας που πάντα μας διέκρινε ως forum.
Τα δύο meeting που ήρθαν το καλοκαίρι και το φθινώπορο του 2003 ήταν απίστευτες εμπειρίες και μας έφεραν ακόμα πιο κοντά. Επίσης, όπως τελικά έχει αποδειχτεί ότι είναι η μοίρα μου σε ένα forum με το οποίο θα αποφασίσω να ασχοληθώ, κάθισα και έκανα δουλεία, ετοίμασα μια σειρά από θέματα και για το site και για το forum, απέκτησα ένα καλό όνομα ανάμεσα στους χρήστες και κατέληξα κάπου στον ένα χρόνο να είμαι moderator forum.
Μια νέα λαμπρή εποχή άρχιζε; Περιμένετε το επόμενο μέρος για να μάθετε.

Καφριλονία

2006-01-18T02:28:00.001+02:00

Αυτές τις μέρες γράφω ένα guest κεφάλαιο για την Καφριλονία του Αtrelegis. Έχει πλάκα μεν, αλλά ταυτόχρονα το βρίσκω μια μεγάλη πρόκληση το να γράψω ένα καθαρά κωμικό κείμενο και μάλιστα τόσο αστείο όσο τα υπάρχοντα κείμενα της Καφριλονίας, τη στιγμή που έχω γράει μόνο ένα άλλο κωμικό κείμενο στη ζωή μου, και μάλιστα με εντελώς διαφορετικό ύφος από αυτό εδώ. Ελπίζω να μην καθυστερήσω πολύ ακόμα με τη συγγραφή του κρυφού αυτού κεφαλαίου πολύ ακόμα. Πάντως σας προειδοποιώ ότι είναι ακόμα πιο high-powered από ότι το μέσο κεφάλαιο της Καφριλονίας.

Ακούγoντας - Ramones - I wanna be sedated

Phenomena

2006-01-17T21:23:00.001+02:00

Άλλη μια ταινία του Dario Argento που είδα πρόσφατα (πριν τις γιορτές δηλαδή, αλλά τώρα αξιώθηκα να γράψω κάτι για αυτή).
Η ταινία αυτή ξεκινα με την φριχτή (ταινία του Αrgento είναι, τι περιμένατε)δολοφονία μιας τουρίστριας στα βουνά της Ελβετίας. Οχτώ μήνες μετά, κι ενώ ο δολοφόνος συνεχίζει να δρα ανενόχλητος, μια νεαρή κοπέλα, που έχει το χάρισμα να μιλάει με έντομα, πηγαίνει εσώκλειστη σε ένα ιδιωτικό σχολείο κοντά στο μέρος που γίνονται οι φόνοι. Το πρώτο βράδυ που βρίσκεται στο μέρος αυτό, ένας ακόμα φόνος γίνεται κι αυτή γίνεται μάρτυρας. Με τη βοήθεια λοιπόν ενός εντομολόγου και της μαϊμούς του προσπαθεί να διαλευκάνει τα εγκλήματα.
Εντελώς ονειρική ταινία, με αρκετά ασύνδετο σενάριο γεμάτο εφιαλτικές σεκάνς, εικόνες όμορφες και αποκρουστικές, μουσική όπως συνήθως από τους goblin αλλά και τη συμβολή πασίγνωστων heavy metal συγκροτημάτων όπως τους Iron Maiden (το Flash of the blade, ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια τους, αν και όχι ιδιαίτερα γνωστό) και τους Motorhead.
Χωρίς να είναι η καλύτερη ταινία του (για αυτό δείτε το Suspiria) είναι μια αξιοπρεπής ταινία τρόμου για τους φίλους του είδους.

ΥΓ1: Στην ταινία αυτή έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της η Jennifer Connely
ΥΓ2: Αποφύγετε την αμερικάνικη λογοκριμένη εκδοχή της, με το όνομα Creepers (την οποία είδα κι εγώ)

Ακούγοντας: Το θέμα της ταινίας από τους Goblin και το Jump around των House of pain

Tα 7 σπαθιά

2006-01-16T00:47:00.001+02:00

Κινέζικη ταινία wu-xia που είδα πρόσφατα.
Φανταστείτε κάτι μεταξύ 7 Σαμουράι, Εξκάλιμπερ και Τίγρης και Δράκος.
Στην προσπάθειά τους να σώσουν ένα χωριό από μισθοφόρους του Αυτοκράτορα της Κίνας, 5 ξένοι πολεμιστές και 2 κάτοικοί του παίρνουν 7 "μαγικά" σπαθιά από έναν σοφό και πολεμούν τους εισβολείς.
Η πρώτη διαφορα από την ταινία του Κουροσάβα είναι ότι οι πολεμιστές δεν εκπαιδεύουν τους χωρικούς (που ήδη γνωρίζουν πολεμικές τέχνες και για αυτό διώκονται, μετά από σχετική επικύρηξη του Αυτοκράτορα), κυρίως γιατί δεν τους χρειάζονται για να πολεμίσουν ένα στρατουδάκο.
Η δεύτερη, και σημαντικότερη διαφορά από το αριστούργημα που λέγεται "7 Σαμουράι" είναι ότι δεν είναι καν μια καλή ταινία. Οι σκηνές μάχης, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι πάρα πάρα πολλά από τα εφέ κρύβονται επιμελώς από την κάμερα, είναι εντυπωσιακότατες, με απίστευτα wire-fu κόλπα και θεαματικότατο ξύλο, το θέμα είναι ότι μόνο αυτές αξίζουν. Το σενάριο είναι μέτριο και έχει πολλές ασυνέχειες, οι χαρακτήρες είναι τυπικοί για το είδος και χωρίς ιδιαίτερο βάθος, το δε εξυπνακίστικο τέλος καταφέρνει να ξεπεράσει ακόμα και το Saw σε βλακεία (και αυτό είναι επικό κατόρθωμα από μόνο του).
Συνολικά μια ευχάριστη ταινία πολεμικών τεχνών εποχής για να νοικιάσετε σε DVD αν έχετε όρεξη για κάτι τέτοιο. Βλέπεται ευχάριστα αλλά ως εκεί.

Βαθμολογία: 3/5
Τραγούδι που άκουγα: Ανώριμοι - Ο Βάρβαρος

Metal Hammer top 30 2006

2006-01-12T01:57:00.001+02:00

Σήμερα, μετά από πολύ καιρό, έτυχε να δω την εκπομπή TV war στο MAD (η εκπομπή του περιοδικού metal hammer) όπου και δύο συντάκτες του περιοδικού ανέλυαν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας συντακτών για τη χρονιά που πέρασε.
Γενικά η προηγούμενη χρονιά δε με εξέπληξε με τις κυκλοφορίες της. Αν εξαιρούσε κανείς τους δίσκους του τop 5 ότι άλλο άκουσα φέτος από metal με άφησε ελαφρώς αδιάφορο (με 1-2 εξαιρέσεις, όπως Candlemass και Helloween). Τη μεγάλη έκπληξη όμως μου την προκάλεσε το top 3: Στην τρίτη θέση το Hypnotize των System of a Down. Παράξενη επιλογή, είπα, το Mesmerize ήταν λίγο καλύτερο, αλλά το άξιζε με το σπαθί του. Στο #2 οι Nevermore, των οποίων ο δίσκος δεν είναι και ο αγαπημένος μου (το Dead heart in a dead world ήταν ο πρώτος τους που άκουσα και δεν έχει φύγει ακόμα από την καρδιά μου) αλλά σίγουρα στις μέτριες φετεινές κυκλοφορίες έλαμπε σαν διαμάντι. Και πάνω που αναρρωτίεμαι τι θα μπει στο #1, γιατί ότι καλό είχε βγει φέτος το είχαν πει, έρχεται η κεραμίδα: System of a Down - Mesmerize.
Δε ξέρω ρε γαμώτο, και οι δύο δίσκοι των System άξιζαν την διάκριση, και όσο αρπαχτή κι αν ήταν που βγήκαν ξεχωριστά τα άξιζαν τα λεφτά τους (όπως και κάθε δίσκος τους, οι δε παλιότεροι είναι σε nice price απότε χάρισμα είναι :P) αλλά ειλικρινά μήπως η χρονιά που πέρασε ήταν τόσο φτωχή, ώστε δύο γαμάτες αρπαχτές να ανέβουν στην κορυφή; Το σίγουρο είναι ότι ελάχιστα συγκροτήματα θα πετύχαιναν κάτι τέτοιο και οι επικριτές τους ας λένε ότι θέλουν. Ή μάλλον ας ακούσουν μουσική από την χρονολογία που έχουν θέσει ως το τέλος του ροκ και έπειτα, επειδή η μουσική ποτέ δεν τελειώνει.

Όλα αυτά ακούγοντας Hocico - Controversy

Οπαδοί

2006-01-11T00:38:00.001+02:00

Σήμερα θα ήθελα να έγραφα κάτι ακόμα σοβαρό και προβληματισμένο. Αλλά επειδή βαριέμαι αφόρητα να γράφω, θα σας αναφέρω ένα αστείο περιστατικό.
Σε γνωστό κρυπτοσατανιστικό ελληνικό διαδικτυακό χώρο συζητήσεων ένα μέλος απείλησε να με δείρει, γιατί πήρα το τελευταίο trade paperback ενός κόμικ που έψαχνε. Ναι, καλά διαβάζετε, μου συνέβη κι αυτό. Η δε κοπελιά δήλωσε απελπισμένη να το βρει και πρότεινε να της πουλήσω τον δικό μου τόμο. Σε μια σπάνια κρίση σοβαρότητας (φταίει που είμαι γριπωμένος μάλλον) δεν της έκανα τις γνωστές κάφρικες ανήθικες προτάσεις μου, αντίθετα την διαβεβαίωσα ότι το τεύχος που έψαχνε έχει ξανάρθει Ελλάδα και ότι με λίγο ψάξιμο θα το βρει.
Και τώρα σας αφήνω και πάω για ύπνο, αναμένοντας την κουλαμάρα της επόμενης ημέρας...

Τραγούδι: Primordial - The darkest flame

Blog: the future of press?

2006-01-10T00:31:00.001+02:00

Διάβασα μέσα στις διακοπές ένα άρθρο εφημερίδας, όπου 10 bloggers σχολιάζουν τον χρόνο που πέρασε κτλ. Και μου γεννήθηκε η εξής απορία: είναι πράγματι το blogging το μέλλον του τύπου;
Προσωπικά δεν το πιστεύω. Το blogging δεν είναι κάτι περισσότερο από ένας εύκολος τρόπος να φτιάξεις μια πολύ καλά οργανωμένη προσωπική ιστοσελίδα στην οποία και θα εκθέτεις τις απόψεις σου για ότι θέμα σε απασχολεί, για τις σκέψεις, τους προβληματισμούς σου, για κάτι που σου συνέβη, ένα παράθυρο μέσα από το οποίο κάποιοι διαβάζουν τις σκέψεις σου (εγώ τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι αυτό εδώ).
Για να μιλάμε όμως για ενημέρωση και ειδησεογραφία χρειάζεται η πληροφορία να φτάνει σε μια μεγάλη μάζα αναγνωστών. Κατά τη γνώμη μου το blogging ως μαζικό μέσο είναι μια φούσκα. Είναι κάτι το προσωπικό και απευθύνεται σε μια μικρή μάζα. Για ενημερωτικά μέσα υπάρχουν newsgroups, mailing lists, fora και wikis

Τραγούδι που συνόδευε το post: Lacuna coil - When a dead man walks (κομματάρα που άκουσα πρόσφατα και μου έχει κολλήσει)

Song of lice and mire

2006-01-08T23:50:00.001+02:00

Δε ξέρω ρε γαμώτο, πάντα μου τυχαίνει κάτι τα τελευταία χρόνια: όταν μιλάω σε κάποιο forum ή IRC για fantasy λογοτεχνία όλο και κάποιος θα πεταχτεί, είτε μιλάμε για D&D-οβιβλία της TSR/Wizards είτε για Tolkien, Moorcock, Jordan, Feist ή ακόμα και για Horror και Sci-Fi για να μας πει: διαβάστε Martin.
Δεν έχω κάτι κατά του Martin (αντίθετα ίσως με ότι υπονοεί ο τίτλος του post) ίσα ίσα που το Song of Ice and Fire μου αρέσει πολύ και ίσως είναι ότι καλύτερο κυκλοφορεί από Fantasy αυτή τη στιγμή.
Όμως ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Ο Martin δεν είναι αυτό που θα ήθελε να διαβάσει ο καθένας ως επικό fantasy. Ίσως τα fanboys πρέπει να καταλάβουν ότι κάποιοι θέλουν να διαβάζουν για τους γαμάτους σφαγείς λαών με τα μαγικά σπαθιά που κάνουν τους θεούς να τρέμουν, για μάγους που καταστρέφουν βασίλεια, για σκοτεινούς άρχοντες που αναζητούν το μαγικό αντικείμενο που θα τους προσφέρει απόλυτη κυριαρχία στον κόσμο, για ξωτικά, νάνους (και δεν εννοώ τον Tyrion Lannister) για αγνούς και ηρωικούς ιππότες, για έπη.
Ο Moorcock είχε κάποτε χαρακτηρίσει τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών ως epic Pooh. Εγώ θα κάνω έναν παραλληλισμό και θα ονομάσω το SoIaF epic Ξανθόπουλο. Δε ξέρω, απλά η ιδέα του έπους για εμένα δεν είναι ένα μάτσο διεφθαρμένοι ιππότες, αιμομιξίες, βιασμοί και ακροτηριασμοί χαρακτήρων, συνεχείς αιχμαλωσίες, κλπ κλπ.
Υπάρχουν και άτομα που γουστάρουν παραμύθι, happy endings, larger than life χαρακτήρες, ξωτικά, νάνους, πολλή μαγεία κλπ κλπ και όχι μια (γαμάτη μεν) φανταζοειδή μεταμόρφωση του ιστορικού μεσαίωνα.
Ευτυχώς βέβαια οι εν λόγω κύριοι έμαθαν πλεόν και τον Erikson και υπάρχει πλέον ένα πιο λαrger than life αντίβαρρο στις προτάσεις τους.

Ηχητική συνοδεία: Domenica - άχρηστα ρολόγια

Καλή Χρονιά

2006-01-06T03:03:00.001+02:00

Και ευτυχισμένη σε όλους όσους διαβάζετε το κείμενο αυτό. Θα ήθελα να είχα κάτι πιο βαθύ να πω, αλλά ειλικρινά αυτή τη στιγμή δεν έχω όρεξη για γράψιμο. Έχω πολλές μελλονικές καταχωρήσεις στο κεφάλι μου αλλά καμία διάθεση να στρωθώ για να τις γράψω. Αλλά έχω βέβαια ολόκληρο χρόνο μπροστά μου για να το κάνω. Τα λέμε.

Sympathy for lady vengeance

2005-12-22T04:10:00.001+02:00

Κλείνοντας την τριλογία της εκδίκησης (Sympathy for Mr Vengeance, Oldboy, Sympathy for Lady Vengeance) ο Chan-wook Park με άφησε με ένα περίεργο συναίσθημα. Δε μπορώ να πω την ταινία κακιά, ούτε καν μέτρια. Είναι απλά υπέροχη, αλλά κάτι σε αυτή δε μου κόλλησε καλά, ίσως γιατί περίμενα να δω κάτι που έμοιαζε στο oldboy.
Καμία σχέση, η ταινία είναι ένα δράμα με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα, που μετά από 13 χρόνια στη φυλακή για δολοφονία ενός μικρού κοριτισού και έχοντας με την αγγελική συμπεριφορά της κερδίσει τη συμπάθεια των συγκρατουμένων της, στρώνει ένα σχέδιο για να εκδικηθεί τον πραγματικό δολοφόνο.
Η ταινία δεν έχει ούτε ξύλο ούτε φιλοσοφικά τσιτάτα όπως η προηγούμενη. Έχει όμως μια πρωταγωνίστρια που παίζει άψογα τον ρόλο της, το ρόλο του αγγέλου/δαίμονα στο ίδιο σώμα, αναμειγνύοντας την σατανικότητα με την αθωότητα τόσο καλά που η χαρακτήρας που παίζει να αξίζει μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η σκηνοθεσία είναι απίστευτη, με καλοστημένα γυρίσματα, μια γερή δόση σουρεαλισμού και πολύ καλή μουσική. Τεχνικά είναι κάτι παραπάνω από άρτια, οι δε τίτλοι έναρξης είναι απίστευτοι.
Στα κατά τώρα, το στόρυ ήταν πολύ φτωχό. Και όταν λέω φτωχό το εννοώ, μιας και πολύ λίγα συμβαίνουν σε όλη την ταινία, ενώ λείπει και η σκηνή που θα σου χαραχτεί στο μυαλό, όπως στο oldboy, η ανατροπή που θα σε κάνει να πεις: "γαμάτο" με το στόμα ορθάνοιχτο.
Το αποτέλεσμα όμως είναι κάτι πολύ παραπάνω από εξαιρετικό και αξίζει την προσοχή σας.

Arcturus-Theatre of tragedy - Siva six live in Athens

2005-12-22T03:58:00.001+02:00

Κυριακή 18/12/2005 -ANother club

Αν εξαιρέσουμε την καθυστέρηση μιας ώρας, την ακύρωση του πρώτου support και το δεύτερο support ήταν ένα πολύ καλό live.
Πρώτοι άνοιξαν οι Siva Six, ένα μετριότατο ελληνικό EBM/Industrial σχήμα. Πέρα από το ότι ήταν άσχετη με την μουσική των υπόλοιπων, οι συνθέσεις τους ήταν απίστευτα φτωχές, πράγμα λογικό όταν η ενορχίστρωσή τους είναι 1 synth και samples. Ένας laptop επί σκηνής μάλλον θα τους είχε σώσει. Τουλάχιστον έπαιξαν με πάθος και έχουν κομμάτι με τίτλο fire walk with me που τους προσθέτει πόντους.
Οι Theatre of tragedy σε όσες επαφές είχα μαζί τους δε με είχαν εντυπωσιάσει. Ένα ακόμα goth metal συγκρότημα ήταν στα αυτιά μου, αλλά στο live αποφάσισα να τους δώσω άλλη μια ευκαιρία. Έπαιξαν πολύ καλά (για το είδος τους που δεν πολυσυμπαθώ) κομμάτια από όλη τους την καριέρα (από doom/death των πρώτων ημερών μέχρι rammstein-όειδή του τώρα), ο τραγουδιστής ήταν αρκετά καλός, η τραγουδίστρια ωραίο γκομενάκι και με καλή (αν και λίγο τσιριχτή φωνή) οκιθαρίστας με μια εντελώς ξυνισμένη φάτσα. Συμπαθητικότατοι.
Έχω βρεθεί σε συναυλίες κολάσεις. Στην εμφάνιση των arcturus ο Εωσφόρος, ως άλλος Κόκκινος Θάνατος έσκασε μασκαρεμένος με τις καταπληκτικές μελωδίες του συγκροτήματος φέρνοντας μια πιο elegant εκδοχή της κολάσεως. Η εμφάνιση τους ήταν εκκεντρική, φορώντας τις στολές από τη φωτογράφηση του τελευταίου τους δίσκου, τα κομμάτια που έπαιξαν εξαιρετικά, η εκτελέσεις σπάγαν κόκαλα και η φωνή του τραγουδιστή πάρα πολύ καλή (αν και προτιμώ τον προκάτοχό του). Η σκηνική παρουσία τους ήταν απίστευτη, με highlight το θλίμμενο σόλο του κιθαρίστα που καθόταν σε μια "ηλεκτρική καρέκλα", ενώ τους συνόδευαν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά και δύο χορεύτριες.
Συνολικά ήταν μια πάρα πολύ καλή συναυλία (ίσως η καλύτερη που είδα το 2005 - αν και οι candlemass στο Rockwave ήταν νομίζω καλύτεροι).

Nanowrimo ends

2005-12-21T01:28:00.001+02:00

και από τις υποτιθέμενες 50.000 λέξεις έγραψα μόλις τις 20.000 :(. Μπορούσα να τα είχα πάει και καλύτερα αν είχα στρωθεί, αλλά δεν πειράζει. Η ιστορία είναι σε καλό δρόμο και αυτό είναι που μετράει.
Επίσης σας "χρωστάω" κάποιες κριτικές και έναν μικρό σχολιασμό, αλλά αυτό τον καιρό βαριέμαι γενικά να γράφω. Ελπίζω αύριο και μεθαύριο να έχω τη διάθεση να ασχοληθώ λίγο με το άθλημα του bloging.

Τραγούδι της στιγμής: Πράσσειν άλογα - Κάποια μέρα

Nanowrimo

2005-11-26T02:16:00.001+02:00

5000 λέξεις. Στα μισά από όσα θα έπρεπε να είμαι ως τώρα. Τουλάχιστον γράφω κάθε μέρα. Πρέπει να στρωθώ άυριο. Επίσης πρέπει να πάω για ύπνο. Wish me courage

Τραγούδι της ημέρας: Fleshfield - Eucharist

Hypnotize

2005-11-24T02:01:00.002+02:00

Θυμάμαι πριν 4 ακριβώς χρόνια που σε ένα club είχα ακούσει ένα από τα κομμάτια ενός, γνωστού μου ως τότε μόνο από περιοδικά, συγκροτήματος. Λεγόταν Prison song και ήταν το πρώτο τραγούδι του δεύτερου δίσκου των System of a Down που μόλις είχε βγει.
Πρώτη αντίδραση: να βάλω τα γέλια με τα φωνητικά του τργουδιστή. Όμως όλες τις επόμενες μέρες το ρεφραίν του κομματιού μου είχε κολλήσει σαν σφαίρα στο κεφάλι. Φρόντισα να προμηθευτώ τον δίσκο και διαπίστωσα ότι είχα ακούσει ένα από τα πιο αδύναμα κομμάτια του δίσκου. Και όχι μόνο αυτό: Αργότερα τον αγόρασα και αυτό και τους δίσκους που ακολούθησαν.
Το toxicity ήταν μια αποκάλυψη για τη metal μουσική. Φρέσκο, διαφορετικό, εμπνευσμένο, γέννησε γνήσιες επιτυχίες (chop suey!, Toxicity, Aerials) καθώς και κάποιους νέους ήρωες της μουσικής. Το επόμενο δισκάκι τους, το Steal this album, το λάτρεψα, κι ας ήταν συλλογή με ακυκλοφόρητα τραγούδια. Το ιδιαίτερο ύφος, η εξυπνάδα των συνθέσεων, όλα ήταν εκεί. Το λάτρεψα και με συντρόφευσε για πάρα πολλές ακροάσεις. Σχεδόν θα μπορούσες να πεις ότι τα τραγούδια ήταν καλύτερα από πολλά που είχαν εκδοθεί.
Το επόμενο δισκάκι τους, το Mesmerize, μου άρεσε. Είχα μεγαλώσει αρκετά για να το λατρέψω. Δε κατάφερε να με εκπλήξει ευχάριστα, αλλά με συνόδεψε όλο το καλοκαίρι.
Χθες αγόρασα το τελευταίο τους δισκάκι, το Hypnotize, συνέχεια του Mesmerize. Ειλικρινά δε ξέρω τι να πω. Ως δίσκος (και με εξαίρεση το πρώτο κομμάτι που σχεδόν φτάνει ως κακή επιλογή για πρώτο τραγούδι το Wildest dreams από το Dance of Death των Maiden) είναι πάρα πολύ καλός. Τα τραγούδια παραμένουν έξυπνα, όμορφα, κλασικά SoaD. Αλλά λείπει η πρωτοτυπία, το κάτι το καινούριο, αυτό που με ξετρέλανε με όλα τα προηγούμενα.
Και κάπου εδώ σταματάει η αντικειμενική κριτική. Γιατί νιώθω πολύ μαλάκας που τελικά αγόρασα το δίσκο, αντί να τον κατεβάσω. Επειδή 2 δίσκοι 40 λεπτών και 11 τραγουδιών που αποτελούν μια "νοηματική ενότητα" μπορούν να γίνουν άνετα ένας χορταστικός δίσκος 22 τραγουδιών και 80 λεπτών. Ειδικά όταν τα τραγούδια μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους (σε παραγωγή και ήχο).
Συγνώμη, αλλά νομίζω ότι μας δουλεύουν και μάλιστα άγρια. Αν και ξέρω πολύ καλά πως και τον επόμενο δίσκο τους θα τον αγοράσω όταν κυκλοφορήσει, όσους δισταγμούς κι αν έχω (εκτός κι αν πράγματι δω γκόμενα σε ελληνάδικο να χωρεύει τσιφτετέλι με Therion, οπότε και θα σταματήσω να ακούω metal, όπως έχω επανηλημένα δηλώσει :P)

ΥΓ: Στο nanowrimo τελείωσα τον πρόλογο και το πρώτο κεφάλαιο. 3400 λέξεις ως τώρα και 4500 πίσω στο πρόγραμμα. Πρέπει να δουλέψω σκληρότερα.

Edit 4+ χρόνια αργότερα: το δισκάκι το ξανάκουσα άλλες 3 φορές από τότε. Δε μου κάνει καρδιά να το ξεσκονήσω ούτε για να ακούσω τις κομματάρες Holy mountain και Soldier side.
Και δεν αγόρασα ούτε το δίσκο του Tankian ούτε τους Scars on Broadway.

Σκουριά

2005-11-23T01:34:00.001+02:00

Η μέρα σήμερα ήταν ελαφρώς εφιαλτική, κυρίως επειδή ξύπνησα από τις 7 (έχοντας κοιμηθεί στις 4) και επειδή όλη μέρα έτρεχα με τη σχολή. Αποτέλεσμα, άλλη μια 500 στο nanowrimo και 4500 λέξεις πίσω από το πρόγραμμα. Αύριο τουλάχιστον είναι πιο χαλαρά τα πράγματα, ενώ η ιστορία έχει αρχίσει να αποκτά ρυθμό (τουλάχιστον το πρώτο κεφάλαιο που γράφω)

Τραγούδι της ημέρας: Opeth - Beneath the mire

Μπακούρια όλου του κόσμου

2005-11-22T02:55:00.001+02:00

Υπάρχει επιστημονική εξήγηση... -> δείτε εδώ